Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️ديگري از مفتخوريها ملاييست. ...
اينان چه كار براي مردم ميكنند؟!..
استخاره ميگيرند ، پيشنمازي ميكنند و بس!..
استخاره كه همان فالست و بيپاست. پيشنمازي نيز پيشهاي نيست.
اگر از ديدهی اسلام است ، در آن دين ، پيشنمازي را هر كسي توانستي. ... كه گفته بوده كه پيشنماز هميشه يك تن بايد بود؟!..
✴️بالاتر از اينها مجتهدانند كه در نجف و قم و ديگر جاها براي خود دستگاه بزرگتري چيدهاند و پيرامونياني بگرد سر آوردهاند كه از خمس و سهم امام و ديگر پولهايي كه از مردم ميگيرند با صد خوشي و آسايش زندگي بسر ميبرند. اينان چه كاري براي مردم ميكنند؟!..
خودشان ميگويند : پيشوايان دينيم و بمردم دين ياد ميدهيم.
ولي بيكبار دروغست. چه آنان چيزي بمردم ياد نميدهند.
✴️چيزهايي را كه مردم از مادران و پدرانشان ياد گرفتهاند و خود گمراهيست اينان آنها را استوارتر ميگردانند و از رفتن بازميدارند.
آنگاه كه گفته كه دين ياد دادن پيشهاي تواند بود؟!.. كه گفته از آن راه نان سزد خورد؟!..
اگر از ديدهی اسلامست در آن دين چنين چيزي نميبوده.
✴️ در اسلام «استئكال بدينه» (يا نان خوردن از راه دين) ناسزا ميبوده.
✴️ يكي از كتابهاي همان ملايان «اصول كافي» است. در همان كتاب خودشان بابي در همين باره هست و آشكاره از ناسزا بودن آن سخن رفته.
✴️ پس از همهی اينها زكات و خمس در اسلام بجاي ماليات ميبوده كه از مردم گرفته ميشده و بايستي در سررشتهداري (حكومت) بكار رود ، و هيچگاه براي مزد دين ياد دادن نميبوده.
(کار و پیشه و پول سات 8 از 51)
اينان چه كار براي مردم ميكنند؟!..
استخاره ميگيرند ، پيشنمازي ميكنند و بس!..
استخاره كه همان فالست و بيپاست. پيشنمازي نيز پيشهاي نيست.
اگر از ديدهی اسلام است ، در آن دين ، پيشنمازي را هر كسي توانستي. ... كه گفته بوده كه پيشنماز هميشه يك تن بايد بود؟!..
✴️بالاتر از اينها مجتهدانند كه در نجف و قم و ديگر جاها براي خود دستگاه بزرگتري چيدهاند و پيرامونياني بگرد سر آوردهاند كه از خمس و سهم امام و ديگر پولهايي كه از مردم ميگيرند با صد خوشي و آسايش زندگي بسر ميبرند. اينان چه كاري براي مردم ميكنند؟!..
خودشان ميگويند : پيشوايان دينيم و بمردم دين ياد ميدهيم.
ولي بيكبار دروغست. چه آنان چيزي بمردم ياد نميدهند.
✴️چيزهايي را كه مردم از مادران و پدرانشان ياد گرفتهاند و خود گمراهيست اينان آنها را استوارتر ميگردانند و از رفتن بازميدارند.
آنگاه كه گفته كه دين ياد دادن پيشهاي تواند بود؟!.. كه گفته از آن راه نان سزد خورد؟!..
اگر از ديدهی اسلامست در آن دين چنين چيزي نميبوده.
✴️ در اسلام «استئكال بدينه» (يا نان خوردن از راه دين) ناسزا ميبوده.
✴️ يكي از كتابهاي همان ملايان «اصول كافي» است. در همان كتاب خودشان بابي در همين باره هست و آشكاره از ناسزا بودن آن سخن رفته.
✴️ پس از همهی اينها زكات و خمس در اسلام بجاي ماليات ميبوده كه از مردم گرفته ميشده و بايستي در سررشتهداري (حكومت) بكار رود ، و هيچگاه براي مزد دين ياد دادن نميبوده.
(کار و پیشه و پول سات 8 از 51)
📗 پندارها ـ گفتار دوم : آيا توان از جادو هودهاي برداشت؟..
چنانكه گفتيم پندارها بچند رشته است. رشتهي يكم در زمينهي پيشگويي و ناپيداداني ميبود كه از آنها سخن رانديم.
رشتهي ديگر در زمينهي جادو و كارهاي بيرون از آيين سپهر است. چنانكه گفتيم اينجهان از روي يك آييني ميگردد و هر كاري در آن راهي ميدارد. مثلاً كسي كه بيمار است اگر بهبود خواهد ، بايد بنزد پزشك رود و با دارو و درمان بهبود يابد ، زني كه خواهان مهر شوهر است و ميخواهد با آسايش و خوشي زيد ، بايد رفتار خود را بهتر گرداند و اگر شوهر بدرفتار است كساني را به پند دادن باو وادارد. كسي كه ميخواهد توانگر گردد بايد از راه كار و پيشه بكوشد و پول بيشتر بدست آورد. اينهاست راههاي كارها.
اكنون بايد ديد آيا توان بكارهايي بيرون از اين راهها برخاست و نتيجهاي برداشت؟!.. آيا توان بيماري را با نوشتن دعايي و آويختن ازو به بهبود رسانيد؟!.. آيا توان با سوزانيدن استخواني شوهري را مهربان گردانيد؟!.. آيا توان با خواندن دعايي بتوانگري رسيد؟!..
