✴️ بت‌پرستی و قربانی کردن آدمیان بپای خدایان

چنانکه در گفتار «بمناسبت عید قربان» از بت‌پرستی و قربانی کردن سخن رفته ، در برخی توده‌ها نافهمی به آن پایه بوده که آدمیان را نیز بپای خدایان قربانی میکرده‌اند. ما از تاریخ میدانیم که قربانی کردن فرزند بپای بتها درمیان عربها نیز بوده. این از زنده‌بگور کردن دختران جداست.
در ویدئویی به نشانی زیر از ده توده (بعنوان نمونه) نام می‌برد که گروهی از باستانشناسان بر این باورند که آدمیان را برای خدایانشان قربانی میکرده‌اند.
https://www.youtube.com/watch?v=RzYzvvIqPPc
در زیر کوتاهشده‌ی شرح ویدئو را می‌آوریم. آن توده‌ها اینهایند :

✴️ کارتاژها (توده‌ی تونس امروزی) این توده با همه‌ی توانگری و نیرومندی کودکان خود را بپای خدایان قربانی میکرده‌اند ـ بویژه خاندانهای دارا برای آنکه توانگریشان را از دست ندهند. دوره‌ی این رسم وحشیانه میان 800 تا 146 پیش از میلاد برآورد شده است.
✴️ یهودیان باستان. جز از قربانیهای دیگر گویا کودکانشان را برای خدای مولوخ (molox) نام آتش زدندی. (برخی پژوهندگان باور ندارند که آدمی را نیز قربانی می‌کرده‌اند).
✴️ ایتراسکینها (مردم ایتالیای غربی کنونی). چنانکه بتازگی از بازمانده‌های قربانیان یافت شده در نشیمنگاههای این توده به باستانشناسان آشکار گردیده ، این مردمان گویا بیشتر کودکان ، بزرگسالان ، بیگانگان ، فرودستان و بیماران را برای خدایانشان نابود کردندی.
✴️ چینیان. درمیان چینیان باستان رسم قربانی کردن آدمی بسیار رواج داشته. نوشته‌هایی هم در اینباره از ایشان بدست آمده است. آنان از هر گونه آدم ، زن و مرد و کودک ، کسانی را بروشهای بیرحمانه‌ای نابود می‌گردانیده اند. چیزی که هست به آخشیج (ضد) مردان و کودکان که تنشان را تکه تکه کردندی ، تن دختران جوان را پس از قربانی کردن دست نخورده بخاک سپاردندی.
✴️ کلتها یا سِلتها (باشندگان اروپای میانی). این مردمان به شیوه‌های بسیار دردناک و خشنی با شمشیر و دیگر جنگ افزارها قربانیانشان را بنام کیش کشتندی.
✴️ مردم هاوایی باستان. آنها آدمها را به پای خدای جنگ و دفاع و فیروزی ، قربانی میکردند تا خشنودی او را بجویند. اسیران جنگی از قبیله‌های دیگر را به سنگها بسته چندان میزدند تا جان بسپارند و سپس به کاهن‌شان (سر قبیله) ارمغان میکردند تا او پخته یا خام بخورد.
✴️ مردم میانرودان باستان. کسان خاندان پادشاهی یا بزرگان که می‌مردند ، افزارها ، جنگ افزارها و رختهاشان را همراه با پرستارانشان بخاک می‌سپاردند (تا در زندگانی پس از مرگ بکارشان آید). تا دیر زمانی باستانشناسان گمان میکردند که پرستاران را با زهر میکشتند ولی نشانه‌هایی که سپس بدست آمد دانسته گردید که گاه ایشان را با شیوه‌ها‌ی وحشیانه و زدن بسرشان می‌کشته‌اند.
✴️ آزتکها. ایشان باور داشتند خدای خورشید برای آرامش نیازمند خون آدمی است که دارای نیروی مقدس زندگانی می‌باشد.
✴️ مصریان باستان. برخی باستانشناسان بر این باورند که مصریان باستان هنگامی که یکی از فرعونهاشان می‌مرد ، همچون مردم میانرودان ، پرستاران او را با افزارهایش برای زندگانی پس از مرگ بخاک می‌سپاردند تا در آن زندگانی نیز به پادشاه پرستش(خدمت) کنند.
✴️ اینکاها. در سرزمینی میزیستندی که پر از پتیاره‌های (بلا) طبیعی چون آتشفشان و زمین‌لرزه و سیل بوده. ایشان چنین می‌پنداشتند که اینها بخواست خدایان پدید می‌آید و اینست اگر آدمها (بیشتر زندانیان) را بپای خدایان قربانی کنند توانند این پتیاره‌ها را از خود دور گردانند. همچنین برخی بچگان تندرست خود را تنها برای قربانی شدن می‌پروردند!

