✴️پیدایش آمریکا
بخش سوم
✴️ گفتار سوم
(تکهی یکم)
چگونه پيزارو اينگا را دستگير گردانيد؟!.
جنگها و رنجهاي بيهوده ـ تاراج فراوان ـ سانتميشل ـ آهنگ لشگرگاه اينگا ـ پذيرايي صافدلانهی اتهوالبا ـ پاسخهاي سادهي او بسخنان كشيش ـ رفتار نامردانهي پيزارو ـ گرفتاري اينگا
چنانكه ديديم در آغازهاي سال 1531 پيزارو با سه كشتي از پاناما روانه گرديد و چون هوا سازگار و او براه آشنا بود در سيزده روز خود را بدماغهي سانتماتثو رسانيد. پس از كمي آسايش از آنجا هم گذشته راه خود را پي كرد. در اين بخش از نزديكيهاي خشكي راه پيموده ، بيآنكه جهتي باشد در بسيار جاها با بوميان بجنگ ميپرداخت و خود را و همراهانش را دچار رنجها ميگردانيد. اينبود مسافران بستوده آمدند و زبان بگله و بدگويي باز كردند. ولي چون بسرزمين كاكو رسيده مردم آنجا را داراي آرايشافزارهاي زرين و سيمين بسيار فراوان يافتند و همچون گرگان گرسنه بآنها تاخته هرچه داشتند تاراج كردند ، اين تاراجگري آبي بآتش دلهاي آنها ريخت و بسيار شادشان گردانيد.
پيزارو چندان دارا شده بود كه يك كشتي آماده گردانيده سهمي از تاراج براي آلماكرو و لوكو فرستاد. همچنان زر و سيم فراوان براي سرجنبانان اسپانياييها در پاناما و در نيكاراكوا فرستاده از آنها خواستار شد كمك بسيجيده براي او فرستند.
بخش سوم
✴️ گفتار سوم
(تکهی یکم)
چگونه پيزارو اينگا را دستگير گردانيد؟!.
جنگها و رنجهاي بيهوده ـ تاراج فراوان ـ سانتميشل ـ آهنگ لشگرگاه اينگا ـ پذيرايي صافدلانهی اتهوالبا ـ پاسخهاي سادهي او بسخنان كشيش ـ رفتار نامردانهي پيزارو ـ گرفتاري اينگا
چنانكه ديديم در آغازهاي سال 1531 پيزارو با سه كشتي از پاناما روانه گرديد و چون هوا سازگار و او براه آشنا بود در سيزده روز خود را بدماغهي سانتماتثو رسانيد. پس از كمي آسايش از آنجا هم گذشته راه خود را پي كرد. در اين بخش از نزديكيهاي خشكي راه پيموده ، بيآنكه جهتي باشد در بسيار جاها با بوميان بجنگ ميپرداخت و خود را و همراهانش را دچار رنجها ميگردانيد. اينبود مسافران بستوده آمدند و زبان بگله و بدگويي باز كردند. ولي چون بسرزمين كاكو رسيده مردم آنجا را داراي آرايشافزارهاي زرين و سيمين بسيار فراوان يافتند و همچون گرگان گرسنه بآنها تاخته هرچه داشتند تاراج كردند ، اين تاراجگري آبي بآتش دلهاي آنها ريخت و بسيار شادشان گردانيد.
پيزارو چندان دارا شده بود كه يك كشتي آماده گردانيده سهمي از تاراج براي آلماكرو و لوكو فرستاد. همچنان زر و سيم فراوان براي سرجنبانان اسپانياييها در پاناما و در نيكاراكوا فرستاده از آنها خواستار شد كمك بسيجيده براي او فرستند.
Telegram
attach 📎
📗 پرسش و پاسخ (رشتهی دوم ـ بخش یازدهم)
اين معني وحي است. ما در فارسي بجاي آن واژهی «فَرْهيدن» را گزاردهايم كه به همان معني انداختن بدل كسي است : «تو گويي بمن فرهيده شد كه فلان كار را بكنم ، فلان سخن را بگويم.»
