عبدالرحمان فرامرزی (1276 ـ 1351)
روزنامه‌نویس ، نویسنده ، استاد دانشگاه و وکیل پایه‌ی یک دادگستری و بنیادگزار و سردبیر روزنامه‌ی کیهان و چند دوره نماینده‌ی مجلس بود.
روزنامه‌نویس ، نویسنده ، استاد دانشگاه و وکیل پایه‌ی یک دادگستری و بنیادگزار و سردبیر روزنامه‌ی کیهان و چند دوره نماینده‌ی مجلس بود.
Telegram
attach 📎
📗 بهائیگری ـ گفتار دوم ـ ایرادهاي بزرگی که بکیش بهائی توان شمرد. 6
یکی از نوشته‌های بهاء لوحیست که بنام احمد نامی نوشته و در آنجا چنین گفته :
فاحفظ یا احمد هذا اللوح ثم اقرأه فی ایامک و لا تکن من الصابرین فان الله قد قدر لقارئها اجر مأة شهید.
معنی آنکه : «ای احمد این لوح را از بر کن و در روزهایت آن را بخوان و نشکیب. زیرا خدا بخواننده‌ي آن مزد صد شهید نوشته».
«شهید» در زبان اسلام کسی را گفتندی که در راه خدا (یا بهتر گوییم : در جنگهای اسلامی) کشته شود. چنین کسی چون کارش سخت و خود جانبازی می‌بود و از آنسو نتیجه‌ي بزرگی از آن کار بدست آمدی ، اسلام به او ارج نهاده و مزدهای بزرگی در نزد خدا نوید داده.
بهاء می‌گوید : هر کس یک بار این لوح را بخواند ، خدا به او مزد صد شهید خواهد داد. نخست باید پرسید چرا؟!.. مگر خواندن یک لوح چه سختی می‌دارد یا نتیجه‌ي بزرگی از آن برمی‌آید که چنین مزد بسیار بزرگی بخواننده‌ي آن داده شود؟!.. آیا چنین سخنی از کسی که بدعوی برانگیختگی برخاسته بوده نشان هوسبازی و بیخردی نیست؟!.. دوم ، چنین سخنی از یک بنیادگزار دین ، ریشه‌ي دین خود را کندنست. چه در جایی که مردم توانند با خواندن یک لوحی مزد صد شهید گیرند و در زندگانی آينده جایگاه بسیار بلندی یابند ، چه نیازی دارند که بکارهای نیک دیگر پردازند؟!.. چه نیاز دارند که از بدیها و گناهها پرهیزند؟!..
بهائیان بکسانی که در جنگهای بابیگری در مازندران و زنجان و دیگر جاها کشته شده‌اند ارج بسیار می‌گزارند. ولی می‌باید گفت آن کسان فریب خورده و زیان بسیاری برده‌اند. زیرا بیچارگان پس از آنکه جنگها کرده و آدمها کشته و خود کشته شده‌اند ، یک شهید بیشتر نبوده‌اند و مزد یک شهید بیشتر نخواهند دریافت. ولی فلان جوان خوشگذران بهائی هر روزی یک بار لوح احمد خواهد خواند و هنگامی که پیر شود و بمیرد ، مزد صدهزارها شهید را خواهد یافت.
این سخن از بهاء ماننده‌ي آنست که کسی کارخانه‌ای برپا گرداند و بکارگران مزدهایی در برابر کارشان پردازد. ولی یک روز هم هوس بسرش زده یک رباعی بسازد و بشاگردان آگاهی دهد که هر کسی که این رباعی مرا ازبر دارد و بیاید در جلو من بخواند ، مزد صد کارگر به او خواهم داد. پیداست که این آگهی درِ کارخانه را خواهد بست. زیرا کارگران بجای آنکه هشت ساعت با سختی بکوشند ، هر زمان که خواستند بنزد آقای کارخانه‌دار رفته رباعی او را خوانده مزد صد کارگر گرفته پی خوشیهای خود خواهند رفت.
می‌دانم خواهند گفت : ماننده‌ي این سخن در کيشهای دیگر نیز هست. می‌گویم : آنها نیز ماننده‌ي این! آنها نیز جز از راه گزافگویی و بیخردی نبوده. مثلاً در کيش شیعی گفته شده : «هر کس بحسین بگرید بهشت به او بایا شود». ولی این را که گفته و بهر چه گفته؟!.. اگر شما نمی‌دانید ، ما نیک می‌دانیم که جز در راه پیشرفت آرزوهای سیاسی گفته نشده. همچنین ما نیک می‌دانیم بهاء نیز فریب آنها را خورده. چون از خود چیزی نمی‌داشته و نیک از بد نمی‌شناخته هرچه از دیگران دیده و خوش داشته ، ماننده‌ای برايش ساخته.
در همان لوح احمد سوگند بخدا می‌خورد که اگر کسی در سختی باشد و یا دچار اندوهی گردد و این لوح را بخواند خدا او را از سختی و از اندوه رها گرداند. بیگمان این را به پیروی از «حدیث کساء» شیعیان گفته. کسی که خود را خدا می‌خوانده و می‌گفته جهان را من آفریده و می‌گردانم ، این اندازه از جهان و از آيین گردش آن آگاه نمی‌بوده که بداند با خواندن لوح احمد یا حدیث کساء کسی از سختی یا از اندوه بیرون نیاید ، بداند که چاره‌ي سختی و اندوه را باید از راهش کرد.
یک نمونه‌ي دیگر از ماننده‌سازیهای بیخردانه‌ي بهاء دعاهاییست که به پیروی از دعاهای مسلمانان ساخته. مثلاًً در پیش مسلمانان دعای «بک یا الله» می‌بوده. این در برابر آن یک دعای بسیار درازی ساخته ، دعایی که بیخردی و خداناشناسی و غلط‌بافی او را در یکجا نشان می‌دهد. برخی از تکه‌های آن را در پایین می‌آوریم.
