✴️پیدایش آمریکا
بخش دوم
✴️ گفتار یازدهم
(تکه‌ی یکم)
چگونه كُرتيز آخرين فيروزي را يافت؟.
دستگير شدن گوايتموزين ـ پايان جنگ ـ فرمانروايي كُرتيز در مكزيك ـ ستمگريهاي اسپانياييها ـ بازمانده‌ي زندگاني و كارهاي كُرتيز.
با همه‌ي اين سختيها گوايتموزين سر رام شدن نداشت و از جنگ دست برنمي‌داشت. وزيران كار را خطرناك ديده بنزدش رفتند و باو پيشنهاد كردند كه با خانواده‌اش گريخته خود را بيرون اندازند. چنين گفتند : اگر در شهر بماني هرآينه دستگير خواهي شد و همه‌چيز از دستت بيرون خواهد رفت. اگر بيرون روي خواهي توانست در يك جاي دوري سپاه گرد آوري و جنگ را همچنان پيش بري.
گوايتموزين سخن آنها را پذيرفته آماده‌ي گريختن از شهر گرديد ، و چون براي آنكه فرصت بدست آورد ، و آنگاه اسپانياييها را اغفال كند كه در نگهباني راهها سستي نمايند كسي بنزد كُرتيز فرستاده پيشنهاد آشتي كرد. كُرتيز پيشنهاد را با خوشي پذيرفت ، ولي در نگهباني براهها سستي ننمود.
بخش دوم
✴️ گفتار یازدهم
(تکه‌ی یکم)
چگونه كُرتيز آخرين فيروزي را يافت؟.
دستگير شدن گوايتموزين ـ پايان جنگ ـ فرمانروايي كُرتيز در مكزيك ـ ستمگريهاي اسپانياييها ـ بازمانده‌ي زندگاني و كارهاي كُرتيز.
با همه‌ي اين سختيها گوايتموزين سر رام شدن نداشت و از جنگ دست برنمي‌داشت. وزيران كار را خطرناك ديده بنزدش رفتند و باو پيشنهاد كردند كه با خانواده‌اش گريخته خود را بيرون اندازند. چنين گفتند : اگر در شهر بماني هرآينه دستگير خواهي شد و همه‌چيز از دستت بيرون خواهد رفت. اگر بيرون روي خواهي توانست در يك جاي دوري سپاه گرد آوري و جنگ را همچنان پيش بري.
گوايتموزين سخن آنها را پذيرفته آماده‌ي گريختن از شهر گرديد ، و چون براي آنكه فرصت بدست آورد ، و آنگاه اسپانياييها را اغفال كند كه در نگهباني راهها سستي نمايند كسي بنزد كُرتيز فرستاده پيشنهاد آشتي كرد. كُرتيز پيشنهاد را با خوشي پذيرفت ، ولي در نگهباني براهها سستي ننمود.
Telegram
attach 📎
📗 پرسش و پاسخ (رشته‌ی دوم ـ بخش سوم)
با شتاب گفت : «اشكال در همينجاست كه شما ميخواهيد شعرا را تابع عقل گردانيد. در حالي كه شاعر تابع احساس است.»
گفتم ما منكر احساس و يا سَهِش نيستيم و نمي‌گوييم بايد سهشها را كنار گزاشت. ليكن سهشها يا احساسات نيك و بدش توأم است. از اينرو بايد تابع خرد باشد. يگانه نيرويي كه خدا بآدمي براي شناختن نيك از بد داده خرد است. همه‌چيز بايد در زير نگهباني آن باشد.
اگر چنين باشد كه مردم در احساسات آزاد باشند بايد همه‌ی قانونها را كنار گزاشت و درهاي دادگاهها را بست. زيرا جرمهايي كه در جهان رخ ميدهد اگر همه‌ی آنها نباشد باري نود درصدش نتيجه‌ی احساسات است. چنگيزخان آنهمه مردم را از روي احساسات مي‌كشت. مگر خشم يكي از احساسات نيست!؟.. اصغر بروجردي1 كه بچه‌ها را مي‌كشت آيا عنوانش جز احساسات بود؟!. فلان جوان كه دنبال زني را مي‌گيرد آيا جز احساسات او را باين كار وامي‌دارد؟!..
اگر مقصود شما آنست كه تنها شعرا در احساسات آزاد باشند كه هرچه خواستند ـ از سودمند و زيانمند و از مغزدار و بي‌مغز ـ برشته‌ی شعر بكشند ، بايد پرسيد : چرا؟!.. چه شده كه شعرا جز ديگران باشند؟!... شعرا چه برتري دارند؟!.. چه هنر بزرگي از خود نشان داده‌اند؟!..
چون باين پرسشها پاسخي نداشت خاموش ايستاد. من نيز برخاستم.
اكنون گفتگو در آنست كه اين حقيقتي بوده با دليل بيان كرده شد ، و هر كس كه اين را بشنود و بفهمد اگر پاكدل و بيغرض است ناچارست كه آن را بپذيرد و گردن بگزارد ، و ما تاكنون هرچه آزموده‌ايم جز اين نتيجه نديده‌ايم. بارها ديده شده كه كسي آمده و از سخنان ما درباره‌ی شعر و شاعري گله‌ی بسيار داشته. ولي چون نشسته و سر گفتگو باز شده و اين سخن يا مانند آن را شنيده رام گرديده و با خشنودي برخاسته و رفته.
چندي پيش يكي از شعراي شيراز كه مرد بناميست بتهران آمده بود. با يكي از همراهان ما گفتگو كرده گله‌ی بسيار اظهار كرده بود. روزهايي بود كه من ناتندرست بودم. آن همراه گفته بود بهتر است برويم عيادتي كنيم و شما نيز سخنان خود را بگوييد. آمدند و نشستند و آن شاعر گله‌هاي خود را بازنمود. من سخناني كه درباره‌ی شعر و شاعري داريم و همه حقايق است باو گفتم. چون غرض نداشت همه را پذيرفت و چون بشيراز رفت در آنجا در پيش همراهان ما خشنودي نموده پيام سپاسگزاري براي من فرستاده بود.
همه ميدانند دوازده سال پيش هنگامي كه ما بسخن از شعر پرداختيم و ايرادها گرفتيم تو گويي به لانه‌ی زنبور آتش زده بوديم. در تهران و ديگر شهرها هايهو برخاست و از هر سو آوازها بگله و پرخاش بلند گرديد. ولي در سايه‌ی تأثير حقايق اكنون آن هايهوي خوابيده و انبوهي از كساني كه آنروز ايراد ميگرفتند و پرخاش ميكردند امروز خودشان سخنان ما را بر زبان دارند. ميگويند ، مي‌نويسند ، بشعرا خرده ميگيرند. اين نمونه‌اي از تأثير حقايقست.
از آنسو همه‌ی مردم پاكدل و بيغرض نيستند. هستند كسان بسياري كه خردهاشان ناتوان و يا در زنجير اغراض است ، و اين كسان حقايق را نمي‌پذيرند و ناچار دسته‌اي در برابر ديگران باشند و ايستادگي نمايند. مثلاً همان دكتر وزارت فرهنگ يكي از اين كسانست. زيرا آن حقيقت را كه شنيد با آنكه پاسخي نتوانست داد چون شاعر است و يگانه هنرش شعر گفتن و قافيه بافتن ميباشد و بهمين عنوانست كه در وزارت فرهنگ جا براي خود باز كرده و ماهانه چند هزار ريال حقوق مفت مي‌برد ، از اينرو نتوانسته حقيقت را بپذيرد. ديده شد در اينجا و آنجا تكه‌هايي ميگويد و مي‌نويسد كه بحساب خود ميخواهد بسخنان ما پاسخ دهد ، و اين گفته‌هايش چندان سست و بيپاست كه اگر خودش فهم آزاد داشت خنده‌اش ميگرفت.2
مثلاً بنام ايراد بگفته‌هاي من در يك جا چنين گفته : او هنوز نمي‌داند انديشه‌هاي فلسفي و ديني جز انديشه‌هاي شاعرانه است.
ببينيد اين سخن تا چه اندازه سست و بيپاست. مگر در جهان حقايق چند رشته است؟!. مگر نيك و بد و راست و دروغ از نظر هر كسي جداست؟!..