🗂 چند پرسش و پاسخهای آنها

💎 بخش یکم

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

‌✴️پیدایش آمریکا
بخش دوم
✴️ گفتار نهم
(تکه‌ی یکم)
چگونه در پايتخت جنگ برخاست؟.
پيشامدهاي پايتخت ـ يك كار سنگدلانه و بيباكانه از آلوارادو ـ بازگشت كُرتيز بپايتخت ـ پيشرفت جنگ ـ سختي كار ـ مرگ مونتيزوما ـ بيرون آمدن از پايتخت ـ جنگ سخت سر راه
***
اين فيروزي براي كُرتيز گرانبها بود. زيرا گذشته از آنكه دشمني را از سر خود باز كرد بشماره‌ي سوارگان و پيادگان و همچنان بمقدار توپها و تفنگهاي خود افزوده از بيمهايي كه از رهگذر كمي نيرو داشت بسيار كاست. از اينرو از پيشامد بسيار شادمان بود. ليكن چند روز نگذشت كه از پايتخت آگاهيهاي اندوه‌آور رسيد ، در اين زمينه كه مردم در آن شهر بپا برخاسته كشتيهايي را كه بروي درياچه بود شكسته‌اند ، با آلوارادو جنگ كرده بانبارهاي خواربار آتش زده‌اند ، اكنون هم آلوارادو با نيروي كم خود در محاصره است.

📗 #پرسش_و_پاسخ (رشته‌ی یکم ـ بخش سیزدهم)