بک یا علی بک یا وفی بک یا بهی انت الکافی و انت الشافی و انت الباقی یا باقی. بک یا کاشف بک یا ناشف بک یا عاطف انت الکافی و انت الشافی و انت الباقی یا باقی... بک یا جان بک یا جانان بک یا ایمان انت الکافی و انت الشافی و انت الباقی یا باقی... بک یا تائب بک يا نائب بک یازادب انت الکافی و انت الشافی و انت البافی یا باقی... یا قاتل محشاق یا واهب فساق یا کافی... بان تحفظ حامل هذه الورقـى المبارکة ثم الذی یلقی علیها ثم الذی یمر فی حول بیت التی هو فیها ثم اشف بها کل مریض و علیل و فقیر ...
مرد بیخرد پس از آنکه دویست بار بخدا سوگند می‌دهد و صد نام چرند بروی او می‌گزارد ، در پایان چنین می‌خواهد که با خود دارنده‌ي این دعا و خواننده‌ي آن و کسی را که از پیرامون خانه‌ای گذرد که این دعا در آن خانه باشد ، نگهدارد ـ از چه نگهدارد؟. چرا نگهدارد؟. بگفته‌ي عامیان
«آن سوگندت که می‌دهی و این کارت که می‌فرمایی!».
یکی از نوشته‌های بهاء لوحیست که بنام احمد نامی نوشته و در آنجا چنین گفته :
فاحفظ یا احمد هذا اللوح ثم اقرأه فی ایامک و لا تکن من الصابرین فان الله قد قدر لقارئها اجر مأة شهید.
معنی آنکه : «ای احمد این لوح را از بر کن و در روزهایت آن را بخوان و نشکیب. زیرا خدا بخواننده‌ي آن مزد صد شهید نوشته».
«شهید» در زبان اسلام کسی را گفتندی که در راه خدا (یا بهتر گوییم : در جنگهای اسلامی) کشته شود. چنین کسی چون کارش سخت و خود جانبازی می‌بود و از آنسو نتیجه‌ي بزرگی از آن کار بدست آمدی ، اسلام به او ارج نهاده و مزدهای بزرگی در نزد خدا نوید داده.
بهاء می‌گوید : هر کس یک بار این لوح را بخواند ، خدا به او مزد صد شهید خواهد داد. نخست باید پرسید چرا؟!.. مگر خواندن یک لوح چه سختی می‌دارد یا نتیجه‌ي بزرگی از آن برمی‌آید که چنین مزد بسیار بزرگی بخواننده‌ي آن داده شود؟!.. آیا چنین سخنی از کسی که بدعوی برانگیختگی برخاسته بوده نشان هوسبازی و بیخردی نیست؟!.. دوم ، چنین سخنی از یک بنیادگزار دین ، ریشه‌ي دین خود را کندنست. چه در جایی که مردم توانند با خواندن یک لوحی مزد صد شهید گیرند و در زندگانی آينده جایگاه بسیار بلندی یابند ، چه نیازی دارند که بکارهای نیک دیگر پردازند؟!.. چه نیاز دارند که از بدیها و گناهها پرهیزند؟!..
بهائیان بکسانی که در جنگهای بابیگری در مازندران و زنجان و دیگر جاها کشته شده‌اند ارج بسیار می‌گزارند. ولی می‌باید گفت آن کسان فریب خورده و زیان بسیاری برده‌اند. زیرا بیچارگان پس از آنکه جنگها کرده و آدمها کشته و خود کشته شده‌اند ، یک شهید بیشتر نبوده‌اند و مزد یک شهید بیشتر نخواهند دریافت. ولی فلان جوان خوشگذران بهائی هر روزی یک بار لوح احمد خواهد خواند و هنگامی که پیر شود و بمیرد ، مزد صدهزارها شهید را خواهد یافت.
این سخن از بهاء ماننده‌ي آنست که کسی کارخانه‌ای برپا گرداند و بکارگران مزدهایی در برابر کارشان پردازد. ولی یک روز هم هوس بسرش زده یک رباعی بسازد و بشاگردان آگاهی دهد که هر کسی که این رباعی مرا ازبر دارد و بیاید در جلو من بخواند ، مزد صد کارگر به او خواهم داد. پیداست که این آگهی درِ کارخانه را خواهد بست. زیرا کارگران بجای آنکه هشت ساعت با سختی بکوشند ، هر زمان که خواستند بنزد آقای کارخانه‌دار رفته رباعی او را خوانده مزد صد کارگر گرفته پی خوشیهای خود خواهند رفت.
می‌دانم خواهند گفت : ماننده‌ي این سخن در کيشهای دیگر نیز هست. می‌گویم : آنها نیز ماننده‌ي این! آنها نیز جز از راه گزافگویی و بیخردی نبوده. مثلاً در کيش شیعی گفته شده : «هر کس بحسین بگرید بهشت به او بایا شود». ولی این را که گفته و بهر چه گفته؟!.. اگر شما نمی‌دانید ، ما نیک می‌دانیم که جز در راه پیشرفت آرزوهای سیاسی گفته نشده. همچنین ما نیک می‌دانیم بهاء نیز فریب آنها را خورده. چون از خود چیزی نمی‌داشته و نیک از بد نمی‌شناخته هرچه از دیگران دیده و خوش داشته ، ماننده‌ای برايش ساخته.
در همان لوح احمد سوگند بخدا می‌خورد که اگر کسی در سختی باشد و یا دچار اندوهی گردد و این لوح را بخواند خدا او را از سختی و از اندوه رها گرداند. بیگمان این را به پیروی از «حدیث کساء» شیعیان گفته. کسی که خود را خدا می‌خوانده و می‌گفته جهان را من آفریده و می‌گردانم ، این اندازه از جهان و از آيین گردش آن آگاه نمی‌بوده که بداند با خواندن لوح احمد یا حدیث کساء کسی از سختی یا از اندوه بیرون نیاید ، بداند که چاره‌ي سختی و اندوه را باید از راهش کرد.
