‌‌باور بهائیان به ادعای خدائی میرزاحسینعلی بهاء

این سخنان یک مبلغ بهائی است. خواست ما گفته‌های دقیقه‌ی 1:40 تا آخر می‌باشد.

«این روز روز عهد و میثاقی هستش که ما با خدای خودمان یا با جمال مبارک بستیم که مراتب (بحساب) این بندگی خودمان را همیشه بیاد داشته باشیم. ...»

‌📗پیدایش آمریکا
💎گفتار دهم
⬅️چه كارهایی كلمبوس در آخرین سفرش كرد؟.. [تکه‌ی یکم]
دُژخویی با كلمبوس در هیسپانیولا ـ توفان و فرورفتن كشتیهای بدخواهان ـ كشفهای تازه‌ی كلمبوس ـ شكستن كشتیهای او ـ پناهیدن به جاماایكا ـ كار شگفتی كه كلمبوس كرد ـ جنگ با همراهان خود ـ رسیدن به هیسپانولا ـ بازگشت باروپا و پایان زندگی او.
🔹🔹🔹
این سفر كلمبوس و همراهانش اندوه‌انگیزتر از سفرهای دیگر او بود. بشیوه‌ی همیشگی تا جزیره‌های كاناری پیش رفته از آنجا رو بغرب گردانیدند و بی‌آنكه حادثه‌ای رخ دهد بآبهای هند غربی رسیدند. چون كشتی بزرگشان بدساخت و برای سفر در اقیانوس ناسازگار بود كلمبوس خواست در هیسپانیولا آن را با كشتی دیگری عوض كند و باین آهنگ روانه‌ی سانت دومینكو شد ، و چون بآنجا رسید برادر خود بارتولومو را بنزد آواندا فرمانروای آنجا فرستاده درخواست عوض كردن كشتی كرد ، و چون هوا توفانی بود اجازه خواست كه كشتیهای خود را بدرون بندر رساند. نیز چون آواندا هجده كشتی آماده گردانیده با مسافران روانه‌ی اروپا می‌ساخت كلمبوس از روی آزمایشهایی كه داشت نیكخواهانه پیام فرستاد كه در این هنگام سال سفر باروپا بیم‌آور است و آسیبهایی تواند بود.

📎👇

چرا حقایق را نمی‌پذیرند؟..
(هر دو بخش در یکجا)
(گفتاری از پرچم روزانه)