كوتاهسخن : مقصود از وحي كه در دينها عنواني پيدا كرده اين بوده كه يكرشته حقايق ارجداري (در زمينهی خداشناسي و زندگاني) بدريافت پيغمبر اسلام يا ديگريع انداخته ميشده. در قرآن كه نام جبرئيل رفته است گفته ميشود : «فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَى قَلْبِكَ». معنايش اينست كه به دل تو انداخته است. من بياد ندارم كه سخني از ديده شدن جبرئيل يا فرشتهی ديگري در بيرون در قرآن رفته باشد.
از سوي ديگر ما اين را بگفتگو گزارده روشن گردانيدهايم كه گاهي درميان مردمان كسي بوده كه ناگهان تكاني درو پديد آمده كه جهان را با ديدهی بيناتري ديده. تو گويي پردهاي از جلو چشم او برداشته شد كه حقايق زندگاني را آشكار ميبيند و بيپايي و زيانمندي گمراهيها در برابر چشم او هويدا بوده ، و اين كس چون بكوشش برخاسته و با گمراهيها نبرد آغاز كرده ، تكاني در خردها پديد آمده و خردمندان و پاكدلان گفتههاي او را همه راست شناخته با او همآواز گرديدهاند و بدينسان جنبش پديد آمده است.
اين چيزيست كه تاريخ گواه آنست. چيزيست كه بوده است و هست و خواهد بود و خود رازي از رازهاي سپهر ميباشد. آدميان كه در زندگاني هميشه رو به نيكوتري دارند و هميشه در پيشرفتند (همان پيشرفتي كه تمدن ناميده ميشود) يكي از وسائل آن نيكوتري و پيشرفت ، برخاستن اينگونه كسانست كه ما برانگيختگان ميناميم.
در اين زمينه سخن بسيار است و همه را در اينجا نتوان گفت. در همين زمينه در كتابهامان گفتگوهاي بسيار شده كه شما توانيد آنها را بخوانيد.1 در اينجا گفتگو در آنست كه آيا اينها با دانشها ناسازگار است؟.. ما ناسازگاري درميانه نميبينيم.
ب ـ من نيز اقرار ميكنم كه اينها با دانشها ناسازگار نيست. اگرچه من نميتوانم باين زودي بگفتههاي شما تسليم شوم. چنانكه يادآوري كرديد بايد كتابهاتان بخوانم. در همانحال بايد اذعان كنم كه منافاتي درميان اين مطالب با علوم نيست. ولي باز تكرار ميكنم كه اينها چيزهاييست كه شما ميگوييد. بدينهاي ديگر ربطي ندارد.
د ـ در دينهاي ديگر نيز حقيقت همين بوده و از ميان رفته.
ب ـ يك پرسش ديگري هست كه ميخواهم آن را بپرسم : دربارهی معجزات چه ميفرماييد؟.. در تمام اديان براي انبياء معجزه ثابت ميكنند در حالي كه علوم نميتواند پذيرفت. مثلاً در انجيل حكايتهايي هست كه مسيح جنها را از دلهاي ديوانگان بيرون ميآورده. اين قضيه گذشته از آنكه دروغست و تاريخ آن را قبول نميكند با علم نيز منافيست. زيرا اين معنايش آنست كه آدم كه ديوانه ميشود جن به تن او داخل ميگردد و اين بسيار مهمل است. در همان انجيلها حكايتي هست كه عيسا مرده را زنده گردانيد. در حالي كه زمان مسيح زمان تاريخ است. در آنزمان دولت روم در اوج تمدن خود بود و فلسطين نيز جزو خاك روم بشمار ميرفت. مرده زنده گردانيدن كار كوچكي نيست. اگر چنين داستاني رخ داده بود سراسر كشور روم بتكان ميآمد و آوازهی آن بتاريخها ميافتاد. پس چرا نيفتاده؟.
د ـ جاي گفتگو نيست كه اينها دروغست. چون خود شما دليل دروغ بودن آنها را ياد كرديد من نيازي بسخن راندن در آن زمينه نميبينم. من ميخواهم رویهی[=صورتِ] ديگر موضوع را بسخن گزارم :
من ميخواهم بگويم كسي كه براهنمايي گروهي برخاسته بمعجزه چه نياز دارد؟!. اساساً معجزه بكار او ارتباط ندارد و نتيجهاي از آن در دست نتواند بود. چيزيست بسيار روشن : شما اگر ميخواهيد حقايقي را بمردم بفهمانيد بايد آن را با دليل ثابت كنيد. اگر ثابت كرديد مردان پاكدل خواهند پذيرفت و بياري شما خواهند برخاست و هيچگاه معجزه نخواهند خواست و اگر ثابت نكرديد نخواهند پذيرفت اگرچه بالفرض معجزه هم بياوريد. يك راهنماينده بايد كارهايش ارجدار و خردپذير باشد تا مردم باو پيروي نمايند. از معجزه چه سودي تواند بود؟... معجزه چه ارتباط بكار او دارد؟!.