یک نمونه‌ي دیگر از ماننده‌سازیهای بیخردانه‌ي بهاء دعاهاییست که به پیروی از دعاهای مسلمانان ساخته. مثلاًً در پیش مسلمانان دعای «بک یا الله» می‌بوده. این در برابر آن یک دعای بسیار درازی ساخته ، دعایی که بیخردی و خداناشناسی و غلط‌بافی او را در یکجا نشان می‌دهد. برخی از تکه‌های آن را در پایین می‌آوریم.
بک یا علی بک یا وفی بک یا بهی انت الکافی و انت الشافی و انت الباقی یا باقی. بک یا کاشف بک یا ناشف بک یا عاطف انت الکافی و انت الشافی و انت الباقی یا باقی... بک یا جان بک یا جانان بک یا ایمان انت الکافی و انت الشافی و انت الباقی یا باقی... بک یا تائب بک يا نائب بک یازادب انت الکافی و انت الشافی و انت البافی یا باقی... یا قاتل محشاق یا واهب فساق یا کافی... بان تحفظ حامل هذه الورقـى المبارکة ثم الذی یلقی علیها ثم الذی یمر فی حول بیت التی هو فیها ثم اشف بها کل مریض و علیل و فقیر ...
مرد بیخرد پس از آنکه دویست بار بخدا سوگند می‌دهد و صد نام چرند بروی او می‌گزارد ، در پایان چنین می‌خواهد که با خود دارنده‌ي این دعا و خواننده‌ي آن و کسی را که از پیرامون خانه‌ای گذرد که این دعا در آن خانه باشد ، نگهدارد ـ از چه نگهدارد؟. چرا نگهدارد؟. بگفته‌ي عامیان
«آن سوگندت که می‌دهی و این کارت که می‌فرمایی!».
📗 پندارها ـ گفتار يكم : آيا توان پيشگويي كرد؟..
5ـ استخاره :
استخاره فال آخونديست. استخاره آنست كه كسي كه مي‌خواهد بسفري رود ، يا خانه‌اي خَرَد ، يا زني گيرد ، بنزد ملايي رود ، و او بدستياري استخاره از خدا بپرسد كه آيا آن كار نيكست يا بد خواهد درآمد. يكي از كارهاي ملايان در ايران استخاره كردنست. انبوه مردم باوري باستخاره مي‌دارند و از خداشناسي دور مي‌شمارند كه در كارهاي خود از خدا شور نخواهند. ولي شما اگر نيك نگريد اين همان رفتاريست كه بت‌پرستان يونان با خدايان خود داشته‌اند و در كارها از آنها شور مي‌خواسته‌اند. (چنانكه داستان پرستشگاه دلفي را آورديم).
براي استخاره راههاي گوناگوني هست و شناخته‌ترين آنها دوتاست : استخاره با تسبيح ، استخاره با قرآن ، و چون آن را گفتگويي با خدا مي‌شمارند و از اين گذشته بايد جمله‌اي بعربي بزبان رانند : «استخير منك يا الله» از اينرو استخاره‌كن بايد يكي از ملايان ، يا خود نيمه‌ملايي باشد.
بسيار ديدنيست هنگامي كه مردي يا زني در خيابان يا در كوچه بملايي مي‌رسد و چنين مي‌گويد : «آقا يك استخاره بكنيد». آقا در همانجا مي‌ايستد و بيدرنگ دست ببغل برده تسبيح را بيرون مي‌آورد ، و آنگاه دعايي خوانده چشمها را رويهم گزارده دست مي‌اندازد و دانه‌هاي تسبيح را مي‌گيرد و آنها را شمارده چنين مي‌گويد : «بد است» يا «نيكست» و سپس خرامان و بخود بالان راه مي‌افتد.
ديدني‌تر از آن استخاره با قرآنست. آقا چون قرآن را باز كرد آيه را مي‌خواند و سپس رو باستخاره‌خواه كرده مي‌گويد : «مؤمن آيه‌ي بهشت آمده بسيار خوبست» يا «آيه‌ي عذاب آمده بسيار بد است».
برخي از آنان دكان رنگينتري باز كرده‌اند. بدينسان كه بايد پرسش را در كاغذي نويسند و آن را در پاكتي گزارده و سرش را بسته با دو سه ريال پول براي آقا فرستند و او بي‌آنكه در پاكت را باز كند (كه دانسته نيست تا چه اندازه راستست) از قرآن استخاره گيرد و پاسخ را روي پاكت نوشته بازفرستد. در بيشتر شهرها از اين دكانداران يكي دو تن مي‌باشند و سخنها از راست درآمدن استخاره‌هاي ايشان بسر زبانها مي‌باشد.
چنانكه گفتيم اين شيوه‌ي مردمست كه از فالگير يا ستاره‌شمار يا از استخاره‌فروش اگر ده دروغ ببينند فراموش كنند. ولي اگر يك گفته‌شان راست درآمد آن را عنواني سازند.
هزاران كسان از استخاره زيان بينند و بتأويل پرداخته چنين گويند : «صلاحم بوده كه اين ضرر را بكشم» ولي اگر يكي در يك جا كاري با استخاره كرد و سودي ديد آن را داستاني گرداند و در اينجا و آنجا نشسته چنين گويد : «من باستخاره‌ي فلان آقا عقيده دارم. خودم تجربه كرده‌ام».
برخي از مردم ديوانه‌ي استخاره‌اند و بايد به هر كار كوچكي استخاره بخواهند. از آنسوي ملايان اين را بايايي براي خود مي‌شمارند ، و چنين مي‌دانند كه دست مردم را ميگيرند و كارهاي ايشان را راه مي‌اندازند كه همين خود نمونه‌اي از كودني و خداناشناسي ايشانست.
