🔸اعتراضهای دکتر کمال جعفری جانباز 35 درصد و برادر شهید

🔸«این دسته مردان [خونگرم و غیرتمند] فراوانند ، ولی از هم پراكنده‌اند و بهم مربوط نمیباشند. هر یكی به تنهایی در آتش درد می‌سوزند ، هر یكی به تنهایی می‌اندیشند و چاره‌ای نمی‌توانند. ما میخواهیم آنان را بهم مربوط گردانیم. میخواهیم همه را بیک راه كشانیم. بآنانست كه آواز برداشته میگوییم :
بیایید ای غیرتمندان ، بیایید ای دلسوختگان ، بیایید هم‌اندیشه باشیم و بچاره‌ی دردها كوشیم ، بیایید از دور و نزدیك دست بهم دهیم و این توده‌ی گرفتار را رها گردانیم.
رستگاری ایران با دست شما تواند بود. ولی باید بیک راهی درآیید و همگی اندیشه و آرزو یكی گردانید. باید از دور و نزدیك خود را بما بشناسانید و با ما ارتباط پیدا كنید».
(پرچم روزانه شماره‌ی 71)

🔶 فرهنگ است یا نیرنگ؟ بخش پنجم

🔸 نقل است از ابراهيم ادهم كه روزي بر لب دجله نشسته بود و خرقه‌ي ژنده‌ي خود پاره مي‌دوخت سوزنش در دريا افتاد كسي ازو پرسيد كه ملكي چنان از دست بدادي چه يافتي اشارت كرد بدريا كه سوزنم بازدهيد هزار ماهي از دريا برآمد كه هر يك سوزني زرين بدهان گرفته ابراهيم گفت سوزن خويش خواهم ماهيكي ضعيف برآمد سوزن او بدهان گرفته گفت كمترين چيزي كه يافتم بماندن ملك بلخ اين است ديگرها را تو نداني».
تا اينجاست نوشته‌هاي آقاي دكتر (چنانكه نشانه گزارده شده برخي از داستانها آورده نشده). خواهشمندم خوانندگان آن را بار ديگر خوانند و نيك انديشند. نيك انديشند كه آقاي دكتر :
1) داستانهايي كه صوفيان بنام «كرامات پيران خود» ، در كتابهاشان نوشته‌اند براست مي‌دارد ، و سخن گفتن با جانوران و آگاهي دادن از آينده و زر ساختن خاك و گوهر گردانيدن سنگ و زنده گردانيدن مرده و مانند اينها را «شدني» مي‌شمارد و مي‌كوشد كه آنها را با دانشها سازش دهد ، (تنها «آب شدن كسي را از شرم» «شدني» ندانسته بركنار مي‌گرداند) كه اين خود جاي گفتگويست.
2) راه دانشي كه آقاي دكتر براي اين كارها نشان مي‌دهند «چيرگي رواني» يا بگفته‌ي خودش «قواعديست كه در معرفت‌النفس و فن تحليل و تجزيه‌ي قواي روحي محرز و مقرر است». در حالي كه در آن كارهايي كه يكايك مي‌شمارد و داستانهايي كه راست دانسته ياد مي‌كند (كه ما هم آورديم) ، آن عنوان «چيرگي رواني» هيچ نيست. كسي را در هوا معلق داشتن ، خري مرده را زنده گردانيدن ، كعبه به پيشواز كسي آمدن ، بار شتري بر هوا ايستادن و مانند اينها چه همستگي با چيرگي رواني (يا قواعد معرفت‌النفنس) دارد؟!.. اين نيز جاي گفتگوست. اين خود نيرنگي از دكتر مي‌باشد. اين گندم نمودن و جو فروختن مي‌باشد.
اكنون سخن ما بر سر آنست كه آيا از ديده‌ي دانشها چنان كارهايي (كارهايي بيرون از آيين سپهر[=طبیعت]) شدنيست؟.. آيا يك دانشمند تواند براست بودن آن داستانها باور كند؟!. آيا دكتر غني اين نوشته‌ها را از روي باور نوشته؟!. آيا چنين گماني باو توان برد؟!. آيا چنين نوشته‌هايي از يك پزشك دانشمند ، گذشته از همه چيز ، «خيانت» بجهان دانش نيست؟!. در اين زمينه است كه ما دانشمندان جهان را بداوري مي‌خوانيم. در اين زمينه است كه دوست مي‌داريم هر دانشمندي ، چه از ايرانيان و چه از ديگران ، چون اين سخنان ما را مي‌خواند فهميده‌ي خود را در دو زمينه‌ی زير بنويسد و بروزنامه‌اي دهد و اين كار را بپاس دانشها و آميغها[=حقایق] كند :
1ـ آيا بافسانه‌هايي كه از درويشان نوشته‌اند ، از سخنگويي با جانوران ، پيشگويي از آينده ، دُر و گوهر گردانيدن خاك و سنگ ، زنده گردانيدن مرده ، و مانند اينها ، باور توان داشت؟!. آيا از ديده‌ي دانشها چنان كارهايي را (آن هم با دست درويشان بيدانش) شدني توان شناخت؟..
2ـ يك دكتر در پزشكي و استاد روانشناسي كه چنان افسانه‌هايي را براست مي‌دارد و آنها را با دانشها سازش مي‌دهد بچنان دكتري با چه ديده‌اي توان نگريست و چه نامي باو توان داد؟..