در آنصورت ما بايد بهيچ گروهي در برابر كارهاي بدشان ايراد نگيريم. مثلاً سياستمداران اروپا كه در نتيجه‌ی هوسبازيهاي خود جهان را بخاك و خون مي‌كشند و مليونها جوانان را بكشتن ميدهند ما نبايد ايراد گيريم و يا كارشان را بد شماريم. زيرا اگر ايراد گيريم آنها نيز توانند گفت : انديشه‌هاي فلسفي و اجتماعي جز انديشه‌هاي سياسيست.
پابرگی 1 : همانست كه در تهران بچه‌ها را ميگرفت و مي‌كشت و گرفتند و دارش زدند. (اين پابرگی از كتاب «ما چه ميخواهيم؟» آورده شده است.) ـ و
پابرگی 2 : درباره‌ی اين شاعر دكتر نك. «در پيرامون ادبيات» ، نشر اينترنتي ، ص ٨٥ ـ و
با شتاب گفت : «اشكال در همينجاست كه شما ميخواهيد شعرا را تابع عقل گردانيد. در حالي كه شاعر تابع احساس است.»
گفتم ما منكر احساس و يا سَهِش نيستيم و نمي‌گوييم بايد سهشها را كنار گزاشت. ليكن سهشها يا احساسات نيك و بدش توأم است. از اينرو بايد تابع خرد باشد. يگانه نيرويي كه خدا بآدمي براي شناختن نيك از بد داده خرد است. همه‌چيز بايد در زير نگهباني آن باشد.
اگر چنين باشد كه مردم در احساسات آزاد باشند بايد همه‌ی قانونها را كنار گزاشت و درهاي دادگاهها را بست. زيرا جرمهايي كه در جهان رخ ميدهد اگر همه‌ی آنها نباشد باري نود درصدش نتيجه‌ی احساسات است. چنگيزخان آنهمه مردم را از روي احساسات مي‌كشت. مگر خشم يكي از احساسات نيست!؟.. اصغر بروجردي1 كه بچه‌ها را مي‌كشت آيا عنوانش جز احساسات بود؟!. فلان جوان كه دنبال زني را مي‌گيرد آيا جز احساسات او را باين كار وامي‌دارد؟!..
اگر مقصود شما آنست كه تنها شعرا در احساسات آزاد باشند كه هرچه خواستند ـ از سودمند و زيانمند و از مغزدار و بي‌مغز ـ برشته‌ی شعر بكشند ، بايد پرسيد : چرا؟!.. چه شده كه شعرا جز ديگران باشند؟!... شعرا چه برتري دارند؟!.. چه هنر بزرگي از خود نشان داده‌اند؟!..
چون باين پرسشها پاسخي نداشت خاموش ايستاد. من نيز برخاستم.
اكنون گفتگو در آنست كه اين حقيقتي بوده با دليل بيان كرده شد ، و هر كس كه اين را بشنود و بفهمد اگر پاكدل و بيغرض است ناچارست كه آن را بپذيرد و گردن بگزارد ، و ما تاكنون هرچه آزموده‌ايم جز اين نتيجه نديده‌ايم. بارها ديده شده كه كسي آمده و از سخنان ما درباره‌ی شعر و شاعري گله‌ی بسيار داشته. ولي چون نشسته و سر گفتگو باز شده و اين سخن يا مانند آن را شنيده رام گرديده و با خشنودي برخاسته و رفته.
چندي پيش يكي از شعراي شيراز كه مرد بناميست بتهران آمده بود. با يكي از همراهان ما گفتگو كرده گله‌ی بسيار اظهار كرده بود. روزهايي بود كه من ناتندرست بودم. آن همراه گفته بود بهتر است برويم عيادتي كنيم و شما نيز سخنان خود را بگوييد. آمدند و نشستند و آن شاعر گله‌هاي خود را بازنمود. من سخناني كه درباره‌ی شعر و شاعري داريم و همه حقايق است باو گفتم. چون غرض نداشت همه را پذيرفت و چون بشيراز رفت در آنجا در پيش همراهان ما خشنودي نموده پيام سپاسگزاري براي من فرستاده بود.
همه ميدانند دوازده سال پيش هنگامي كه ما بسخن از شعر پرداختيم و ايرادها گرفتيم تو گويي به لانه‌ی زنبور آتش زده بوديم. در تهران و ديگر شهرها هايهو برخاست و از هر سو آوازها بگله و پرخاش بلند گرديد. ولي در سايه‌ی تأثير حقايق اكنون آن هايهوي خوابيده و انبوهي از كساني كه آنروز ايراد ميگرفتند و پرخاش ميكردند امروز خودشان سخنان ما را بر زبان دارند. ميگويند ، مي‌نويسند ، بشعرا خرده ميگيرند. اين نمونه‌اي از تأثير حقايقست.
از آنسو همه‌ی مردم پاكدل و بيغرض نيستند. هستند كسان بسياري كه خردهاشان ناتوان و يا در زنجير اغراض است ، و اين كسان حقايق را نمي‌پذيرند و ناچار دسته‌اي در برابر ديگران باشند و ايستادگي نمايند. مثلاً همان دكتر وزارت فرهنگ يكي از اين كسانست. زيرا آن حقيقت را كه شنيد با آنكه پاسخي نتوانست داد چون شاعر است و يگانه هنرش شعر گفتن و قافيه بافتن ميباشد و بهمين عنوانست كه در وزارت فرهنگ جا براي خود باز كرده و ماهانه چند هزار ريال حقوق مفت مي‌برد ، از اينرو نتوانسته حقيقت را بپذيرد. ديده شد در اينجا و آنجا تكه‌هايي ميگويد و مي‌نويسد كه بحساب خود ميخواهد بسخنان ما پاسخ دهد ، و اين گفته‌هايش چندان سست و بيپاست كه اگر خودش فهم آزاد داشت خنده‌اش ميگرفت.2
مثلاً بنام ايراد بگفته‌هاي من در يك جا چنين گفته : او هنوز نمي‌داند انديشه‌هاي فلسفي و ديني جز انديشه‌هاي شاعرانه است.
ببينيد اين سخن تا چه اندازه سست و بيپاست. مگر در جهان حقايق چند رشته است؟!. مگر نيك و بد و راست و دروغ از نظر هر كسي جداست؟!..
در آنصورت ما بايد بهيچ گروهي در برابر كارهاي بدشان ايراد نگيريم. مثلاً سياستمداران اروپا كه در نتيجه‌ی هوسبازيهاي خود جهان را بخاك و خون مي‌كشند و مليونها جوانان را بكشتن ميدهند ما نبايد ايراد گيريم و يا كارشان را بد شماريم. زيرا اگر ايراد گيريم آنها نيز توانند گفت : انديشه‌هاي فلسفي و اجتماعي جز انديشه‌هاي سياسيست.
پابرگی 1 : همانست كه در تهران بچه‌ها را ميگرفت و مي‌كشت و گرفتند و دارش زدند. (اين پابرگی از كتاب «ما چه ميخواهيم؟» آورده شده است.) ـ و
پابرگی 2 : درباره‌ی اين شاعر دكتر نك. «در پيرامون ادبيات» ، نشر اينترنتي ، ص ٨٥ ـ و
sevvome wahrivar.pdf
91.7 KB
🗂 سوم شهریور
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
در ديماه سال ١٣٢١ براي ديدار ياران قزوين ، با آقای واعظپور سفری به آن شهر کرديم. در يکی از نشستها در خانه‌ی آقای نصری ، آقای پاکروان چنين آغاز سخن کردند :
«کسانی از علما و ديگران چون شنيده بودند شما خواهيد آمد با من ميگفتند با او مباحثه‌هايی داريم. من پاسخ دادم آقای کسروی مباحثه نميکند ولی اگر چيزهايی پرسيدند پاسخ دهد.
گفتند پس خواهشمنديم اين پرسشهای ما را برسانيد و پاسخ خواهيد. ايشان که از سُنّی‌ها هواداری ميکنند آيا به داستان غدير خم چه پاسخ ميدهند؟ در آن روز پيغمبر علی را به خلافت برگزيده گفت : «من کنت مولاه فهذا علی مولاه». همچنين به داستان خامه و کاغذ خواستن پيغمبر و جلوگيری کردن عمر چه ميگويند؟.
پيغمبر در بستر مرگ خواست امام علی بن‌ابيطالب را به خلافت برگزيند که جايی براي کشاکش ديگران بازنماند. اين بود گفت : «ائتوني بقلم و قرطاس اکتب لکم کتابا لن تضلوا بعده ابدا»[۱] عمر چون داستان را فهميد نگذاشت و چنين گفت : «ان الرجل ليهجر حسبنا کتاب الله»[۲]. به پيغمبر نسبت هذيان‌گويی داد.