بايد بهمهی اين پرسشها نيز پاسخ «نه» داد. بايد گفت :«بيرون از آيين سپهر كاري نتواند بود». چون در اين زمينه نيز پندارهاي گوناگوني ميان مردم روانست از يكايك آنها نيز سخن خواهيم راند.
1ـ جادو :
جادو در زبان مردم آن كارهاي شيطانيست كه جادوگران براي زنان و ديگران ميكنند. آنچه ما دربارهي تاريخچهي جادو دانستهايم آنست كه در زمانهاي بسيار باستان كه دانشها بسيار كم ميبوده چون براي بيماريها دارويي يا درمان ديگري نميشناختهاند هر كسي چيزي به پندارش ميرسيده ميكرده. مثلاً استخواني سوزانيده دودش را به بيمار ميدادهاند. بگِردش چرخيده گاهي از رويش ميجهيدهاند. آبهاي گنديده باو ميخورانيدهاند. هر گونه كاري از اين نمونه ميكردهاند. سپس كساني پيدا شدهاند كه بسر بيماران ميرفتهاند و با اين گونه كارهاي پنداري بچارهي بيماري ميكوشيدهاند و اين پيشهي آنان ميبوده. سپس ميدان را بزرگتر گردانيده جادو را نه تنها در بيماري ، در جاهاي ديگر نيز كارگر شماردهاند. در تودههاي وحشي جادوگران جايگاه والايي ميداشتهاند.
سپس كه دانشها پديد آمده و پزشكي رواج يافته ، جادوگري بيكبار از ميان نرفته و در اين گوشه و آن گوشه بازمانده.
سپس در آغاز اسلام درميان مسلمانان پندار شگفتي در اين زمينه پديد آمده و آن اينكه چون شيطان را دست دارنده در كارهاي جهان ميشماردهاند چنين دانستهاند كه هنايش جادو از سوي اوست. در پندار ايشان اگر كسي بشيطان رو آورد و زيردستي او را پذيرفته بكارهاي حرامي كه دلخواه شيطانست پردازد ، شيطان باو جادو ياد دهد و او را به هر كاري توانا گرداند. از ناداني جادو را كارگر پنداشته و چون نميتوانستند آن را از خدا دانند از شيطان دانستهاند.
اين ناداني هنوز درميان مسلمانان ، بويژه زنان ، بازمانده. جادو را از خدا ندانند ولي آن را كارگر دانند. جادوگران بكساني از زنان چنين گويند : «اگر تو ميخواهي بمقصودت رسي بايد يك كار حرامي كني».
اين اندكي از تاريخچهي جادوست. اما رواج آن ، بيگمان نتيجهي ناتواني روانها و بيكارگي خردهاست. بيگمان نتيجهي خودخواهيهاست. فلان زن از شوهرش بيمهري ميبيند و بجاي اينكه آن را نتيجهي بدرفتاري يا ناپيراستگي خودش داند ، چون نميتواند گمان بدي يا كمي بخود برد ، آن را از جادو ميشمارد و دربارهي مادرشوهر و خواهرشوهر و هوو و جاري بدگمان گرديده چاره را نيز از جادو ميطلبد. فلان مرد كه تنگدستي ميكشد چون نميتواند آن را نتيجهي سستي و يا ناتواني خود شناسد گناه را بگردن بخت انداخته براي چاره دست بدامن دعاها و طلسمهاي بختگشا ميزند.
هرچه هست جادو يكي از گرفتاريهاي تودههاست. در همين تهران كه پايتخت كشور ايرانست جادوگران بسياري ميباشند كه از آن راه نان ميخورند و برخي نيز بيشرمانه تابلو بدر خانههاي خود زدهاند. اينان هم فالگيرند و هم جادوگر. از چند راه بفريفتن مردان و زنان ميكوشند.
اگر كسي بجويد صد سياهكاري از هر يكي تواند يافت. چهبسا زنان و شوهران كه كينه و دشمني بميانشان انداختهاند. چهبسا بيماران كه از رفتن بنزد پزشك بازداشته بدست مرگشان سپاردهاند. چهبسا زنان پاكدامن كه براه ناپاكي انداختهاند. چنانكه نوشتيم در دادسراي تهران پروندههايي از سياهكاريهاي اينان هست كه نبايد در اينجا سخن رانيم.
يك چيز شگفتتر آنكه اين جادوگران بيشترشان لات و بيچيزند و همين بسست كه دانسته شود و دعويشان از ريشه بيپاست. كسي كه ميتواند با سوزانيدن استخواني ، يا رنگ كردن كلهي گوسفندي ، يا نوشتن طلسمي بدلها تكاني دهد و شوهري را بزنش مهربان گرداند ، چرا خود از آن هنر سود نميجويد؟!.. چرا دلهاي توانگران را بسوي خود نميكشاند؟!.. كسي كه ميتواند ديگري را بدارايي رساند چرا دربارهي خود آن كار را نميكند؟!..
چنانكه گفتيم پندارها بچند رشته است. رشتهي يكم در زمينهي پيشگويي و ناپيداداني ميبود كه از آنها سخن رانديم.