بخش هشتم کتاب «دردها و درمانها» آماده گردیده و در کتابخانه‌ی پاکدینی گزارده شد.

https://t.me/kasravi_ahmad/570

🔸کانال : ما را دشمن شعر شناسانیده‌اند. ما دشمن شعر نیستیم و نمی‌گوییم شعر نباشد. ما میگوییم شعر سخن است و سخن باید از بهر نیاز باشد. سخنی که از بهر نیاز گفته نشود بیهوده‌گویی است.
ما به شعرهای بجا که سخنی پرمعنی‌ را بازمی‌نماید و نشان دهنده‌ی احساسات مردم و دردهای توده باشد ارج می‌گزاریم. آنها را «سخنان زنده» می‌شماریم. ما خود هوادار سخنان زنده‌ایم.
شعر پرمغز زیر بس بجا سروده شده است. در دو جا خوب شنیده نمی‌شود. (در آنجا از خود واژه‌هایی که مناسب باشد گزارده‌ایم). با اینهمه چندان ارجدار است که از آوردن آن در اینجا نمی‌توانیم خودداری کنیم.

(اگر بر ما رود) هر روز بیداد ریال اگر دائم از ارزش افتاد
تورم گر رسید به مرز هفتاد
مکن بیمورد خاطر را مکدر حجابت را رعایت کن تو خواهر

جوانان گر همه بیکار گشتند دچار شیشه و سیگار گشتند
ویا در کنج غربت خوار گشتند مکن یک لحظه چادر را تو واتر
حجابت را رعایت کن تو خواهر

اگر ... کرده بر ما سرفرازی کند بر کودک ما دست‌درازی
مشو دلگیر از این کودک‌نوازی تو فکر کعبه باش و حج و مشهد
ز نامحرم بپوشان چهره و سر حجابت را رعایت کن تو خواهر
🌿🌿👇👇

🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش یکم
1) ثميستوكليس‌ ـ تکه‌ی 12