يكي نمي‌پرسد : كي خدا اين پيمان را بسته است كه شما هر پرسشي كرديد پاسخ دهد؟!.. كي اين رمز را با شما گزارده كه با دانه‌هاي تسبيح يا با آيه‌هاي قرآن با شما سخن گويد؟!.. بگوييد ببينيم چه پاسخي مي‌داريد؟!..
آنگاه شما تاكنون چرا ندانسته‌ايد كه خدا بمردمان فهم و خرد داده كه نيك و بد و سود و زيان را خود بفهمند؟!.. چرا ندانسته‌ايد كه بايد در زندگاني هر كسي خرد را بكار اندازد؟!.. شما كه اينها را ندانسته‌ايد چه سزاست كه بمردم پيشوايي كنيد و آنان را از راه بريد؟!..
يكي از ياران سخن خوبي مي‌دارد. مي‌گويد : «خدا براي شناختن نيك از بد خرد بآدميان داده. اگر چنان بودي كه نيك و بد را از راه استخاره و با دانه‌هاي تسبيح بشناسند خردي بآدميان ندادي و بجاي آن يك تسبيح گوشتي در تن آدمي آفريدي ، كه هر زمان نياز پيدا كرد دست برد و با طاق و جفت نيك و بد را بشناسد».
به هر حال استخاره بدتر از فالست. زيرا در اينجا دروغ آشكار بخدا بسته مي‌شود. از آنسوي مردم بفال چندان نگروند كه باستخاره. اينست زيان اين بيشتر از فالست. اگر كسي بجويد هزارها كار سراپا زيان كه با استخاره انجام گرفته. هزارها دختران كه خواستاران نيكي مي‌داشته‌اند چون پدرانشان پابستگي باستخاره نموده‌اند زناشويي رخ نداده. هزارها كارهاي نيك كه چون تسبيح كور راه نداده از آنها چشم پوشيده شده.
5ـ استخاره :
استخاره فال آخونديست. استخاره آنست كه كسي كه مي‌خواهد بسفري رود ، يا خانه‌اي خَرَد ، يا زني گيرد ، بنزد ملايي رود ، و او بدستياري استخاره از خدا بپرسد كه آيا آن كار نيكست يا بد خواهد درآمد. يكي از كارهاي ملايان در ايران استخاره كردنست. انبوه مردم باوري باستخاره مي‌دارند و از خداشناسي دور مي‌شمارند كه در كارهاي خود از خدا شور نخواهند. ولي شما اگر نيك نگريد اين همان رفتاريست كه بت‌پرستان يونان با خدايان خود داشته‌اند و در كارها از آنها شور مي‌خواسته‌اند. (چنانكه داستان پرستشگاه دلفي را آورديم).
براي استخاره راههاي گوناگوني هست و شناخته‌ترين آنها دوتاست : استخاره با تسبيح ، استخاره با قرآن ، و چون آن را گفتگويي با خدا مي‌شمارند و از اين گذشته بايد جمله‌اي بعربي بزبان رانند : «استخير منك يا الله» از اينرو استخاره‌كن بايد يكي از ملايان ، يا خود نيمه‌ملايي باشد.
بسيار ديدنيست هنگامي كه مردي يا زني در خيابان يا در كوچه بملايي مي‌رسد و چنين مي‌گويد : «آقا يك استخاره بكنيد». آقا در همانجا مي‌ايستد و بيدرنگ دست ببغل برده تسبيح را بيرون مي‌آورد ، و آنگاه دعايي خوانده چشمها را رويهم گزارده دست مي‌اندازد و دانه‌هاي تسبيح را مي‌گيرد و آنها را شمارده چنين مي‌گويد : «بد است» يا «نيكست» و سپس خرامان و بخود بالان راه مي‌افتد.
ديدني‌تر از آن استخاره با قرآنست. آقا چون قرآن را باز كرد آيه را مي‌خواند و سپس رو باستخاره‌خواه كرده مي‌گويد : «مؤمن آيه‌ي بهشت آمده بسيار خوبست» يا «آيه‌ي عذاب آمده بسيار بد است».
برخي از آنان دكان رنگينتري باز كرده‌اند. بدينسان كه بايد پرسش را در كاغذي نويسند و آن را در پاكتي گزارده و سرش را بسته با دو سه ريال پول براي آقا فرستند و او بي‌آنكه در پاكت را باز كند (كه دانسته نيست تا چه اندازه راستست) از قرآن استخاره گيرد و پاسخ را روي پاكت نوشته بازفرستد. در بيشتر شهرها از اين دكانداران يكي دو تن مي‌باشند و سخنها از راست درآمدن استخاره‌هاي ايشان بسر زبانها مي‌باشد.
چنانكه گفتيم اين شيوه‌ي مردمست كه از فالگير يا ستاره‌شمار يا از استخاره‌فروش اگر ده دروغ ببينند فراموش كنند. ولي اگر يك گفته‌شان راست درآمد آن را عنواني سازند.
هزاران كسان از استخاره زيان بينند و بتأويل پرداخته چنين گويند : «صلاحم بوده كه اين ضرر را بكشم» ولي اگر يكي در يك جا كاري با استخاره كرد و سودي ديد آن را داستاني گرداند و در اينجا و آنجا نشسته چنين گويد : «من باستخاره‌ي فلان آقا عقيده دارم. خودم تجربه كرده‌ام».
برخي از مردم ديوانه‌ي استخاره‌اند و بايد به هر كار كوچكي استخاره بخواهند. از آنسوي ملايان اين را بايايي براي خود مي‌شمارند ، و چنين مي‌دانند كه دست مردم را ميگيرند و كارهاي ايشان را راه مي‌اندازند كه همين خود نمونه‌اي از كودني و خداناشناسي ايشانست.