من نيک ميدانم که شما اينها را از دين نمی‌شماريد و راستی را هم دين اينگونه گفتگوها نيست. ولی چون اينها در دلهای مردم جا گرفته و هر زمانی که نام دين به ميان می‌آيد بيدرنگ به ياد اين سخنان می‌افتند و ميپرسند و ما تا به اينها پاسخی ندهيم دست بردار نخواهند بود ، از اينرو من پرسشهای آنان را رسانيدم که شما پاسخهايی بدهيد».
اين سخنانی بود که آقای پاکروان گفتند. چون در نشست جز از ياران ، کسان ديگری نيز ميبودند به پاسخ پرداخته گفتم بسيار راستست كه اين گفتگوها از دين نيست. در هزار و سيصد سال پيش از اين ، کشاکشهايی درباره‌ي خلافت رخ داده و هرچه بوده پايان يافته و گذشته ، امروز از گفتگوهای آنان چه سودی تواند بود؟!.
اينها نه تنها دين نيست ، خود بيدينيست. راستی را دين برای آنست که مردمان چندين بيخرد و نافهم نگردند که زندگانی خود را رها کنند و به داستانهای هزار و سيصد سال پيش پردازند و در ميان مردگان کشاکش اندازند. کسانی که اينها را از دين می‌شمارند معنی دين را ندانسته‌اند.
دين شناختن معنی جهان و زندگانی و زيستن به آئين خرد است. دين آنست که امروز ايرانيان بدانند که اين سرزمينی که خدا به ايشان داده چگونه آباد گردانند و از آن سود جويند و همگی با هم آسوده زيند و خاندانهايی به بينوايی نيفتند و کسانی گرسنه نمانند و دهی ويرانه نماند و زمينی بيبهره نباشد.
دين آنست که امروز توانگران ايران سرمايه‌های خود را در راه کشيدن جويها و پديد آوردن چشمه‌ها و آباد گردانيدن ديه‌ها[روستاها] بکار اندازند که هم اين ويرانيها از ميان برخيزد و هم هزاران و صد هزاران خاندانهای گرسنه و بينوا از بدبختی رها گردند.
دين اينست. از اينست که خدا خشنود خواهد بود. گفتگو از کشاکش علی و ابوبکر چيست که خدا آن را خوش دارد و به کسی به اين نام مزدی دهد؟!. اينها را ميگويم تا اين آقايان نيز بدانند و معنی درست دين را دريابند.
از آنسوی اين نيز راست است که اين سخنان در دلهای ايرانيان جا گرفته و ما تا در پيرامون آنها سخن نرانيم از دلهاشان بيرون نخواهد کرد. اينست من نيز به پرسشهای آنها پاسخ ميگويم :
اما داستان «غدير خم» بسيار شگفت است که ملايان معنی اين سخن را نميدانند. مگر آنان کتابهای فقه را نميخوانند که «ولاء» خود يک «بابی» از بابهای فقه ميباشد؟!.
اين يک وصيت خاندانيست ، پيغمبر را با کسانب رشته‌ی «ولاء» در ميان ميبوده و اينست ميگويد : «من با کسانی که «ولاء» ميداشتم علی در اين زمينه جانشين من خواهد بود» آخر در کجا «مولی» به معنی خليفه است؟!.
از اين گذشته اگر خواست پيغمبر برگماردن «خليفه» بودی بايستی نخست در اين زمينه سخن راند که بايد برگزيدن و گماردن خليفه از سوی خدا باشد نه از سوی مردم ، پس از آنکه اين زمينه را روشن گردانيد با يک زبان آشکاري بگويد : «اينک نخستين خليفه‌ي من علی است که خدا او را برگزيده».
داستانی به آن بزرگی را چه معنی ميداشت که با يک جمله‌ی ناروشن و کوتاهی برساند ، و آن جمله را بگويد و بگذرد و به چيزهای ديگری پردازد.
از اينها هم گذشته ، مگر ياران پيغمبر که سالها با وی بسر برده و در راه او جانبازيها کرده بودند زبان او را نميفهميدند؟!. يا دلبستگی آنان به پيغمبر و دستورهای او کمتر از شيعيان قزوين ميبوده؟!.
اين چه باور کردنيست که پيغمبر علی را خليفه گرداند و يارانش آن را ناشنيده گيرند و به گرد سر ابوبکر درآيند؟!. پس چرا با ديگر دستورهای پيغمبر اين کار را نکردند؟!.
[۱] : خامه و كاغذ بياوريد تا برايتان نوشته‌ای نويسم كه هيچگاه گمراه نگرديد.
[۲] : اين مرد در حال سرسام است. كتاب خدا ما را بس است.
(کتاب بخوانند و داوری کنند ص ۱7 از ۱۰۶)
«کسانی از علما و ديگران چون شنيده بودند شما خواهيد آمد با من ميگفتند با او مباحثه‌هايی داريم. من پاسخ دادم آقای کسروی مباحثه نميکند ولی اگر چيزهايی پرسيدند پاسخ دهد.
گفتند پس خواهشمنديم اين پرسشهای ما را برسانيد و پاسخ خواهيد. ايشان که از سُنّی‌ها هواداری ميکنند آيا به داستان غدير خم چه پاسخ ميدهند؟ در آن روز پيغمبر علی را به خلافت برگزيده گفت : «من کنت مولاه فهذا علی مولاه». همچنين به داستان خامه و کاغذ خواستن پيغمبر و جلوگيری کردن عمر چه ميگويند؟.
پيغمبر در بستر مرگ خواست امام علی بن‌ابيطالب را به خلافت برگزيند که جايی براي کشاکش ديگران بازنماند. اين بود گفت : «ائتوني بقلم و قرطاس اکتب لکم کتابا لن تضلوا بعده ابدا»[۱] عمر چون داستان را فهميد نگذاشت و چنين گفت : «ان الرجل ليهجر حسبنا کتاب الله»[۲]. به پيغمبر نسبت هذيان‌گويی داد.
من نيک ميدانم که شما اينها را از دين نمی‌شماريد و راستی را هم دين اينگونه گفتگوها نيست. ولی چون اينها در دلهای مردم جا گرفته و هر زمانی که نام دين به ميان می‌آيد بيدرنگ به ياد اين سخنان می‌افتند و ميپرسند و ما تا به اينها پاسخی ندهيم دست بردار نخواهند بود ، از اينرو من پرسشهای آنان را رسانيدم که شما پاسخهايی بدهيد».
اين سخنانی بود که آقای پاکروان گفتند. چون در نشست جز از ياران ، کسان ديگری نيز ميبودند به پاسخ پرداخته گفتم بسيار راستست كه اين گفتگوها از دين نيست. در هزار و سيصد سال پيش از اين ، کشاکشهايی درباره‌ي خلافت رخ داده و هرچه بوده پايان يافته و گذشته ، امروز از گفتگوهای آنان چه سودی تواند بود؟!.
اينها نه تنها دين نيست ، خود بيدينيست. راستی را دين برای آنست که مردمان چندين بيخرد و نافهم نگردند که زندگانی خود را رها کنند و به داستانهای هزار و سيصد سال پيش پردازند و در ميان مردگان کشاکش اندازند. کسانی که اينها را از دين می‌شمارند معنی دين را ندانسته‌اند.
دين شناختن معنی جهان و زندگانی و زيستن به آئين خرد است. دين آنست که امروز ايرانيان بدانند که اين سرزمينی که خدا به ايشان داده چگونه آباد گردانند و از آن سود جويند و همگی با هم آسوده زيند و خاندانهايی به بينوايی نيفتند و کسانی گرسنه نمانند و دهی ويرانه نماند و زمينی بيبهره نباشد.
دين آنست که امروز توانگران ايران سرمايه‌های خود را در راه کشيدن جويها و پديد آوردن چشمه‌ها و آباد گردانيدن ديه‌ها[روستاها] بکار اندازند که هم اين ويرانيها از ميان برخيزد و هم هزاران و صد هزاران خاندانهای گرسنه و بينوا از بدبختی رها گردند.
دين اينست. از اينست که خدا خشنود خواهد بود. گفتگو از کشاکش علی و ابوبکر چيست که خدا آن را خوش دارد و به کسی به اين نام مزدی دهد؟!. اينها را ميگويم تا اين آقايان نيز بدانند و معنی درست دين را دريابند.