🔸 پس از آن بساختن بندر پيرائيوس1 پرداخت. زيرا خوب مى‌دانست كه چه سودى از آن‌ مى‌توان برداشت و از اين راه مى‌كوشيد كه شهر را با دريا پيوسته‌ى يكديگر گرداند. ولى اين‌ عكس سياست پادشاهان باستان آتنى بود كه مدتها كوشيده زيردستان خود را از دريا بكنار كشيده و آنان را از كشتیرانى بازداشته و بزندگانى در خشكى و پرداختن به كشت و كار برانگيخته بودند. ولى ثميستوكليس نه تنها بندرى پديد آورده شهر را با آن بندر يكى ساخت‌ بلكه چنانکه اريستوفاليس مى‌گويد : شهر را جزو بندر نموده و از اين راه توده‌ی انبوه را براى ‌نبرد و ايستادگى در برابر بزرگان دلير و توانا گردانيد ، زيرا بدينسان اختيار و توانايى بيشتر در دست دريانوردان و كشتیبانان و ناخدايان بود. بهمين جهت است كه سى تن بیدادگر2 يكى‌ هم فرمان داده بودند كه نمايندگانى كه در مجلس شورا روی بسوى دريا مى‌نشينند روى آنان‌ بسوى خشكى برگردانيده شود. مقصودشان فهمانيدن آن بود كه فرمانروايى دريايى خود بنياد دموكراسى‌3 مى‌باشد ولى دسته‌هاى برزگر چندان دشمنى با آيين اوليگارشى4 ندارد.
بارى ثميستوكليس در راه برترى دريايى آتنيان كوشش دريغ نمى‌داشت و در اين باره ‌انديشه‌هاى ديگرى نيز داشت. از جمله اينكه چون خشایارشا از يونان بيرون رفت و كشتيهاى‌ جنگى يونانيان براى گزاردن زمستان به بندر پاگاساى‌5 درآمدند ثميستوكليس در يك‌ گفتارى كه بمردم مى‌نمود چنين گفت : من انديشه‌اى كرده‌ام كه نتيجه‌ی آن بهره‌مندى شما و آسودگیتان خواهد بود. ولى ‌يك انديشه‌ايست كه نبايد آن را آشكارا و براى همه باز كنم. آتنيان پاسخ دادند كه آن انديشه را تنها به آريستيديس بازنمايد كه هرگاه او پسنديد بکار ببندد وگرنه بکار نبندد. و چون ثميستوكليس با آريستيديس گفتگو كرد كه مى‌خواهد كشتيهاى ‌يونانيان را كه در بندر پاگاساى است آتش زند آريستيديس بيرون آمده بمردم گفت انديشه‌اى ‌كه ثميستوكليس انديشيده تدبير بسيار سياسى ولى بسيار ناآبرومندانه‌اى است از اين جهت ‌آتنيان دستور به ثميستوكليس دادند كه از آن انديشه بازگردد.
در شوراى عمومى آمفيكتواونيك‌6 چون لاكيدومنيان چنين پيشنهاد كردند كه شهرهايى كه‌ در جنگ با ايرانيان همدست نبودند و شركتى در جنگ نكرده‌اند نمايندگان ايشان از شورا ‌بيرون رانده شوند ، ثميستوكليس از آن ترسيد كه اگر نمايندگان تسالى و ثبيس و آرگوس7 و ديگران از شورا بيرون روند اختيار رأيها بدست اسپارتيان خواهد افتاد و بدينسان هرچه ‌دلخواه ايشان است پيشرفت خواهند داد. از اين جهت بهوادارى نمايندگان آن شهرها برخاست و مقصود خود را پيش برده رأى نمايندگان را برگردانيد. چه او مى‌گفت كه تنها سى و يك شهر در جنگ شركت داشته و بيشتر آنها جز شهرهاى ‌بسيار كوچكى نيست. با اين ‌حال اگر نمايندگان آن شهرها را بيرون كنيم نتيجه اين خواهد بود كه اختيار اين شورا عام بدست دو يا سه شهر بزرگ بيفتد و اين خود كار ناستوده‌اى است. ولى ‌اين كار او بر لاكيدومنيان گران افتاد. زيرا آنان اينزمان كيمون را پيش كشيده و سخت ‌ارجمندش مى‌داشتند و مقصود ايشان اين بود كه او را در برابر تدبيرهاى سياسى بضديت‌ برانگيخته حريف و دشمن او گردانند.
همچنين آن كار او كه جزيره‌ها را مى‌گرديد و از مردم‌ پول مى‌گرفت بر ديگر دسته‌هاى يونانى سنگين افتاد. هرودوتوس مى‌گويد : چون از مردم جزيره‌ی آندروس8‌ پول طلب كرد بآنان چنين گفت : من دو خداى را همراه خود آورده‌ام كه يكى فهمانيدن و ديگرى ناگزير ساختن مى‌باشد. آنان پاسخ داده چنين گفتند : ما نيز دو خدا نزد خود داريم كه ما را از دادن پول بازمى‌دارند. يكى از آنها نداشتن و ديگر نتوانستن مى‌باشد.9



