‌✴️ پیدایش آمریکا
گفتار پنجم
✴️ چگونه كلمبوس به اروپا بازگشت؟..
(تکه‌ی دوم)
به هر حال كلمبوس پنج روز در میهمانی بسر برده چون می‌خواست هرچه زودتر خود را باسپانیا رساند ، پس از گرفتن اجازه از شاه پرتغال از آنجا روانه گردید و روز پانزدهم ماه مارچ 1493 بود كه پس از هفت ماه و یازده روز سفر به بندر پالوس بازگشت.
مردم همانكه شنیدند دسته دسته به بندر شتافتند و با كلمبوس و دیگران دیدار كردند و از تماشای هندویان و دیگر دیدنیها كه همراه آورده شده بود شگفتیها نمودند. در شهر شادمانی آغاز یافت. ناقوسها در كلیساها بآواز درآمد ، توپها غرش آغاز كرد ، مردم بهیجان و هلهله برخاستند.

بیاد آن یگانه مرد
👇👇

📗 بهائیگری (بخش شانزدهم)

هوالله تعالی شأنه
«قربان خاک پای مبارکت شوم. در باب باب که فرمان قضا جریان صادر شده بود که علمای طرفین را حاضر کرده با او گفتگو نمایند ، حسب‌الحکم همایون ، محصل فرستاده با زنجیر از ارومیه آورده به کاظم‌خان سپرد و رقعه بجناب مجتهد نوشت که آمده به ادله و براهین و قوانین دین مبین گفت و شنید کنند. جناب مجتهد در جواب نوشتند که از تقریرات جمعی معتمدین و ملاحظه‌ي تحریرات این شخص بیدین ، کفرِ او اظهر من الشمس و واضح من الامس است. بعد از شهادت شهود تکلیف داعی مجدداً در گفت و شنیدنیست. لهذا جناب آخوند ملامحمد و ملامرتضا قلی را احضار نمود و در مجلس از نوکران این غلام امیر اصلانخان و میرزا یحیا و کاظمخان نیز ایستادند. اول حاجی ملامحمود پرسید که مسموع می‌شود که تو می‌گویی من نایب امام هستم و بابم و بعضی کلمات گفته[ای] که دلیل بر امام بودن ، بلکه پیغمبری تست. گفت بلی حبیب من قبله‌ی من نایب امام هستم و باب هستم و آنچه گفته‌ام و شنیده‌اید راست است ، اطاعت من بر شما لازم است بدلیل ادخلو الباب سجدا و لکن این کلمات را من نگفته‌ام آنکه گفته است ، گفته است. پرسیدند گوینده کيست؟.. جواب داد آنکه بکوه طور تجلی کرد. روا باشد اناالحق از درختی ، چرا نبود روا از نیکبختی ، منی درمیان نیست اینها را خدا گفته است. بنده بمنزله‌ي شجره‌ي طور هستم. آن وقت درو خلق می‌شد ، الان در من خلق می‌شود و بخدا قسم کسی که از صدر اسلام تاکنون انتظار او را می‌کشید ، منم. آنکه چهل‌هزار علماء منکر او خواهند شد ، منم. پرسیدند این حدیث در کدام کتاب است که چهل‌هزار علماء منکر خواهند گشت. گفت اگر چهل‌هزار نباشد ، چهارهزار که هست. ملا مرتضا ‌قلی گفت بسیار خوب تو از این قرار صاحب الامری اما در احادیث هست و ضروریِ مذهب است که آن حضرت از مکه ظهور خواهند فرمود و نقبای جن و انس با چهل و پنج‌هزار جنیان ایمان خواهند آورد و مواریث انبیاء از قبیل زره‌ داود و نگین سلیمان و ید بیضاء با آن جناب خواهند بود ، کو عصای موسا ، و کو ید بیضاء؟ جواب داد که من مأذون بآوردن اینها نیستم. جناب آخوند ملامحمد گفت : غلط کردی که بدون اذن آمدی بعد از آن پرسیدند که از معجزات و کرامات چه داری. گفت اعجاز من اینست که برای عصای خود آيه نازل می‌کنم. و شروع کرد بخواندن این فقره بسم الله الرحمن الرحیم سبحان الله القدوس السبوح الذی خلق السموات و الارض کما خلق هذه العصا آية من آیاته. اعراب کلمات را بقاعده‌ي نحو غلط خواند ، تاء سموات را بفتح خواند. گفتند مکسور بخوان. آنگاه الارض را مکسور خواند.1 امیر اصلانخان عرض کرد اگر این قبیل فقرات از جمله آیات باشد ، من هم توانم تلفیق کرد و عرض کرد الحمدالله الذی خلق العصاء کما خلق الصباح و المساء. باب خجل شد. بعد از آن حاجی ملامحمود پرسید که در حدیث وارد است که مأمون از جناب رضا علیه السلام سئوال نمود که دلیل بر خلافت جد شما چیست؟.. حضرت فرمود آيه‌ي انفسنا. مأمون گفت لولا نسائنا. حضرت فرمود لولا ابنائنا. این سئوال و جواب را تطبیق بکن و مقصود را بیان نما. ساعتی تأمل نموده جواب نگفت. بعد از این ، مسائلی از فقه و سایر علوم پرسیدند. جواب گفتن نتوانست. حتا از مسائل بدیهیه‌ي فقه از قبیل شک و سهو سئوال نمودند ، ندانست و سر بزیر افکند. باز از آن سخنهای بیمعنی آغاز کرد که همان نورم که به طور تجلی کرد. زیرا که در حدیث است که آن نور ، نور یکی از شیعیان بوده است. این غلام گفت از کجا که آن شیعه‌ی تو بوده؟.. شاید نور ملامرتضا قلی بوده. بیشتر شرمگین شد و سر بزیر افکند. چون مجلس گفتگو تمام شد ، جناب شیخ الاسلام را احضار کرده باب را چوب مضبوط زده ، تنبیه معقول نموده و توبه و بازگشت و از غلطهای خود انابه و استغفار کرد و التزام پا به مهر سپرده که دیگر این غلطها نکند و الان محبوس و مقید است. منتظر حکم اعلیحضرت اقدس همایون شهریاری روح العالمین فداه است. امر ، امر همایونی است. انتهی».