مي‌گويند : در آنهنگام روان هم بتن بازمي‌گردد.
مي‌گويم : اگر باز خواستي گشت چرا بيرون رفته بود؟!.. آنگاه دليل اين چيست؟!. شما اين را از كجا مي‌گوييد؟!..
اينها ايرادهاي بزرگي است و در اينجا مقصود ايراد آخري است. اين بهترين دليليست كه عقيده‌ی اين مردم درباره‌ی آخرت چيست و چنانكه گفتيم همچون بت‌پرستان كهن آخرت يا آنجهان را در گور يا زير زمين مي‌شناسند. فرشته‌هاي خدا را بآنجا مي‌كشانند ، عذاب نيز در آنجاست. كسي كه ايمانش درست است گور براي او بهشتي خواهد گرديد و در آنجا بخوشي خواهد پرداخت. كسي كه كافر است يا ايمانش نادرست است گور پر از آتش گرديده هميشه او را خواهد سوزانيد. اين باور همه‌ی ايشانست و انكار هم نتوانند كرد.
يك رفتار زشت ايشان در اين زمينه بردن استخوانهاي مردگان از اينجا بآنجاست. استخوانها را بار مي‌كنند و كاروان راه مي‌اندازند. اسلام شكافتن گور (يا نبش قبر) را نهي كرده تا آبروي مرده نريزد و بزندگان آزاري نرسد. اينان براي آنكه نادانيهاي بت‌پرستانه‌ی خود را بكار بندند دستور صريح اسلام را ناديده انگاشته‌اند. علماشان تجويز كرده‌اند (بلكه مستحب قريب بوجوب شمرده‌اند) كه گورها را بشكافند و استخوانها را با صد رسوايي و مردم‌آزاري از شهري بشهري كشند. چرا؟.. اين كار را چرا مي‌كنند؟.
براي آنكه تن مرده از فشار گور ايمن باشد ، نكير و منكر بسرش نتوانند آمد. براي آنكه روز رستاخيز همانكه صور دميده شد زودتر از ديگران به بهشت رود. درهاي بهشت ، يكي از شهر قم ، ديگري از نجف ، ديگري از كربلاست. بهشت در زير زمين است و درهايش نيز از اينجاهاست.
ب ـ من ميخواستم بگويم اينها عقيده‌ی عوامست و بشما پاسخ دهم. تلقين جلوم را گرفت. تلقين را علما در كتابهاشان نوشته‌اند. نقل جنازه هم عادت عمومي است. من نمي‌دانم علما باين مطالب شما چه پاسخ ميدهند؟!. اينها كه تمامش راستست.
د ـ اين عادتي شده كه ما چون موضوعي را عنوان كرده ايراد مي‌گيريم پاسخ داده مي‌گويند : «اين عقيده‌ی عوامست». اين پاسخ از ريشه غلطست. اين معنايش آنست كه عوام هر عقيده‌اي داشت داشته است و بآنان ايراد نبايد گرفت. بسيار نيك اين عقيده‌ی عوام است. ما نيز از عوام گفتگو ميكنيم ، بعقيده‌ی آنهاست كه ايراد مي‌گيريم. درباره‌ی آنهاست كه مي‌گوييم گمراهند ، نافهمند ، معني زندگي را نمي‌دانند ، بايد براهشان آورد ، حقايق زندگاني را يادشان داد.
اگر مقصودشان آنست كه اينها در اساس مذهب نيست باز جاي ايراد است. زيرا مذهب يك مردم همانست كه دارند و بآن كار مي‌بندند. دين يا مذهب رخت نيست كه دو دست باشد : يكي را در بقچه نگه دارند و ديگري را بتن كنند. مذهب ايرانيها همين پندارها و باورهاست كه توده‌ی انبوه يا بگفته‌ی شما عوام در مغزهاي خود جا داده‌اند و بآنها دلبستگي دارند و رفتارشان از روي آنهاست.
بارها ديده‌ام كساني مي‌آيند و چنين ميگويند : فلان ايراد را كه شما گرفته‌ايد راست نيست. كتاب ما قرآنست آيا در قرآن چنان اعمالي هست؟. مي‌گويم : اين سخن شما ماننده‌ی آنست كه ما چون براهزني و تاراجگري شاهسون يا كُرد ايراد بگيريم بگويند : «اينها در قانون اساسي نيست. كتاب كشور ما قانون اساسيست. آيا در آن اجازه‌ی دزدي يا راهزني داده شده است؟!..»
جاي حيرتست كه رسوايي باين بزرگي را راه انداخته‌اند : گورها را مي‌كَنند و استخوانهاي مرده را بيرون مي‌آورند و بار اسب يا استر كرده يا در اتومبيل گزارده صدها فرسنگ راه مي‌برند و از مرز گذرانيده بكشورهاي بيگانه مي‌رسانند و بيست ميليون توده را سرافكنده‌ی جهان ميگردانند و چون پرسيده مي‌شود عذر بدتر از گناه آورده مي‌گويند : «آخر خواستيم از فشار قبر و سئوال نكير و منكر در امان باشد». چنين كار زشت و ناداني پستي را صدها سالست كرده‌اند و مي‌كنند و چون ما ايراد مي‌گيريم و پاسخي نمي‌توانند داد چنين مي‌گويند : «اينها كه در قرآن نيست». تو گويي ما بقرآن ايراد گرفته بوديم.
يكي نمي‌گويد : «اگر در قرآن نيست پس چرا مي‌كنيد؟!.» نمي‌گويد : «در قرآن نيست. ولي در احاديث شما هست ، در كتابهاي فقهي‌تان هست ، در كشف‌الغطاء شيخ جعفر كبيرتان هست كه ميگويد : «اگر اجماع مانع نبود من آن را واجب مي‌گردانيدم.»

حاجیهای انباردار چه دینی دارند؟..