📗 بهائیگری ـ گفتار دوم ـ ایرادهاي بزرگی که بکیش بهائی توان شمرد. 5

چهارم : میرزا حسینعلی برای پیغمبری خود دلیلی نیاورده و راستی آنست که دلیلی نداشته و زورش جز ببافندگی نمی‌رسیده. چنانکه گفتیم در پندار او پیغمبر اسلام با سرودن آيه‌ها کار خود را پیش برده بود. این هم بایستی آيه سراید و بدلیل دیگری نیاز نمی‌بود.
ولی میرزا ابوالفضل گلپایگانی که درمیان بهائیان دانشمندی می‌بوده و چنین خواسته که کتابی با دلیل نویسد ، در این زمینه بدشواری افتاده ، زیرا دلیلی نیافته.
مسلمانان نشان راستگویی یک برانگیخته را کارهای نتوانستنی (معجزه) شماردندی و از پیغمبر اسلام داستانهای بسیاری از این گونه ساخته در کتابها نوشته‌اند. از دو نیم گردانیدن ماه ، سخن گفتن با سوسمار ، شتر در آوردن از سنگ ، آب روان گردانیدن از میان انگشتان ، بازگردانیدن خورشید پس از فرورفتنش. ولی از بهاء که هنوز زنده می‌بود و مردم می‌دیدند که معجزه‌ای نمی‌تواند ، چنین داستانهایی نتوانستندی نوشت. از اینرو میرزا ابوالفضل هوش خود را تیز گردانیده و به یک رشته سخنان نیمه‌راست و نیمه‌دروغ پرداخته.
باین معنی آيه‌هایی را از قرآن نشان داده که هر زمان که از پیغمبر نتوانستنی خواسته‌اند ، ناتوانی نموده و بیزاری جسته (که این گفته‌اش راست بوده).{ کسانی که بخواهند آن آيه‌ها را بدانند «داوری» را بخوانند.} سپس درباره‌ي بهاءالله بدلیل‌تراشیهایی برخاسته و چنین گفته : چهار چیز دلیل راستگویی یک برانگیخته باشد : نخست دعوی کردن ، دوم شریعت گزاردن ، سوم سخنش در مردم هناییدن (نفوذ) ، چهارم بروی دعوی پایدار ماندن.
ولی این گفته‌ي میرزا ابوالفضل راست نیست و این چیزها نشان راستگویی یک برانگیخته نتواند بود. زیرا دعوی را هر کس تواند کرد و «شریعتی» را هر کسی تواند گزاشت. اما هناییدن سخن یا بگفته‌ي خودشان نفوذ : نخست دانسته نیست اگر در چند تن هناید بس تواند بود. آنگاه این هناییدن و نهناییدن پس از دیرگاهی دانسته خواهد شد. باید دیر زمانی بگذرد تا دیده شود که آیا مردم به او می‌گروند و سخنانش را مي‌پذیرند یا نه. کسی که امروز برخاسته و خود را برانگیخته می‌خواند امروز دلیلش چیست؟!.. آیا با چه دلیلی مردم او را بپذیرند؟!.
آمديم بسر پایداری ، این نیز به تنهایی دلیل راستگویی نتواند بود زیرا گاهی دروغگو نیز بسر سخن خود پافشاری نماید. آنگاه اگر در برانگیختگی پایداری شرط است ، باب و بهاء هیچ یکی راستگو نبوده‌اند. زیرا باب بارها پشیمانی نموده از دعویهای خود بیزاری جست. بهاء نیز در تهران بابی بودن خود را انکار کرد. آنگاه در عَکّا بشیوه‌ي «تقیه» راه رفته و خود را مسلمان نشان داد.
این نمونه‌ای از نافهمی بهائیان است که نمی‌دانند راست و دروغ یک برانگیخته را از چه راه شناسد. اگرچه در این نافهمی مسلمانان نیز با آنان همبازند[=شریکند] .
در این باره هم ما در جای دیگری بسخن گشاده و درازی پرداخته معنی برانگیختگی و نشان راستگویی آن را بازنموده‌ایم.[ کتاب «ورجاوند بنیاد»] در اینجا باید بکوتاهی نوشته ، درگذریم.
نشان راستگویی یک برانگیخته هم خود او و گفته‌ها و کرده‌هایش می‌باشد. برانگیختگی نه چیزیست که دروغ بردارد. برانگیختگی برای خوش خوردن و خوش خفتن و یاوه بافتن نیست که هر کسی تواند. یک برانگیخته باید با همه‌ي گمراهیها نبرد آغازد و بیپایگی هر یک از آنها را روشن گرداند ، وآنگاه یک شاهراهی برای زندگانی نشان دهد. چون داور نیک و بد و راست و کج خرد است ، یک برانگیخته باید هرچه می‌گوید با خرد راست آید.
کسی اگر چنین بود راستگوست و کاری از پیش تواند برد ، وگرنه دروغگوییش بآشکار افتاده رسوا خواهد شد. اینست نشان راستگویی یک برانگیخته ، و بهمین نشانست که باید گفت : باب و بهاء جز دروغگویانی نبوده‌اند. زیرا گذشته از اینکه با هیچ گمراهی بکوشش نپرداخته و هیچ نادانسته‌ای را دانسته نگردانیده‌اند ، آن یکی بیخردانه دعوی مهدی بودن کرده ، عربیهای غلط بافته ، سخنان پوچی گفته. این یکی لاف خدایی زده ، غلط‌بافیهای پوچ بسیار کرده ، زیارتنامه ساخته ، که همه‌ي اینها از خرد دور است.
باب و بهاء در قانونگزاری (یا بگفته‌ي خودشان : احکام) نیز بیخردیهای بسیاری از خود نشان داده‌اند. نوشته‌های باب چندان بیخردانه است که چنانکه گفتیم ناچار شده‌اند که آنها را از میان برند و از مردم پوشیده دارند ، و من نیاز نمی‌بینم در اینجا از آنها سخن رانم. اما از بهاء یک نمونه یاد میکنم :

📗 پندارها ـ گفتار يكم : آيا توان پيشگويي كرد؟..