پابرگیها :
1ـ عبدالبهاء در کتاب «مقاله‌ی سیاح» در این باره چنین می‌نویسد : «نکته‌ي نحوی گرفتند احتجاج بقرآن نمود و اتیان بمثل[مانند آوردن] منافی قواعد نحو از آن بیان کرد». ببینید که چگونه داستان را بنحو دیگری انداخته و دروغی از خود بآن افزوده. زیرا چنانکه پیداست به باب غلط نحوی گرفته‌اند ـ غلطهای بسیار آشکار ـ (نه نکته) آنگاه باب درمانده و پاسخی نتوانسته. نه آنکه پاسخ گفته و از قرآن نیز ماننده‌هایی یاد کرده. این یک نمونه است که چگونه ناچار شده‌اند تاریخ را کج گردانند و بداستانها رنگهای دیگر دهند.

📗 پندارها ـ گفتار يكم : آيا توان پيشگويي كرد؟.. 1


بنام پاكْ‌آفريدگار

پيشگويي و فالگيري و رمل و ستاره‌شماري و كف‌بيني و چهره‌بيني و جادوگري و افسونگري و شعبده‌بازي و دعانويسي و جنگيري و گفتگو با مردگان و مُروا و مُرغُوا و مانند اينها همه كارهاي زيانمند و بيرون از آيين سپهر است ، و چون سرچشمه‌ي آنها پندار مي‌باشد همه را در اينجا زير عنوان «پندارها» گرد آورده‌ايم. ولي چون از روي چِبود بچند رشته است ما هر رشته را جدا گرفته در گفتار جداگانه سخن خواهيم راند. كسروي

گفتار يكم
آيا توان پيشگويي كرد؟..