هر سه بخش در یکجا

🗂 چند پرسش و پاسخهای آنها

💎 بخش دوم

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

🗂 خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟

💎 هر سه بخش

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

‌✴️پیدایش آمریکا
بخش دوم
✴️ گفتار نهم
(تکه‌ی دوم)
چگونه در پايتخت جنگ برخاست؟.
كُرتيز خود فرمان مي‌داد و همه‌ي حيله‌هاي جنگي را كه تا آنزمان در اروپا شناخته شده بود بكار مي‌برد. تواناييهاي اروپاييان و توپها و افزارهاي آنان كارهاي خود را مي‌كرد. ولي بوميان ايستادگي بيش از اندازه گمان مي‌نمودند. گذشته از مردم شهر كه همه بجنگ مي‌پرداختند دسته‌هاي انبوهي از بيرون به ياري آنها آمده بودند. دسته بدسته بجنگ مي‌پرداختند. يك دسته كه فرسوده مي‌گرديدند دسته‌ي ديگر بجاي آنها مي‌آمدند. در كوچه‌هاي باريك از پشت‌بامها همچون تگرگ سنگ مي‌بارانيدند. همه‌ي پلها را شكسته راهها را بروي اروپاييها بسته بودند. كاهنان به هر سو دويده با گفتارهاي انگيزنده‌ي خود بايستادگي آنها مي‌افزودند.

📗 #پرسش_و_پاسخ (رشته‌ی یکم ـ بخش چهاردهم)