4ـ چهره‌بيني و كف‌بيني :
يكي هم از راههاي پيشگويي چهره‌بيني و ديگري كف‌بيني است. چهره‌بيني از نخست مي‌بوده و در كتابهاي عربي و فارسي بسيار ياد شده. كساني از نگاه كردن بچهره‌ي كسي بگمان خود بآينده‌ي او پي مي‌برده‌اند. مثلاً مي‌گفته‌اند : فلان آدم پيشانيش گشاده است و توانگر خواهد بود. بهمان كس ابروهايش پيوسته است دانشمندي خواهد گرديد.
اما كف‌بيني از اروپا آمده و خود يك چيز تازه‌ايست. بگفته‌ي كسي «فال فرنگي» است. كساني از اروپاييان از سنجش خطهاي كف دست هر كسي بآينده‌ي او پي مي‌برند و براي اين كار قاعده‌ها گزارده‌اند. كتابهايي در اين باره نوشته‌اند كه برخي از آنها بفارسي نيز ترجمه گرديده. كساني از مردم هرچه از اروپا باشد آن را كالاي گرانبهايي مي‌پندارند. اين است بفالگيريهاي آنها نيز ارج گزارده و بميان ايرانيان آورده‌اند.
ولي همه‌ي اينها بيپاست. چنانكه گفته‌ايم از هيچ راهي پي بآينده نتوان برد. آنگاه كارهاي جهان انگيزه‌هاي ديگري دارد و هيچ گونه بهمبستگي درميان آنها با خطوط كف دست يا با چگونگي اين گوشه و آن گوشه‌ي چهره نتوان پنداشت. مثلاً توانگري هر كس بسته بآن است كه از راهش كوشد وآنگاه پيشامدها نيز با خواست او سازگار درآيد. يك كشاورز هنگامي توانگر گردد كه در كار خود كوشا باشد و گندم و جو و ديگر چيزها را بسيار بكارد و از آنسوي زمستان بسيار سرد نباشد كه به كشت او آسيب رساند و يا سر سال ناايمني نباشد كه كردان يا لران يا شاهسَوَنان خرمن او را تاراج كنند. از اين راهست كه توانگر تواند گرديد و اينها چه بهمبستگي با چگونگي پيشاني يا خطهاي كف دست دارد؟!..
همين كف‌بيني با آنكه تازه به ايران رسيده ، ما يك زيان بزرگي از آن سراغ مي‌داريم. دو سال پيش جواني در دانشكده‌ی افسري درس مي‌خوانده و درميان همدرسانش يك كف‌بيني مي‌بوده كه كف او را ديده و چنين گفته : «تو هميشه بدبخت و بينوا خواهي بود». جوان ناآزموده كه آرزوهاي بسياري براي آينده مي‌داشته (از جمله آرزوي زناشويي با دختر يك توانگري را در دل مي‌پرورده) از شنيدن آن سخن بيكبار نوميد گرديده و در روز ديگر خود را كشته است. (چون پدر او از تبريزيان است و با من آشنا مي‌باشد من از داستانش آگاه گرديده‌ام).
چنانكه گفته‌ايم راههاي پيشگويي يا فالگيري بيشمار است و ما نخواهيم توانست يكايك آنها را نام بريم و گفتگو نماييم. از جمله كساني در ايران ، از ديوانهاي شاعران فال مي‌گيرند. كساني از ورقهاي بازي اين سود را مي‌جويند. يك جمله بايد گفت : همه‌ي اينها بيپاست و پرداختن باينها جز نشان سبكمغزي نتواند بود. بايد بجاي اينها هوش و خرد را بكار برد و راههايي را كه مايه‌ي آساني زندگاني و خوشي آن تواند بود پيش گرفت. ما را هيچ نيازي بدانستن آينده نيست. بلكه دانستن آينده ، اگر توانستني بودي ، نابسامانيها در زندگاني پديد آوردي. اينها كارهاي آن كسانيست كه از راه راست رفتن نمي‌توانند و هميشه خود را براههاي كج مي‌زنند.

