پاکدینی ـ احمد کسروی

اما داستان مرگ پيغمبر و جلوگيری عمر :

من نميدانم اين داستان تا چه اندازه راست است و آيا رخ داده يا نه ، در اين باره جستجويی نکرده‌ام. ليکن اگر راستست رفتار عمر بسيار بجا بود. اين دليل آنست که عمر معنی اسلام را بهتر از ديگران ميدانسته. دليلست كه آن مرد يك باور بسيار استوار بخدا و اسلام می‌داشته.

اينکه ايراد ميگيرند که به پيغمبر «نسبت‌ هذيان» داده راست نيست. گفته است : «ان الرجل ليهجر». «هجر» به معنی سرسام است ، نه به معنی هذيان.

هذيان از کمی خرد برخيزد ولی سرسام نتيجه‌ی بيماری باشد. عمر گفته اين مرد سرسام میگويد و اين گفته به پيغمبر برنخواهد خورد زيرا يک پيغمبری چنانکه بيمار گردد ، لاغر شود ، رنگش زردی گيرد ، همچنان سرسام گويد. سرسام دنباله‌ی بيماری باشد و به کسی نخواهد برخورد.

اگر برانگيختگان از اين چيزها برکنار بودندی بايستی پيش از همه از بيماری برکنار باشند و هيچگاه بيمار نگردند. يک پيغمبری که بيمار شده سرسام نيز تواند گفت و جای شگفتی نيست.

از آنسوی شما ميگوييد پيغمبر بيسواد ميبود و نوشتن و خواندن نمی‌توانست پس چگونه نامه و کاغذ ميخواسته که چيزی نويسد؟! از اين گذشته چگونه در بيست و سه سال زمان پيغمبری خود درباره‌ی جانشين گفتنی را نگفته بوده که ميخواسته در بستر مرگ بگويد؟!

چگونه داستان به اين بزرگی را با بيپروايی گذرانيده بوده؟!. از اين هم ميگذريم : مگر شما جدايی ميانه‌ی سخنان راهنمايانه و پيغمبرانه‌ی يک برانگيخته با ديگر سخنانش نمی‌گزاريد؟!.

مگر پيغمبر اسلام هرچه گفتی و هر زمان که گفتی فرَه (وحی) بودی؟!. شما ميبينيد که پيغمبر اسلام خود جدايی ميانه‌ی سخنانش ميگزارده و آنچه را که بنام فره ميبوده از قرآن ميگردانيده.

در اين باره نيز اگر سخنی از راه فره داشتی بايستی از قرآن باشد نه آنکه در بستر مرگ يک سخنانی گويد.

گذشته از همه‌ي اينها از کجا که خواست پيغمبر نوشتن چيزی درباره‌ی جانشين ميبوده؟!. و آنگاه از کجا که ميخواسته علی را به جانشينی برگزيند؟!. به اينها چه دليل هست؟!.

پس از همه‌ی اينها باز ميگويم : چه شد که دلبستگی شيعيان قزوين به اسلام و دستورهای پيغمبر اسلام بيشتر از دلبستگی ياران پيغمبر گرديد؟!.

آن مردانی که در راه پيغمبر و دين او از جان گذشته و آن همه گزندها ديده بودند ، چه شد که به اندازه‌ی ملايان شکم‌پرست ايران به دستورهای پيغمبر ارج نميگزاردند؟!. چه شد که عمر به گفته‌ی شما آن توهين را به پيغمبر کرد و کسی به او ايراد نگرفت؟!.

فردا که آقای پاکروان اينها را گفته بودند يکی چنين پاسخ داده بوده : «راستست که پيغمبر بيسواد ميبوده ولی ميخواست خامه و کاغذ بياورند که او بگويد و ديگری بنويسد».

شب ديگر باز گفتگو ميرفت و آقای پاکروان اين پاسخ را ياد کردند ، گفتم : «پيغمبر اسلام بهاءالله نميبود که عربی نداند و در دست آن زبان درماند. پيغمبر توانستی هر خواستی که داشتی به آسانی به زبان آورد. اگر خواستش اين بودی که ديگران نويسند ، گفتی : «ائتونی به قلم و قرطاس املی عليکم ...» و نگفتی : «اکتب لکم ...» اين دوتا از هم جداست».

شگفتتر آن بود که يکی در همان نشست سخن آغاز کرد و چنين گفت : «پيغمبر چون ميدانست که اگر در زمان زندگانی خود خلافت اميرالمؤمنين را آشکار گرداند کسانی نخواهند پذيرفت و در ميانه دوسخنی و پراکندگی پديد خواهد آمد ، از اينرو آن را نگه ميداشت که در آخرين ساعات زندگانی ...» يکی از باشندگان[=حاضران] سخن او را بريده و خودش آن را بدينسان به پايان رسانيد «دو سخنی را به ميان اندازد و در برود». از اين گفته همگی خنديديم و ديگر به پاسخی نياز نيامد.

49 views11:39