شما مي‌گوييد : «من نمي‌دانم علما باين مطالب چه پاسخ ميدهند.» مي‌گويم : پاسخي ندارند كه بدهند ، چون پاسخي ندارند براي شورانيدن مردم هايهوي راه مي‌اندازند كه اين دعوي پيغمبري كرده ، تهمت مي‌بندند كه اينها قرآن مي‌سوزانند. گاهي يكي برخاسته چند جمله‌ی پوچي را بهم مي‌بافد و هياهو برپا مي‌گرداند كه پاسخش را دادم ، او را شكستم ، خدا را شكر كه اين فيروزي نصيب شيراز گرديد1. براي چند سخني كه راه بهيچ جا نتواند برد اينهمه ارزش قائل مي‌شوند.
اگر ميخواهيد بدانيد چه پاسخي ميدهند شما دو تن بنزدشان رويد و همين داستان تلقين را بپرسيد ببينيد چه خواهيد شنيد.
بپرسيد : داستان منكر و نكير چيست؟!. مگر خدا از دينداري و بيديني مردم آگاه نيست تا دو تن بازپرس فرستد؟!.
بپرسيد : مگر دين با زبانست كه يكي همانكه بپرسشها پاسخ داد ديندار شناخته گردد؟! بپرسيد : مگر كرد و لر و مازندراني و لاري همانكه مردند عرب گردند؟!. بگوييد : كسي اگر در زندگي دين داشته و باورهايي با خود بآنجهان برده ديگر چه نيازي باين يادآوري يا تلقين شماست؟!. اگر دين نداشته و باورهايي با خود نبرده چه سودي از اين يادآوري يا تلقين شماست؟!. اينها را بپرسيد تا بدانيد چه رفتاري ميكنند.2
اينهمه هايهوي و بدرفتاري از آنجاست كه بگفته‌هاي ما پاسخ ندارند. چون پاسخ ندارند و از آنسو نمي‌خواهند بپذيرند و دست از سودهاي ناروا بردارند ناچار شده با صد زشتي هوچيگري راه مي‌اندازند. ببينيد تا چه اندازه زشتست كه درميان مردم نافهم تهران و تبريز و قزوين انتشار دهند كه اينان قرآن مي‌سوزانند ، عطار و بقال و يخ‌فروش و دلاك گرمابه را بشورانند. آن شنيده‌ايد كه معاويه در صفين چون در كار خود درماند دست بدامن قرآن زد و براي پيشرفت آرزوهاي بسيار شوم خود قرآن را بجلو امام علي‌بن‌ابيطالب كشيد. اينها از معاويه بيشرمترند. براي آنكه دكانهاي مفتخواري را نبندند احترام قرآن را منظور نداشته چنين دروغي را انتشار مي‌دهند. اينها همه از درماندگي و ناچاريست.
اين بتازگي رخ داده كه يكي رفته و از يك ملاي بزرگي پرسيده : «اين جنازه بردن به قم و نجف براي چيست؟!.» آقا حديث خوانده كه يكي از درهاي بهشت از قم و ديگري از نجف است. گفته : «آقا مگر بهشت در زير زمين است كه درش از قم يا از نجف باشد؟!. آنگاه مگر ديگران كه در قم يا در نجف بزير خاك نروند به بهشت نخواهند رفت؟!. پس از همه‌ی اينها مگر در دستگاه خدا حساب نيست و نيكوكاري و بدكاري منشاء اثري نيست كه هر كه بدر بهشت نزديكتر بوده زودتر جنبد خود را به بهشت اندازد و ديگران بمانند؟!. آقا از اين سخنان برآشفته و چون درمانده بوده با پرخاش چنين گفته : «اينها سخنهاي كسرويست شما از كجا ياد گرفتيد؟!.» اين بود پاسخ آن عالم بزرگ!.
اينهمه سخنها از آنجا برخاست كه گفتم خداشناسي آن نيست كه خدايي تصور كنند و هرچه خواستند باو نسبت دهند. اينگونه خداشناسي با بت‌پرستي يكيست ، بلكه همان بت‌پرستيست. خداشناسي هنگامي درستست كه خداي راستين را شناسند و هر كاري بيهوده يا ناسزايي را باو نسبت ندهند. اينست ما بخداشناسي اين مردم ارج نمي‌توانيم گزاشت. بلكه جز بت‌پرستشان نمي‌توانيم شناخت.
آنان گردن ميفرازند و بخود مي‌بالند كه خداپرستند ، ولي در پستي انديشه از بت‌پرستان كمترند. «خانمها ديديد روهاتان باز كرديد خدا بغضب آمد و بلا فرستاد». اينست نمونه‌اي از خداشناسي آنان.
درباره‌ی آخرت نيز همانست. يك آخرت پنداشتن و هزارها افسانه بآن بستن جز گمراهي و ناداني نيست. چند روز پيش در كتابي ميخواندم كه پل صراط هزارساله راه است. ببينيد چه رسوايي‌ايست. كسي كه چهل سال و پنجاه سال در اينجهان زيسته براي پس دادن حساب آن بايد از روي پلي بگذرد كه باريكتر از موست ، برنده‌تر از تيغ است ، هزار سال هم راه است. افسوس! افسوس!

پابرگی 1 : اشاره به ملایی شیرازیست که به پندار خود به کتاب «شیعیگری» (داوری) پاسخ داده است. ـ و
پابرگی 2 : شيعيان دستگاهي از امامان و امامزادگان ساخته و پرداخته مي‌دارند كه آنان را گرامي‌داشتگان خدا شناخته و در حساب پاداش و كيفر چنين وامي‌نمايند كه ايشان در دستگاه خدا براي پيروانشان «پارتي‌بازي» توانند كرد. دليل اين گفته پاك شدن گناهان با گريستن بر امام حسين و ديگر پندارهاييست كه در كتاب «داوري» گوشه‌هايي از آن شرح داده شده. از سوي ديگر اينها خدا را آگاه از دلها نمي‌شناسند ، آگاه از آنچه مي‌گذرد نمي‌دانند و اينست مي‌پندارند ميتوان هر گناهي كرد و سپس با ظاهرسازيهايي او را فريفت. همين داستان تلقين ، استخوانهاي مردگان بكربلا بردن ، با دلهاي پر از گناه بزيارت گنبدها رفتن و انتظار شفاعت از ايشان در روز قيامت داشتن ، همه نشان ميدهد كه ايشان به چگونه خدايي باور دارند. ـ و

🗂 چند پرسش و پاسخهای آنها

💎 بخش پایانی

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)

... دو چيز به پيشرفت اين کيش (شیعیگری) می‌افزوده :

يکی نام نيک امام علی‌بن‌ابيطالب ، ديگری داستان دلسوز کربلا.