🗂 چند سخنی با آقای فرامرزی

💎 بخش دو از سه

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

‌ پیدایش آمریکا
⬅️ گفتار دهم
✴️ چه كارهایی كلمبوس در آخرین سفرش كرد؟.. [تکه‌ی دوم]
دُژخویی با كلمبوس در هیسپانیولا ـ توفان و فرورفتن كشتیهای بدخواهان ـ كشفهای تازه‌ی كلمبوس ـ شكستن كشتیهای او ـ پناهیدن به جاماایكا ـ كار شگفتی كه كلمبوس كرد ـ جنگ با همراهان خود ـ رسیدن به هیسپانولا ـ بازگشت باروپا و پایان زندگی او.
💎💎💎
افسوس كه بدنهادی اسپانیاییها در اینجا نیز جلو اندیشه‌های او را گرفت. كسانی كه بخشكی پیاده شدند از آغاز كار دست ستم بدارایی و خانواده‌ی بومیان دراز كردند و آزمندانه بتاراجگری پرداختند ، چندانكه بومیان تاب نیاورده بایستادگی برخاستند و از آن كسان بسیاری را كشته بازمانده را بكوهها گریزانیدند. كلمبوس از یكسو از بدنهادی اسپانیاییها دلگیر گردیده و از یكسو پی برد كه این بومیان جنگجو و سرسختند و ماننده‌ی بومیان هیتی و دیگر جزیره‌ها نمی‌باشند. اینبود از اندیشه‌هایی كه داشت درگذشت.

‌عبدالرحمان فرامرزی (1276 ـ 1351)
روزنامه‌نویس ، نویسنده ، استاد دانشگاه و وکیل پایه‌ی یک دادگستری و بنیادگزار و سردبیر روزنامه‌ی کیهان و چند دوره نماینده‌ی مجلس بود.