از آنسوی اين نيز راست است که اين سخنان در دلهای ايرانيان جا گرفته و ما تا در پيرامون آنها سخن نرانيم از دلهاشان بيرون نخواهد کرد. اينست من نيز به پرسشهای آنها پاسخ ميگويم :
اما داستان «غدير خم» بسيار شگفت است که ملايان معنی اين سخن را نميدانند. مگر آنان کتابهای فقه را نميخوانند که «ولاء» خود يک «بابی» از بابهای فقه ميباشد؟!.
اين يک وصيت خاندانيست ، پيغمبر را با کسانب رشته‌ی «ولاء» در ميان ميبوده و اينست ميگويد : «من با کسانی که «ولاء» ميداشتم علی در اين زمينه جانشين من خواهد بود» آخر در کجا «مولی» به معنی خليفه است؟!.
از اين گذشته اگر خواست پيغمبر برگماردن «خليفه» بودی بايستی نخست در اين زمينه سخن راند که بايد برگزيدن و گماردن خليفه از سوی خدا باشد نه از سوی مردم ، پس از آنکه اين زمينه را روشن گردانيد با يک زبان آشکاري بگويد : «اينک نخستين خليفه‌ي من علی است که خدا او را برگزيده».
داستانی به آن بزرگی را چه معنی ميداشت که با يک جمله‌ی ناروشن و کوتاهی برساند ، و آن جمله را بگويد و بگذرد و به چيزهای ديگری پردازد.
از اينها هم گذشته ، مگر ياران پيغمبر که سالها با وی بسر برده و در راه او جانبازيها کرده بودند زبان او را نميفهميدند؟!. يا دلبستگی آنان به پيغمبر و دستورهای او کمتر از شيعيان قزوين ميبوده؟!.
اين چه باور کردنيست که پيغمبر علی را خليفه گرداند و يارانش آن را ناشنيده گيرند و به گرد سر ابوبکر درآيند؟!. پس چرا با ديگر دستورهای پيغمبر اين کار را نکردند؟!.
[۱] : خامه و كاغذ بياوريد تا برايتان نوشته‌ای نويسم كه هيچگاه گمراه نگرديد.
[۲] : اين مرد در حال سرسام است. كتاب خدا ما را بس است.
(کتاب بخوانند و داوری کنند ص ۱7 از ۱۰۶)
🔶 به مناسبت ایام محرم
(دنباله از گفتگوی دیشب به قلم یکی از خوانندگان)
.
آیا امامان شیعه قادر به نجات انسان هستند ؟
.
پاسخ : خیر ، به هیچ وجه
اگر بودند بی شک خود و اهل بیت خود را نجات می دادند .
بهترین دلیل هر ادعایی ، وقوع آن است .
به طور مثال واقعه کربلا
.
شیعیان معتقدند که امام حسین و اهل بیتش بدلیل داشتن علم لدنی از واقعه کربلا آگاه بوده و اگر میخواستند می توانستند جلوی واقعه را بگیرند ، بلکه آنها به مشیت الهی تن داده و خود میخواستند که کشته گردند !!!
.
حال ما از آنها می پرسیم ، یعنی دست به خودکشی زده اند ؟ یا انتحار کرده اند ؟
مگر خداوند در قرآن نفرموده :
لَا تُلْقُوا بِایدیکمْ اِلَی التّهْلکهِ (بقره۱۹۵)
خود را به مهلکه نیفکنید !!!
می گویند به این خاطر که مشیت الهی بوده !!
ما از آنها می پرسیم :
اگر مشیت الهی است و اگر عباس از این مشیت الهی آگاه بوده ، پس چگونه به کودکان وعده آب داده است ؟ آیا آنها را فریفته ؟ یا نعوذ بالله دروغ گفته ؟؟
چرا وعده ای به آنها داده که خودش نسبت به ناتوانی آن آگاه بوده ؟
اگر مشیت الهی است پس شمر و خولی و یزید و عمر و حرمله و بقیه لشکر همه اسباب این مشیت هستند که امر خداوند را اجرا کنند ، پس این همه لعن و نفرین چیست ؟
چرا باید کسانی که اسباب مشیت الهی بوده اند سرزنش شوند و به جهنم روند ؟
چه بسا آنها نیز بخاطر انجام مشیت الهی نزد پروردگار نیک شمرده شوند .
.
اگر مشیت الهی است این همه گریه و شیون و زاری برای چیست ؟
آیا نه اینکه باید به مشیت الهی تن داد و رضا به رضای پروردگار بود ؟
آیا این گریه و شیون و توسرخود زدن و داد و فریادها معنایش این نیست که ما راضی به این مشیت نبوده و نیستیم ؟
آیا این عمل شما طغیان نیست در برابر اراده ی پروردگار ؟
.
اصلا این نمایش و تبانی بین خالق و مخلوق برای چیست ؟
میگویند برای زنده نگه داشتن دین ،
به آنها می گوییم خب برای زنده نگه داشتن دین بهتر نبود خداوند تمام بندگانش را به راه راست هدایت می نمود ؟
چرا که در قرآن میفرماید :
وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ ۖ فَيُضِلُّ اللَّهُ مَن يَشَاءُ وَيَهْدِي مَن يَشَاءُ ۚ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (ابراهیم۴)
خداوند هر که را خواهد به ضلالت و هر که را خواهد به مقام هدایت میرساند ، اوست خدای مقتدر و دانا .
.
می گویند پس امتحان الهی چه می شود ؟ این دنیا دار مکافات است ، این برای امتحان بندگان است !!
به آنها می گوییم مگر خداوند در قرآن نمی فرماید ، چیزی بر من پوشیده نیست ؟؟
خداوند را برای تمیز خوب و بد نیاز به امتحان نیست ..
(دنباله از گفتگوی دیشب به قلم یکی از خوانندگان)
.
آیا امامان شیعه قادر به نجات انسان هستند ؟
.
پاسخ : خیر ، به هیچ وجه
اگر بودند بی شک خود و اهل بیت خود را نجات می دادند .
بهترین دلیل هر ادعایی ، وقوع آن است .
به طور مثال واقعه کربلا
.
شیعیان معتقدند که امام حسین و اهل بیتش بدلیل داشتن علم لدنی از واقعه کربلا آگاه بوده و اگر میخواستند می توانستند جلوی واقعه را بگیرند ، بلکه آنها به مشیت الهی تن داده و خود میخواستند که کشته گردند !!!
.
حال ما از آنها می پرسیم ، یعنی دست به خودکشی زده اند ؟ یا انتحار کرده اند ؟
مگر خداوند در قرآن نفرموده :
لَا تُلْقُوا بِایدیکمْ اِلَی التّهْلکهِ (بقره۱۹۵)
خود را به مهلکه نیفکنید !!!
می گویند به این خاطر که مشیت الهی بوده !!
ما از آنها می پرسیم :
اگر مشیت الهی است و اگر عباس از این مشیت الهی آگاه بوده ، پس چگونه به کودکان وعده آب داده است ؟ آیا آنها را فریفته ؟ یا نعوذ بالله دروغ گفته ؟؟
چرا وعده ای به آنها داده که خودش نسبت به ناتوانی آن آگاه بوده ؟
اگر مشیت الهی است پس شمر و خولی و یزید و عمر و حرمله و بقیه لشکر همه اسباب این مشیت هستند که امر خداوند را اجرا کنند ، پس این همه لعن و نفرین چیست ؟
چرا باید کسانی که اسباب مشیت الهی بوده اند سرزنش شوند و به جهنم روند ؟
چه بسا آنها نیز بخاطر انجام مشیت الهی نزد پروردگار نیک شمرده شوند .
.
اگر مشیت الهی است این همه گریه و شیون و زاری برای چیست ؟
آیا نه اینکه باید به مشیت الهی تن داد و رضا به رضای پروردگار بود ؟
آیا این گریه و شیون و توسرخود زدن و داد و فریادها معنایش این نیست که ما راضی به این مشیت نبوده و نیستیم ؟
آیا این عمل شما طغیان نیست در برابر اراده ی پروردگار ؟
.
