Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
يكی از بزرگترين گرفتاريهای ايرانيهاست كه از بس خودخواه و خودنمايند آلودگيهای خود را كه علت اين بدبختی و درماندگی ايشان شده بگردن نميگيرند و نقص بخود گمان نميبرند ، و چنين وامينمايند كه اين بدبختی و درماندگی نتيجه‌ی حوادث جهان و معلول تصادفاتست و اينست رهایی خود را نيز جز در نتيجه‌ی حوادث و تصادفات نمی‌شمارند و هميشه چشم براه اين پیشامد و آن حادثه ميدوزند.
اين بايرانيان بسيار سخت است كه بآلودگيهای خود پی برند و رياضت بخود داده بچاره‌ی آنها پردازند بلكه بسيار دوست ميدارند كه هميشه گناه را بگردن ديگران بيندازند.
از اينرو ما كه هميشه می‌نويسيم علت اين بدبختيها آلودگيهای خودتانست ، می‌نويسيم اگر دشمن هم بشما دست يافته از راه آن آلودگيها دست يافته ، می‌نويسيم بايد آن آلودگيها را از خود دور گردانيد اين نوشته‌های ما بايشان خوش نمی‌افتد و بسياری از آنان چون پرچم را ميخوانند رو ترش ميكنند.
ولي فلان روزنامه‌ی شياد كه هایهوی راه می‌اندازد : «جان من فدای ايران باد» «ايران جاويدانست» «ايران لايزالست» ... از اين جمله‌های پوچ كه هيچ معنایی ندارد خوشدل می‌شوند و آن را از دست هم می‌ربايند.
كوتاهسخن ، بآلودگيها خود گردن گزاردن نمی‌توانند.
در كشوری كه شمرده‌ايم چهارده كيش مختلف هست ، چندين مسلك سياسی رواج يافته ، ده تن با يكديگر هم‌انديش نمی‌باشند ، يك بخش بزرگی از مردم آن عشاير تاراجگرند كه هنوز باصول قرون وسطا زندگی ميكنند ، در چنين كشوری كه اين يك شمه‌ای از آلودگيهای آن ميباشد هيچ نقص نمی‌پندارند و بتكانی نياز نمی‌بينند و ما به هر چيزی كه دست ميزنيم در برابر ما بهياهو می‌پردازند.
بلكه بسياری از مردم همين گرفتاريها را سرمايه‌ای برای خود می‌پندارند.
مثلاً عشاير تاراجگر را «مردان رشيد» ناميده ذخيره‌ای برای روز مبادا [مقصود : بهنگام جنگ] می‌شمارند.
اين كيشهای گوناگون را كه سراپا آلودگی است و سراپا بيدينی است دين ناميده برواجش ميكوشند ، ياوه‌بافيهای پست زمان مغول را ادبيات ناميده بخود می‌بالند.
جوانان درسهایی را كه در دبيرستانها و دانشكده‌ها خوانده‌اند و بخش بزرگی از آنها جز مايه‌ی فرسودگی مغز نيست سرمايه‌ی زندگانی می‌شناسند.
بهر حال چون نقصی در خود نمی‌شناسند اينست گناه را بگردن حوادث می‌اندازند و برای رهایی نيز چشم براه حوادث می‌نشينند.
(پرچم روزانه شماره‌ی ۱۷۹)
اين بايرانيان بسيار سخت است كه بآلودگيهای خود پی برند و رياضت بخود داده بچاره‌ی آنها پردازند بلكه بسيار دوست ميدارند كه هميشه گناه را بگردن ديگران بيندازند.
از اينرو ما كه هميشه می‌نويسيم علت اين بدبختيها آلودگيهای خودتانست ، می‌نويسيم اگر دشمن هم بشما دست يافته از راه آن آلودگيها دست يافته ، می‌نويسيم بايد آن آلودگيها را از خود دور گردانيد اين نوشته‌های ما بايشان خوش نمی‌افتد و بسياری از آنان چون پرچم را ميخوانند رو ترش ميكنند.
ولي فلان روزنامه‌ی شياد كه هایهوی راه می‌اندازد : «جان من فدای ايران باد» «ايران جاويدانست» «ايران لايزالست» ... از اين جمله‌های پوچ كه هيچ معنایی ندارد خوشدل می‌شوند و آن را از دست هم می‌ربايند.
كوتاهسخن ، بآلودگيها خود گردن گزاردن نمی‌توانند.