يكي نمي‌پرسد : كي خدا اين پيمان را بسته است كه شما هر پرسشي كرديد پاسخ دهد؟!.. كي اين رمز را با شما گزارده كه با دانه‌هاي تسبيح يا با آيه‌هاي قرآن با شما سخن گويد؟!.. بگوييد ببينيم چه پاسخي مي‌داريد؟!..
آنگاه شما تاكنون چرا ندانسته‌ايد كه خدا بمردمان فهم و خرد داده كه نيك و بد و سود و زيان را خود بفهمند؟!.. چرا ندانسته‌ايد كه بايد در زندگاني هر كسي خرد را بكار اندازد؟!.. شما كه اينها را ندانسته‌ايد چه سزاست كه بمردم پيشوايي كنيد و آنان را از راه بريد؟!..
يكي از ياران سخن خوبي مي‌دارد. مي‌گويد : «خدا براي شناختن نيك از بد خرد بآدميان داده. اگر چنان بودي كه نيك و بد را از راه استخاره و با دانه‌هاي تسبيح بشناسند خردي بآدميان ندادي و بجاي آن يك تسبيح گوشتي در تن آدمي آفريدي ، كه هر زمان نياز پيدا كرد دست برد و با طاق و جفت نيك و بد را بشناسد».
به هر حال استخاره بدتر از فالست. زيرا در اينجا دروغ آشكار بخدا بسته مي‌شود. از آنسوي مردم بفال چندان نگروند كه باستخاره. اينست زيان اين بيشتر از فالست. اگر كسي بجويد هزارها كار سراپا زيان كه با استخاره انجام گرفته. هزارها دختران كه خواستاران نيكي مي‌داشته‌اند چون پدرانشان پابستگي باستخاره نموده‌اند زناشويي رخ نداده. هزارها كارهاي نيك كه چون تسبيح كور راه نداده از آنها چشم پوشيده شده.
cand soxani bã ãqãye Farãmarzi.pdf
73.4 KB
🗂 چند سخنی با آقای فرامرزی
💎 هر سه بخش
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)
💎 هر سه بخش
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)
📘 پیدایش آمریکا
⬅️ گفتار دهم
✴️ چه كارهایی كلمبوس در آخرین سفرش كرد؟.. [تکه‌ی سوم]
دُژخویی با كلمبوس در هیسپانیولا ـ توفان و فرورفتن كشتیهای بدخواهان ـ كشفهای تازه‌ی كلمبوس ـ شكستن كشتیهای او ـ پناهیدن به جاماایكا ـ كار شگفتی كه كلمبوس كرد ـ جنگ با همراهان خود ـ رسیدن به هیسپانولا ـ بازگشت باروپا و پایان زندگی او.
💎💎💎
در این زمینه سخنانی رانده بومیان برخی اندك باوری كردند و برخی آن را بیپا شناخته پروایی ننمودند. ولی هنگام خسوف رسید و ماه نخست زرد گردید و سپس همچون تشت خون سرخ شد. بومیان پیشگویی كلمبوس را انجام گرفته دیدند و در راستی سخنان او جای تردید نیافته بیگمان گردیدند كه خدا بآنان خشم گرفته است كه اگر بازنگردند و پشیمانی ننمایند دچار بلاها خواهند شد. از اینرو بدست و پا افتاده بنزد كلمبوس شتافتند و از در لابه درآمده خواهش كردند كه دعا كند خدا از گناه آنان درگذرد و ماه را (كه در باورهای آنها خدای كوچك بود) از آن گرفتاری بازرهاند و نوید دادند كه از آن پس هرچه توانند از آوردن خواربار و یاوریهای دیگر بكلمبوس باز نخواهند ایستاد. كلمبوس خواهش آنان را پذیرفته نوید سخت داد كه خشم خدا را فرونشاند. این یكی از كارهای شیرین آن مرد دانشمند بود.
👇📎
⬅️ گفتار دهم
✴️ چه كارهایی كلمبوس در آخرین سفرش كرد؟.. [تکه‌ی سوم]
دُژخویی با كلمبوس در هیسپانیولا ـ توفان و فرورفتن كشتیهای بدخواهان ـ كشفهای تازه‌ی كلمبوس ـ شكستن كشتیهای او ـ پناهیدن به جاماایكا ـ كار شگفتی كه كلمبوس كرد ـ جنگ با همراهان خود ـ رسیدن به هیسپانولا ـ بازگشت باروپا و پایان زندگی او.
💎💎💎
در این زمینه سخنانی رانده بومیان برخی اندك باوری كردند و برخی آن را بیپا شناخته پروایی ننمودند. ولی هنگام خسوف رسید و ماه نخست زرد گردید و سپس همچون تشت خون سرخ شد. بومیان پیشگویی كلمبوس را انجام گرفته دیدند و در راستی سخنان او جای تردید نیافته بیگمان گردیدند كه خدا بآنان خشم گرفته است كه اگر بازنگردند و پشیمانی ننمایند دچار بلاها خواهند شد. از اینرو بدست و پا افتاده بنزد كلمبوس شتافتند و از در لابه درآمده خواهش كردند كه دعا كند خدا از گناه آنان درگذرد و ماه را (كه در باورهای آنها خدای كوچك بود) از آن گرفتاری بازرهاند و نوید دادند كه از آن پس هرچه توانند از آوردن خواربار و یاوریهای دیگر بكلمبوس باز نخواهند ایستاد. كلمبوس خواهش آنان را پذیرفته نوید سخت داد كه خشم خدا را فرونشاند. این یكی از كارهای شیرین آن مرد دانشمند بود.
👇📎
Telegram
attach 📎
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️ديگري از مفتخوريها ملاييست. ...
اينان چه كار براي مردم ميكنند؟!..
استخاره ميگيرند ، پيشنمازي ميكنند و بس!..