امام علی‌بن‌ابيطالب ، مرد بزرگی ميبوده و ستودگي‌های بسيار ميداشته. شيعيان از نام نيک او سود جسته چنين وامی‌نمودند که پيروان اويند.

آن مرد بزرگ را بنيادگزار شيعيگری نشان داده و چنين می‌فهمانيدند که جدايي سُنی از شيعی از زمان آن امام ، و بر سر خليفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز يافته ، و اين کشاکشها و دشمنيها به پاس او ميباشد. از آنسوی درباره‌ی آن امام نيز به گزافه‌سرايی برخاسته او را هم از جايگاهش بيرون می‌بردند :

«پيغمبر گفته با دوست‌داری علی هيچ گناهی زيان نتواند رسانيد » ، «خدا گفته دوستداری علی دژ منست و هرکه به دژ من درآيد از خشم من ايمن خواهد بود». در اينباره سخنانی هست که اگر نوشته شود کتاب بسيار بزرگی گردد.

اما داستان دلسوز کربلا : اين داستان از روزی که رويداد مايه‌ی خشم و افسوس بيشتر مسلمانان گرديد و کسان بسياری به خونخواهی برخاستند و خونها ريخته شد.
ولی شيعيان جعفری از آن به بهره‌جويی سياسی پرداخته با برپا کردن بزم‌های سوگواری ياد آن را تازه نگهداشتند و در اين باره سخنان شگفتی به ميان آوردند : « هرکسی بگريد يا بگرياند و يا خود را گريان وانمايد بهشت برايش باياباشد».

بر سر خاکهای امام‌ علی‌بن‌ابيطالب و حسين‌بن‌علی و ديگران گنبدها افراشتند و آنها را زيارتگاه گردانيدند. به هر يکی زيارتنامه پديد آوردند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسی است که خدا را در عرشش زيارت کرده».

اينها ـ اين گزافه‌گوييها اگر هم از زمان جعفربن‌محمد و جانشينان او ، و از زبان آنان بوده بيگمان چيزها به آن افزوده گرديده ـ بيگمان روزبروز در رويِش و بالِش ميبوده.

گذشته از اينها ، آن سبکباری که در شيعيگری از باياهای سخت اسلام ميبود ، و يک شيعی از جهاد و نماز آدينه و مانند اينها آسوده ميگرديد و بلکه ميتوانست نمازی نخواند و روزه‌ای نگيرد و از هيچ بدی نپرهيزد و با رفتن به زيارت حسين و با گريستن به او همه‌ی گناهان خود را بيامرزاند ، آن نويدهايی که درباره‌ی ميانجيگری امامان در روز رستاخيز و رفتن همه‌ی شيعيان به بهشت داده شده بود ، آن برتری از گوهر و آفرينش که شيعيان درباره‌ی خود باور ميداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتری می‌پنداشتند ، آن دستگاه جانشين امام و سررشته‌داری و فرمانروايی که ملايان شيعه براي خود ساخته بودند ، هريکی انگيزه‌ی ديگری برای کشاندن مردم ساده‌درون بسوی شيعيگری و پايداری آنان در اين کيش ميبوده.

... آيا گفتن : «هر که حسين را در کربلا زيارت کند خدا را در عرش زيارت کرده» با خدا گستاخی و بيفرهنگی نيست.

شگفت‌تر اينکه از آن بارگاهها نتوانستنی (معجزه) نيز چشم دارند و داستانها پديد آورند : فلان کور را بينا گردانيد ، و بَهمان بيمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانيد.