اصلا این نمایش و تبانی بین خالق و مخلوق برای چیست ؟
میگویند برای زنده نگه داشتن دین ،
به آنها می گوییم خب برای زنده نگه داشتن دین بهتر نبود خداوند تمام بندگانش را به راه راست هدایت می نمود ؟
چرا که در قرآن میفرماید :
وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ ۖ فَيُضِلُّ اللَّهُ مَن يَشَاءُ وَيَهْدِي مَن يَشَاءُ ۚ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (ابراهیم۴)
خداوند هر که را خواهد به ضلالت و هر که را خواهد به مقام هدایت میرساند ، اوست خدای مقتدر و دانا .
.
می گویند پس امتحان الهی چه می شود ؟ این دنیا دار مکافات است ، این برای امتحان بندگان است !!
به آنها می گوییم مگر خداوند در قرآن نمی فرماید ، چیزی بر من پوشیده نیست ؟؟
خداوند را برای تمیز خوب و بد نیاز به امتحان نیست ..
✴️پیدایش آمریکا
بخش دوم
✴️ گفتار یازدهم
(تکه‌ی دوم)
چگونه كُرتيز آخرين فيروزي را يافت؟.
چون آوازه‌ي آرامش و ايمني در مكزيك به هند غربي و همچنان باروپا رسيده بود دسته دسته مسافران باينجا مي‌آمدند و كالاها مي‌آوردند و بازرگاني ميكردند. بسياري از آنها در اينجا مانده بازنمي‌گشتند.
در اينجا نيز اسپانياييها دست ستم باز كرده با زيردستان بيچاره‌ي خود دُژخويي بي‌اندازه مي‌نمودند. چون خواستشان ريشه‌دار گردانيدن چيرگي و فرمانروايي خودشان بود ، اندك ايستادگي كه از مردم مي‌ديدند آن را بهانه ساخته دُژخوييهاي بسيار مي‌نمودند. در جايي بنام پانوكوچون اندك ايستادگي از مردم ديده شده بود رئيس آنها را گرفته بدار زدند و چهارصد تن از بزرگانشان را در يك روز با آتش سوزانيدند. ساندوال كه نامش برده‌ايم در نامردي و سنگدلي كم مانند داشت. اين دُژخوي كساني را كه ميگرفت و بدار مي‌زد يا مي‌سوزانيد زنان و فرزندانشان را براي تماشا بكيفرگاه مي‌كشانيد. اگر كسي گناهكار يا متهم بود خويشان او را نيز بشكنجه مي‌انداخت. نونوگوازمن نام كسي را نوشته‌اند كه ستمگريهايش شايسته‌ي ياد كردن در تاريخها نيست.
بخش دوم
✴️ گفتار یازدهم
(تکه‌ی دوم)
چگونه كُرتيز آخرين فيروزي را يافت؟.
چون آوازه‌ي آرامش و ايمني در مكزيك به هند غربي و همچنان باروپا رسيده بود دسته دسته مسافران باينجا مي‌آمدند و كالاها مي‌آوردند و بازرگاني ميكردند. بسياري از آنها در اينجا مانده بازنمي‌گشتند.
در اينجا نيز اسپانياييها دست ستم باز كرده با زيردستان بيچاره‌ي خود دُژخويي بي‌اندازه مي‌نمودند. چون خواستشان ريشه‌دار گردانيدن چيرگي و فرمانروايي خودشان بود ، اندك ايستادگي كه از مردم مي‌ديدند آن را بهانه ساخته دُژخوييهاي بسيار مي‌نمودند. در جايي بنام پانوكوچون اندك ايستادگي از مردم ديده شده بود رئيس آنها را گرفته بدار زدند و چهارصد تن از بزرگانشان را در يك روز با آتش سوزانيدند. ساندوال كه نامش برده‌ايم در نامردي و سنگدلي كم مانند داشت. اين دُژخوي كساني را كه ميگرفت و بدار مي‌زد يا مي‌سوزانيد زنان و فرزندانشان را براي تماشا بكيفرگاه مي‌كشانيد. اگر كسي گناهكار يا متهم بود خويشان او را نيز بشكنجه مي‌انداخت. نونوگوازمن نام كسي را نوشته‌اند كه ستمگريهايش شايسته‌ي ياد كردن در تاريخها نيست.
Telegram
attach 📎
📗 پرسش و پاسخ (رشته‌ی دوم ـ بخش چهارم)
يا خير ، اين ايلهاي راهزن كرد و شاهسون كه در ايران هستند ما نبايد بآنها نكوهش كنيم و كارشان را بد شماريم. زيرا آنان نيز خواهند توانست همچون آقاي دكتر وزارت فرهنگ استدلال كرده بگويند : اين چيزها كه شما ميگوييد انديشه‌هاي ديني يا اجتماعي است. انديشه‌هاي شاهسونانه يا كردانه جز آنهاست.
ببينيد جواني كه باروپا رفته و درس خوانده و لقب دكتري گرفته ، چون نمي‌تواند جلو هوس پست قافيه‌بافي را بگيرد ، نمي‌تواند از چند صد تومان حقوق مفت ماهانه چشم پوشد ، بدينسان فهم و خرد را در زير پا مي‌گزارد و بچنين سخن بيپايي مي‌پردازد.
ولي آيا اينها حقايق را از ميان مي‌برد؟.. آيا اينها اثري تواند داشت؟.. بيگمان اينها حقايق را از ميان نمي‌برد. بيگمان اثري نتواند داشت. در اين مدت ده دوازده سال وزارت فرهنگ با همه‌ی نيروي خود بهواداري از شعر (بآن معنيِ ناستوده كه در ايران رواج داشته) كوشيده است و فروغي‌ها و قزويني‌ها و دكتر غني‌ها و ديگران نيروهاي خود را در آنراه بكار برده‌اند و با همه‌ی اينها نتوانسته‌اند جلو تأثير حقايق را بگيرند.
آنروزي كه ما بگفتگو از شعر پرداختيم علاقه‌مندي بشعر و شاعران در ايران صورت يك هايهو بخود گرفته بود. هفتاد درصد شاگردان دبيرستانها و دانشكده‌ها شاعري ميكردند ، روزنامه‌ها و مجله‌هاي ويژه‌ی شعر انتشار مي‌يافت ، در هر شهري انجمنهاي باشكوه و آوازه برپا شده بود ـ با يكرشته گفتارهايي كه نوشته شد همه‌ی آنها از ميان رفت.
امروز صدها كساني هستند كه شاعر بوده‌اند و پس از شنيدن حقايق نه تنها از آن بازگشته‌اند شعرهاي بيهوده را كه گفته و ديوان پديد آورده بودند از ميان برده‌اند.
در همين جمعيت ما كساني هستند كه در شعرسرايي ورزيده بوده‌اند و شعرهاي ستوده مي‌سروده‌اند. سپس كه به بيهوده بودن آن شعرها پي برده‌اند همه را بآتش كشيده‌اند.
سالانه در نشستهاي كتابسوزانيِ ما يكرشته از چيزهايي كه سوزانيده شده شعرهايي بوده كه خود شاعران آورده و پاكدلانه سوزانيده‌اند.
چنانكه گفتم اين مثل است. در همه‌جا چنينست ، درباره‌ی مذهبها نيز چنينست. كساني كه روانهاشان پاك و خردهاشان آزادست همانكه حقايق را شنيدند همه بيِكراه خواهند درآمد و اين راههاي گوناگون از ميان خواهد رفت. شيعي ، سني ، بهائي ، شيخي ، كريمخاني ، علي‌اللهي ، صوفي ، زردشتي ، مسيحي ، كليمي ؛ ديگر نخواهد ماند.
همه چيز بكنار. ما اگر تنها دين را تفسير كنيم و آن را بمعني راستش روشن گردانيم اين مذاهب گوناگون از ميان خواهد رفت.
دين چيست؟.. شما اگر انجمني برپا ساخته از همه‌ی پيروان و پيشروان مذهبها يك يا دو تن را بآنجا بخوانيد و از آنان بپرسيد : «دين چيست ، براي چيست؟..» هرآينه پاسخ درستي نخواهيد شنيد. زيرا آنان هيچگاه آن را نينديشيده‌اند ، هيچگاه درپي دانستن معني راست دين نبوده‌اند.
اگر شما خودتان دين را معني كنيد : «دين شناختن معني جهان و زندگاني و زيستن بآيين خرد است» ، «دين آنست كه آدميان تا توانند اينجهان را بشناسند و معني زندگاني را بدانند ، تا توانند بجهان با ديده‌ی بيناتري نگرند ، و هر چيزي را بمعني راستش شناخته در معني راستش بكار برند ، آنگاه در زندگاني خرد را راهنماي خود گردانند و بآيين خرد زيند.»