استخاره كه همان فالست و بيپاست. پيشنمازي نيز پيشه‌اي نيست.
اگر از ديده‌ی اسلام است ، در آن دين ، پيشنمازي را هر كسي توانستي. ... كه گفته بوده كه پيشنماز هميشه يك تن بايد بود؟!..
✴️بالاتر از اينها مجتهدانند كه در نجف و قم و ديگر جاها براي خود دستگاه بزرگتري چيده‌اند و پيرامونياني بگرد سر آورده‌اند كه از خمس و سهم امام و ديگر پولهايي كه از مردم ميگيرند با صد خوشي و آسايش زندگي بسر ميبرند. اينان چه كاري براي مردم ميكنند؟!..
خودشان ميگويند : پيشوايان دينيم و بمردم دين ياد ميدهيم.
ولي بيكبار دروغست. چه آنان چيزي بمردم ياد نمي‌دهند.
✴️چيزهايي را كه مردم از مادران و پدرانشان ياد گرفته‌اند و خود گمراهيست اينان آنها را استوارتر ميگردانند و از رفتن بازمي‌دارند.
آنگاه كه گفته كه دين ياد دادن پيشه‌اي تواند بود؟!.. كه گفته از آن راه نان سزد خورد؟!..
اگر از ديده‌ی اسلامست در آن دين چنين چيزي نمي‌بوده.
✴️ در اسلام «استئكال بدينه» (يا نان خوردن از راه دين) ناسزا مي‌بوده.
✴️ يكي از كتابهاي همان ملايان «اصول كافي» است. در همان كتاب خودشان بابي در همين باره هست و آشكاره از ناسزا بودن آن سخن رفته.
✴️ پس از همه‌ی اينها زكات و خمس در اسلام بجاي ماليات مي‌بوده كه از مردم گرفته مي‌شده و بايستي در سررشته‌داري (حكومت) بكار رود ، و هيچگاه براي مزد دين ياد دادن نمي‌بوده.
(کار و پیشه و پول سات 8 از 51)
اينان چه كار براي مردم ميكنند؟!..
استخاره ميگيرند ، پيشنمازي ميكنند و بس!..
استخاره كه همان فالست و بيپاست. پيشنمازي نيز پيشه‌اي نيست.
اگر از ديده‌ی اسلام است ، در آن دين ، پيشنمازي را هر كسي توانستي. ... كه گفته بوده كه پيشنماز هميشه يك تن بايد بود؟!..
✴️بالاتر از اينها مجتهدانند كه در نجف و قم و ديگر جاها براي خود دستگاه بزرگتري چيده‌اند و پيرامونياني بگرد سر آورده‌اند كه از خمس و سهم امام و ديگر پولهايي كه از مردم ميگيرند با صد خوشي و آسايش زندگي بسر ميبرند. اينان چه كاري براي مردم ميكنند؟!..
خودشان ميگويند : پيشوايان دينيم و بمردم دين ياد ميدهيم.
ولي بيكبار دروغست. چه آنان چيزي بمردم ياد نمي‌دهند.
✴️چيزهايي را كه مردم از مادران و پدرانشان ياد گرفته‌اند و خود گمراهيست اينان آنها را استوارتر ميگردانند و از رفتن بازمي‌دارند.
آنگاه كه گفته كه دين ياد دادن پيشه‌اي تواند بود؟!.. كه گفته از آن راه نان سزد خورد؟!..
اگر از ديده‌ی اسلامست در آن دين چنين چيزي نمي‌بوده.
✴️ در اسلام «استئكال بدينه» (يا نان خوردن از راه دين) ناسزا مي‌بوده.
✴️ يكي از كتابهاي همان ملايان «اصول كافي» است. در همان كتاب خودشان بابي در همين باره هست و آشكاره از ناسزا بودن آن سخن رفته.
✴️ پس از همه‌ی اينها زكات و خمس در اسلام بجاي ماليات مي‌بوده كه از مردم گرفته مي‌شده و بايستي در سررشته‌داري (حكومت) بكار رود ، و هيچگاه براي مزد دين ياد دادن نمي‌بوده.
(کار و پیشه و پول سات 8 از 51)
📗 پندارها ـ گفتار دوم : آيا توان از جادو هوده‌اي برداشت؟..
چنانكه گفتيم پندارها بچند رشته است. رشته‌ي يكم در زمينه‌ي پيشگويي و ناپيداداني مي‌بود كه از آنها سخن رانديم.
رشته‌ي ديگر در زمينه‌ي جادو و كارهاي بيرون از آيين سپهر است. چنانكه گفتيم اينجهان از روي يك آييني مي‌گردد و هر كاري در آن راهي مي‌دارد. مثلاً كسي كه بيمار است اگر بهبود خواهد ، بايد بنزد پزشك رود و با دارو و درمان بهبود يابد ، زني كه خواهان مهر شوهر است و مي‌خواهد با آسايش و خوشي زيد ، بايد رفتار خود را بهتر گرداند و اگر شوهر بدرفتار است كساني را به پند دادن باو وادارد. كسي كه مي‌خواهد توانگر گردد بايد از راه كار و پيشه بكوشد و پول بيشتر بدست آورد. اينهاست راههاي كارها.
اكنون بايد ديد آيا توان بكارهايي بيرون از اين راهها برخاست و نتيجه‌اي برداشت؟!.. آيا توان بيماري را با نوشتن دعايي و آويختن ازو به بهبود رسانيد؟!.. آيا توان با سوزانيدن استخواني شوهري را مهربان گردانيد؟!.. آيا توان با خواندن دعايي بتوانگري رسيد؟!..
بايد بهمه‌ی اين پرسشها نيز پاسخ «نه» داد. بايد گفت :«بيرون از آيين سپهر كاري نتواند بود». چون در اين زمينه نيز پندارهاي گوناگوني ميان مردم روانست از يكايك آنها نيز سخن خواهيم راند.