رشتهي ديگر در زمينهي جادو و كارهاي بيرون از آيين سپهر است. چنانكه گفتيم اينجهان از روي يك آييني ميگردد و هر كاري در آن راهي ميدارد. مثلاً كسي كه بيمار است اگر بهبود خواهد ، بايد بنزد پزشك رود و با دارو و درمان بهبود يابد ، زني كه خواهان مهر شوهر است و ميخواهد با آسايش و خوشي زيد ، بايد رفتار خود را بهتر گرداند و اگر شوهر بدرفتار است كساني را به پند دادن باو وادارد. كسي كه ميخواهد توانگر گردد بايد از راه كار و پيشه بكوشد و پول بيشتر بدست آورد. اينهاست راههاي كارها.
اكنون بايد ديد آيا توان بكارهايي بيرون از اين راهها برخاست و نتيجهاي برداشت؟!.. آيا توان بيماري را با نوشتن دعايي و آويختن ازو به بهبود رسانيد؟!.. آيا توان با سوزانيدن استخواني شوهري را مهربان گردانيد؟!.. آيا توان با خواندن دعايي بتوانگري رسيد؟!..
بايد بهمهی اين پرسشها نيز پاسخ «نه» داد. بايد گفت :«بيرون از آيين سپهر كاري نتواند بود». چون در اين زمينه نيز پندارهاي گوناگوني ميان مردم روانست از يكايك آنها نيز سخن خواهيم راند.
1ـ جادو :
جادو در زبان مردم آن كارهاي شيطانيست كه جادوگران براي زنان و ديگران ميكنند. آنچه ما دربارهي تاريخچهي جادو دانستهايم آنست كه در زمانهاي بسيار باستان كه دانشها بسيار كم ميبوده چون براي بيماريها دارويي يا درمان ديگري نميشناختهاند هر كسي چيزي به پندارش ميرسيده ميكرده. مثلاً استخواني سوزانيده دودش را به بيمار ميدادهاند. بگِردش چرخيده گاهي از رويش ميجهيدهاند. آبهاي گنديده باو ميخورانيدهاند. هر گونه كاري از اين نمونه ميكردهاند. سپس كساني پيدا شدهاند كه بسر بيماران ميرفتهاند و با اين گونه كارهاي پنداري بچارهي بيماري ميكوشيدهاند و اين پيشهي آنان ميبوده. سپس ميدان را بزرگتر گردانيده جادو را نه تنها در بيماري ، در جاهاي ديگر نيز كارگر شماردهاند. در تودههاي وحشي جادوگران جايگاه والايي ميداشتهاند.
سپس كه دانشها پديد آمده و پزشكي رواج يافته ، جادوگري بيكبار از ميان نرفته و در اين گوشه و آن گوشه بازمانده.
سپس در آغاز اسلام درميان مسلمانان پندار شگفتي در اين زمينه پديد آمده و آن اينكه چون شيطان را دست دارنده در كارهاي جهان ميشماردهاند چنين دانستهاند كه هنايش جادو از سوي اوست. در پندار ايشان اگر كسي بشيطان رو آورد و زيردستي او را پذيرفته بكارهاي حرامي كه دلخواه شيطانست پردازد ، شيطان باو جادو ياد دهد و او را به هر كاري توانا گرداند. از ناداني جادو را كارگر پنداشته و چون نميتوانستند آن را از خدا دانند از شيطان دانستهاند.
اين ناداني هنوز درميان مسلمانان ، بويژه زنان ، بازمانده. جادو را از خدا ندانند ولي آن را كارگر دانند. جادوگران بكساني از زنان چنين گويند : «اگر تو ميخواهي بمقصودت رسي بايد يك كار حرامي كني».
اين اندكي از تاريخچهي جادوست. اما رواج آن ، بيگمان نتيجهي ناتواني روانها و بيكارگي خردهاست. بيگمان نتيجهي خودخواهيهاست. فلان زن از شوهرش بيمهري ميبيند و بجاي اينكه آن را نتيجهي بدرفتاري يا ناپيراستگي خودش داند ، چون نميتواند گمان بدي يا كمي بخود برد ، آن را از جادو ميشمارد و دربارهي مادرشوهر و خواهرشوهر و هوو و جاري بدگمان گرديده چاره را نيز از جادو ميطلبد. فلان مرد كه تنگدستي ميكشد چون نميتواند آن را نتيجهي سستي و يا ناتواني خود شناسد گناه را بگردن بخت انداخته براي چاره دست بدامن دعاها و طلسمهاي بختگشا ميزند.
هرچه هست جادو يكي از گرفتاريهاي تودههاست. در همين تهران كه پايتخت كشور ايرانست جادوگران بسياري ميباشند كه از آن راه نان ميخورند و برخي نيز بيشرمانه تابلو بدر خانههاي خود زدهاند. اينان هم فالگيرند و هم جادوگر. از چند راه بفريفتن مردان و زنان ميكوشند.
اگر كسي بجويد صد سياهكاري از هر يكي تواند يافت. چهبسا زنان و شوهران كه كينه و دشمني بميانشان انداختهاند. چهبسا بيماران كه از رفتن بنزد پزشك بازداشته بدست مرگشان سپاردهاند. چهبسا زنان پاكدامن كه براه ناپاكي انداختهاند. چنانكه نوشتيم در دادسراي تهران پروندههايي از سياهكاريهاي اينان هست كه نبايد در اينجا سخن رانيم.