1ـ Piraeus
2ـ داستان سى تن [بی]دادگر سپس خواهد آمد.
3ـ مقصود از دموكراسى آنكه اختيار حكمرانى در دست همگى توده باشد كه هر كسى را سزاوار و شايسته دانستند رشته‌ی فرمانروايى را بدست او بدهند.
4ـ اوليگارشى آنگونه حكمرانى است كه اختيار نه در دست توده بلكه در دست يك دسته از بزرگان باشد.
5ـ Pagasae
6ـ Amphictyonic يك گونه شوراى عمومى كه يونانيان داشته‌اند و در زمينه‌ی كارهاى سراسر يونان به شور مى‌پرداختند.
7ـ Argos
8ـ Andros
9ـ در اينجا پلوتارخ چند شعرى كه شاعرى در نكوهش ثميستوكليس سروده مى‌آورد كه ما از ترجمه‌ی آنها چشم پوشيديم.

🔶 «آفتاب حقایق» یا «دروغ رسوا»

(همه‌ی بخشها در یکجا)

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)

🔶از گمان پیروی نباید كرد
(بخش دوم)

🔸يك سخن بيدليلي كه از انديشه‌ی كسي مي‌گذرد و آن را بزبان ميراند درخور هيچ ارجي نيست. يك سخن هنگامي ارج پيدا كند كه با دليل همراه باشد و گوينده بروي آن ايستد و به پيشرفتش كوشد.

🔸كسي كه ناانديشيده هرچه خواست ميگويد و سخنان پراكنده و ناسازگار هم بيرون ميريزد ، اگر افتاد و يك سخن او مغزدار درآمد نشان بزرگي او نخواهد بود. مرد بزرگ آنست كه سخنش از روي انديشه باشد و جمله‌هاي پراكنده و آخشيج هم بزبان نراند ، و آنچه ميگويد برويش ايستد.

🔶 از گمان پیروی نباید کرد

(بخش دوم)

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از پیمان)

هر كه را دیدید كه دوباره رخت سیدی یا ملائی پوشیده بدانید یك آدم باآزرمی نیست

و از نیرنگبازی میخواهد بهره‌مندیهای نامشروعی كند

و اینست او را خوار دارید و از این پیره‌زنان و مانندگان ایشان كه از دیدن عمامه دلهایشان بتكان می‌آید و بپاسداریهایی می‌پردازند جلو گیرید.

آنان می‌پندارند از این پاسداری خدا را خشنود میگردانند.

حقیقت را بفهمانید كه خدا از این نادانیها بیزار است.

ناتوانی خردها را ببینید : بدانش ، نیكوكاری ، پارسایی ، خردمندی ، كاردانی ، دلیری و دیگر مانند اینها كمترین ارجی گزارده نمی‌شود و بچند گز تنزیف سیاه و سفید ارج گزارده می‌شود.

بدبخت از بس كه از خدا دور است گمان میكند رشته‌ی اختیار جهان در دست این تنزیفهاست

و می‌ترسد اگر پاسداری نكند آسیب بیند اینست با یك دل لرزان بپاسداریهایی می‌پردازد.