شاهی که به ضربت دو انگشت
از معجزه ابن قيس را کُشت

بنيادگزار اسلام با آن جايگاه والايی که ميداشت و با آن کار خدايی که پيش ميبرد ، چون جهودان و ترسايان فشار آورده نتوانستنی ميخواستند در پاسخشان ميگفت : من نتوانم. قرآن پر از اينگونه پاسخهاست. ولی نوادگان هيچ کاره‌ی ‌او در زندگی نتوانستنی ميکرده‌اند بجای خود كه پس از مرگشان نيز ميکنند. افسوس از اين نادانی!. ...

(کتاب داوری)

‌✴️پیدایش آمریکا
بخش دوم
✴️ گفتار نهم
(تکه‌ی سوم)
چگونه در پايتخت جنگ برخاست؟.
ناچار شده بخيابان ديگري پيچيدند. ولي مردم فرصت نداده همچنان دنبالشان كردند. اسپانياييها با افزارهاي كشنده‌ي خود پياپي مي‌كشتند و تا مي‌توانستند بنگهداري خود مي‌كوشيدند. ولي در آن تاريكي شب نمي‌دانستند بكدام سو هجوم برند و در آن كوچه‌هاي تنگ مجال تفنگ‌اندازي نمي‌يافتند. اينان فرسوده و خسته گرديده نمي‌توانستند دمي بياسايند. ولي مكزيكيان يك دسته همانكه فرسوده مي‌شد بكنار مي‌رفت و دسته‌ي ديگري بجاي او مي‌آمد. گذشته از همه‌ي اينها ، آزمندان بدبخت كه آن ستمها را كرده و زر و سيم براي خود اندوخته بودند در اين هنگام هر يكي از ايشان اندوخته‌ي خود را همراه داشت و اين انگيزه‌ي ديگري بفرسودگي آنها مي‌شد. كُرتيز و همراهانش كيفر ستمگريهاي خود را مي‌يافتند.

📗 #پرسش_و_پاسخ (رشته‌ی یکم ـ بخش پانزدهم)