يك چيز شگفتتر آنكه اين جادوگران بيشترشان لات و بيچيزند و همين بسست كه دانسته شود و دعويشان از ريشه بيپاست. كسي كه ميتواند با سوزانيدن استخواني ، يا رنگ كردن كلهي گوسفندي ، يا نوشتن طلسمي بدلها تكاني دهد و شوهري را بزنش مهربان گرداند ، چرا خود از آن هنر سود نميجويد؟!.. چرا دلهاي توانگران را بسوي خود نميكشاند؟!.. كسي كه ميتواند ديگري را بدارايي رساند چرا دربارهي خود آن كار را نميكند؟!..
پاکدینی ـ احمد کسروی:
📗 بهائیگری ـ گفتار دوم ـ ایرادهاي بزرگی که بکیش بهائی توان شمرد. 7
در اینجاست که دوباره بسخن خود بازگشته میگوییم : برانگیختگی از خدا نه چیزیست که دروغ بردارد. کسی که بدروغ خود را برانگیخته خواند و بکار برخیزد ، بدینسان رسوا گردد و دروغش آشکار شود. آیا برای این چرندبافیها و بیخردیهاست که خدا برانگیخته برمیانگیزد؟!..
پنجم : چنانکه گفتیم باب که در نوشتههای خود یاد مَن یُظهِرُهُ الله کرده از گفتههایش چنین پیداست که پیدایش او در آيندهي دوری خواستی بود. باب که با رنج و گزند بسیار دینی بنیاد نهاده و شریعتی گزارده بود ، امید میداشته که سالها دین او برپا و شریعتش روان خواهد بود و پادشاهان از میان پیروان او خواهند برخاست. ولی دیده شد که همانکه باب کشته گردید ، کسانی بدعوی مَن یُظهِرُهُ اللهی برخاستند و سرانجام میرزاحسینعلی برخاسته به همان دعوی بنیاد بهائیگری گزاشت و دین و آيین باب را بیکبار از میان برد.
اکنون جای پرسش است که در یک زمان به دو دین و دو شریعت چه نیاز میبوده؟!.. اگر سید باب از سوی خدا میبوده و آن شریعت را با دستور خدا گزارده چرا بایستی چند سال نگذشته و هنوز روان نشده ، نابود گردانیده شود؟!.. چرا بایستی دینی و شریعتی از نو بنیاد یابد؟!.. این یکی از ایرادهای بزرگیست که به بهائیان توان گرفت.
در این باره راستی همانست که ما در بخش تاریخچه نوشتهایم. افسانهي بیپایی بنام
«مهدیگری» درمیان مسلمانان رواج یافته بوده. شیعیان آن را گرفته به امام ناپیدای پنداری خود بستهاند و هزار سال شب و روز بیرون آمدن او را بیوسیدهاند. یک شیخ احمد اَحسایی پیدا شده و بآن رنگ دیگری داده و چنین گفته : آن امام ناپیدا بجهان هورِقَلیا رفته ولی گوهر او در کالبد مرد دیگری پیدا خواهد شد.
یک سید کاظم رشتی بجای او نشسته و دنبالهي سخن او را گرفته چنین گفته : «پیدایش آن امام بسیار نزدیکست» و بگفتهي عامیان این سخن را به سرنا گزارده و بهمه جا دمیده. یک سیدعلیمحمد جوان هوسمندی از این سخنان بتکان آمده و بآرزوی امامزمانی افتاده و اینست در شیراز آواز برآورده. شاگردان سید کاظم که گوشها تیز کرده پی چنان آوازی میگردیدهاند ، آن را شنیده بسرش گرد آمدهاند. از آنسو مردم که هزار سال شبان و روزان چشم براه امام زمان دوخته بودند ، از شنیدن این داستان بتکان آمدهاند. ولی دولت فرصت نداده تا دانسته شود سید علیمحمد چگونه کسیست و سخنانش چیست و او را گاهی در شیراز و اسپهان و گاهی در آذربایجان از مردم دور داشته. این كار دولت بتکان مردم افزوده و پیروان باب کوشش بیشتر گردانیدهاند و به امید فیروزیهایی که در حدیثها به امام زمان و یاران او نوید داده شده بود ، به دستهبندی پرداخته با دولت جنگ کردهاند. درمیانه خونها ریخته شده و دشمنی سختی پدید آمده و بابيان پس از چند سال جانفشانی ، زبون دولت گردیده پس از کشته شدن سید علیمحمد و دیگر پیروانشان بازمانده گریخته و از ایران بیرون رفته در بغداد گرد آمدهاند. گروهی بیسر و بیسامان که از مسلمانی بیرون آمده و در بابیگری راه روشنی در پیش رو نمیدیدهاند ، با یکدیگر بکشاکش پرداخته خونها میریختهاند ، با مسلمانان همیشه پیکار میداشتهاند. از اینسو در ایران دولت یا مردم به هر که گمان بابی بودن میبردهاند ، آسوده نگزارده چهبسا میکشتهاند. میرزا یحیا ازل که جانشین باب و پناهگاه بابيان میبود ، کاری از دستش برنیامده چارهای به این نابسامانیها نمیتوانسته. نوشتههایی که از باب مانده بود گرهی از کار نمیگشوده.