اينها كه معني راست دينست بگوييد و با مثالهايي روشن گردانيد (بدانسان كه ما در كتابهاي خود روشن گردانيده‌ايم) ، همين يك كار اثر خود را خواهد كرد و بيگمان هر باخرد پاكدلي را ناچار خواهد گردانيد كه دين را بهمين معني راستش شناسد و از كيش خود كه با اين معني سازگار نيست دست بردارد.
من از خود شما مي‌پرسم : آيا دين را جز باين معني كه ما ميگوييم توان شناخت؟!.. امروز دسته‌هاي انبوهي از مردمان (در اروپا و آمريكا و ديگر جاها) بدين نيازي نمي‌شناسند ، آن را چيز زائدي مي‌شمارند. ما بآنها پاسخ داده ميگوييم : دين چيز زائد يا بيهوده نيست. دين شناختن معني جهان و زندگانيست ـ با اين معنيست كه ما جلو ايراد آنها را مي‌گيريم. اكنون اگر دين باين معني نباشد بآنها چه پاسخي توان داد؟!.
آنها كه ميگويند : «اين هم اختلاف ديگري خواهد بود» اينها را نميدانند. سخن از روي بينش نمي‌رانند. چون درپي بهانه‌جوييند سخني پيدا كرده ميگويند. اين سخناني كه ما ميگوييم و حقايق را بازمي‌نماييم همه‌ی كيشها را بتكان خواهد آورد (چنانكه آورده است) و همه‌ی مردان پاكدل آنها را خواهند پذيرفت. تنها مردان ناپاكدرون خواهند ماند كه در برابر ما ايستادگي خواهند كرد ، و آنها نيز كاري نتوانسته از پا خواهند افتاد.
يا خير ، اين ايلهاي راهزن كرد و شاهسون كه در ايران هستند ما نبايد بآنها نكوهش كنيم و كارشان را بد شماريم. زيرا آنان نيز خواهند توانست همچون آقاي دكتر وزارت فرهنگ استدلال كرده بگويند : اين چيزها كه شما ميگوييد انديشه‌هاي ديني يا اجتماعي است. انديشه‌هاي شاهسونانه يا كردانه جز آنهاست.
ببينيد جواني كه باروپا رفته و درس خوانده و لقب دكتري گرفته ، چون نمي‌تواند جلو هوس پست قافيه‌بافي را بگيرد ، نمي‌تواند از چند صد تومان حقوق مفت ماهانه چشم پوشد ، بدينسان فهم و خرد را در زير پا مي‌گزارد و بچنين سخن بيپايي مي‌پردازد.
ولي آيا اينها حقايق را از ميان مي‌برد؟.. آيا اينها اثري تواند داشت؟.. بيگمان اينها حقايق را از ميان نمي‌برد. بيگمان اثري نتواند داشت. در اين مدت ده دوازده سال وزارت فرهنگ با همه‌ی نيروي خود بهواداري از شعر (بآن معنيِ ناستوده كه در ايران رواج داشته) كوشيده است و فروغي‌ها و قزويني‌ها و دكتر غني‌ها و ديگران نيروهاي خود را در آنراه بكار برده‌اند و با همه‌ی اينها نتوانسته‌اند جلو تأثير حقايق را بگيرند.
آنروزي كه ما بگفتگو از شعر پرداختيم علاقه‌مندي بشعر و شاعران در ايران صورت يك هايهو بخود گرفته بود. هفتاد درصد شاگردان دبيرستانها و دانشكده‌ها شاعري ميكردند ، روزنامه‌ها و مجله‌هاي ويژه‌ی شعر انتشار مي‌يافت ، در هر شهري انجمنهاي باشكوه و آوازه برپا شده بود ـ با يكرشته گفتارهايي كه نوشته شد همه‌ی آنها از ميان رفت.
امروز صدها كساني هستند كه شاعر بوده‌اند و پس از شنيدن حقايق نه تنها از آن بازگشته‌اند شعرهاي بيهوده را كه گفته و ديوان پديد آورده بودند از ميان برده‌اند.
در همين جمعيت ما كساني هستند كه در شعرسرايي ورزيده بوده‌اند و شعرهاي ستوده مي‌سروده‌اند. سپس كه به بيهوده بودن آن شعرها پي برده‌اند همه را بآتش كشيده‌اند.
سالانه در نشستهاي كتابسوزانيِ ما يكرشته از چيزهايي كه سوزانيده شده شعرهايي بوده كه خود شاعران آورده و پاكدلانه سوزانيده‌اند.
چنانكه گفتم اين مثل است. در همه‌جا چنينست ، درباره‌ی مذهبها نيز چنينست. كساني كه روانهاشان پاك و خردهاشان آزادست همانكه حقايق را شنيدند همه بيِكراه خواهند درآمد و اين راههاي گوناگون از ميان خواهد رفت. شيعي ، سني ، بهائي ، شيخي ، كريمخاني ، علي‌اللهي ، صوفي ، زردشتي ، مسيحي ، كليمي ؛ ديگر نخواهد ماند.
همه چيز بكنار. ما اگر تنها دين را تفسير كنيم و آن را بمعني راستش روشن گردانيم اين مذاهب گوناگون از ميان خواهد رفت.
دين چيست؟.. شما اگر انجمني برپا ساخته از همه‌ی پيروان و پيشروان مذهبها يك يا دو تن را بآنجا بخوانيد و از آنان بپرسيد : «دين چيست ، براي چيست؟..» هرآينه پاسخ درستي نخواهيد شنيد. زيرا آنان هيچگاه آن را نينديشيده‌اند ، هيچگاه درپي دانستن معني راست دين نبوده‌اند.
اگر شما خودتان دين را معني كنيد : «دين شناختن معني جهان و زندگاني و زيستن بآيين خرد است» ، «دين آنست كه آدميان تا توانند اينجهان را بشناسند و معني زندگاني را بدانند ، تا توانند بجهان با ديده‌ی بيناتري نگرند ، و هر چيزي را بمعني راستش شناخته در معني راستش بكار برند ، آنگاه در زندگاني خرد را راهنماي خود گردانند و بآيين خرد زيند.»
اينها كه معني راست دينست بگوييد و با مثالهايي روشن گردانيد (بدانسان كه ما در كتابهاي خود روشن گردانيده‌ايم) ، همين يك كار اثر خود را خواهد كرد و بيگمان هر باخرد پاكدلي را ناچار خواهد گردانيد كه دين را بهمين معني راستش شناسد و از كيش خود كه با اين معني سازگار نيست دست بردارد.
من از خود شما مي‌پرسم : آيا دين را جز باين معني كه ما ميگوييم توان شناخت؟!.. امروز دسته‌هاي انبوهي از مردمان (در اروپا و آمريكا و ديگر جاها) بدين نيازي نمي‌شناسند ، آن را چيز زائدي مي‌شمارند. ما بآنها پاسخ داده ميگوييم : دين چيز زائد يا بيهوده نيست. دين شناختن معني جهان و زندگانيست ـ با اين معنيست كه ما جلو ايراد آنها را مي‌گيريم. اكنون اگر دين باين معني نباشد بآنها چه پاسخي توان داد؟!.
آنها كه ميگويند : «اين هم اختلاف ديگري خواهد بود» اينها را نميدانند. سخن از روي بينش نمي‌رانند. چون درپي بهانه‌جوييند سخني پيدا كرده ميگويند. اين سخناني كه ما ميگوييم و حقايق را بازمي‌نماييم همه‌ی كيشها را بتكان خواهد آورد (چنانكه آورده است) و همه‌ی مردان پاكدل آنها را خواهند پذيرفت. تنها مردان ناپاكدرون خواهند ماند كه در برابر ما ايستادگي خواهند كرد ، و آنها نيز كاري نتوانسته از پا خواهند افتاد.
yek gãme digari dar rãhe piwraft 1.pdf
94.8 KB
🗂 یک گام دیگری در راه پیشرفت
💎 بخش یکم
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)
💎 بخش یکم
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
اما داستان مرگ پيغمبر و جلوگيری عمر :
من نميدانم اين داستان تا چه اندازه راست است و آيا رخ داده يا نه ، در اين باره جستجويی نکرده‌ام. ليکن اگر راستست رفتار عمر بسيار بجا بود. اين دليل آنست که عمر معنی اسلام را بهتر از ديگران ميدانسته. دليلست كه آن مرد يك باور بسيار استوار بخدا و اسلام می‌داشته.