پابرگی 1 : از جمله در كتاب «خدا با ماست»
اين معني وحي است. ما در فارسي بجاي آن واژهی «فَرْهيدن» را گزاردهايم كه به همان معني انداختن بدل كسي است : «تو گويي بمن فرهيده شد كه فلان كار را بكنم ، فلان سخن را بگويم.»
كوتاهسخن : مقصود از وحي كه در دينها عنواني پيدا كرده اين بوده كه يكرشته حقايق ارجداري (در زمينهی خداشناسي و زندگاني) بدريافت پيغمبر اسلام يا ديگريع انداخته ميشده. در قرآن كه نام جبرئيل رفته است گفته ميشود : «فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَى قَلْبِكَ». معنايش اينست كه به دل تو انداخته است. من بياد ندارم كه سخني از ديده شدن جبرئيل يا فرشتهی ديگري در بيرون در قرآن رفته باشد.
از سوي ديگر ما اين را بگفتگو گزارده روشن گردانيدهايم كه گاهي درميان مردمان كسي بوده كه ناگهان تكاني درو پديد آمده كه جهان را با ديدهی بيناتري ديده. تو گويي پردهاي از جلو چشم او برداشته شد كه حقايق زندگاني را آشكار ميبيند و بيپايي و زيانمندي گمراهيها در برابر چشم او هويدا بوده ، و اين كس چون بكوشش برخاسته و با گمراهيها نبرد آغاز كرده ، تكاني در خردها پديد آمده و خردمندان و پاكدلان گفتههاي او را همه راست شناخته با او همآواز گرديدهاند و بدينسان جنبش پديد آمده است.
اين چيزيست كه تاريخ گواه آنست. چيزيست كه بوده است و هست و خواهد بود و خود رازي از رازهاي سپهر ميباشد. آدميان كه در زندگاني هميشه رو به نيكوتري دارند و هميشه در پيشرفتند (همان پيشرفتي كه تمدن ناميده ميشود) يكي از وسائل آن نيكوتري و پيشرفت ، برخاستن اينگونه كسانست كه ما برانگيختگان ميناميم.
در اين زمينه سخن بسيار است و همه را در اينجا نتوان گفت. در همين زمينه در كتابهامان گفتگوهاي بسيار شده كه شما توانيد آنها را بخوانيد.1 در اينجا گفتگو در آنست كه آيا اينها با دانشها ناسازگار است؟.. ما ناسازگاري درميانه نميبينيم.
ب ـ من نيز اقرار ميكنم كه اينها با دانشها ناسازگار نيست. اگرچه من نميتوانم باين زودي بگفتههاي شما تسليم شوم. چنانكه يادآوري كرديد بايد كتابهاتان بخوانم. در همانحال بايد اذعان كنم كه منافاتي درميان اين مطالب با علوم نيست. ولي باز تكرار ميكنم كه اينها چيزهاييست كه شما ميگوييد. بدينهاي ديگر ربطي ندارد.
د ـ در دينهاي ديگر نيز حقيقت همين بوده و از ميان رفته.
ب ـ يك پرسش ديگري هست كه ميخواهم آن را بپرسم : دربارهی معجزات چه ميفرماييد؟.. در تمام اديان براي انبياء معجزه ثابت ميكنند در حالي كه علوم نميتواند پذيرفت. مثلاً در انجيل حكايتهايي هست كه مسيح جنها را از دلهاي ديوانگان بيرون ميآورده. اين قضيه گذشته از آنكه دروغست و تاريخ آن را قبول نميكند با علم نيز منافيست. زيرا اين معنايش آنست كه آدم كه ديوانه ميشود جن به تن او داخل ميگردد و اين بسيار مهمل است. در همان انجيلها حكايتي هست كه عيسا مرده را زنده گردانيد. در حالي كه زمان مسيح زمان تاريخ است. در آنزمان دولت روم در اوج تمدن خود بود و فلسطين نيز جزو خاك روم بشمار ميرفت. مرده زنده گردانيدن كار كوچكي نيست. اگر چنين داستاني رخ داده بود سراسر كشور روم بتكان ميآمد و آوازهی آن بتاريخها ميافتاد. پس چرا نيفتاده؟.