(پرچم روزانه شماره‌ی227)

🔶 فرهنگ است یا نیرنگ؟ بخش ششم

🔸 من پيامي نيز بخود دكتر مي‌فرستم :
آقاي دكتر غني ما شما را بدخواه توده‌ي خود شناخته‌ايم. ما براز كارهاي شما و همدستانتان پي برده نيك دانسته‌ايم كه شما اين كتابها را درباره‌ي حافظ و صوفيگري بخواهش ديگران و براي افزودن برواج صوفيگري و جبريگري و ديگر بدآموزيها كه جز مايه‌ي بدبختي توده نيست نوشته‌ايد. اينك دليلهاي ما.
باور نكردنيست كه شما بدي صوفيگري و ناسازگاري آن را با زندگاني ندانيد. باور نكردنيست كه شما زيانهاي بسيار شعرهاي حافظ را (بويژه پس از آنكه ما بارها نوشتيم و پراكنديم) درنيابيد. باور نكردنيست كه شما بافسانه‌هاي صوفيان كه «كرامات» نام گزارده‌اند باور داريد. شما كه مردي دانشمنديد چه شده كه در رشته‌ي دانشهاي خود نكوشيد و با ميرزامحمدخان قزويني ريش بريش داده بچاپ كتاب حافظ و مانند آن پردازيد؟!.. چه شده كه براي افسانه‌هاي خنك صوفيان «راه دانشي» سازيد و از نيرنگ و فريبكاري نيز بازنايستيد؟!. اينها دليلهاييست كه بدخواهي شما را با توده و كشور بي‌پرده مي‌گرداند و جايي براي خوشگماني بازنمي‌گزارد.
با اين حال ما دوست ميداريم شما از خود «دفاع» كنيد. دوست ميداريم بايرادهاي ما پاسخ دهيد.
آقاي دكتر آيا راستست كه رابعه چون در راه خرش مرده بوده آن را زنده گردانيده؟.. آيا راستست كه بايزيد باري كه بر اشتر مي‌نهاد آن بار در هوا مي‌ايستاد و سنگيني بر شتر نمي‌انداخت؟.. آيا راستست كه خانه‌ی كعبه به پيشواز رابعه آمده بود؟. آيا راستست كه ابراهيم چون سوزنش را كه بدريا افتاده بود بازخواست هزار ماهي هر يكي سوزن زريني در دهان از آب بيرون آمدند؟.. آيا چنين كارهايي توانستي بود؟.. آيا در روانشناسي (يا بگفته‌ي خودتان معرفة‌النفس) «قواعدي» هست كه كساني را توانا باين كارهاي بيرون از آيين سپهر (خارق‌الطبيعه) گرداند؟ اگر هست بازگوييد و بما بفهمانيد.
آقاي دكتر من نمي‌خواهم گفتگو رويه‌ي ريشخند و شوخي گيرد و اين ناچاريست كه مي‌پرسم : شما كه «چيرگي رواني» پيران صوفي را بر پيروان برخ ما كشيده و همان را راز «كرامتهاي» آنان نشان داده‌ايد آيا در داستان خر زنده گردانيدن رابعه نيز ، آن بوده؟.. آيا رابعه خرش هم صوفي مي‌بوده؟.. آيا پايگاه «فناي در مرشد» را يافته بوده؟.. من نمي‌دانم شما چه خواسته‌ايد؟!. چرا بدانسان سر كلافه را گم كرده‌ايد؟!.