📗 بهائیگری ـ گفتار دوم ـ ایرادهاي بزرگی که بکیش بهائی توان شمرد. 6

یکی از نوشته‌های بهاء لوحیست که بنام احمد نامی نوشته و در آنجا چنین گفته :
فاحفظ یا احمد هذا اللوح ثم اقرأه فی ایامک و لا تکن من الصابرین فان الله قد قدر لقارئها اجر مأة شهید.
معنی آنکه : «ای احمد این لوح را از بر کن و در روزهایت آن را بخوان و نشکیب. زیرا خدا بخواننده‌ي آن مزد صد شهید نوشته».
«شهید» در زبان اسلام کسی را گفتندی که در راه خدا (یا بهتر گوییم : در جنگهای اسلامی) کشته شود. چنین کسی چون کارش سخت و خود جانبازی می‌بود و از آنسو نتیجه‌ي بزرگی از آن کار بدست آمدی ، اسلام به او ارج نهاده و مزدهای بزرگی در نزد خدا نوید داده.
بهاء می‌گوید : هر کس یک بار این لوح را بخواند ، خدا به او مزد صد شهید خواهد داد. نخست باید پرسید چرا؟!.. مگر خواندن یک لوح چه سختی می‌دارد یا نتیجه‌ي بزرگی از آن برمی‌آید که چنین مزد بسیار بزرگی بخواننده‌ي آن داده ‌شود؟!.. آیا چنین سخنی از کسی که بدعوی برانگیختگی برخاسته بوده نشان هوسبازی و بیخردی نیست؟!.. دوم ، چنین سخنی از یک بنیادگزار دین ، ریشه‌ي دین خود را کندنست. چه در جایی که مردم توانند با خواندن یک لوحی مزد صد شهید گیرند و در زندگانی آينده جایگاه بسیار بلندی یابند ، چه نیازی دارند که بکارهای نیک دیگر پردازند؟!.. چه نیاز دارند که از بدیها و گناهها پرهیزند؟!..
بهائیان بکسانی که در جنگهای بابیگری در مازندران و زنجان و دیگر جاها کشته شده‌اند ارج بسیار می‌گزارند. ولی می‌باید گفت آن کسان فریب خورده و زیان بسیاری برده‌اند. زیرا بیچارگان پس از آنکه جنگها کرده و آدمها کشته و خود کشته شده‌اند ، یک شهید بیشتر نبوده‌اند و مزد یک شهید بیشتر نخواهند دریافت. ولی فلان جوان خوشگذران بهائی هر روزی یک بار لوح احمد خواهد خواند و هنگامی که پیر شود و بمیرد ، مزد صدهزارها شهید را خواهد یافت.
این سخن از بهاء ماننده‌ي آنست که کسی کارخانه‌ای برپا گرداند و بکارگران مزدهایی در برابر کارشان پردازد. ولی یک روز هم هوس بسرش زده یک رباعی بسازد و بشاگردان آگاهی دهد که هر کسی که این رباعی مرا ازبر دارد و بیاید در جلو من بخواند ، مزد صد کارگر به او خواهم داد. پیداست که این آگهی درِ کارخانه را خواهد بست. زیرا کارگران بجای آنکه هشت ساعت با سختی بکوشند ، هر زمان که خواستند بنزد آقای کارخانه‌دار رفته رباعی او را خوانده مزد صد کارگر گرفته پی خوشیهای خود خواهند رفت.
می‌دانم خواهند گفت : ماننده‌ي این سخن در کيشهای دیگر نیز هست. می‌گویم : آنها نیز ماننده‌ي این! آنها نیز جز از راه گزافگویی و بیخردی نبوده. مثلاً در کيش شیعی گفته شده : «هر کس بحسین بگرید بهشت به او بایا شود». ولی این را که گفته و بهر چه گفته؟!.. اگر شما نمی‌دانید ، ما نیک می‌دانیم که جز در راه پیشرفت آرزوهای سیاسی گفته نشده. همچنین ما نیک می‌دانیم بهاء نیز فریب آنها را خورده. چون از خود چیزی نمی‌داشته و نیک از بد نمی‌شناخته هرچه از دیگران دیده و خوش داشته ، ماننده‌ای برايش ساخته.
در همان لوح احمد سوگند بخدا می‌خورد که اگر کسی در سختی باشد و یا دچار اندوهی گردد و این لوح را بخواند خدا او را از سختی و از اندوه رها گرداند. بیگمان این را به پیروی از «حدیث کساء» شیعیان گفته. کسی که خود را خدا می‌خوانده و می‌گفته جهان را من آفریده و می‌گردانم ، این اندازه از جهان و از آيین گردش آن آگاه نمی‌بوده که بداند با خواندن لوح احمد یا حدیث کساء کسی از سختی یا از اندوه بیرون نیاید ، بداند که چاره‌ي سختی و اندوه را باید از راهش کرد.
یک نمونه‌ي دیگر از ماننده‌سازیهای بیخردانه‌ي بهاء دعاهاییست که به پیروی از دعاهای مسلمانان ساخته. مثلاًً در پیش مسلمانان دعای «بک یا الله» می‌بوده. این در برابر آن یک دعای بسیار درازی ساخته ، دعایی که بیخردی و خداناشناسی و غلط‌بافی او را در یکجا نشان می‌دهد. برخی از تکه‌های آن را در پایین می‌آوریم.
بک یا علی بک یا وفی بک یا بهی انت الکافی و انت الشافی و انت الباقی یا باقی. بک یا کاشف بک یا ناشف بک یا عاطف انت الکافی و انت الشافی و انت الباقی یا باقی... بک یا جان بک یا جانان بک یا ایمان انت الکافی و انت الشافی و انت الباقی یا باقی... بک یا تائب بک يا نائب بک یازادب انت الکافی و انت الشافی و انت البافی یا باقی... یا قاتل محشاق یا واهب فساق یا کافی... بان تحفظ حامل هذه الورقـى المبارکة ثم الذی یلقی علیها ثم الذی یمر فی حول بیت التی هو فیها ثم اشف بها کل مریض و علیل و فقیر ...
مرد بیخرد پس از آنکه دویست بار بخدا سوگند می‌دهد و صد نام چرند بروی او می‌گزارد ، در پایان چنین می‌خواهد که با خود دارنده‌ي این دعا و خواننده‌ي آن و کسی را که از پیرامون خانه‌ای ‌گذرد که این دعا در آن خانه باشد ، نگهدارد ـ از چه نگهدارد؟. چرا نگهدارد؟. بگفته‌ي عامیان
«آن سوگندت که می‌دهی و این کارت که می‌فرمایی!».