د ـ جاي گفتگو نيست كه اينها دروغست. چون خود شما دليل دروغ بودن آنها را ياد كرديد من نيازي بسخن راندن در آن زمينه نميبينم. من ميخواهم رویهی[=صورتِ] ديگر موضوع را بسخن گزارم :
من ميخواهم بگويم كسي كه براهنمايي گروهي برخاسته بمعجزه چه نياز دارد؟!. اساساً معجزه بكار او ارتباط ندارد و نتيجهاي از آن در دست نتواند بود. چيزيست بسيار روشن : شما اگر ميخواهيد حقايقي را بمردم بفهمانيد بايد آن را با دليل ثابت كنيد. اگر ثابت كرديد مردان پاكدل خواهند پذيرفت و بياري شما خواهند برخاست و هيچگاه معجزه نخواهند خواست و اگر ثابت نكرديد نخواهند پذيرفت اگرچه بالفرض معجزه هم بياوريد. يك راهنماينده بايد كارهايش ارجدار و خردپذير باشد تا مردم باو پيروي نمايند. از معجزه چه سودي تواند بود؟... معجزه چه ارتباط بكار او دارد؟!.
پابرگی 1 : از جمله در كتاب «خدا با ماست»
پیشامد افسوسآوری امروز بامداد در اهواز رخ داده که شنیدن آن دلها را پر اندوه گردانید.
ما در این زمینه سخنانی داریم که باید بهنگامش در کانال بیاوریم.
اینک خود پیشامد :
ما در این زمینه سخنانی داریم که باید بهنگامش در کانال بیاوریم.
اینک خود پیشامد :
نکته های گفتگوی خبری بالا :
1ـ ملت ما ، « ملت عرب» تحت ستم است : آبش را به جای دیگر میدهند ... تبعیض و فقر بسیار بالا ، راهی نمیماند جز مقاومت.
2ـ مقاومت ملی اهواز عملیاتی داشته بر ضد اهداف «مشروع» ، شامل سپاه هست و شامل جاهایی که شهروندان معمولی در آنجا نیستند.
3ـ عملیات امروز ، «مقاومت ملی اهواز» آن را انجام داد. اهداف مشروع که جزو آن لولههای نفتی بود ...
4ـ اولاً یک عدد را تصحیح بکنم : تعداد کشتهها از چهل نفر بیشتره.
(گمان نکنید تنها پنج ده تن را کشته ایم).
5ـ جایی که هدف قرار گرفت جایگاه مسئولان بود.
(خبرگزاریها فیلمهایی منتشر کرده اند که نشان میدهد سربازانی در کف خیابان کشته شده یا زخمی بزمین افتادهاند ، اگر حمله تنها به جایگاه مسئولان بود این سربازان چگونه کشته یا زخمی شدند؟!)
6ـ شما بگویید من میخواهم به «زبان مادری» درس بخوانم شما را دستگیر میکنند.
1ـ ملت ما ، « ملت عرب» تحت ستم است : آبش را به جای دیگر میدهند ... تبعیض و فقر بسیار بالا ، راهی نمیماند جز مقاومت.
2ـ مقاومت ملی اهواز عملیاتی داشته بر ضد اهداف «مشروع» ، شامل سپاه هست و شامل جاهایی که شهروندان معمولی در آنجا نیستند.
3ـ عملیات امروز ، «مقاومت ملی اهواز» آن را انجام داد. اهداف مشروع که جزو آن لولههای نفتی بود ...
4ـ اولاً یک عدد را تصحیح بکنم : تعداد کشتهها از چهل نفر بیشتره.
(گمان نکنید تنها پنج ده تن را کشته ایم).
5ـ جایی که هدف قرار گرفت جایگاه مسئولان بود.
(خبرگزاریها فیلمهایی منتشر کرده اند که نشان میدهد سربازانی در کف خیابان کشته شده یا زخمی بزمین افتادهاند ، اگر حمله تنها به جایگاه مسئولان بود این سربازان چگونه کشته یا زخمی شدند؟!)