شنيدنيست كه پل صراط يك افسانه‌ی ايرانيست. در زبان عربي «صراط» بمعني راه است ، بمعني پل نيست. اين يكي از افسانه‌هاي ايرانيان بوده كه روان مرده براي رسيدن به بهشت بايد از پل «چنرت» گذرد. واژه‌ی «چنرت» را معرب گردانيده «صراط» ساخته‌اند و افسانه را درميان عقايد اسلامي جا داده‌اند.
نكير و منكر از پرسشهايي كه خواهند كرد يكي هم درباره‌ی آنست : «هل الصراط حق؟.» آيا پل چنرت راستست؟! بايد پاسخ دهد و بگويد : «و الصراط حق» (پل چنرت راستست).
براي خنده مي‌گويم : در آغاز جواني يكي از خويشانم مرده بود به تشييع جنازه‌اش رفتيم. چون بخاك سپرده شد ملايي آغاز تلقين كرد و براي آنكه هنرنمايي كند چيزهايي هم از خود مي‌افزود. از جمله گفت : «و فشار القبر حق و سئوال المنكر و النكير حق؟...». يكي از حاضران بشوخي گفت : «و گرزهما الآتشين حق؟». با آنكه جاي خنده نبود همه خنديدند.
ج ـ ميزان كه در قرآن آمده است ، بآن كه ايراد نيست.
د ـ آنچه من بياد ميدارم در قرآن ميزان باين معني كه جزو عقايد مردم است نيامده. در قرآن در يك جا ميگويد «و مَن ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ» و البته مقصود فزوني ثواب است نه آنكه راستي را ترازو بياويزند و اعمال نيك و بد را بكشند. گذشته از آنكه اعمال نيك و بد كشيدني نيست و اندازه‌ی عمل را با كشيدن در ترازو معين نمي‌كنند. اين كار بخدا توهين است. مگر خدا اندازه‌ی كارهاي نيك يا بد بندگان خود را نمي‌داند كه نياز بكشيدن باشد؟!. به هر حال ترازو يا ميزان نيز بآن معني كه فهميده‌ی مردمست جز پندار نتواند بود.
ب ـ نتيجه‌ی حرفهاي شما آنست كه ما هرچه عقيده داريم عاميانه است ، عكس حقايق است. تعجب من از آنست كه ما در پيش خود باين عقيده‌ها مي‌نازيم.
هنگامي كه در بازار نشسته‌ايم اگر يك فرنگي بيايد و رد شود در نظر ما حقير است. چرا كه بيدين است ، كافر است ، او بيدينست و ما دين داريم ، من حالا مي‌بينم كه بكلي در غفلت بوده‌ايم. دين را بآن معنايي كه شما ميگوييد ما بيكبار از آن بي‌بهره هستيم.
يك موضوع ديگر كه مرا شرمنده ميگرداند آنست كه آيا بر سر اين عقيده‌هاي عاميانه است كه با شما مي‌جنگند؟!. بر سر اينهاست كه گلوله به تنتان ميزنند؟!. حقيقتاً مايه‌ی شرمندگي است.
ج ـ چيزي كه مرا بسيار ناآسوده مي‌گرداند آنست كه عقايدي كه بما ياد داده‌اند مخالف صريح قرآنست. بگفته‌ی شما قرآن گفته است : «وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ». اينها ميگويند : اگر بزيارت رفتي از تمام گناهها پاك مي‌شوي ، اگر گريه كردي تمام گناههايت آمرزيده مي‌شود. اگر وصيت كني جنازه‌ات را بكربلا يا نجف برند از حساب و عذاب آسوده خواهي بود.
قرآن بما دستور ميدهد كه نيك و پاك باشيم و گناه نكنيم و اينها ما را وادار ميكنند كه هر گناهي كه خواستيم بكنيم و راه فرار از مجازات را بما ياد ميدهند.
علما هميشه منّت ميگزارند كه اسلام را حفظ كرده‌اند و حالا مي‌بينيم كه ما را بكلي از اسلام دور ساخته‌اند. من نمي‌دانم كدام اسلام است كه آنها حفظ كرده‌اند.
ب ـ موضوع ديگري را ميخواهم از شما بپرسم : درميان گفته‌هاي خودتان دو سه بار ياد تهمت «قرآن‌سوزاني» كرديد كه بجمعيت شما ميزنند. اين مطلب را من هم بارها شنيده‌ام. مي‌گويند : «اينها قرآن مي‌سوزانند.» اين قضيه چيست؟ مطلب از كجا برخاسته؟.
د ـ قضيه آنست كه اين ملاها هر كجا كه گير كردند و چاره‌اي نتوانستند قرآن را پيش مي‌كشند. اينها شاگردان معاويه‌اند. معاويه در جنگ صفين چون درمانده بود دست بدامن قرآن زد و كار خود را پيش برد. اينها آن را ياد گرفته‌اند. اينها كه دشمن قرآنند و نود درصد عقايدشان بضد قرآن مي‌باشد براي پيشرفت كار خودشان هميشه قرآن را دستاويز قرار مي‌دهند.
اين قضيه در تبريز سابقه پيدا كرده كه ملاها هر زمان كه در يك تنگنايي افتادند و راه پيدا نكردند هايهوي قرآن‌سوزاني راه اندازند و مردم عامي بازاري را بشورانند و خود را از تنگنا بيرون آورند. شما دو تن چون آذربايجاني هستيد بيگمان از قضايا آگاهيد.
در مدت سي سال سه بار اين رذالت را در آن شهر تكرار كرده‌اند : يك بار سي سال پيش از اين در زمان حكمراني صمدخان مراغه‌اي بود. در آنزمان يك نفر بلژيكي بعنوان پيشكار ماليه‌ی آذربايجان به تبريز آمد و بگردن‌كلفتان كه چند سال ماليات نپرداخته بودند سخت گرفت و ماليات خواست. از جمله امام‌جمعه‌ی تبريز كه از انبارداران و ديهداران بزرگ بود ساليان دراز ماليات نپرداخته بود و پيشكار بلژيكي باو نيز سخت گرفت. امام‌جمعه بفشار افتاده نمي‌دانست چه كار كند و پي دستاويزي مي‌گشت كه مردم را بشوراند و قضا را دستاويزي پيدا شد.