در چنین هنگام آشفتگی بابيان ، میرزاحسینعلی که خود یکی از سران آنها شمرده میشد ، بهتر دانسته که آوازی برآورد و بنام «مَن یُظهِرُهُ الله» که راهش باز میبود بکار پردازد که هم دستگاهی برای خود و خاندانش درچیند و هم سامانی بکارهای بابيان دهد و از دشمنیای که میان آنان و ایرانیان پدید آمده بود بکاهد و فشار و سختی را کمتر گرداند. بهمین آهنگ بکار پرداخته و بيش از همه بنابود گردانیدن نوشتههای باب که مایهي رسوایی میبود کوشیده. نیز آتش کینه را در دلهای بابيان فرو نشانده و با دولت و تودهي ایران در آشتی کوبیده.
اگر از دیدهي بابیگری نگریم ، بهاء به بابیان نیکی کرده که بدی نکرده. اگر از راه تاریخ بداوری پردازیم ، گمراهیها چون حلقههای زنجیر بهم پیوسته تا به اینجا رسیده. ما در پیش گفتهایم که بهائیگری میوهي بابیگری ، و بابیگری میوهي شیخیگری ، و شیخیگری میوهي شیعیگری است. از این راهها ایرادی به بهاء نیست. ایراد ما از دیدهي آمیغهاست.
آیا راست است که باب مهدی میبوده و آن دین و شریعت را با دستور خدا گزارده؟!.. اگر راست است پس چه شده ده و اند سال نگذشته بهاء که بگفتهي خود خدای کوچکی میبوده برخاسته و دین و شریعت دیگری بنیاد نهاده؟.. چه شده که دین و شریعت باب را از میان برده؟!..
📗 بهائیگری ـ گفتار دوم ـ ایرادهاي بزرگی که بکیش بهائی توان شمرد. 7
در اینجاست که دوباره بسخن خود بازگشته میگوییم : برانگیختگی از خدا نه چیزیست که دروغ بردارد. کسی که بدروغ خود را برانگیخته خواند و بکار برخیزد ، بدینسان رسوا گردد و دروغش آشکار شود. آیا برای این چرندبافیها و بیخردیهاست که خدا برانگیخته برمیانگیزد؟!..
پنجم : چنانکه گفتیم باب که در نوشتههای خود یاد مَن یُظهِرُهُ الله کرده از گفتههایش چنین پیداست که پیدایش او در آيندهي دوری خواستی بود. باب که با رنج و گزند بسیار دینی بنیاد نهاده و شریعتی گزارده بود ، امید میداشته که سالها دین او برپا و شریعتش روان خواهد بود و پادشاهان از میان پیروان او خواهند برخاست. ولی دیده شد که همانکه باب کشته گردید ، کسانی بدعوی مَن یُظهِرُهُ اللهی برخاستند و سرانجام میرزاحسینعلی برخاسته به همان دعوی بنیاد بهائیگری گزاشت و دین و آيین باب را بیکبار از میان برد.
اکنون جای پرسش است که در یک زمان به دو دین و دو شریعت چه نیاز میبوده؟!.. اگر سید باب از سوی خدا میبوده و آن شریعت را با دستور خدا گزارده چرا بایستی چند سال نگذشته و هنوز روان نشده ، نابود گردانیده شود؟!.. چرا بایستی دینی و شریعتی از نو بنیاد یابد؟!.. این یکی از ایرادهای بزرگیست که به بهائیان توان گرفت.
در این باره راستی همانست که ما در بخش تاریخچه نوشتهایم. افسانهي بیپایی بنام
«مهدیگری» درمیان مسلمانان رواج یافته بوده. شیعیان آن را گرفته به امام ناپیدای پنداری خود بستهاند و هزار سال شب و روز بیرون آمدن او را بیوسیدهاند. یک شیخ احمد اَحسایی پیدا شده و بآن رنگ دیگری داده و چنین گفته : آن امام ناپیدا بجهان هورِقَلیا رفته ولی گوهر او در کالبد مرد دیگری پیدا خواهد شد.
یک سید کاظم رشتی بجای او نشسته و دنبالهي سخن او را گرفته چنین گفته : «پیدایش آن امام بسیار نزدیکست» و بگفتهي عامیان این سخن را به سرنا گزارده و بهمه جا دمیده. یک سیدعلیمحمد جوان هوسمندی از این سخنان بتکان آمده و بآرزوی امامزمانی افتاده و اینست در شیراز آواز برآورده. شاگردان سید کاظم که گوشها تیز کرده پی چنان آوازی میگردیدهاند ، آن را شنیده بسرش گرد آمدهاند. از آنسو مردم که هزار سال شبان و روزان چشم براه امام زمان دوخته بودند ، از شنیدن این داستان بتکان آمدهاند. ولی دولت فرصت نداده تا دانسته شود سید علیمحمد چگونه کسیست و سخنانش چیست و او را گاهی در شیراز و اسپهان و گاهی در آذربایجان از مردم دور داشته. این كار دولت بتکان مردم افزوده و پیروان باب کوشش بیشتر گردانیدهاند و به امید فیروزیهایی که در حدیثها به امام زمان و یاران او نوید داده شده بود ، به دستهبندی پرداخته با دولت جنگ کردهاند. درمیانه خونها ریخته شده و دشمنی سختی پدید آمده و بابيان پس از چند سال جانفشانی ، زبون دولت گردیده پس از کشته شدن سید علیمحمد و دیگر پیروانشان بازمانده گریخته و از ایران بیرون رفته در بغداد گرد آمدهاند. گروهی بیسر و بیسامان که از مسلمانی بیرون آمده و در بابیگری راه روشنی در پیش رو نمیدیدهاند ، با یکدیگر بکشاکش پرداخته خونها میریختهاند ، با مسلمانان همیشه پیکار میداشتهاند. از اینسو در ایران دولت یا مردم به هر که گمان بابی بودن میبردهاند ، آسوده نگزارده چهبسا میکشتهاند. میرزا یحیا ازل که جانشین باب و پناهگاه بابيان میبود ، کاری از دستش برنیامده چارهای به این نابسامانیها نمیتوانسته. نوشتههایی که از باب مانده بود گرهی از کار نمیگشوده.