در كشوری كه شمرده‌ايم چهارده كيش مختلف هست ، چندين مسلك سياسی رواج يافته ، ده تن با يكديگر هم‌انديش نمی‌باشند ، يك بخش بزرگی از مردم آن عشاير تاراجگرند كه هنوز باصول قرون وسطا زندگی ميكنند ، در چنين كشوری كه اين يك شمه‌ای از آلودگيهای آن ميباشد هيچ نقص نمی‌پندارند و بتكانی نياز نمی‌بينند و ما به هر چيزی كه دست ميزنيم در برابر ما بهياهو می‌پردازند.
بلكه بسياری از مردم همين گرفتاريها را سرمايه‌ای برای خود می‌پندارند.
مثلاً عشاير تاراجگر را «مردان رشيد» ناميده ذخيره‌ای برای روز مبادا [مقصود : بهنگام جنگ] می‌شمارند.
اين كيشهای گوناگون را كه سراپا آلودگی است و سراپا بيدينی است دين ناميده برواجش ميكوشند ، ياوه‌بافيهای پست زمان مغول را ادبيات ناميده بخود می‌بالند.
جوانان درسهایی را كه در دبيرستانها و دانشكده‌ها خوانده‌اند و بخش بزرگی از آنها جز مايه‌ی فرسودگی مغز نيست سرمايه‌ی زندگانی می‌شناسند.
بهر حال چون نقصی در خود نمی‌شناسند اينست گناه را بگردن حوادث می‌اندازند و برای رهایی نيز چشم براه حوادث می‌نشينند.
(پرچم روزانه شماره‌ی ۱۷۹)
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
[در پاسخ به کسانی که وامی‌نمودند گرفتاریها تنها از مسئولان است و اگر آنها عوض شوند همه چیز درست می‌شود]
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️آیا مشروطه یا دمکراسی به بودن قانون اساسی و انجام انتخابات است؟!
«مشروطه [=دمکراسی] تنها بودن قانونها و مجلس شورا نیست.
مشروطه بیک معنی عالیتر دیگریست.
مشروطه معنایش آنست که یک توده می‌خواهد خودش کارهای خود را اداره کند. می‌خواهد کسی باو فرمان نراند.
برای آنکه سخن روشن باشد باید دانست ما در زندگانی دو رشته کارها داریم : یکی کارهای خصوصی ، دیگری کارهای عمومی. مثلاً ما باید خانه داشته باشیم ، خواربار تهیه کنیم ، رخت خریم ، کفش خریم ، اگر ناخوش شدیم بنزد پزشک رویم. اینها کارهاییست که هر خانواده‌ای خودش برای خودش انجام میدهد.
ولی بدیهیست که زندگانی تنها با اینها نمی‌چرخد. بیک رشته کارهای دیگری هم نیاز هست. ما در این شهر که هستیم باید آن را پاکیزه داریم ، باید دزدان را مانع شویم ، از شیوع بیماریها جلو گیریم ، عدلیه‌ای باشد که اگر دو کس دعوا داشتند بآنجا رجوع کنند ، راهها امنیت می‌خواهد تا کاروانها بیایند و بروند ، باید با کشورهای همسایه رابطه داشته باشیم و پیمانها بندیم. باین رشته کارها نیز نیاز هست و اینهاست که ما کارهای عمومی یا کارهای کشوری می‌نامیم.
در زمانهای گذشته این کارها بیک تن سپرده می‌شد و او پادشاه بود که با میل و اراده‌ی خود کشور را اداره میکرد ، بمردم نیز فرمان میراند. مردم او را «سایه‌ی خدا» می‌شناختند و فرمان می‌بردند و تکلیفی هم نداشتند.
باین معنی مردم در آن روز نه اراده و اختیاری در کارهای کشور داشتند و نه مسئول بودند. مسئول تنها پادشاه بود.
این ترتیب هزارها سال در جریان بوده تا خردمندانی برخاسته و چنین گفته‌اند : چرا یک تن بدیگران فرمان راند؟!.. چرا مردم خودشان کارهای کشور را اداره نکنند؟!.. اینها را گفته با دلیل ثابت کرده‌اند که یک پادشاه هر قدر هوشیار و خردمند باشد نخواهد توانست مصالح کشور را چنانکه شایسته است تشخیص دهد ، نخواهد توانست کارها را از راهش بانجام رساند.
در نتیجه‌ی این مشروطه پیدا شده. باین معنی ، این حرفها در مردم تأثیر کرده که در همه جا بشورش برخاسته و دستگاه استبدادی پادشاهان را برانداخته خودشان رشته‌ی کارهای کشور را بدست گرفته‌اند.
پس در مشروطه افراد خودشان کارهای کشور را اداره میکنند.
هر فردی از ایشان مسئولیتی بگردن دارد ، هر فردی باید بکشور و کارهای آن علاقه‌مند باشد و هر زمان که نیاز افتاد از فداکاری با جان و مال بازنایستد. این وظیفه‌ی اوست ، این باو واجب است.