آيا توان پيشگويي كرد؟.. توان از آينده يا از ناپيدا آگاه گرديد؟.. آيا در آدمي چنان نيرويي هست؟.. يا در بيرون چنين راهي يافته شود؟..
باين پرسشها جز پاسخ «نه» نتوان داد ، پيشگويي نتوان كرد ، از آينده يا از ناپيدا آگاه نتوان گرديد ، در آدمي چنان نيرويي نيست ، در بيرون چنين راهي يافته نشود.
ولي درميان مردم يك رشته كارهايي در اين زمينه رواج مي‌دارد و ما از يكايك آنها سخن خواهيم راند :
١ـ پيشگويي :
اين آرزو در نهاد هر كسي نهاده كه از آينده آگاه باشد و كارهايي را كه پيش خواهد آمد بداند. يك پيشامد بزرگي كه پيش آيد (همچون جنگ كنوني) هر كس در جستجوي پايان آن بوده آرزوي دانستن آن را خواهد داشت.
ولي چنانكه گفتيم چنان نيرويي در آدمي ، و يا افزاري در بيرون نيست ، و اين نشدنيست كه كسي آينده را بداند و يا از ناپيدا آگاه گردد.
آري توان از ديدن برخي چيزها به نتيجه‌ي آنها پي برد. مثلاً يك پزشك گاهي از ديدن حال بيماري تواند دانست كه آيا بهبود خواهد يافت يا خواهد مرد. در جنگي كه ميانه‌ي دو دولت درمي‌گيرد ، اگر كسي از اندازه‌ي نيروي هر دولتي و از اندازه‌ي پافشاري توده‌هاي آنها و از اين چيزها آگاه باشد ، بآساني تواند پايان جنگ را دريابد و فيروز از نافيروز بشناسد. ما هميشه از آمدن و نيامدن باران بفراواني يا كميابي خواربار در سال آينده پي مي‌بريم.
اينها را توان دانست. ليكن اينها پيش‌بيني است نه پيشگويي. بايد جدايي گزاشت ميانه‌ي پيش‌بيني و پيشگويي. دوباره مي‌گويم : پيشگويي نشدنيست. كساني كه به پيشگويي برمي‌خيزند از ناتواني روانهاي ايشانست. گاهي هم شياداني از اين راه سود جويند و مردم را فريفته پول گيرند. تا چهار سال پيش در تهران «صفا» نامي را مي‌ديدم كه بخانه‌ها مي‌رفت و با پيشگويي پولها از مردم مي‌گرفت.
روزي هم بنزد من آمد ، و چون از آينده سخنان بسياري مي‌گفت ، گفتم : اگر شما گذشته‌ي مرا بگوييد و من راست يابم آينده را هم باور خواهم كرد. گفت : شما از نژاد پادشاهي هستيد. گفتم : خاندان ما سيد بوده‌اند. گفت : از سوي مادر بآن پادشاه مي‌رسيد. گفتم : نامش چه مي‌بوده؟.. در چه زماني پادشاهي مي‌كرده؟.. پاسخي نتوانست و چون از من سردي مي‌ديد برخاست و رفت.
كساني مي‌پندارند اگر يكي سختيها بخود دهد (رياضت كشد) درو نيرويي براي دانستن آينده و آگاه بودن از ناپيدا پديد آيد. ولي اين پندار است ، و ما كسي را نمي‌شناسيم كه با سختي‌كشي چنان نيرويي پيدا كرده باشد. هرچه مي‌شنويم لافست.
فلان قطب مي‌گفته كه از آينده آگاهست ، ولي دليلي براستي اين سخن درميان نمي‌بوده. در همين زمان ما قطبها فراوانند و سختي‌كشيدگان بسيار مي‌باشند. بيازماييد آيا از حال جهان در ده سال ديگر ما را آگاه توانند گردانيد؟!..
كساني حال جوكيان هند را دليل آورده مي‌گويند : جوكيان سختيهاي توانفرسايي بخود دهند. مثلاً يكي بروي يك پا ايستد و سالها همچنان بسر دهد. ديگري با يك دست از درخت آويزان باشد و چند سال همچنان ماند. در نتيجه‌ي اين سختي‌كشيها نيرويي در ايشان پديد آيد كه از آينده آگاه باشند و ناپيدا دانند و از راز هر كسي آگاهي دهند.

همه چیز را میدانند و هیچ چیز را نمیدانند
(گفتاری از پرچم روزانه)

‌✴️ پیدایش آمریکا
گفتار پنجم
✴️ چگونه كلمبوس به اروپا بازگشت؟..
(تکه‌ی سوم)
كلمبوس اشتباه خود را همچنان دنبال می‌كرد. او خود را پیدا كننده‌ی آمریكا نمی‌شناخت. توجه او بسوی هندوستان بود و نمونه‌هایی را كه با خود آورده بود ، از فلز و گیاه و جانور ، با آنچه از هندوستان در دست می‌بود بسنجش می‌گزاشت و از این راه می‌خواست ثابت نماید كه بمقصود خود رسیده و آنجا كه كشف كرده جزو هندوستانست.