📗 پندارها ـ گفتار يكم : آيا توان پيشگويي كرد؟..

5ـ استخاره :
استخاره فال آخونديست. استخاره آنست كه كسي كه مي‌خواهد بسفري رود ، يا خانه‌اي خَرَد ، يا زني گيرد ، بنزد ملايي رود ، و او بدستياري استخاره از خدا بپرسد كه آيا آن كار نيكست يا بد خواهد درآمد. يكي از كارهاي ملايان در ايران استخاره كردنست. انبوه مردم باوري باستخاره مي‌دارند و از خداشناسي دور مي‌شمارند كه در كارهاي خود از خدا شور نخواهند. ولي شما اگر نيك نگريد اين همان رفتاريست كه بت‌پرستان يونان با خدايان خود داشته‌اند و در كارها از آنها شور مي‌خواسته‌اند. (چنانكه داستان پرستشگاه دلفي را آورديم).
براي استخاره راههاي گوناگوني هست و شناخته‌ترين آنها دوتاست : استخاره با تسبيح ، استخاره با قرآن ، و چون آن را گفتگويي با خدا مي‌شمارند و از اين گذشته بايد جمله‌اي بعربي بزبان رانند : «استخير منك يا الله» از اينرو استخاره‌كن بايد يكي از ملايان ، يا خود نيمه‌ملايي باشد.
بسيار ديدنيست هنگامي كه مردي يا زني در خيابان يا در كوچه بملايي مي‌رسد و چنين مي‌گويد : «آقا يك استخاره بكنيد». آقا در همانجا مي‌ايستد و بيدرنگ دست ببغل برده تسبيح را بيرون مي‌آورد ، و آنگاه دعايي خوانده چشمها را رويهم گزارده دست مي‌اندازد و دانه‌هاي تسبيح را مي‌گيرد و آنها را شمارده چنين مي‌گويد : «بد است» يا «نيكست» و سپس خرامان و بخود بالان راه مي‌افتد.
ديدني‌تر از آن استخاره با قرآنست. آقا چون قرآن را باز كرد آيه را مي‌خواند و سپس رو باستخاره‌خواه كرده مي‌گويد : «مؤمن آيه‌ي بهشت آمده بسيار خوبست» يا «آيه‌ي عذاب آمده بسيار بد است».
برخي از آنان دكان رنگينتري باز كرده‌اند. بدينسان كه بايد پرسش را در كاغذي نويسند و آن را در پاكتي گزارده و سرش را بسته با دو سه ريال پول براي آقا فرستند و او بي‌آنكه در پاكت را باز كند (كه دانسته نيست تا چه اندازه راستست) از قرآن استخاره گيرد و پاسخ را روي پاكت نوشته بازفرستد. در بيشتر شهرها از اين دكانداران يكي دو تن مي‌باشند و سخنها از راست درآمدن استخاره‌هاي ايشان بسر زبانها مي‌باشد.
چنانكه گفتيم اين شيوه‌ي مردمست كه از فالگير يا ستاره‌شمار يا از استخاره‌فروش اگر ده دروغ ببينند فراموش كنند. ولي اگر يك گفته‌شان راست درآمد آن را عنواني سازند.
هزاران كسان از استخاره زيان بينند و بتأويل پرداخته چنين گويند : «صلاحم بوده كه اين ضرر را بكشم» ولي اگر يكي در يك جا كاري با استخاره كرد و سودي ديد آن را داستاني گرداند و در اينجا و آنجا نشسته چنين گويد : «من باستخاره‌ي فلان آقا عقيده دارم. خودم تجربه كرده‌ام».
برخي از مردم ديوانه‌ي استخاره‌اند و بايد به هر كار كوچكي استخاره بخواهند. از آنسوي ملايان اين را بايايي براي خود مي‌شمارند ، و چنين مي‌دانند كه دست مردم را مي‌گيرند و كارهاي ايشان را راه مي‌اندازند كه همين خود نمونه‌اي از كودني و خداناشناسي ايشانست.
يكي نمي‌پرسد : كي خدا اين پيمان را بسته است كه شما هر پرسشي كرديد پاسخ دهد؟!.. كي اين رمز را با شما گزارده كه با دانه‌هاي تسبيح يا با آيه‌هاي قرآن با شما سخن گويد؟!.. بگوييد ببينيم چه پاسخي مي‌داريد؟!..
آنگاه شما تاكنون چرا ندانسته‌ايد كه خدا بمردمان فهم و خرد داده كه نيك و بد و سود و زيان را خود بفهمند؟!.. چرا ندانسته‌ايد كه بايد در زندگاني هر كسي خرد را بكار اندازد؟!.. شما كه اينها را ندانسته‌ايد چه سزاست كه بمردم پيشوايي كنيد و آنان را از راه بريد؟!..
يكي از ياران سخن خوبي مي‌دارد. مي‌گويد : «خدا براي شناختن نيك از بد خرد بآدميان داده. اگر چنان بودي كه نيك و بد را از راه استخاره و با دانه‌هاي تسبيح بشناسند خردي بآدميان ندادي و بجاي آن يك تسبيح گوشتي در تن آدمي آفريدي ، كه هر زمان نياز پيدا كرد دست برد و با طاق و جفت نيك و بد را بشناسد».
به هر حال استخاره بدتر از فالست. زيرا در اينجا دروغ آشكار بخدا بسته مي‌شود. از آنسوي مردم بفال چندان نگروند كه باستخاره. اينست زيان اين بيشتر از فالست. اگر كسي بجويد هزارها كار سراپا زيان كه با استخاره انجام گرفته. هزارها دختران كه خواستاران نيكي مي‌داشته‌اند چون پدرانشان پابستگي باستخاره نموده‌اند زناشويي رخ نداده. هزارها كارهاي نيك كه چون تسبيح كور راه نداده از آنها چشم پوشيده شده.