ولی در ایران کم کسی مشروطه را باین معنی فهمیده.
کم کسی خود را در برابر کشور و توده مسئول میداند.
اگر حقیقت را بخواهیم کسانی که در ایران پیشگام شدند و مشروطه را روان گردانیدند ، آنها نیز مشروطه را باین معنی نمیدانستند. اینست نخواسته‌اند بمردم نیز بفهمانند.
بهرحال در ایران امروز یکی از کارهای بسیار مهم اینست که کتابچه‌ها نوشته شود و سخنرانیها در رادیو بعمل آید و بمردم معنی مشروطه فهمانیده شود.
مشروطه والاترین شکل حکومت است.
امروز بیشتری از توده‌های پیشرفته و بزرگ جهان ـ از کشورهای متحده‌ی آمریکا و انگلستان و فرانسه و دیگران ـ با مشروطه اداره می‌شوند.
اینها باید بمردم فهمانیده شود.
فهمیدن مردم معنی مشروطه را و علاقه‌مندی آنها بکشور و کارهای کشوری تأثیر محسوس خواهد داشت
و بسیاری از دشواریهای امروزی را آسان خواهد گردانید.
گاهی کسانی میگویند : «این توده شایسته‌ی مشروطه نیست».
میگویم : باید کوشید و آنها را شایسته گردانید ، نه اینکه از مشروطه چشم پوشید».
(«امروز چاره چیست؟» سات 39 تا 41)
«مشروطه [=دمکراسی] تنها بودن قانونها و مجلس شورا نیست.
مشروطه بیک معنی عالیتر دیگریست.
مشروطه معنایش آنست که یک توده می‌خواهد خودش کارهای خود را اداره کند. می‌خواهد کسی باو فرمان نراند.
برای آنکه سخن روشن باشد باید دانست ما در زندگانی دو رشته کارها داریم : یکی کارهای خصوصی ، دیگری کارهای عمومی. مثلاً ما باید خانه داشته باشیم ، خواربار تهیه کنیم ، رخت خریم ، کفش خریم ، اگر ناخوش شدیم بنزد پزشک رویم. اینها کارهاییست که هر خانواده‌ای خودش برای خودش انجام میدهد.
ولی بدیهیست که زندگانی تنها با اینها نمی‌چرخد. بیک رشته کارهای دیگری هم نیاز هست. ما در این شهر که هستیم باید آن را پاکیزه داریم ، باید دزدان را مانع شویم ، از شیوع بیماریها جلو گیریم ، عدلیه‌ای باشد که اگر دو کس دعوا داشتند بآنجا رجوع کنند ، راهها امنیت می‌خواهد تا کاروانها بیایند و بروند ، باید با کشورهای همسایه رابطه داشته باشیم و پیمانها بندیم. باین رشته کارها نیز نیاز هست و اینهاست که ما کارهای عمومی یا کارهای کشوری می‌نامیم.
در زمانهای گذشته این کارها بیک تن سپرده می‌شد و او پادشاه بود که با میل و اراده‌ی خود کشور را اداره میکرد ، بمردم نیز فرمان میراند. مردم او را «سایه‌ی خدا» می‌شناختند و فرمان می‌بردند و تکلیفی هم نداشتند.
باین معنی مردم در آن روز نه اراده و اختیاری در کارهای کشور داشتند و نه مسئول بودند. مسئول تنها پادشاه بود.
این ترتیب هزارها سال در جریان بوده تا خردمندانی برخاسته و چنین گفته‌اند : چرا یک تن بدیگران فرمان راند؟!.. چرا مردم خودشان کارهای کشور را اداره نکنند؟!.. اینها را گفته با دلیل ثابت کرده‌اند که یک پادشاه هر قدر هوشیار و خردمند باشد نخواهد توانست مصالح کشور را چنانکه شایسته است تشخیص دهد ، نخواهد توانست کارها را از راهش بانجام رساند.
در نتیجه‌ی این مشروطه پیدا شده. باین معنی ، این حرفها در مردم تأثیر کرده که در همه جا بشورش برخاسته و دستگاه استبدادی پادشاهان را برانداخته خودشان رشته‌ی کارهای کشور را بدست گرفته‌اند.
پس در مشروطه افراد خودشان کارهای کشور را اداره میکنند.
هر فردی از ایشان مسئولیتی بگردن دارد ، هر فردی باید بکشور و کارهای آن علاقه‌مند باشد و هر زمان که نیاز افتاد از فداکاری با جان و مال بازنایستد. این وظیفه‌ی اوست ، این باو واجب است.
ولی در ایران کم کسی مشروطه را باین معنی فهمیده.
کم کسی خود را در برابر کشور و توده مسئول میداند.