✴️ گواهی پاکدلانه‌ی یکی از خوانندگان

یکی از همراهان گرامیمان در نامه‌ی خویش چنین نوشته :

کتابی که تحت نام دردها و درمانها معرفی فرمودید را تا نیمه رساندم. اگرچه نوشتار آن فرزند خِرد ، کسروی ، را جسته و گریخته و اینجا و آنجا خوانده‌ام ، اما خواندن نوشتار ایشان بصورت دقیق و به کرّات را بر خودم و بر هر ایرانی مفید و لازم میدانم. جلوتر بروم ، زشت و اندوهگین است نام ایرانی یدک کشیدن و نوشتار کسروی را نخواندن. موجب هزاران افسوس هست وقتی می‌بینیم که کتب درسی فرزندان ایران در مدارس از نام و نوشته های کسروی تهی است. گویی هزار سال و هزار و چهارصد سال و سه هزار و هفتصد سال منتظر میهمانی عزیز نشسته ایم و حال که بر در آمده در را نمی گشاییم. میدانیم این در گشودنی است.
لازم نیست مخاطب با تمامی آنچه کسروی گفت موافق باشد ، بلکه لازم است آگاهی یافته و دلیلی برای آن احیاناً مخالفت در ذهن خود جستجو کند. همین تماس با اندیشه های کسروی خود در رزونانس و هم آوایی با خرد برای رسیدن به مکانی فراتر لازم و ضروری است.
لبهایش را به نام ایران و فرزندان ایران مزین کرد ، نامش تا ابد بر لب ، زبان و در قلب ما.

✴️ گواهی پاکدلانه‌ی یکی از خوانندگان

نویسنده‌ی سطرهای بالا سپس به شرح دیگری پرداخت و اینها را نیز به سخنان خود افزود :

«در مورد زنده نام کسروی به قدری نیکی ها زیاد هستند که بهتر است قبل از پرداختن به ایرادهای "احتمالی", از ایشان بیاموزیم, به فهم مسائل کوشش کنیم و به مرز دانش ایشان نزدیک شویم. این شرط اول هست. در حالیکه آن همه دانش, کتاب و خردورزی از ایشان به جا مانده, و من ایرانی از آنها و سودمندی آنها نا آگاه هستم, ای بسا دور از خرد هست جستجو کردن و پرداختن به ایراد های احتمالی».
در پایان نیز چنین مینویسد :
«اما همانطور که شهید راه خرد از فرزندان خویش, یعنی ما, درخواست کرد, سعی خواهیم کرد به خرد پایبند و متعهد بمانیم نه فرد و شخص».

📗 بهائیگری (بخش هفدهم)

تا اینجاست نوشته‌ي ولیعهد. در قصص‌العلماء می‌نویسد : «سید گفت که اسم من علی‌محمد با رب وفق دارد. نظام‌العلماء جواب داد که هر علی‌محمد و محمدعلی با رب وفق دارند. آن وقت شما باید دعوی ربوبیت بکنید نه دعوی بابیت». ببینید بیچاره به چه سخنان سست و بيپایی زبان می‌گشاده.
در نقطةالکاف داستان دیگری از همین گونه می‌نویسد. حاجی میرزا جانی کاشانی که یکی از بابيان دل‌افروخته می‌بوده و در این راه کشته شده ، کتابی بنام «نقطةالکاف» نوشته که مستر براون آن را بچاپ رسانیده. در آن کتاب از بزم ولیعهد و گفتگوهای آنجا سخن رانده. از جمله گفتگوی ملا محمد مامقانی را با باب چنین می‌نویسد :

«گفته بود شنیدم که شما ادعای بابيت نموده‌اید. فرموده بود بلی. عرض کردند که باب چه معنی دارد؟.. فرمودند کلام شریف انا مدینة‌العلم و علی بابها را چگونه فهمیدی؟. آیا نظر نکردی به وجه خود که چهار مشعر دارد و در یک صفحه واقعه است که پنج می‌شود به عدد باب که مطابق هاء هویت است؟. اما آن چهار مشعر اول چشم می‌باشد که حاکی از مقام فواد است و حامل آن رکن توحید می‌باشد و مقام مشیت است. دوم مشعر گوش می‌باشد که حاکی از رتبه‌ي عقل و حامل رکن نبوت و مصداق اراده است. سوم مشعر شامه است که حاکی از مقام نفس است و مطابق ولایت است و حامل مقام قدر. چهارم مشعر دهان است که حاکی از مقام جسم و مقام رکن شیعه و مطابق به رکن قضا می‌باشد و خود صفحه‌ی وجه. این پنج می‌شود».