6ـ شما بگویید من میخواهم به «زبان مادری» درس بخوانم شما را دستگیر میکنند.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
خردههایی که به کیش شیعیگری توان گرفت
ششم : برگزيده پنداشتن شيعيان و از آب و گِل والاتری نشان دادن ايشان ، خود ايراد جداگانهايست ـ سران شيعه که خود را از آب و گل والاتری پنداشتهاند ، شيعيان را از بازماندهی آن آب و گل وانمودهاند. [۱]
كسی که شيعی ميگردد و «ولايت علی» را میپذيرد از آنست که گوهر پاکی دارد و آنکه نمیپذيرد برای آنست که گوهرش ناپاک ميباشد. شيعيان گروه برگزيدهای هستند و درآن جهان يکسره به بهشت خواهند رفت.
اين سخنان چندان نابجا بوده که برخی از خود شيعيان زبان به ايراد گشادهاند. ما در کتابهاشان میبينيم که صفوان جمال که خود يکی از شيعيان ميبوده به بنيادگزار شيعيگری خرده گرفته و چنين گفته :
«شما ميگوييد شيعيان ما در بهشت خواهند بود در حالی که ميان شيعيان گروههايی هستند که گناهکارند و به هر بدی ميپردازند» و او به سخن معنی ديگر داده و چنين پاسخ گفته که شيعی از جهان نرود مگر آنکه به بيماری افتد و يا گرفتار زن بدرفتار و همسايهی دُژکردار [=درشت رفتار] گردد و اينها کفارهی گناهان او باشد و اگر اينها نبود جان کندنش دشوار باشد تا از جهان بيگناه رود.
صفوان دوباره خرده گرفته و گفته «پس ستمهايی که به مردم ميکنند و پولهای ايشان ميخورد چه خواهد بود؟!.» پاسخ داده : «چون حساب مردم روز رستاخيز با ماست اينها را نيز از «خمس» پذيرفته او را از وامداري بيرون خواهيم آورد». [۲]
در برخی کتابها اين را به زمينهی ديگری انداخته چنين گفتهاند : «روز رستاخيز که به کارنامههای مردم يکايک رسيدگی خواهند کرد ، آنچه گناه شيعيانست به گردن سُنّيان و آنچه کَرفهی [=ثواب] سُنّيانست به شيعيان داده اينان را به بهشت و آنان را به دوزخ خواهند فرستاد».
اين گفتهها از يکسو مردم را فريفتن و آنان را از راه بردن ، و از يکسو با خدا گستاخی نمودن و دستگاه او را آبدارخانهی خود پنداشتن ميبوده که راستی را گناه بسيار بزرگيست.
به گفتهی قرآن : «ستمگرترين مردم کسيست که به خدا دروغ بندد».[۳]
اينکه خدا گروهی را از آب و گِل والاتری آفريده از هر راه که بسنجيد دروغ آشکاريست.
اينکه خدا گروهی را ويژهی خود گردانيده از بديهای آنان چشم پوشد و پاداشهاي گزاف دهد سخنی سراپا زيانست.
اين گفتهها ريشهی اسلام را برانداختن و رنجهای پاکمرد عرب را بيهوده گردانيدن بوده است.
[۱] : ان شيعتنا خلقوا من فاضل طينتنا.
[۲] : روی صفوان الجمال انه قال دخلت علی الصادق عليه السلام فقلت جعلت فداك سمعتك تقول شيعتنا فی الجنه و فی الشيعه اقوام يذنبون و يرتكبون الفواحش و يشربون الخمر و يتمتعون فی دنياهم فقال نعم ان الرجل من شيعتنا لا يخرج من الدنيا حتی يبتلی بسقم او بمرض او بدين او بجار يؤذيه او بزوجه سوء فان عوفی من ذلك والا شدد الله عليه النزع حتی يخرج من الدنيا و الذئب عليه فقلت لابد من رد المظالم فقال عليه السلام ان الله عز و جل جعل حساب خلقه يوم القيمه الی محمد و علی فكل ماكان من شيعتنا جعلنا من الخمس فی اموالهم و كل ماكان بينهم و بين خالقهم استوينا هم حتی لايدخل احد من شيعتنا في النار.