اگر حقیقت را بخواهیم کسانی که در ایران پیشگام شدند و مشروطه را روان گردانیدند ، آنها نیز مشروطه را باین معنی نمیدانستند. اینست نخواسته‌اند بمردم نیز بفهمانند.
بهرحال در ایران امروز یکی از کارهای بسیار مهم اینست که کتابچه‌ها نوشته شود و سخنرانیها در رادیو بعمل آید و بمردم معنی مشروطه فهمانیده شود.
مشروطه والاترین شکل حکومت است.
امروز بیشتری از توده‌های پیشرفته و بزرگ جهان ـ از کشورهای متحده‌ی آمریکا و انگلستان و فرانسه و دیگران ـ با مشروطه اداره می‌شوند.
اینها باید بمردم فهمانیده شود.
فهمیدن مردم معنی مشروطه را و علاقه‌مندی آنها بکشور و کارهای کشوری تأثیر محسوس خواهد داشت
و بسیاری از دشواریهای امروزی را آسان خواهد گردانید.
گاهی کسانی میگویند : «این توده شایسته‌ی مشروطه نیست».
میگویم : باید کوشید و آنها را شایسته گردانید ، نه اینکه از مشروطه چشم پوشید».
(«امروز چاره چیست؟» سات 39 تا 41)
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️وظیفه‌ی غیرتمندان و خردمندان در دمکراسی
«در مشروطه راه بردن کشور بگردن مردمست.
مردم مکلفند که کشور را اداره کنند.
آن روزی که ما در ایران شوریدیم و بیرق مشروطه‌خواهی افراشتیم ، معنای آن شورش این بود که بمحمدعلی‌میرزا و امیر بهادر و دیگران میگفتیم : شما بروید ، ما خودمان این کشور را راه خواهیم برد. معنی مشروطه همینست.
اکنون ما یا باید از مشروطه دست بکشیم و این قانونها را کنار گزاریم و یک نفر ماننده‌ی ناصرالدینشاه را بیاوریم و بگوییم بنشین و با استبداد این کشور را اداره کن و هرچه دلت خواست آن را بکار بند ، و یا خودمان مکلف باشیم که کارها را اداره کنیم.
بدیهیست که این دومی را خواهیم کرد و اکنون سخن در آنست که یک توده کشور را چطور اداره میکنند؟..
بدیهیست که همه‌ی مردم آن استعداد را ندارند که در کارهای سیاسی و اجتماعی دخالت کنند و اظهار عقیده نمایند.
این بگردن یک دسته از هوشمندان و غیرتمندانست که پا پیش گزارند و باهم اندیشه یکی کنند و کشور را راه برند.
تا در یک توده همه‌ی مردم دارای رشد سیاسی نشده‌اند ، باید جمعیتی باشد و آنها را اداره کند ، و این ناچاریست».
(«امروز چاره چیست؟» سات 30)
«در مشروطه راه بردن کشور بگردن مردمست.
مردم مکلفند که کشور را اداره کنند.
آن روزی که ما در ایران شوریدیم و بیرق مشروطه‌خواهی افراشتیم ، معنای آن شورش این بود که بمحمدعلی‌میرزا و امیر بهادر و دیگران میگفتیم : شما بروید ، ما خودمان این کشور را راه خواهیم برد. معنی مشروطه همینست.
اکنون ما یا باید از مشروطه دست بکشیم و این قانونها را کنار گزاریم و یک نفر ماننده‌ی ناصرالدینشاه را بیاوریم و بگوییم بنشین و با استبداد این کشور را اداره کن و هرچه دلت خواست آن را بکار بند ، و یا خودمان مکلف باشیم که کارها را اداره کنیم.
بدیهیست که این دومی را خواهیم کرد و اکنون سخن در آنست که یک توده کشور را چطور اداره میکنند؟..
بدیهیست که همه‌ی مردم آن استعداد را ندارند که در کارهای سیاسی و اجتماعی دخالت کنند و اظهار عقیده نمایند.
این بگردن یک دسته از هوشمندان و غیرتمندانست که پا پیش گزارند و باهم اندیشه یکی کنند و کشور را راه برند.
تا در یک توده همه‌ی مردم دارای رشد سیاسی نشده‌اند ، باید جمعیتی باشد و آنها را اداره کند ، و این ناچاریست».
(«امروز چاره چیست؟» سات 30)
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️نجات کشور به چه نیازمند است؟!
«امروز برای نجات ایران یک جمعیت می‌خواهد ،
یک جمعیت ایرانخواه بیطرف ، یک جمعیت ریشه‌دار آبرومند».
(«امروز چاره چیست؟» سات 29)
«اولاً این جمعیت باید دارای حقیقت باشد.