اينکه ايراد ميگيرند که به پيغمبر «نسبت هذيان» داده راست نيست. گفته است : «ان الرجل ليهجر». «هجر» به معنی سرسام است ، نه به معنی هذيان.
هذيان از کمی خرد برخيزد ولی سرسام نتيجه‌ی بيماری باشد. عمر گفته اين مرد سرسام میگويد و اين گفته به پيغمبر برنخواهد خورد زيرا يک پيغمبری چنانکه بيمار گردد ، لاغر شود ، رنگش زردی گيرد ، همچنان سرسام گويد. سرسام دنباله‌ی بيماری باشد و به کسی نخواهد برخورد.
اگر برانگيختگان از اين چيزها برکنار بودندی بايستی پيش از همه از بيماری برکنار باشند و هيچگاه بيمار نگردند. يک پيغمبری که بيمار شده سرسام نيز تواند گفت و جای شگفتی نيست.
از آنسوی شما ميگوييد پيغمبر بيسواد ميبود و نوشتن و خواندن نمی‌توانست پس چگونه نامه و کاغذ ميخواسته که چيزی نويسد؟! از اين گذشته چگونه در بيست و سه سال زمان پيغمبری خود درباره‌ی جانشين گفتنی را نگفته بوده که ميخواسته در بستر مرگ بگويد؟!
چگونه داستان به اين بزرگی را با بيپروايی گذرانيده بوده؟!. از اين هم ميگذريم : مگر شما جدايی ميانه‌ی سخنان راهنمايانه و پيغمبرانه‌ی يک برانگيخته با ديگر سخنانش نمی‌گزاريد؟!.
مگر پيغمبر اسلام هرچه گفتی و هر زمان که گفتی فرَه (وحی) بودی؟!. شما ميبينيد که پيغمبر اسلام خود جدايی ميانه‌ی سخنانش ميگزارده و آنچه را که بنام فره ميبوده از قرآن ميگردانيده.
در اين باره نيز اگر سخنی از راه فره داشتی بايستی از قرآن باشد نه آنکه در بستر مرگ يک سخنانی گويد.
گذشته از همه‌ي اينها از کجا که خواست پيغمبر نوشتن چيزی درباره‌ی جانشين ميبوده؟!. و آنگاه از کجا که ميخواسته علی را به جانشينی برگزيند؟!. به اينها چه دليل هست؟!.
پس از همه‌ی اينها باز ميگويم : چه شد که دلبستگی شيعيان قزوين به اسلام و دستورهای پيغمبر اسلام بيشتر از دلبستگی ياران پيغمبر گرديد؟!.
آن مردانی که در راه پيغمبر و دين او از جان گذشته و آن همه گزندها ديده بودند ، چه شد که به اندازه‌ی ملايان شکم‌پرست ايران به دستورهای پيغمبر ارج نميگزاردند؟!. چه شد که عمر به گفته‌ی شما آن توهين را به پيغمبر کرد و کسی به او ايراد نگرفت؟!.
فردا که آقای پاکروان اينها را گفته بودند يکی چنين پاسخ داده بوده : «راستست که پيغمبر بيسواد ميبوده ولی ميخواست خامه و کاغذ بياورند که او بگويد و ديگری بنويسد».
شب ديگر باز گفتگو ميرفت و آقای پاکروان اين پاسخ را ياد کردند ، گفتم : «پيغمبر اسلام بهاءالله نميبود که عربی نداند و در دست آن زبان درماند. پيغمبر توانستی هر خواستی که داشتی به آسانی به زبان آورد. اگر خواستش اين بودی که ديگران نويسند ، گفتی : «ائتونی به قلم و قرطاس املی عليکم ...» و نگفتی : «اکتب لکم ...» اين دوتا از هم جداست».
شگفتتر آن بود که يکی در همان نشست سخن آغاز کرد و چنين گفت : «پيغمبر چون ميدانست که اگر در زمان زندگانی خود خلافت اميرالمؤمنين را آشکار گرداند کسانی نخواهند پذيرفت و در ميانه دوسخنی و پراکندگی پديد خواهد آمد ، از اينرو آن را نگه ميداشت که در آخرين ساعات زندگانی ...» يکی از باشندگان[=حاضران] سخن او را بريده و خودش آن را بدينسان به پايان رسانيد «دو سخنی را به ميان اندازد و در برود». از اين گفته همگی خنديديم و ديگر به پاسخی نياز نيامد.
من نميدانم اين داستان تا چه اندازه راست است و آيا رخ داده يا نه ، در اين باره جستجويی نکرده‌ام. ليکن اگر راستست رفتار عمر بسيار بجا بود. اين دليل آنست که عمر معنی اسلام را بهتر از ديگران ميدانسته. دليلست كه آن مرد يك باور بسيار استوار بخدا و اسلام می‌داشته.
اينکه ايراد ميگيرند که به پيغمبر «نسبت هذيان» داده راست نيست. گفته است : «ان الرجل ليهجر». «هجر» به معنی سرسام است ، نه به معنی هذيان.
هذيان از کمی خرد برخيزد ولی سرسام نتيجه‌ی بيماری باشد. عمر گفته اين مرد سرسام میگويد و اين گفته به پيغمبر برنخواهد خورد زيرا يک پيغمبری چنانکه بيمار گردد ، لاغر شود ، رنگش زردی گيرد ، همچنان سرسام گويد. سرسام دنباله‌ی بيماری باشد و به کسی نخواهد برخورد.
اگر برانگيختگان از اين چيزها برکنار بودندی بايستی پيش از همه از بيماری برکنار باشند و هيچگاه بيمار نگردند. يک پيغمبری که بيمار شده سرسام نيز تواند گفت و جای شگفتی نيست.
از آنسوی شما ميگوييد پيغمبر بيسواد ميبود و نوشتن و خواندن نمی‌توانست پس چگونه نامه و کاغذ ميخواسته که چيزی نويسد؟! از اين گذشته چگونه در بيست و سه سال زمان پيغمبری خود درباره‌ی جانشين گفتنی را نگفته بوده که ميخواسته در بستر مرگ بگويد؟!
چگونه داستان به اين بزرگی را با بيپروايی گذرانيده بوده؟!. از اين هم ميگذريم : مگر شما جدايی ميانه‌ی سخنان راهنمايانه و پيغمبرانه‌ی يک برانگيخته با ديگر سخنانش نمی‌گزاريد؟!.
مگر پيغمبر اسلام هرچه گفتی و هر زمان که گفتی فرَه (وحی) بودی؟!. شما ميبينيد که پيغمبر اسلام خود جدايی ميانه‌ی سخنانش ميگزارده و آنچه را که بنام فره ميبوده از قرآن ميگردانيده.
در اين باره نيز اگر سخنی از راه فره داشتی بايستی از قرآن باشد نه آنکه در بستر مرگ يک سخنانی گويد.
گذشته از همه‌ي اينها از کجا که خواست پيغمبر نوشتن چيزی درباره‌ی جانشين ميبوده؟!. و آنگاه از کجا که ميخواسته علی را به جانشينی برگزيند؟!. به اينها چه دليل هست؟!.
پس از همه‌ی اينها باز ميگويم : چه شد که دلبستگی شيعيان قزوين به اسلام و دستورهای پيغمبر اسلام بيشتر از دلبستگی ياران پيغمبر گرديد؟!.
آن مردانی که در راه پيغمبر و دين او از جان گذشته و آن همه گزندها ديده بودند ، چه شد که به اندازه‌ی ملايان شکم‌پرست ايران به دستورهای پيغمبر ارج نميگزاردند؟!. چه شد که عمر به گفته‌ی شما آن توهين را به پيغمبر کرد و کسی به او ايراد نگرفت؟!.
فردا که آقای پاکروان اينها را گفته بودند يکی چنين پاسخ داده بوده : «راستست که پيغمبر بيسواد ميبوده ولی ميخواست خامه و کاغذ بياورند که او بگويد و ديگری بنويسد».
شب ديگر باز گفتگو ميرفت و آقای پاکروان اين پاسخ را ياد کردند ، گفتم : «پيغمبر اسلام بهاءالله نميبود که عربی نداند و در دست آن زبان درماند. پيغمبر توانستی هر خواستی که داشتی به آسانی به زبان آورد. اگر خواستش اين بودی که ديگران نويسند ، گفتی : «ائتونی به قلم و قرطاس املی عليکم ...» و نگفتی : «اکتب لکم ...» اين دوتا از هم جداست».