در چنین هنگام آشفتگی بابيان ، میرزاحسینعلی که خود یکی از سران آنها شمرده میشد ، بهتر دانسته که آوازی برآورد و بنام «مَن یُظهِرُهُ الله» که راهش باز میبود بکار پردازد که هم دستگاهی برای خود و خاندانش درچیند و هم سامانی بکارهای بابيان دهد و از دشمنیای که میان آنان و ایرانیان پدید آمده بود بکاهد و فشار و سختی را کمتر گرداند. بهمین آهنگ بکار پرداخته و بيش از همه بنابود گردانیدن نوشتههای باب که مایهي رسوایی میبود کوشیده. نیز آتش کینه را در دلهای بابيان فرو نشانده و با دولت و تودهي ایران در آشتی کوبیده.
اگر از دیدهي بابیگری نگریم ، بهاء به بابیان نیکی کرده که بدی نکرده. اگر از راه تاریخ بداوری پردازیم ، گمراهیها چون حلقههای زنجیر بهم پیوسته تا به اینجا رسیده. ما در پیش گفتهایم که بهائیگری میوهي بابیگری ، و بابیگری میوهي شیخیگری ، و شیخیگری میوهي شیعیگری است. از این راهها ایرادی به بهاء نیست. ایراد ما از دیدهي آمیغهاست.
آیا راست است که باب مهدی میبوده و آن دین و شریعت را با دستور خدا گزارده؟!.. اگر راست است پس چه شده ده و اند سال نگذشته بهاء که بگفتهي خود خدای کوچکی میبوده برخاسته و دین و شریعت دیگری بنیاد نهاده؟.. چه شده که دین و شریعت باب را از میان برده؟!..
goft o wenid 1.pdf
54.8 KB
🗂 گفت و شنید
💎 بخش یکم
⬅️ دو بخش
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)
💎 بخش یکم
⬅️ دو بخش
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)
📗پیدایش آمریکا
⬅️گفتار یازدهم
✴️اسپانیاییها با بومیان چه رفتاری کردند؟.. [تکهی یکم]
بدنامی اسپانیاییها در تاریخ آمریکا ـ رفتار ستمگرانهی ایشان با بومیان ـ نیرنگ شگفت که بکار بردند ـ لاس گاساس ـ کیش مسیحی و رفتار کشیشان.
💎💎💎
باید دانست که پیدا کردن آمریکا اگرچه کاری بزرگ و تاریخی بود و این کار با پشتیبانی دولت اسپانیا انجام گرفت ، ولی رویهمرفته اسپانیاییها از این کار تاریخی جز بدنامی بهره نبردند. آن رفتارشان با کلمبوس بوده که بازنمودیم و راستی را مایهی روسیاهیست. از آن بدتر رفتاریست که با بومیان بیچارهی هیسپانیولا و دیگر جزیرههای هند غربی (و همچنان با بومیان پرو و مکزیک) کردهاند و این داستان دلگداز دیگریست. پیدایش آمریکا برای این بیچارگان مایهی ستمکشی و بردگی و نابودی بود.
👇📎
⬅️گفتار یازدهم
✴️اسپانیاییها با بومیان چه رفتاری کردند؟.. [تکهی یکم]
بدنامی اسپانیاییها در تاریخ آمریکا ـ رفتار ستمگرانهی ایشان با بومیان ـ نیرنگ شگفت که بکار بردند ـ لاس گاساس ـ کیش مسیحی و رفتار کشیشان.
💎💎💎
باید دانست که پیدا کردن آمریکا اگرچه کاری بزرگ و تاریخی بود و این کار با پشتیبانی دولت اسپانیا انجام گرفت ، ولی رویهمرفته اسپانیاییها از این کار تاریخی جز بدنامی بهره نبردند. آن رفتارشان با کلمبوس بوده که بازنمودیم و راستی را مایهی روسیاهیست. از آن بدتر رفتاریست که با بومیان بیچارهی هیسپانیولا و دیگر جزیرههای هند غربی (و همچنان با بومیان پرو و مکزیک) کردهاند و این داستان دلگداز دیگریست. پیدایش آمریکا برای این بیچارگان مایهی ستمکشی و بردگی و نابودی بود.
👇📎
Telegram
attach 📎
ادوارد براون انگلیسی که کتاب «نقطة الکاف» را با دیباچهای که محمد قزوینی بر آن نوشت (بیآنکه نام او را برد) چاپ گردانید.
او همچنین در 1890 با عبدالبهاء و بهاءالله در عکا دیدار میکند.
براون همچنین در 1893 «تاریخ جدید» میرزا علیمحمد باب (نوشتهی میرزا حسین همدانی) را به انگلیسی ترجمه میکند.