باین معنی یک دسته از روی فهم و بینش احتیاجات ایران را بدیده گیرند ...
از روی اینها موادی تهیه کنند که برنامه‌ی زندگانی توده و سیاست کشور باشد ،
و خودشان آنها را بپذیرند و محترم شمارند و آرزومند اجرایش باشند ،
بکوششهای خود قیمت داده برای فداکاری در آن راه آماده باشند.
درباره‌ی آن مواد کتابها نویسند ، سخنرانیها کنند ، روزنامه‌هاشان آنها را دنبال کند ، تا بدینسان توده‌ی انبوه را آگاه گردانند و با خود همراه سازند و زمینه برای اجرای مواد آماده گردانند.
ثانیاً کسانی که باین جمعیت می‌آیند باید برای خود سودی منظور ندارند.
مقصودشان آن نباشد که پارتی پیدا کنند و از فلان اداره کار بگیرند ، در فلان وزارتخانه مدیرکل باشند.
بنام غیرت و مردانگی پا بمیان نهند و خواستشان این باشد که بیست ملیون مردم را از بدبختی رهانند.
مزدی که برای خود در نظر گیرند جز نیکنامی و شهرت تاریخی نباشد.
در این کشور از بس اندیشه‌ها کوتاه شده ، بیشتر مردم چنین می‌پندارند که به هر کاری که می‌آیند باید برای خود سودی منظور دارند. کوشیدن در راه کشور و توده در نزد آنها دارای معنی نیست. دخالت در کارهای توده و سودجویی از آن راه در ایران پیشه‌ای گردیده.
این دبستان فساد در ایران از سالهاست تأسیس یافته و پیاپی شاگرد بیرون میدهد. فلان آقا میهن‌پرست است. چه کار میکند؟.. به اینجا و آنجا میدود ، آواز بآوازها می‌اندازد ، پول درمی‌آورد ، ثروت می‌اندوزد ، تحصیل جاه و شکوه میکند.
بهترین میهن‌پرستان در این کشور کسانیند که تا زیان یا ترسی درمیان نباشد ـ غلط یا درست ـ بسود میهن میکوشند. ولی اگر ترسی یا زیانی درمیان بود بخود حق میدهند که میهن و سود آن را فراموش کنند و بخاموشی گرایند ، بلکه اگر نیاز افتاد بزیان آن هم بکوشند».
(«امروز چاره چیست؟» سات 34)
«امروز برای نجات ایران یک جمعیت می‌خواهد ،
یک جمعیت ایرانخواه بیطرف ، یک جمعیت ریشه‌دار آبرومند».
(«امروز چاره چیست؟» سات 29)
«اولاً این جمعیت باید دارای حقیقت باشد.
باین معنی یک دسته از روی فهم و بینش احتیاجات ایران را بدیده گیرند ...
از روی اینها موادی تهیه کنند که برنامه‌ی زندگانی توده و سیاست کشور باشد ،
و خودشان آنها را بپذیرند و محترم شمارند و آرزومند اجرایش باشند ،
بکوششهای خود قیمت داده برای فداکاری در آن راه آماده باشند.
درباره‌ی آن مواد کتابها نویسند ، سخنرانیها کنند ، روزنامه‌هاشان آنها را دنبال کند ، تا بدینسان توده‌ی انبوه را آگاه گردانند و با خود همراه سازند و زمینه برای اجرای مواد آماده گردانند.
ثانیاً کسانی که باین جمعیت می‌آیند باید برای خود سودی منظور ندارند.
مقصودشان آن نباشد که پارتی پیدا کنند و از فلان اداره کار بگیرند ، در فلان وزارتخانه مدیرکل باشند.
بنام غیرت و مردانگی پا بمیان نهند و خواستشان این باشد که بیست ملیون مردم را از بدبختی رهانند.
مزدی که برای خود در نظر گیرند جز نیکنامی و شهرت تاریخی نباشد.
در این کشور از بس اندیشه‌ها کوتاه شده ، بیشتر مردم چنین می‌پندارند که به هر کاری که می‌آیند باید برای خود سودی منظور دارند. کوشیدن در راه کشور و توده در نزد آنها دارای معنی نیست. دخالت در کارهای توده و سودجویی از آن راه در ایران پیشه‌ای گردیده.
این دبستان فساد در ایران از سالهاست تأسیس یافته و پیاپی شاگرد بیرون میدهد. فلان آقا میهن‌پرست است. چه کار میکند؟.. به اینجا و آنجا میدود ، آواز بآوازها می‌اندازد ، پول درمی‌آورد ، ثروت می‌اندوزد ، تحصیل جاه و شکوه میکند.