دلیل را نگرید : می‌گوید چون چشم و گوش و بینی و دهان با خود چهره پنج می‌شود ، و از کلمه‌ي باب نیز بحساب ابجد پنج درمی‌آید ، و هاء که حرف نخست کلمه‌ي هویت است نیز در شماره‌ي ابجدی پنج است ، پس من خود مهدی یا درِ آن می‌باشم. کسی که دعوی مهدیگری می‌کرده این بوده دلیل او. همان حاجی میرزا جانی بارها در کتاب خود گله می‌نویسد که مهدی آمد مردم بی‌انصاف او را نپذیرفتند!.

آن «توبه‌نامه‌ي پا به مهر» که در گزارش ولیعهد یادش شده ، ما نمی‌دانیم چه بوده و آیا مانده یا از میان رفته. ولی یک نامه‌ای از سید باب بولیعهد (که نیز توبه‌نامه خوانده می‌شود) با پاسخ آن از شیخ علی‌اصغر شیخ‌الاسلام و از سید ابوالقاسم نامی در دستست که براون و دیگران در کتابهای خود پیکره‌های آنها را آورده‌اند و ما در پایین نسخه‌هاشان می‌آوریم :

نامه‌ي سید باب بولیعهد
فداک روحی الحمدلله کما هو اهله و مستحقه که ظهورات فضل و رحمت خود را در هر حال بر کافه‌ی عباد خود شامل گردانیده بحمدالله ثم حمداله که مثل آن حضرت را ینبوغ رأفت و رحمت خود فرموده که بظهور عطوفتش عفو از بندگان و تستر بر مجرمان و ترحم بر یاغیان فرمرده اشهد الله من عنده که این بنده‌ي ضعیف را قصدی نیست که خلاف رضای خداوند عالم و اهل ولایت او باشد اگرچه بنفسه وجودم ذنب صرف است ولی چون قلبم موقن بتوحید خداوند جل ذکره و نبوت رسول او (ص) و ولایت اهل ولایت اوست و لسانم مقر بر کل ما نزل من عندالله است امید رحمت او را دارم و مطلقاً خلاف رضای حق را نخواسته‌ام و اگر کلماتی که خلاف رضای او بوده از قلمم جاری شده غرضم عصیان نبوده و در هر حال مستغفر و تائبم حضرت او را و این بنده را مطلق علمی نیست که منوط به ادعایی باشد استغفرالله ربی و اتوب الیه من ان ینسب الی امر و بعضی مناجات و کلمات که از لسان جاری شده دلیل بر هیچ امری نیست و مدعي نیابت خاصه‌ي حضرت حجة علیه‌السلام را محض ادعای مبطل است و این بنده را چنین ادعایی نبوده و نه ادعای دیگر مستدعی از الطاف حضرت شاهنشاهی و آن حضرت چنانست که این دعاگو را بالطاف عنایات و بسط رأفت و رحمت خود سرافراز فرمایید والسلام.

پاسخ نامه از شیخ الاسلام
سید علی‌محمد شیرازی ـ شما در بزم همایون و محفل میمون در حضور نواب اشرف والا ولیعهد دولت بی‌زوال ایدالله وسدده و نصره و حضور جمعی از علمای اعلام اقرار بمطالب چندی کردی که هر یک جداگانه باعث ارتداد شماست و موجب قتل. توبه‌ی مرتد فطری مقبول نیست و چیزی که موجب تأخیر قتل شما شده ، شبهه‌ی خبط دماغست. اگر آن شبهه رفع شود ، بلا تأمل احکام مرتد فطری بشما جاری می‌شود. حرره خادم الشریعه الطاهره.
محل مهر محل مهر
ابوالقاسم الحسنی الحسینی علی اصغر الحسنی الحسینی