1ـ جادو :
جادو در زبان مردم آن كارهاي شيطانيست كه جادوگران براي زنان و ديگران ميكنند. آنچه ما درباره‌ي تاريخچه‌ي جادو دانسته‌ايم آنست كه در زمانهاي بسيار باستان كه دانشها بسيار كم مي‌بوده چون براي بيماريها دارويي يا درمان ديگري نمي‌شناخته‌اند هر كسي چيزي به پندارش مي‌رسيده مي‌كرده. مثلاً استخواني سوزانيده دودش را به بيمار مي‌داده‌اند. بگِردش چرخيده گاهي از رويش مي‌جهيده‌اند. آبهاي گنديده باو مي‌خورانيده‌اند. هر گونه كاري از اين نمونه مي‌كرده‌اند. سپس كساني پيدا شده‌اند كه بسر بيماران مي‌رفته‌اند و با اين گونه كارهاي پنداري بچاره‌ي بيماري مي‌كوشيده‌اند و اين پيشه‌ي آنان مي‌بوده. سپس ميدان را بزرگتر گردانيده جادو را نه تنها در بيماري ، در جاهاي ديگر نيز كارگر شمارده‌اند. در توده‌هاي وحشي جادوگران جايگاه والايي مي‌داشته‌اند.
سپس كه دانشها پديد آمده و پزشكي رواج يافته ، جادوگري بيكبار از ميان نرفته و در اين گوشه و آن گوشه بازمانده.
سپس در آغاز اسلام درميان مسلمانان پندار شگفتي در اين زمينه پديد آمده و آن اينكه چون شيطان را دست دارنده در كارهاي جهان مي‌شمارده‌اند چنين دانسته‌اند كه هنايش جادو از سوي اوست. در پندار ايشان اگر كسي بشيطان رو آورد و زيردستي او را پذيرفته بكارهاي حرامي كه دلخواه شيطانست پردازد ، شيطان باو جادو ياد دهد و او را به هر كاري توانا گرداند. از ناداني جادو را كارگر پنداشته و چون نمي‌توانستند آن را از خدا دانند از شيطان دانسته‌اند.
اين ناداني هنوز درميان مسلمانان ، بويژه زنان ، بازمانده. جادو را از خدا ندانند ولي آن را كارگر دانند. جادوگران بكساني از زنان چنين گويند : «اگر تو مي‌خواهي بمقصودت رسي بايد يك كار حرامي كني».
اين اندكي از تاريخچه‌ي جادوست. اما رواج آن ، بيگمان نتيجه‌ي ناتواني روانها و بيكارگي خردهاست. بيگمان نتيجه‌ي خودخواهيهاست. فلان زن از شوهرش بي‌مهري مي‌بيند و بجاي اينكه آن را نتيجه‌ي بدرفتاري يا ناپيراستگي خودش داند ، چون نمي‌تواند گمان بدي يا كمي بخود برد ، آن را از جادو مي‌شمارد و درباره‌ي مادرشوهر و خواهرشوهر و هوو و جاري بدگمان گرديده چاره را نيز از جادو مي‌طلبد. فلان مرد كه تنگدستي مي‌كشد چون نمي‌تواند آن را نتيجه‌ي سستي و يا ناتواني خود شناسد گناه را بگردن بخت انداخته براي چاره دست بدامن دعاها و طلسمهاي بخت‌گشا مي‌زند.
هرچه هست جادو يكي از گرفتاريهاي توده‌هاست. در همين تهران كه پايتخت كشور ايرانست جادوگران بسياري مي‌باشند كه از آن راه نان مي‌خورند و برخي نيز بيشرمانه تابلو بدر خانه‌هاي خود زده‌اند. اينان هم فالگيرند و هم جادوگر. از چند راه بفريفتن مردان و زنان مي‌كوشند.
اگر كسي بجويد صد سياهكاري از هر يكي تواند يافت. چهبسا زنان و شوهران كه كينه و دشمني بميانشان انداخته‌اند. چهبسا بيماران كه از رفتن بنزد پزشك بازداشته بدست مرگشان سپارده‌اند. چهبسا زنان پاكدامن كه براه ناپاكي انداخته‌اند. چنانكه نوشتيم در دادسراي تهران پرونده‌هايي از سياهكاريهاي اينان هست كه نبايد در اينجا سخن رانيم.
يك چيز شگفتتر آنكه اين جادوگران بيشترشان لات و بيچيزند و همين بسست كه دانسته شود و دعويشان از ريشه بيپاست. كسي كه مي‌تواند با سوزانيدن استخواني ، يا رنگ كردن كله‌ي گوسفندي ، يا نوشتن طلسمي بدلها تكاني دهد و شوهري را بزنش مهربان گرداند ، چرا خود از آن هنر سود نمي‌جويد؟!.. چرا دلهاي توانگران را بسوي خود نمي‌كشاند؟!.. كسي كه مي‌تواند ديگري را بدارايي رساند چرا درباره‌ي خود آن كار را نمي‌كند؟!..
چنانكه گفتيم پندارها بچند رشته است. رشته‌ي يكم در زمينه‌ي پيشگويي و ناپيداداني مي‌بود كه از آنها سخن رانديم.
رشته‌ي ديگر در زمينه‌ي جادو و كارهاي بيرون از آيين سپهر است. چنانكه گفتيم اينجهان از روي يك آييني مي‌گردد و هر كاري در آن راهي مي‌دارد. مثلاً كسي كه بيمار است اگر بهبود خواهد ، بايد بنزد پزشك رود و با دارو و درمان بهبود يابد ، زني كه خواهان مهر شوهر است و مي‌خواهد با آسايش و خوشي زيد ، بايد رفتار خود را بهتر گرداند و اگر شوهر بدرفتار است كساني را به پند دادن باو وادارد. كسي كه مي‌خواهد توانگر گردد بايد از راه كار و پيشه بكوشد و پول بيشتر بدست آورد. اينهاست راههاي كارها.