بهترین میهن‌پرستان در این کشور کسانیند که تا زیان یا ترسی درمیان نباشد ـ غلط یا درست ـ بسود میهن میکوشند. ولی اگر ترسی یا زیانی درمیان بود بخود حق میدهند که میهن و سود آن را فراموش کنند و بخاموشی گرایند ، بلکه اگر نیاز افتاد بزیان آن هم بکوشند».
(«امروز چاره چیست؟» سات 34)
📘 ده سال در عدلیه
🖌 احمد کسروی
✴️ ٥٩) رنجش سختي كه داور پيدا كرد
اين كارها كه پيش مي‌آمد از دو راه مايه‌ی رنجش سخت داور مي‌شد. يكي از آن راه كه اين كسان دوستان و ياران او مي‌بودند و او رنجش آنان را نمي‌خواست. او عدليه را بيش از همه براي رفيق‌بازيها و هوسبازيهاي خود مي‌خواست. ديگري آنكه پاكدامني و پارسايي كه از من ديده مي‌شد ، او برنمي‌تافت. اين قاعده‌ايست كه مردان ناپاك همه را ناپاك خواهند و پاكي كسي را برنتابند. داور كه از آغاز جواني نامي زشت پيدا كرده سپس هم با هوسبازيهاي خود زشت‌نامي را بيشتر گردانيده بود ، نمي‌خواست آنهمه نيكنامي مرا بخود هموار گرداند. بويژه كه چنانكه سپس دانسته شد داور از دسته‌ی بدخواهان بلكه از سردستگان ايشان ، شمرده مي‌شده و اين باياي بدخواهيهاي او مي‌بوده كه در اين كشور كسان غيرتمند و پاكدامني را دشمن دارد. ...
👇👇
🖌 احمد کسروی
✴️ ٥٩) رنجش سختي كه داور پيدا كرد
اين كارها كه پيش مي‌آمد از دو راه مايه‌ی رنجش سخت داور مي‌شد. يكي از آن راه كه اين كسان دوستان و ياران او مي‌بودند و او رنجش آنان را نمي‌خواست. او عدليه را بيش از همه براي رفيق‌بازيها و هوسبازيهاي خود مي‌خواست. ديگري آنكه پاكدامني و پارسايي كه از من ديده مي‌شد ، او برنمي‌تافت. اين قاعده‌ايست كه مردان ناپاك همه را ناپاك خواهند و پاكي كسي را برنتابند. داور كه از آغاز جواني نامي زشت پيدا كرده سپس هم با هوسبازيهاي خود زشت‌نامي را بيشتر گردانيده بود ، نمي‌خواست آنهمه نيكنامي مرا بخود هموار گرداند. بويژه كه چنانكه سپس دانسته شد داور از دسته‌ی بدخواهان بلكه از سردستگان ايشان ، شمرده مي‌شده و اين باياي بدخواهيهاي او مي‌بوده كه در اين كشور كسان غيرتمند و پاكدامني را دشمن دارد. ...
👇👇
Telegram
attach 📎
📘 گفت و شنید
🖌 احمد کسروی
✴️ بخش نوزدهم
د ـ بيگمان دروغست و من درباره‌ی آنها نيز سخن خواهم راند. محمد بن حنيفه نخست كسي بود كه در ميان مسلمانان به مهدي شناخته شد ، و چون او كاري نتوانست و مرد ، كَيسانيان از سخن خود بازنگشتند و چنين گفتند : «او نمرده است ، دركوه رضوي است ، خواهد آمد و ظلام را دفع خواهد كرد.»
پس از آن ، كسان بسياري مهدي ناميده شدند. هر كسي كه بدعوي خلافت برميخاست پيروانش براي تشويق مردم ميگفتند : آن مهدي كه گفته شده همينست. يك چيز بدتر اين بود كه براي پيشرفت سخن خودشان حديثي هم از زبان پيغمبر يا امام علي بي ابيطالب ساخته رواج ميدادند.
شما تعجب خواهيد كرد كه ميگويم حديث مي‌ساختند. در آن كشاكشها و كينه‌توزيها كه هزاران كسان را در راه مقصود خود مي‌كشتند و يا به كشتن ميدادند آيا دشوار بود كه دروغي هم بگويند؟!. در سياست هميشه دروغ را جايز دانسته‌اند.
...
👇👇
🖌 احمد کسروی
✴️ بخش نوزدهم
د ـ بيگمان دروغست و من درباره‌ی آنها نيز سخن خواهم راند. محمد بن حنيفه نخست كسي بود كه در ميان مسلمانان به مهدي شناخته شد ، و چون او كاري نتوانست و مرد ، كَيسانيان از سخن خود بازنگشتند و چنين گفتند : «او نمرده است ، دركوه رضوي است ، خواهد آمد و ظلام را دفع خواهد كرد.»