[۳] : و من اظلم ممن افتری علی الله كذبا
(کتاب داوری سات ۲۹ از ۱۰۵)
ششم : برگزيده پنداشتن شيعيان و از آب و گِل والاتری نشان دادن ايشان ، خود ايراد جداگانهايست ـ سران شيعه که خود را از آب و گل والاتری پنداشتهاند ، شيعيان را از بازماندهی آن آب و گل وانمودهاند. [۱]
كسی که شيعی ميگردد و «ولايت علی» را میپذيرد از آنست که گوهر پاکی دارد و آنکه نمیپذيرد برای آنست که گوهرش ناپاک ميباشد. شيعيان گروه برگزيدهای هستند و درآن جهان يکسره به بهشت خواهند رفت.
اين سخنان چندان نابجا بوده که برخی از خود شيعيان زبان به ايراد گشادهاند. ما در کتابهاشان میبينيم که صفوان جمال که خود يکی از شيعيان ميبوده به بنيادگزار شيعيگری خرده گرفته و چنين گفته :
«شما ميگوييد شيعيان ما در بهشت خواهند بود در حالی که ميان شيعيان گروههايی هستند که گناهکارند و به هر بدی ميپردازند» و او به سخن معنی ديگر داده و چنين پاسخ گفته که شيعی از جهان نرود مگر آنکه به بيماری افتد و يا گرفتار زن بدرفتار و همسايهی دُژکردار [=درشت رفتار] گردد و اينها کفارهی گناهان او باشد و اگر اينها نبود جان کندنش دشوار باشد تا از جهان بيگناه رود.
صفوان دوباره خرده گرفته و گفته «پس ستمهايی که به مردم ميکنند و پولهای ايشان ميخورد چه خواهد بود؟!.» پاسخ داده : «چون حساب مردم روز رستاخيز با ماست اينها را نيز از «خمس» پذيرفته او را از وامداري بيرون خواهيم آورد». [۲]
در برخی کتابها اين را به زمينهی ديگری انداخته چنين گفتهاند : «روز رستاخيز که به کارنامههای مردم يکايک رسيدگی خواهند کرد ، آنچه گناه شيعيانست به گردن سُنّيان و آنچه کَرفهی [=ثواب] سُنّيانست به شيعيان داده اينان را به بهشت و آنان را به دوزخ خواهند فرستاد».
اين گفتهها از يکسو مردم را فريفتن و آنان را از راه بردن ، و از يکسو با خدا گستاخی نمودن و دستگاه او را آبدارخانهی خود پنداشتن ميبوده که راستی را گناه بسيار بزرگيست.
به گفتهی قرآن : «ستمگرترين مردم کسيست که به خدا دروغ بندد».[۳]
اينکه خدا گروهی را از آب و گِل والاتری آفريده از هر راه که بسنجيد دروغ آشکاريست.
اينکه خدا گروهی را ويژهی خود گردانيده از بديهای آنان چشم پوشد و پاداشهاي گزاف دهد سخنی سراپا زيانست.
اين گفتهها ريشهی اسلام را برانداختن و رنجهای پاکمرد عرب را بيهوده گردانيدن بوده است.
[۱] : ان شيعتنا خلقوا من فاضل طينتنا.
[۲] : روی صفوان الجمال انه قال دخلت علی الصادق عليه السلام فقلت جعلت فداك سمعتك تقول شيعتنا فی الجنه و فی الشيعه اقوام يذنبون و يرتكبون الفواحش و يشربون الخمر و يتمتعون فی دنياهم فقال نعم ان الرجل من شيعتنا لا يخرج من الدنيا حتی يبتلی بسقم او بمرض او بدين او بجار يؤذيه او بزوجه سوء فان عوفی من ذلك والا شدد الله عليه النزع حتی يخرج من الدنيا و الذئب عليه فقلت لابد من رد المظالم فقال عليه السلام ان الله عز و جل جعل حساب خلقه يوم القيمه الی محمد و علی فكل ماكان من شيعتنا جعلنا من الخمس فی اموالهم و كل ماكان بينهم و بين خالقهم استوينا هم حتی لايدخل احد من شيعتنا في النار.