او همچنین در 1890 با عبدالبهاء و بهاءالله در عکا دیدار میکند.
براون همچنین در 1893 «تاریخ جدید» میرزا علیمحمد باب (نوشتهی میرزا حسین همدانی) را به انگلیسی ترجمه میکند.
✴️ براون و بهاییگری
«داستان اینست که چون میرزاحسینعلی[بهاء] بدعوی برخاست و دستهای بنیاد نهاد روسیان ، چه در ایران و چه در قفقاز ، پشتیبانی ازو نمودند. بهاءالله نیز در نوشتههای خود گرایش بروسیان نشان داد. از آنسوی انگلیسیان بنام همچشمی در سیاست به پشتیبانی از ازلیان برخاستند. بویژه پس از گرفتن قبرس از دست عثمانیان ، که چون میرزایحیا صبح ازل با خاندان خود در آن آبخوست[=جزیره] میزیست ، و خواه و ناخواه بسته و زیردست انگلیسیان گردید. چاپ کردن براون کتاب «نقطة الکاف» حاجیمیرزاجانی کاشانی را و دیباچهای که خود او (با خامهی میرزامحمد قزوینی) برآن کتاب نوشته ، همه از این راه است.
ازلیان در ایران کمتر میبودند و خود را سخت نهان میداشتند. زیرا در سایهی این نهانی از دست و زبان مردم ایمن میماندند ، و آنگاه بهنگام فرصت بآسانی توانستندی با دست ملایان مردم را به «بهاییان» برآغالانند[تحریک و شوراندن] و از آنان کینه جویند. بسیاری از بهاییکشیها در ایران ، با کوشش اینان بوده.
...
در جنبش مشروطه چون دولت انگلیس هواخواه آن میبود ازلیان پا بمیان نهادند. ما تنها در اینجا نام خاندان دولتآبادی را میبریم. حاجیمیرزاهادی بزرگ این خاندان نمایندهی صبح ازل در ایران میبود ، از آنسوی چون دولت امپراتوری روس دشمنی با مشروطه نشان میداد بهاییان با دستور عباسافندیعبدالبهاء خود را از مشروطه كنار گرفته از درون هواخواهان محمدعلیمیرزا میبودند».
(تاریخ مشروطهی ایران ، بخش دوم ، گفتار ششم ، تکهی سوم ، «آغاز دودستگی میان علما» ، ص365 از 1057)
✴️ براون نخست از روی سیاست کشورش بسوی ازل گرایش داشت و به شناسانیدن ایشان میکوشید. لیکن چون بهاء و یارانش گرمی بیشتری از خود نشان میدادند و از آنسو ازل کوشش چندانی نمیکرد و با هوادارانش در ایران همبستگی کمی داشت رو به فراموشی میرفت. از اینجا براون در میانه مانده بود. در نامهای به یک شرقشناس روس با زبان دیپلماسی چنین مینویسد :
«راستی را احساسات من دربارهی خاطرات یک سیاح بطور شگفتآوری قاطی شده. من به همهی بابیها در کل احساس صمیمیت میکنم ولی به سختی میتوانم میان صبح ازل و بهاء یکی را بدیگری برگزینم. ... میان بابیها و مسلمانان من هیچ شکی ندارم که احساسات من به چه سوست.[به هر سو جز آنکه با سیاست انگلیس ناسازگار باشد] ولی درمیان ازلیها و بهاییها من احساساتم در سوهای مختلف است».
✴️ براون در سال 1890 بدیدار بهاء و عبدالبهاء در عَکّا میرود. در یک هفته چند بار با بهاء گفتگو میکند. براون سپس لوحی ازو را ترجمه به انگلیسی میکند.
ویدئوی زیر از زبان براون گفتههایی میآورد که جز چاپلوسیها و گزافهگوییهای شاعرانه نتوان نامید. با چنان گفتههایی براون تلویحاً بهاییگری را بزرگ داشته و افسوس میخورد که چرا چنین کسانی به تبعید و زندان افتادهاند.
بهاءالله در اینجا میهنپرستی را مینکوهد : لیس الفخر لمن یحب الوطن ، بل لمن یحب العالم
https://www.youtube.com/watch?v=KcVk-s5Wjfc
اینکه گوینده در ویدئو دربارهی بهاء میگوید او از زندگی بعنوان یک فرزند وزیر چشم پوشید (تا جهان را به اصلاح درآورد ...) راست نیست. پدر ازل و بهاء ، میرزا عباس نوری شناخته شده به میرزا بزرگ ، از مستوفیان و خطاطان محمد شاه قاجار بود نه وزیر.
✴️ سالها بعد براون نیز درمییابد که از ازلیان کاری ساخته نیست و اینست به عبدالبهاء میگراید. در آگهی ترحیمی که ازو یاد میکند مرگ او را با این جملهها شرح میدهد : «ایران و شرق را از یکی از برجستهترین فرزندان و شخصیتی گرانمایه» محروم کرد. «کسی که چه بسا میتوانست بیش از هر اندیشهمند آسیایی و آموزگار روزگار اخیر ، نفوذ بیشتری نه تنها روی شرق بلکه بر غرب نیز بگزارد».
شنیدنی آنست که براون با همهی ستایشهایش از این شریعت و کوششهایی که به شناخته شدن تاریخشان کرده ، خود هیچگاه نیاز ندیده بهایی شود.