پس از آن ، كسان بسياري مهدي ناميده شدند. هر كسي كه بدعوي خلافت برميخاست پيروانش براي تشويق مردم ميگفتند : آن مهدي كه گفته شده همينست. يك چيز بدتر اين بود كه براي پيشرفت سخن خودشان حديثي هم از زبان پيغمبر يا امام علي بي ابيطالب ساخته رواج ميدادند.
شما تعجب خواهيد كرد كه ميگويم حديث مي‌ساختند. در آن كشاكشها و كينه‌توزيها كه هزاران كسان را در راه مقصود خود مي‌كشتند و يا به كشتن ميدادند آيا دشوار بود كه دروغي هم بگويند؟!. در سياست هميشه دروغ را جايز دانسته‌اند.
...
👇👇
Telegram
attach 📎
پاکدینی ـ احمد کسروی pinned «📘 ده سال در عدلیه 🖌 احمد کسروی ✴️ ٥٩) رنجش سختي كه داور پيدا كرد اين كارها كه پيش مي‌آمد از دو راه مايه‌ی رنجش سخت داور مي‌شد. يكي از آن راه كه اين كسان دوستان و ياران او مي‌بودند و او رنجش آنان را نمي‌خواست. او عدليه را بيش از همه براي رفيق‌بازيها و هوسبازيهاي…»
✴️روز بزرگداشت سعدی؟!
از آقايان طرفداران شعراي زمان مغول خواهشمند است اشعار زيرين را مطالعه و اگر توانستند آنها را بهم وفق دهند آنوقت گوينده‌ی آنها را از بزرگان بشمارند و الا حق ندارند هر هوسمندي را جزو بزرگان ايران بشمارند. آن دو شعر اينهاست :
نخست :
بني‌آدم اعضاي يكديگرند كه در آفرينش ز يك گوهرند
چو عضوي بدرد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار
تو كز محنت ديگران بيغمي نشايد كه نامت نهند آدمي
دوم :
در آن مدت كه ما را وقت خوش بود ز هجرت ششصد و پنجاه و شش بود
توضيح اينست كه گوينده‌ی اين شعرها كه سعدي است در زمان هجوم مغول مي‌زيسته ، مغولان چهل و چند سال اين كشور را مورد تاخت قرار داده پياپي آدم كشتند ، دخترها باسارت بردند ، خاندانها برانداختند.
از سال 615 كه خود چنگيزخان به ماوراءالنهر و خراسان آمد تا سال 618 قصابي مي‌كرد و هنگامي كه بازگشت مليونها دختران را با خود برد.
سپس تا ده سال ديگر ايران در زير پاي مغولان لگدمال مي‌شد كه هر زمان دسته‌ی ديگري مي‌آمدند و در يك جايي مي‌كشتند و آتش مي‌زدند و تاراج ميكردند و اسير مي‌بردند.
سپس نيز جرماغون نويين از طرف اُكتاي قاآن بحكمراني اين كشور آمد كه يك رشته خونريزيهاي بيحسابي نيز در آن هنگام رخ داد. سپس هم در سال 648 هلاكو بايران آمد كه بار ديگر خونريزيهاي بسياري شد و سال 656 كه سعدي آن را سال خوشي خود شمارده سال قتل عام بغداد است ساليست كه بيش از يك مليون خون بيگناهان ريخته شده ساليست كه صدهزارها خاندان در سوگواري بوده‌اند.
آقاي سعدي با همه‌ی اين فجايع چهل ساله معاصر بوده و شما در يكجايي از شعرها و كتابهاي او نتوانيد يافت كه تأثري از خود نشان داده باشد و چنانكه مي‌بينيد سال كشتار بغداد را سال خوشي خود گرفته
در اينجاست كه من مي‌پرسم آن شعرهاي نخست كجا و اين كجا؟!.
در اينجاست كه ميخواهم هواداران اين شاعر و مانندهاي آن پاسخ دهند.
در اينجاست كه شعر را بخود شاعر برگردانيده ميگويم : آقاي سعدي :
تو كز محنت ديگران بيغمي نشايد كه نامت نهند آدمي
از تبريز محمد ملك‌نژاد
(پرچم روزانه شماره‌ی 191)
از آقايان طرفداران شعراي زمان مغول خواهشمند است اشعار زيرين را مطالعه و اگر توانستند آنها را بهم وفق دهند آنوقت گوينده‌ی آنها را از بزرگان بشمارند و الا حق ندارند هر هوسمندي را جزو بزرگان ايران بشمارند. آن دو شعر اينهاست :
نخست :
بني‌آدم اعضاي يكديگرند كه در آفرينش ز يك گوهرند
چو عضوي بدرد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار
تو كز محنت ديگران بيغمي نشايد كه نامت نهند آدمي
دوم :
در آن مدت كه ما را وقت خوش بود ز هجرت ششصد و پنجاه و شش بود
توضيح اينست كه گوينده‌ی اين شعرها كه سعدي است در زمان هجوم مغول مي‌زيسته ، مغولان چهل و چند سال اين كشور را مورد تاخت قرار داده پياپي آدم كشتند ، دخترها باسارت بردند ، خاندانها برانداختند.