[۳] : و من اظلم ممن افتری علی الله كذبا
(کتاب داوری سات ۲۹ از ۱۰۵)
dar pirãmune jãn o ravãn 2.pdf
97.4 KB
🗂 در پیرامون جان و روان
💎 بخش دوم
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)
💎 بخش دوم
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم روزانه)
🔶 دربارهی دوتیرگی و پیشامدهایی که ریشه در آن دارد
چنانکه امروز گفتیم ما را در این زمینه سخنانی هست. در آنباره در نوشتههامان بارها از جدایی زبانها و تیرههای گوناگونی که در ایران میزیند و اینکه برای همبستگی ملی چه کارهایی باید کرد گفتگو رفته.
نخست بار کسروی نزدیک به هشتاد سال پیش بیپردهکشی و آشکاره ـ چنانکه ویژگی نوشتههایش میباشد ـ از این دشواری سخن بمیان آورد.
دشواری زبانها و تیرههای گوناگون ایرانی در آغاز این قرن هجری خود را بدینسان سازمان یافته نشان نمیداد و امید بسیار میرفت که با پیشرفت دمکراسی از میان برخیزد یا از زیانهایش کاسته شود.
ولی کشورداری ایران براه دیگری افتاد و از این جداییها نخست هوسمندان و سبکسرانی به سودجویی برخاستند و سپس جای پای استواری برای سیاستهای بیگانگان گردید.
چون در 1320 متفقین به ایران آمدند ، آن دستهی هوسمند و سبکسر زبان ترکی را بهانهی خواستهای بیارج خود ساختند و تا چهار سال در آذربایجان جدایی ترک و فارس راه انداختند. بجای آنکه جایگاه والای آذربایجان را که در سایهی جنبش مشروطه بهرهی آنجا شده بود نگاه دارند به گردنکشی و پدید آوردن بیزاری میان فارس زبانان و آذربایجانیان پرداختند. تا اینکه در سال 1324 زمینهی جداییخواهی نیز فراهم آمد : نخست سخن از «خودمختاری» راندند تا نوبت به «ملت جدا» هم رسید.
در هر حال با آزمایش شکست خوردهی سال 25 ـ 1324 در آذربایجان (و سپس در کردستان) ، دریافتند آرزویی که در سر دارند و در آن زمان در یک گام میخواستند برسند ، دست یافتنی نیست. اینست از دهها سال است میکوشند در چهار گام خزنده به آن برسند تا چشمها را نزند :
گام نخست : «زبان مادری» ، گام دوم : «هویت طلبی» ، گام سوم : فدرالیزم (خودمختاری) ، گام چهارم : جداییخواهی.
«زبان مادری» و «هویت طلبی» نقابهایی است تا چهرهی جداییخواهی در پشت آن پنهان گردد.
افسوسمندانه حکومت ملایان بجای رفتار دادگرانه و پیشرفت دادن بدمکراسی به وارونهی آن کار بست و نه تنها دمکراسی را به شکل ریشخندآمیز و بیکارهی کنونی درآورد ، با سنیان و پیروان دیگر کیشها نیز بدرفتاریها کرد و اینست چنانکه قاعدهی سیاست و اجتماعات است ، اندیشههای تندروانه نیرو و رواج بیشتری گرفت و به شکافهای پدید آمده بسی افزود.
در این میان سیاست کشورهای آزمند غربی نیز به کار افتاده و از ده بیست سال پیش (بیش از همه رسانههای آمریکا ، انگلیس ـ بیبی سی ـ و فرانسه) نفت به این آتش میریزند.
یک دسته کوشندگانی نیز در درون و بیرون کشور همان راهی را میپویند که سیاستهای کشورهای بیگانه دنبال میکنند. آنها یا دشمنان ایرانند یا آنکه از روی سادهدلی و نافهمی فریب مظلوم نماییهایی همچون «ستمی که به قومیتها می رود» یا «حق تحصیل به زبان مادری» ، «فقر قومیتها» و مانند این را خورده هوادار چنین شعارهایی شدهاند و نمی دانند که آب به آسیاب دشمنان کشور میریزند و دل آزمندانی را که چشم به خاک کشورمان دوخته اند شاد میگردانند.
همچون هر جایی که بیگانگان را سودی هست ، دلارها و پوندها و پولهای هنگفت عربی و ترکی نیز در راه افزودن به پراکندگیهای ملی و بیزاریهای تیرهها بکار افتاده و گره کار را هرچه سفتتر گردانیده است.
ما این یادداشت را دیباچهای برای سخنان آینده میشماریم. بزودی به این زمینه درخواهیم آمد و آنگاهست که باید سخنانمان را هرچه بازتر گردانیم.