📗 پندارها ـ گفتار يكم : آيا توان پيشگويي كرد؟.. 2

مي‌گويم : جوكيان از ما دورند و ما از حال آنان نيك آگاه نيستيم. آنچه از كارهاي ايشان مي‌شنويم از زبان اين و آنست كه باور نتوان كرد. مردم در اين گونه چيزها دروغ بسيار گويند و خود را نيز فريب دهند. كساني كه در ديگر جاها دروغ نگويند در اينجا از آن نپرهيزند. اين چيزيست كه ما بارها آزموده‌ايم.
از آنسو ما مي‌بينيم اگر جوكيان ناپيدا دانستندي و يا از آينده آگاه بودندي مردم برخورداريهاي بزرگي از ايشان كردندي. بايستي در درگاه آنان هميشه انبوهي باشد و مردم هزارها در پيرامون ايشان گرد آيند و از پيشگوييهاشان سود جويند.
ديگران بمانند ، دولتها توانستندي سودهاي بزرگي از آنان جويند. دولت انگليس كه سرزمين جوكيان در دست اوست توانستي با پرسيدن از آنان حال ديگر دولتها را بداند و از رازهاي نهان ايشان آگاه باشد.
در همين جنگ كه از چند سال باز ميانه‌ی انگليس و روس و آمريكا با آلمان و ايتاليا و ژاپن مي‌رود ، ما ديديم كه در سال دوم جنگ ژاپن كه تا آن روز بي‌يكسو مي‌بود ناگهان به رزم آغاز كرد و به ماليزي و ديگر سرزمينهاي زيردست انگليس و آمريكا تاخت برده پيشرفت بسياري كرد. انگليسها شكستهاي پياپي خوردند و اين كار بآنان گران افتاد. در پارلمان به مستر چرچيل نخست‌وزير انگليس سخت گرفتند كه نزديك بود بر سر همان ، كابينه‌اش بيفتد. مستر چرچيل چنين گفت كه گمان جنگ و رزم به ژاپن كمتر مي‌برده ، و اينست بسيج درستي در برابر آن نكرده بوده.
در اينجا توان پرسيد : چرا مستر چرچيل نخواسته بوده از هنر جوكيان هند سود جويد و از آهنگ ژاپن آگاه گردد و بدينسان ناگه‌گير نباشد؟!.. بايد ديد آيا چرچيل كوتاهي نشان داده يا داستان ناپيداداني جوكيان دروغست؟!.. آيا كدام يكي از اين دو را توان پذيرفت؟!..
امروز از آرزوهاي هر دولتي پي بردن برازهاي نهاني دولتهاي ديگر است و چنانكه مي‌دانيم در راه اين كار جاسوسها مي‌فرستند و پولهاي گزاف بيرون مي‌ريزند. ما مي‌پرسيم : اگر داستان جوكيان راستست چه نياز بآن پول‌ريختنها و رنج بردنهاست؟!.. چرا اين نمي‌كنند كه هر دولتي يك يا چند تن از آن جوكيان را مزدور گيرد و از دانسته‌هاي او بهره جويد؟!.. چرا دولت انگليس از آن جوكيان در «انتلجنس سرويس» بكار نمي‌گمارد؟!..
شنيده‌ايم بسياري از آن جوكيان گدايي كنند. با كارهايي شگفت نگاه مردم را بسوي خود كشند و از آنان پول خواهند. همين نمونه‌ي پستي ايشانست. يك دسته تا چه اندازه پست باشند كه در جايي همچون هندوستان روزي خود را درنياورند و دست بسوي اين و آن يازند. آيا نتيجه‌ي سختي‌كشيها اين بايستي بود؟!..
آنگاه اين خود ايراديست كه كساني با دانستن ناپيدا و آگاهي از آينده ، خود سود نجويند و از گدايي بي‌نياز نگردند. يك جوكي اگر آينده مي‌داند و از ناپيدا آگاهست چرا جاي يك گنجي را از گنجهاي نهان در زمين نشناسد و با درآوردن آن توانگر و بي‌نياز نگردد؟!.. چرا با نشان دادن دزدان و جايگاه دزديده شده‌ها پولهاي بسيار از مردم بدست نياورد؟!.. چرا با پيش‌بيني از گراني فلان كالا به يك داد و ستدي برنخيزد و سود گزافي پيدا نكند؟!..
در اينجاست كه بايد گفت : درخت را از ميوه‌اش شناسند. يك جوكي هر سختي بخود مي‌دهد بدهد ، هر كاري مي‌كند بكند ، همانكه در پايان كارش دست بگدايي مي‌يازد دليل بُرنده به بيپايي و بيهودگي كارهاي اوست.
چنانكه گفتيم پيشگويي يكي از هوسها ، بلكه از بيماري مغزي آدميست. بارها كساني بپيشگويي برخيزند و آن را درميان مردم پراكنند. ولي تاكنون هر كسي هر پيشگويي كرده دروغ درآمده.