از سال 615 كه خود چنگيزخان به ماوراءالنهر و خراسان آمد تا سال 618 قصابي مي‌كرد و هنگامي كه بازگشت مليونها دختران را با خود برد.
سپس تا ده سال ديگر ايران در زير پاي مغولان لگدمال مي‌شد كه هر زمان دسته‌ی ديگري مي‌آمدند و در يك جايي مي‌كشتند و آتش مي‌زدند و تاراج ميكردند و اسير مي‌بردند.
سپس نيز جرماغون نويين از طرف اُكتاي قاآن بحكمراني اين كشور آمد كه يك رشته خونريزيهاي بيحسابي نيز در آن هنگام رخ داد. سپس هم در سال 648 هلاكو بايران آمد كه بار ديگر خونريزيهاي بسياري شد و سال 656 كه سعدي آن را سال خوشي خود شمارده سال قتل عام بغداد است ساليست كه بيش از يك مليون خون بيگناهان ريخته شده ساليست كه صدهزارها خاندان در سوگواري بوده‌اند.
آقاي سعدي با همه‌ی اين فجايع چهل ساله معاصر بوده و شما در يكجايي از شعرها و كتابهاي او نتوانيد يافت كه تأثري از خود نشان داده باشد و چنانكه مي‌بينيد سال كشتار بغداد را سال خوشي خود گرفته
در اينجاست كه من مي‌پرسم آن شعرهاي نخست كجا و اين كجا؟!.
در اينجاست كه ميخواهم هواداران اين شاعر و مانندهاي آن پاسخ دهند.
در اينجاست كه شعر را بخود شاعر برگردانيده ميگويم : آقاي سعدي :
تو كز محنت ديگران بيغمي نشايد كه نامت نهند آدمي
از تبريز محمد ملك‌نژاد
(پرچم روزانه شماره‌ی 191)
✴️تاریخ پانصد ساله‌ی خوزستان
بخش نخست
1-1-11✴️سید على و برادرش ایوب
پس از سید محسن پسر او سید على جانشین گردید. قاضى نوراللّه و دیگران نام او را با برادرش ایوب یكجا نوشته‌اند ، ولى باور كردنى نیست كه دو تن یكجا فرمانروا باشند ، باید گفت كه ایوب بجاى وزیر یا پیشكار بوده است.
در این زمان شاه ¬اسماعیل تازه برخاسته به پشتیبانى صوفیان شهرهاى ایران را یكایك بدست آورده كیش شیعى را با زور شمشیر رواج مى‌داد. از شگفتیهاى تاریخ است كه شیخ صفى در آغاز قرن هشتم مردى بوده سنى‌كیش و پارسى‌زبان ، سید هم نبوده. ولى در آغاز قرن دهم نوه¬ی ششم او اسماعیل با كیش شیعى و زبان تركى به پادشاهى برمى‌خیزد ، سید هم گردیده بوده و درباره¬ی شیعیگرى چندان سختگیرى مى‌نماید كه یك رشته نارواییها از آن پدید مى‌آید.
👇
بخش نخست
1-1-11✴️سید على و برادرش ایوب
پس از سید محسن پسر او سید على جانشین گردید. قاضى نوراللّه و دیگران نام او را با برادرش ایوب یكجا نوشته‌اند ، ولى باور كردنى نیست كه دو تن یكجا فرمانروا باشند ، باید گفت كه ایوب بجاى وزیر یا پیشكار بوده است.
در این زمان شاه ¬اسماعیل تازه برخاسته به پشتیبانى صوفیان شهرهاى ایران را یكایك بدست آورده كیش شیعى را با زور شمشیر رواج مى‌داد. از شگفتیهاى تاریخ است كه شیخ صفى در آغاز قرن هشتم مردى بوده سنى‌كیش و پارسى‌زبان ، سید هم نبوده. ولى در آغاز قرن دهم نوه¬ی ششم او اسماعیل با كیش شیعى و زبان تركى به پادشاهى برمى‌خیزد ، سید هم گردیده بوده و درباره¬ی شیعیگرى چندان سختگیرى مى‌نماید كه یك رشته نارواییها از آن پدید مى‌آید.
👇
Telegram
attach 📎