«داستان اینست که چون میرزاحسینعلی[بهاء] بدعوی برخاست و دستهای بنیاد نهاد روسیان ، چه در ایران و چه در قفقاز ، پشتیبانی ازو نمودند. بهاءالله نیز در نوشتههای خود گرایش بروسیان نشان داد. از آنسوی انگلیسیان بنام همچشمی در سیاست به پشتیبانی از ازلیان برخاستند. بویژه پس از گرفتن قبرس از دست عثمانیان ، که چون میرزایحیا صبح ازل با خاندان خود در آن آبخوست[=جزیره] میزیست ، و خواه و ناخواه بسته و زیردست انگلیسیان گردید. چاپ کردن براون کتاب «نقطة الکاف» حاجیمیرزاجانی کاشانی را و دیباچهای که خود او (با خامهی میرزامحمد قزوینی) برآن کتاب نوشته ، همه از این راه است.
ازلیان در ایران کمتر میبودند و خود را سخت نهان میداشتند. زیرا در سایهی این نهانی از دست و زبان مردم ایمن میماندند ، و آنگاه بهنگام فرصت بآسانی توانستندی با دست ملایان مردم را به «بهاییان» برآغالانند[تحریک و شوراندن] و از آنان کینه جویند. بسیاری از بهاییکشیها در ایران ، با کوشش اینان بوده.
...
در جنبش مشروطه چون دولت انگلیس هواخواه آن میبود ازلیان پا بمیان نهادند. ما تنها در اینجا نام خاندان دولتآبادی را میبریم. حاجیمیرزاهادی بزرگ این خاندان نمایندهی صبح ازل در ایران میبود ، از آنسوی چون دولت امپراتوری روس دشمنی با مشروطه نشان میداد بهاییان با دستور عباسافندیعبدالبهاء خود را از مشروطه كنار گرفته از درون هواخواهان محمدعلیمیرزا میبودند».
(تاریخ مشروطهی ایران ، بخش دوم ، گفتار ششم ، تکهی سوم ، «آغاز دودستگی میان علما» ، ص365 از 1057)
✴️ براون نخست از روی سیاست کشورش بسوی ازل گرایش داشت و به شناسانیدن ایشان میکوشید. لیکن چون بهاء و یارانش گرمی بیشتری از خود نشان میدادند و از آنسو ازل کوشش چندانی نمیکرد و با هوادارانش در ایران همبستگی کمی داشت رو به فراموشی میرفت. از اینجا براون در میانه مانده بود. در نامهای به یک شرقشناس روس با زبان دیپلماسی چنین مینویسد :
«راستی را احساسات من دربارهی خاطرات یک سیاح بطور شگفتآوری قاطی شده. من به همهی بابیها در کل احساس صمیمیت میکنم ولی به سختی میتوانم میان صبح ازل و بهاء یکی را بدیگری برگزینم. ... میان بابیها و مسلمانان من هیچ شکی ندارم که احساسات من به چه سوست.[به هر سو جز آنکه با سیاست انگلیس ناسازگار باشد] ولی درمیان ازلیها و بهاییها من احساساتم در سوهای مختلف است».
✴️ براون در سال 1890 بدیدار بهاء و عبدالبهاء در عَکّا میرود. در یک هفته چند بار با بهاء گفتگو میکند. براون سپس لوحی ازو را ترجمه به انگلیسی میکند.
ویدئوی زیر از زبان براون گفتههایی میآورد که جز چاپلوسیها و گزافهگوییهای شاعرانه نتوان نامید. با چنان گفتههایی براون تلویحاً بهاییگری را بزرگ داشته و افسوس میخورد که چرا چنین کسانی به تبعید و زندان افتادهاند.
بهاءالله در اینجا میهنپرستی را مینکوهد : لیس الفخر لمن یحب الوطن ، بل لمن یحب العالم
https://www.youtube.com/watch?v=KcVk-s5Wjfc
اینکه گوینده در ویدئو دربارهی بهاء میگوید او از زندگی بعنوان یک فرزند وزیر چشم پوشید (تا جهان را به اصلاح درآورد ...) راست نیست. پدر ازل و بهاء ، میرزا عباس نوری شناخته شده به میرزا بزرگ ، از مستوفیان و خطاطان محمد شاه قاجار بود نه وزیر.
✴️ سالها بعد براون نیز درمییابد که از ازلیان کاری ساخته نیست و اینست به عبدالبهاء میگراید. در آگهی ترحیمی که ازو یاد میکند مرگ او را با این جملهها شرح میدهد : «ایران و شرق را از یکی از برجستهترین فرزندان و شخصیتی گرانمایه» محروم کرد. «کسی که چه بسا میتوانست بیش از هر اندیشهمند آسیایی و آموزگار روزگار اخیر ، نفوذ بیشتری نه تنها روی شرق بلکه بر غرب نیز بگزارد».
شنیدنی آنست که براون با همهی ستایشهایش از این شریعت و کوششهایی که به شناخته شدن تاریخشان کرده ، خود هیچگاه نیاز ندیده بهایی شود.
YouTube
Noveen TV Part 1: صعود شمس حقیقت
در این بخش منا ضمن نقل بخشی از خاطرات شرق شناس معروف، ادوارد براون، در مورد تشرفش به حضور حضرت بهاءالله، بخشهایی از وصیت نامه ی آن حضرت را نیز بیان میکند.