شگفتتر آن بود که يکی در همان نشست سخن آغاز کرد و چنين گفت : «پيغمبر چون ميدانست که اگر در زمان زندگانی خود خلافت اميرالمؤمنين را آشکار گرداند کسانی نخواهند پذيرفت و در ميانه دوسخنی و پراکندگی پديد خواهد آمد ، از اينرو آن را نگه ميداشت که در آخرين ساعات زندگانی ...» يکی از باشندگان[=حاضران] سخن او را بريده و خودش آن را بدينسان به پايان رسانيد «دو سخنی را به ميان اندازد و در برود». از اين گفته همگی خنديديم و ديگر به پاسخی نياز نيامد.
🔶 به مناسبت ایام محرم
(دنباله از گفتگوی دیشب به قلم یکی از خوانندگان)
🔸آیا امامان شیعه می‌توانند شفاعت کنند ؟
.
هیچ خرافاتی ، هیچ مذهب باطلی ، هیچ عقیده ای ، به قدر مسئله شفاعت به اساس دین اسلام ضربه نزده .
بطوری که دیگر ملتی که به شفاعت معتقد شده اند به هیچ‌یک از اصول دین پایبند نیستند و هیچکدام از اوامر و نواهی آن را عمل نمی کنند .
تمام احکام ، فقه ، اصول و مبانی دین را از بین برده یا بلا اثر کرده
موضوع شفاعت با هیچ‌یک از قوانین پروردگار ، علت و معلول ، نه با عقل و نه با اصول و شریعت اسلام و نه با هیچ دین و آیین دیگری جور در نمی آید .
.
چگونه می توانی ملتی را که به شفاعت دلخوش کرده ای از گناه بازداری ؟
خداوند میفرماید زنا نکنید و از گناهکاران نباشید
حال آنکه شفاعت دست شما را باز می‌گذارد و روایتی از امام صادق به شما می گوید اگر به اندازه بال پشه ای بر حسین اشک ریختی ، خداوند گناهان شما را می بخشد ولو به قدر ریگ بیابان ها و کف دریاها و ستارگان آسمان باشد .
این یعنی اگر مرتکب زنا و هر گناهی شدید عیب ندارد
خداوند در قرآن شما را به نماز و روزه دعوت میکند حال انکه شفاعت به شما می گوید هرکس به کربلا رود فرشتگان تا قیامت برای او طلب مغفرت میکنند و در بهشت مانا گردد .
دین به شما می گوید دروغ نگویید ، تهمت نزنید ، غیبت نکنید ، بخل و حسد نورزید ، ظلم نکنید
حال آنکه شفاعت به شما این اجازه را می دهد که خلاف آن عمل کنید و هرکه پای روضه اباعبدالله برود و محبت اهل بیت در دلش باشد خداوند بهشت را بر او واجب می گرداند .
این در حالی است که خداوند در قرآن میفرماید :
وَاتَّقُوا يَوْمًا لَا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئًا وَلَا يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ وَلَا يُؤْخَذُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلَا هُمْ يُنْصَرُونَ (بقره۴۸)
بترسید از روزی که هیچ کس به کار دیگری نیاید و شفاعت هیچ کس پذیرفته نشود ، و فدا و عوض از کسی قبول نکنند و هیچ یاری کننده و فریاد رسی نخواهند داشت .
.
اصلا انسان نیک را به شفاعت چه کار
اگر شما حلال خدا را حرام نکرده اید شفاعت به چه کارتان است ؟
اینجاست که میگوییم هر چه فرد گناهکار تر باشد نیازش به خدا و پیغمبر بیشتر
مگر شما خداوند را عادل نمی‌دانید ؟؟ آیا خداوند شما را برای کار نکرده عقوبت میکند ؟
در اینصورت شما محتاج شفاعت نیستید ، مگر اینکه هرکاری که دلتان میخواهد انجام می دهید و در آخر به خیال آنکه به کربلا می روید و گریه میکنید خداوند از شما در گذرد
شما خدا را چه فرض کرده اید ؟
او را به مانند خودتان تصور کرده اید ؟ که میخواهید با رشوه کار خود را پیش می اندازید
آیا از انصاف و عدل الهی به دور نیست که خداوند به واسطه گریه بر حسین کسی را که به مال و ناموس شما دست درازی کرده و به شما ظلم و تعدی کرده ببخشد؟
آیا شما از او درمیگذرید که خدا بگذرد
مگر نگفتید خداوند از حق خود خواهد گذشت اما از حق الناس نه
(دنباله از گفتگوی دیشب به قلم یکی از خوانندگان)
🔸آیا امامان شیعه می‌توانند شفاعت کنند ؟
.
هیچ خرافاتی ، هیچ مذهب باطلی ، هیچ عقیده ای ، به قدر مسئله شفاعت به اساس دین اسلام ضربه نزده .
بطوری که دیگر ملتی که به شفاعت معتقد شده اند به هیچ‌یک از اصول دین پایبند نیستند و هیچکدام از اوامر و نواهی آن را عمل نمی کنند .
تمام احکام ، فقه ، اصول و مبانی دین را از بین برده یا بلا اثر کرده
موضوع شفاعت با هیچ‌یک از قوانین پروردگار ، علت و معلول ، نه با عقل و نه با اصول و شریعت اسلام و نه با هیچ دین و آیین دیگری جور در نمی آید .
.
چگونه می توانی ملتی را که به شفاعت دلخوش کرده ای از گناه بازداری ؟
خداوند میفرماید زنا نکنید و از گناهکاران نباشید
حال آنکه شفاعت دست شما را باز می‌گذارد و روایتی از امام صادق به شما می گوید اگر به اندازه بال پشه ای بر حسین اشک ریختی ، خداوند گناهان شما را می بخشد ولو به قدر ریگ بیابان ها و کف دریاها و ستارگان آسمان باشد .
این یعنی اگر مرتکب زنا و هر گناهی شدید عیب ندارد
خداوند در قرآن شما را به نماز و روزه دعوت میکند حال انکه شفاعت به شما می گوید هرکس به کربلا رود فرشتگان تا قیامت برای او طلب مغفرت میکنند و در بهشت مانا گردد .
دین به شما می گوید دروغ نگویید ، تهمت نزنید ، غیبت نکنید ، بخل و حسد نورزید ، ظلم نکنید
حال آنکه شفاعت به شما این اجازه را می دهد که خلاف آن عمل کنید و هرکه پای روضه اباعبدالله برود و محبت اهل بیت در دلش باشد خداوند بهشت را بر او واجب می گرداند .
این در حالی است که خداوند در قرآن میفرماید :
وَاتَّقُوا يَوْمًا لَا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئًا وَلَا يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ وَلَا يُؤْخَذُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلَا هُمْ يُنْصَرُونَ (بقره۴۸)
بترسید از روزی که هیچ کس به کار دیگری نیاید و شفاعت هیچ کس پذیرفته نشود ، و فدا و عوض از کسی قبول نکنند و هیچ یاری کننده و فریاد رسی نخواهند داشت .
.
اصلا انسان نیک را به شفاعت چه کار
اگر شما حلال خدا را حرام نکرده اید شفاعت به چه کارتان است ؟
اینجاست که میگوییم هر چه فرد گناهکار تر باشد نیازش به خدا و پیغمبر بیشتر
مگر شما خداوند را عادل نمی‌دانید ؟؟ آیا خداوند شما را برای کار نکرده عقوبت میکند ؟
در اینصورت شما محتاج شفاعت نیستید ، مگر اینکه هرکاری که دلتان میخواهد انجام می دهید و در آخر به خیال آنکه به کربلا می روید و گریه میکنید خداوند از شما در گذرد
شما خدا را چه فرض کرده اید ؟
او را به مانند خودتان تصور کرده اید ؟ که میخواهید با رشوه کار خود را پیش می اندازید
آیا از انصاف و عدل الهی به دور نیست که خداوند به واسطه گریه بر حسین کسی را که به مال و ناموس شما دست درازی کرده و به شما ظلم و تعدی کرده ببخشد؟
آیا شما از او درمیگذرید که خدا بگذرد
مگر نگفتید خداوند از حق خود خواهد گذشت اما از حق الناس نه