از كوشش بیهوده چه سود تواند بود؟!.
(گفتاری از پرچم روزانه)

‌✴️ پیدایش آمریکا
گفتار ششم
✴️ چگونه كلمبوس دوباره به هند غربی بازگشت؟.
(تکه‌ی یکم)
سفر دوم كلمبوس ـ جزیره‌های تازه‌ای كه پیدا كرد ـ سرگذشت سی‌وهشت تن ـ شهر ایزابلا ـ نمك‌ناشناسی اسپانیاییها

📗 پندارها ـ گفتار يكم : آيا توان پيشگويي كرد؟.. 3

شما يك پيشگويي نشان نتوانيد داد كه راست درآمده است. همين دليل ديگر است كه چنين كاري نشدنيست. مردم از هر پيشگويي يك جايش را كه راست درآمده گيرند و از جاهاي ديگرش چشم پوشند. براي مثل يكي را ياد مي‌كنم :
در سال ١٩١٤ ميلادي كه جنگ جهانگير آغاز يافت روزنامه‌هاي اروپا يك پيشگويي را از تولستوي فيلسوف بنام روس چاپ كردند كه روزنامه‌هاي فارسي نيز ترجمه كردند و در همه‌جا ارزش بسياري بآن دادند. من اينك كوتاه‌شده‌ي آن را از روزنامه‌ي عصر جديد مي‌آورم :
«اشتعال بزرگي در اروپا تقريباً در سال ١٩١٣ شروع شده و ابتداي شروع آن از ممالك جنوب شرقي اروپا خواهد بود. اين آتش كم‌كم بالا گرفته و تمام اروپا را در سال ١٩١٤ فرا خواهد گرفت. در آن سال من تمام قطعه‌ي اروپا را يكپارچه آتش و خون مي‌بينم و ناله‌هاي جانسوز از ميدانهاي جنگهاي خيلي خونين مي‌شنوم. ولي در سال ١٩١٥ يك نفر آدم غريبي از ناحيه‌ي شمال ظهور مي‌كند و اين آدم مثل ناپلئون ثاني وارد ميدان جنگ مي‌شود. اين شخص يك نظامي خيلي ماهر يا نويسنده‌ي قابلي نيست ولي ممالك اروپا در چنگ او خواهند افتاد. تا ١٩٢٥ خاتمه‌ي اين اشتعال بزرگ ابتداي يك قرن جديدي در سياست دنيا خواهد بود. دول مختلفه‌ي دنيا از ميان برداشته مي‌شوند و تمام دنيا حال يك مملكت متحده را بهم مي‌رساند كه از ملل مختلفه تشكيل شده باشد».
مجله‌ي «اسفير» لندن اين را چاپ كرده و نوشته بود : «مي‌گويند همه‌ي اين پيشگويي را بنظر اعليحضرت امپراتور روس رسانيده‌اند و از آنجا براي امپراتور آلمان فرستاده شده و او بسيار در شگفت بوده».
اين را در روزنامه‌ها و مهنامه‌ها بچاپ رسانيده گفتند : راست درآمده. زيرا جنگ در سال ١٩١٤ آغاز گرديده ، چنانكه او آگاهي داده بود. ولي اگر شما نيك انديشيد خواهيد فهميد همه دروغ درآمده.
چه او آغاز جنگ را از سال ١٩١٣ گفته ، در حالي كه در ١٩١٤ آغاز گرديده. روزنامه‌نويسان از بس خوششان مي‌آمد يك سال جدايي را بديده نمي‌گرفتند.
آن «آدم غريبي» كه در سال ١٩١٥ از شمال بيرون خواستي آمد و همه‌ي كشورها را در چنگ خواستي داشت ، كه بود و پس چرا بيرون نيامد؟!.. در پايان جنگ نويد سياست تازه‌اي براي جهان داده است در حالي كه بيكبار دروغ درآمده.
اينست نمونه‌اي از پيشگوييها و دروغ درآمدن آنها و خود شگفتست كه همچون تولستوي مردي بچنين كاري برخاسته؟!..
آيا اينها را از كجا مي‌گفته؟!.. اگر پيش‌بيني است كه اين گونه نتواند بود ، و اگر پيشگوييست از كجا و با چه نيرويي آن را دانسته؟!..
در اينجاست كه بايد گفت هوسهاي آدمي پايان‌پذير نيست و يك مردي چون رنجها بخود داد و تولستوي گرديد در آن زمانش نيز هوسهايي تواند داشت. در آن زمان نيز بازيچه‌هايي پيدا خواهد كرد.
اين بيماري در زمانهاي جنگ فزوني يابد و بيش از همه گريبانگير دانشمندان و كسان بنام گردد.
اين جنگي كه از پنج سال باز درميان دولتهاي بزرگ مي‌رود ، در اين چند سال هم پياپي پيشگوييها شده و در روزنامه‌ها نوشته گرديده و همه‌ي آنها پوچ و بيپا درآمده ، و جاي افسوسست كه با اين حال باز مردم ارجي به پيشگويي مي‌گزارند و باز فريب فريبكاران را مي‌خورند.
پارسال يكي از روزنامه‌هاي فارسي زير عنوان «يك پيشگويي آسماني» گفتاري نوشت در اين زمينه كه صفي‌علي‌شاه در تفسير خود بقرآن كه با شعر است در معني آيه‌ي «يَمْحُو اللَّهُ مَا يَشَاءُ» يك پيشگويي كرده بدينسان :
سيصد و شصت و سه الف اندر مدار بگذرد چون از شمار روزگار
دوره‌ي گيتي سر آيد بالتمام دور ديگر ثبت گردد در نظام