🗂 چند سخنی با آقای فرامرزی

💎 هر سه بخش

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

‌📘 پیدایش آمریکا
⬅️ گفتار دهم
✴️ چه كارهایی كلمبوس در آخرین سفرش كرد؟.. [تکه‌ی سوم]
دُژخویی با كلمبوس در هیسپانیولا ـ توفان و فرورفتن كشتیهای بدخواهان ـ كشفهای تازه‌ی كلمبوس ـ شكستن كشتیهای او ـ پناهیدن به جاماایكا ـ كار شگفتی كه كلمبوس كرد ـ جنگ با همراهان خود ـ رسیدن به هیسپانولا ـ بازگشت باروپا و پایان زندگی او.
💎💎💎
در این زمینه سخنانی رانده بومیان برخی اندك باوری كردند و برخی آن را بیپا شناخته پروایی ننمودند. ولی هنگام خسوف رسید و ماه نخست زرد گردید و سپس همچون تشت خون سرخ شد. بومیان پیشگویی كلمبوس را انجام گرفته دیدند و در راستی سخنان او جای تردید نیافته بیگمان گردیدند كه خدا بآنان خشم گرفته است كه اگر بازنگردند و پشیمانی ننمایند دچار بلاها خواهند شد. از اینرو بدست و پا افتاده بنزد كلمبوس شتافتند و از در لابه درآمده خواهش كردند كه دعا كند خدا از گناه آنان درگذرد و ماه را (كه در باورهای آنها خدای كوچك بود) از آن گرفتاری بازرهاند و نوید دادند كه از آن پس هرچه توانند از آوردن خواربار و یاوریهای دیگر بكلمبوس باز نخواهند ایستاد. كلمبوس خواهش آنان را پذیرفته نوید سخت داد كه خشم خدا را فرونشاند. این یكی از كارهای شیرین آن مرد دانشمند بود.
👇📎

استخاره با قرآن. قرآن را افزاری برای فریب پیروان کیشها گردانیدن.

«لوح احمد» ، همبسته با گفتار بهاییگری

یک نمونه از دکانهایی که امروزه اینترنت و پیامرسانها را افزار خود گردانیده‌اند.

از جمله تبلیغهایی که امروزه به فراوانی در اینترنت و پیامرسانها دیده می‌شود.

ماه گرفتگی یا خسوف (همبسته با داستان کلمبوس و پیدایش آمریکا)