چنانکه امروز گفتیم ما را در این زمینه سخنانی هست. در آنباره در نوشتههامان بارها از جدایی زبانها و تیرههای گوناگونی که در ایران میزیند و اینکه برای همبستگی ملی چه کارهایی باید کرد گفتگو رفته.
نخست بار کسروی نزدیک به هشتاد سال پیش بیپردهکشی و آشکاره ـ چنانکه ویژگی نوشتههایش میباشد ـ از این دشواری سخن بمیان آورد.
دشواری زبانها و تیرههای گوناگون ایرانی در آغاز این قرن هجری خود را بدینسان سازمان یافته نشان نمیداد و امید بسیار میرفت که با پیشرفت دمکراسی از میان برخیزد یا از زیانهایش کاسته شود.
ولی کشورداری ایران براه دیگری افتاد و از این جداییها نخست هوسمندان و سبکسرانی به سودجویی برخاستند و سپس جای پای استواری برای سیاستهای بیگانگان گردید.
چون در 1320 متفقین به ایران آمدند ، آن دستهی هوسمند و سبکسر زبان ترکی را بهانهی خواستهای بیارج خود ساختند و تا چهار سال در آذربایجان جدایی ترک و فارس راه انداختند. بجای آنکه جایگاه والای آذربایجان را که در سایهی جنبش مشروطه بهرهی آنجا شده بود نگاه دارند به گردنکشی و پدید آوردن بیزاری میان فارس زبانان و آذربایجانیان پرداختند. تا اینکه در سال 1324 زمینهی جداییخواهی نیز فراهم آمد : نخست سخن از «خودمختاری» راندند تا نوبت به «ملت جدا» هم رسید.
در هر حال با آزمایش شکست خوردهی سال 25 ـ 1324 در آذربایجان (و سپس در کردستان) ، دریافتند آرزویی که در سر دارند و در آن زمان در یک گام میخواستند برسند ، دست یافتنی نیست. اینست از دهها سال است میکوشند در چهار گام خزنده به آن برسند تا چشمها را نزند :
گام نخست : «زبان مادری» ، گام دوم : «هویت طلبی» ، گام سوم : فدرالیزم (خودمختاری) ، گام چهارم : جداییخواهی.
«زبان مادری» و «هویت طلبی» نقابهایی است تا چهرهی جداییخواهی در پشت آن پنهان گردد.
افسوسمندانه حکومت ملایان بجای رفتار دادگرانه و پیشرفت دادن بدمکراسی به وارونهی آن کار بست و نه تنها دمکراسی را به شکل ریشخندآمیز و بیکارهی کنونی درآورد ، با سنیان و پیروان دیگر کیشها نیز بدرفتاریها کرد و اینست چنانکه قاعدهی سیاست و اجتماعات است ، اندیشههای تندروانه نیرو و رواج بیشتری گرفت و به شکافهای پدید آمده بسی افزود.
در این میان سیاست کشورهای آزمند غربی نیز به کار افتاده و از ده بیست سال پیش (بیش از همه رسانههای آمریکا ، انگلیس ـ بیبی سی ـ و فرانسه) نفت به این آتش میریزند.
یک دسته کوشندگانی نیز در درون و بیرون کشور همان راهی را میپویند که سیاستهای کشورهای بیگانه دنبال میکنند. آنها یا دشمنان ایرانند یا آنکه از روی سادهدلی و نافهمی فریب مظلوم نماییهایی همچون «ستمی که به قومیتها می رود» یا «حق تحصیل به زبان مادری» ، «فقر قومیتها» و مانند این را خورده هوادار چنین شعارهایی شدهاند و نمی دانند که آب به آسیاب دشمنان کشور میریزند و دل آزمندانی را که چشم به خاک کشورمان دوخته اند شاد میگردانند.
همچون هر جایی که بیگانگان را سودی هست ، دلارها و پوندها و پولهای هنگفت عربی و ترکی نیز در راه افزودن به پراکندگیهای ملی و بیزاریهای تیرهها بکار افتاده و گره کار را هرچه سفتتر گردانیده است.
ما این یادداشت را دیباچهای برای سخنان آینده میشماریم. بزودی به این زمینه درخواهیم آمد و آنگاهست که باید سخنانمان را هرچه بازتر گردانیم.