📗 بهائیگری (بخش هجدهم)

پس از این آزمایش و چوبکاری ، باب را دوباره به چَهریق برگردانیدند که تا سال 1266 در آنجا در بند می‌بود. در این میان کارهایی رخ می‌داد. از جمله محمدشاه درگذشت و حاجی میرزا آقاسی از کار افتاد و ناصرالدین میرزا از تبریز به تهران رفته بتخت نشست ، و میرزا تقیخان رشته‌ي کارهای کشور را بدست گرفت. بابيان که به پیشاهنگی ملا حسین بُشرویه‌ای و دیگران در مازندران دسته‌ای پدید آورده بودند ، از آشفتگی کارهای دولت در آخرهای زمان محمدشاه فرصت یافته دزی ساختند و با سپاهیان دولتی بجنگ برخاستند. همچنین در زنجان ملا محمدعلی و در تبریز سید یحیا دارابی کار را بخونریزی کشانیدند و جنگهای بسیار دلیرانه کردند. در نتیجه‌ي این پیشامدها در سال 1266 ناصرالدین‌شاه و میرزا تقیخان امیرکبیر چنین اندیشیدند که تا باب زنده است ، پیروانش از پا نخواهند نشست. راستی هم آن بود که بابيان که سید باب را «صاحب‌الزمان» می‌پنداشتند ، حدیثهایی را که در کتابهای شیعیان درباره‌ي شهرگشاییهای صاحب‌الزمان و یاران اوست بدیده گرفته امیدها بفیروزی خود می‌بستند و با آن امیدها در اینجا و آنجا بکار برمی‌خاستند. اینبود میرزا تقیخان و شاه چنین نهادند که او را بیاورند و در تبریز بکشند و در این باره دستور به حمزه میرزا عموی شاه فرستادند.

حمزه میرزا سید باب را به تبریز خواست و او را با دو تن از شاگردانش که یکی سید حسین یزدی و دیگری میرزا محمدعلی تبریزی می‌بود ، همراه فراشان گردانید که بخانه‌های ملایان می‌بردند و از یکایک ایشان فتوا بکشتنشان می‌گرفتند. بیچاره باب لابه می‌نمود و از گفته‌های خود بیزاری می‌جست ولی سودی نمی‌داشت.

سه تن از ملایان فتوا بکشتن ایشان نوشتند. سید حسین یزدی بیزاری از باب نموده از کشته شدن رها گردید. ولی باب را با میرزا محمدعلی (که پایداری شگفت از خود می‌نمود) بسربازخانه‌ي کوچک1 برده با ریسمانی آویزان کردند و یک فوج نصرانی را که برای این کار آماده گردانیده بودند ، دستور آتش دادند. سربازان چون آتش کردند ، داستان نابیوسیده‌ای[=غیرمنتظره‌ای] رخ داد. چگونگی آنکه گلوله بریسمانی که باب بسته بآن می‌بود خورده پاره گردانید ، و باب رها شده از ترس جان خود را به یکی از اتاقهای آن پیرامون انداخت. چون دود تفنگها فرونشست ، مردم نگاه کردند و باب را ندیدند ، و یکی از سرکردگان او را جسته و در آن اتاق یافته بیرون کشید که بار دیگر آویزانش کردند و بار دیگر بسربازان دستور آتش دادند.

بدینسان باب بیچاره بدرود زندگانی گفته از دست هوسهای خود و نادانیهای پیروان و آزار دشمنان رها گردید. این پیشامد در شعبان سال 1266 بود.

پابرگیها :
1ـ همانجا که جبه خانه شده بود و اکنون جایگاه بانک و دیگر اداره‌هاست.

چاره جز كوشش و ایستادگی نیست
(گفتاری از پرچم روزانه)