اكنون بايد ديد آيا توان بكارهايي بيرون از اين راهها برخاست و نتيجه‌اي برداشت؟!.. آيا توان بيماري را با نوشتن دعايي و آويختن ازو به بهبود رسانيد؟!.. آيا توان با سوزانيدن استخواني شوهري را مهربان گردانيد؟!.. آيا توان با خواندن دعايي بتوانگري رسيد؟!..
بايد بهمه‌ی اين پرسشها نيز پاسخ «نه» داد. بايد گفت :«بيرون از آيين سپهر كاري نتواند بود». چون در اين زمينه نيز پندارهاي گوناگوني ميان مردم روانست از يكايك آنها نيز سخن خواهيم راند.
1ـ جادو :
جادو در زبان مردم آن كارهاي شيطانيست كه جادوگران براي زنان و ديگران ميكنند. آنچه ما درباره‌ي تاريخچه‌ي جادو دانسته‌ايم آنست كه در زمانهاي بسيار باستان كه دانشها بسيار كم مي‌بوده چون براي بيماريها دارويي يا درمان ديگري نمي‌شناخته‌اند هر كسي چيزي به پندارش مي‌رسيده مي‌كرده. مثلاً استخواني سوزانيده دودش را به بيمار مي‌داده‌اند. بگِردش چرخيده گاهي از رويش مي‌جهيده‌اند. آبهاي گنديده باو مي‌خورانيده‌اند. هر گونه كاري از اين نمونه مي‌كرده‌اند. سپس كساني پيدا شده‌اند كه بسر بيماران مي‌رفته‌اند و با اين گونه كارهاي پنداري بچاره‌ي بيماري مي‌كوشيده‌اند و اين پيشه‌ي آنان مي‌بوده. سپس ميدان را بزرگتر گردانيده جادو را نه تنها در بيماري ، در جاهاي ديگر نيز كارگر شمارده‌اند. در توده‌هاي وحشي جادوگران جايگاه والايي مي‌داشته‌اند.
سپس كه دانشها پديد آمده و پزشكي رواج يافته ، جادوگري بيكبار از ميان نرفته و در اين گوشه و آن گوشه بازمانده.
سپس در آغاز اسلام درميان مسلمانان پندار شگفتي در اين زمينه پديد آمده و آن اينكه چون شيطان را دست دارنده در كارهاي جهان مي‌شمارده‌اند چنين دانسته‌اند كه هنايش جادو از سوي اوست. در پندار ايشان اگر كسي بشيطان رو آورد و زيردستي او را پذيرفته بكارهاي حرامي كه دلخواه شيطانست پردازد ، شيطان باو جادو ياد دهد و او را به هر كاري توانا گرداند. از ناداني جادو را كارگر پنداشته و چون نمي‌توانستند آن را از خدا دانند از شيطان دانسته‌اند.
اين ناداني هنوز درميان مسلمانان ، بويژه زنان ، بازمانده. جادو را از خدا ندانند ولي آن را كارگر دانند. جادوگران بكساني از زنان چنين گويند : «اگر تو مي‌خواهي بمقصودت رسي بايد يك كار حرامي كني».
اين اندكي از تاريخچه‌ي جادوست. اما رواج آن ، بيگمان نتيجه‌ي ناتواني روانها و بيكارگي خردهاست. بيگمان نتيجه‌ي خودخواهيهاست. فلان زن از شوهرش بي‌مهري مي‌بيند و بجاي اينكه آن را نتيجه‌ي بدرفتاري يا ناپيراستگي خودش داند ، چون نمي‌تواند گمان بدي يا كمي بخود برد ، آن را از جادو مي‌شمارد و درباره‌ي مادرشوهر و خواهرشوهر و هوو و جاري بدگمان گرديده چاره را نيز از جادو مي‌طلبد. فلان مرد كه تنگدستي مي‌كشد چون نمي‌تواند آن را نتيجه‌ي سستي و يا ناتواني خود شناسد گناه را بگردن بخت انداخته براي چاره دست بدامن دعاها و طلسمهاي بخت‌گشا مي‌زند.
هرچه هست جادو يكي از گرفتاريهاي توده‌هاست. در همين تهران كه پايتخت كشور ايرانست جادوگران بسياري مي‌باشند كه از آن راه نان مي‌خورند و برخي نيز بيشرمانه تابلو بدر خانه‌هاي خود زده‌اند. اينان هم فالگيرند و هم جادوگر. از چند راه بفريفتن مردان و زنان مي‌كوشند.
اگر كسي بجويد صد سياهكاري از هر يكي تواند يافت. چهبسا زنان و شوهران كه كينه و دشمني بميانشان انداخته‌اند. چهبسا بيماران كه از رفتن بنزد پزشك بازداشته بدست مرگشان سپارده‌اند. چهبسا زنان پاكدامن كه براه ناپاكي انداخته‌اند. چنانكه نوشتيم در دادسراي تهران پرونده‌هايي از سياهكاريهاي اينان هست كه نبايد در اينجا سخن رانيم.
يك چيز شگفتتر آنكه اين جادوگران بيشترشان لات و بيچيزند و همين بسست كه دانسته شود و دعويشان از ريشه بيپاست. كسي كه مي‌تواند با سوزانيدن استخواني ، يا رنگ كردن كله‌ي گوسفندي ، يا نوشتن طلسمي بدلها تكاني دهد و شوهري را بزنش مهربان گرداند ، چرا خود از آن هنر سود نمي‌جويد؟!.. چرا دلهاي توانگران را بسوي خود نمي‌كشاند؟!.. كسي كه مي‌تواند ديگري را بدارايي رساند چرا درباره‌ي خود آن كار را نمي‌كند؟!..