شما يا يكباره بگوييد پيران صوفي ، چنانكه دعوي خودشان هست بر جهان و سپهر چيره ، و به «برهم زدن نواميس طبيعي» توانا مي‌بوده‌اند ، و ديگر نامي از دانشها نبرده كاري با آنها نداريد و يا از مرز دانشها پا بيرون نگزاريد و باين گزافه‌هاي بسيار پست رويه‌ی دانش ندهيد. بكشور و توده‌ی خود خيانت مي‌كنيد ، باري بجهان دانش خيانت نكنيد. به هر حال ما از شما پاسخ ميخواهيم.
ما از «كرامتهاي» صوفيان در كتاب «صوفيگري» سخن رانده نشان داده‌ايم كه چه از ديده‌ي تاريخ و چه از ديده‌ي دين ، همه‌ي آنها دروغ و همه‌ي آنها گزافه‌هاي بيشرمانه‌اي بيش نيست ، نشان داده‌ايم كه چون مغولان به ايران آمدند و آنهمه كشتار و تاراج در اين كشور كردند كه مي‌بايد گفت سختترين روز ايرانيان مي‌بود ، صوفيان كه در همه‌ي شهرها مي‌بودند و با فراواني ميان مردم مي‌زيستند يكي نتوانست كمترين هنري از خود نمايد و با اين لافها كه از چيرگي خود به سپهر مي‌زنند بكوچكترين كاري نتوانستند برخاست. هر يكي از پيرانشان يا همچون ابوبكر رازي بي‌غيرتانه زنان و فرزندان را بدم شمشير سپرده خود بگريختند و يا همچون شيخ عطار با پستي و خواري كشته شدند.
اينها را در آن كتاب نشان داده‌ايم و اينست دوباره بآنها نپرداخته در اينجا خواستيم از ديده‌ي دانش بآن داستانها نگريم. چون آقاي دكتر غني از آن راه پيش آمده ما نيز تنها از آن راه پيش آمديم. پاسخي هم كه مي‌خواهيم از آن راه بايد بود.
از دكتر غني مي‌گذرم. وزارت فرهنگ كه اين كتاب را بچاپ رسانيده پاسخده[=مسئول] نوشته‌هاي آنست. در اين چند سال وزارت فرهنگ پياپي كتابهاي صوفيگري بچاپ رسانيده و ميان مردم پراكنده. همه‌چيز بكنار ، همين داستان «كرامتهاي» صوفيان چون بدانشها (و همچنان به دين) همبستگي مي‌دارد ما ناچاريم آن را پي كنيم و با وزارت فرهنگ بگفتگو پردازيم :
اگر اين راستست كه پيران صوفي بآيين سپهر چيره درآمده كارهاي بيرون از آيين (خارق‌الطبيعه) مي‌كرده‌اند پس صوفيگري چيز بسيار ارجداريست و جايگاه آن والاتر از دانشهاست. پس چرا جهانيان از آن ناآگاه مانند؟. چرا در سراسر جهان بجاي دانشگاهها خانقاههاي صوفيگري برپا نگردد؟.

🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش یکم
1) ثميستوكليس‌ ـ تکه‌ی 13

🔸 كم‌كم مردم آتن از شنيدن نكوهشها و بدگوييها كه از ثميستوكليس مى‌شد خرسندى‌ مى‌نمودند و شادمان مى‌گرديدند. از اين جهت ثميستوكليس خود را ناگزير مى‌ديد نيكى‌ای كه به يونانيان نموده و كارهايى را كه انجام داده به رخ آنان بكشد و از كسانى كه بد او را مى‌گفتند چنين مى‌پرسيد : مگر شما از دريافت نيكيهاى پياپى از يك كس فرسوده مى‌شويد؟! اين كار او خود علت‌ ديگرى براى آزردگى مردم مى‌شد. آنچه بيش از همه مردم را برو شورانيد اين بود كه پرستشگاهى براى ديانا بنياد نهاده و نام ‌آن را «دياناى بهترين راهنمايى» نهاده و مقصودش اين بود كه او بهترين راهنمايى را كرده نه ‌تنها بمردم آتن بلكه بهمه‌ی يونانيان. اين پرستشگاه را در پهلوى خانه‌ی خود در زمينى كه ميليتى‌1 ناميده مى‌شود بنياد نهاد و همانجاست كه امروز دژخيمان چون كسى را كشتند لاشه‌ی او را بدانجا مى‌كشند يا چون‌ گناهكارى را خفه كردند آن ريسمان را با رختهاى گناهكار و تن بى‌روان او بدانجا مى‌اندازند. در آنجا هنوز تا بامروز پيكره‌ی كوچكى از ثميستوكليس در پرستشگاه «دياناى بهترين‌ راهنمايى» بازمانده كه از ديدن آن پيداست كه او نه تنها مرد هوشيار و والانهادى بوده ، چهره‌اى دليرانه و دلنشين نيز داشته است. بارى سرانجام آتنيان بآيين اوسيراكيسم او را از شهر دور راندند و اين كار را براى ‌جلوگيرى از توانايى و از ميان بردن شكوه و جلوگيرى او كردند. چه اين رفتار را با همه‌ى كسانى مى‌كردند كه مى‌ديدند بسيار توانا و نيرومند گرديده‌اند يا خود بزرگى آنان مايه‌ی رشك ديگران مى‌باشد. زيرا آيين اوستراكيسم تنها براى آن نبود كه‌ كسانى را گوشمال داده از غرور بيرون آورند ، بلكه جهت ديگرش آن بود كه بدين وسيله‌ رشك و بدانديشى پاره‌ای كسان را نيز فرونشانند و از دشمنى‌ای كه با بزرگان مى‌نمايند بازدارند.
ثميستوكليس چون از آتن بيرون رفت و در آرگوس درنگ داشت ناگهان داستان‌ پااوسانياس2‌ پيش آمد و اين خود فرصت بدشمنان او داد تا آنجا كه لئوبوتيس‌3 از مردم ‌آقرااولى‌4 پسر الكمايون نسبت خيانت باو مى‌داد و اسپارتيان در اين باره پشتيبانى او را داشتند.
در آن هنگام كه پااوسانياس اين قصد خيانت‌آميز را در دل خود داشت و در راه آن ‌مى‌كوشيد نخست قصد خود را از ثميستوكليس پنهان مى‌داشت با آنكه دوست همراز يكديگر بودند. ولى سپس چون ديد آتنيان ثميستوكليس را از شهر دور راندند و اين پيشامد برو ناگوار افتاده و مايه‌ی دلتنگى‌اش گرديده ، اين هنگام پرده از روى راز خود برداشته آن را در ميان نهاد و نامه‌ی پادشاه ايران را باو نشان داد. او ثميستوكليس را بدشمنى يونانيان برمى‌انگيخت و آنان را پست و فرومايه مى‌ستود. ثميستوكليس بیدرنگ پيشنهاد او را رد كرد و هيچگونه دخالتى در آن خيانت ننمود. چيزى كه هست اين پيشامد را به يونانيان آگاهى نداده پرده از روى خيانت پااوسانياس‌ برنداشت و اين بدان اميد بود كه شايد او از قصد خود بازگردد و اگر بازنگشت راز وى از جاى ديگرى آشكار گردد و چنان خيانت بزرگى در پرده نماند.
با اين‌ حال چون پااوسانياس را بكشتند و كاغذهاى ثميستوكليس در اين زمينه بدست‌ افتاد يونانيان درباره‌ی او بدگمان شدند و لاكيدومنيان فرصت بدست آورده به پرده‌درى ‌برخاستند. نيز دشمنان او در ميان آتنيان تهمتها بر وى مى‌بستند. ثميستوكليس چون از آتن دور بود ناگزير شد بدستيارى نامه‌هاى خود بدفاع پردازد و تهمتهايى كه زده مى‌شد پاسخ يكايك را بازگويد. از جمله چنين می‌نوشت : كسى كه هميشه هواى حكمرانى را در سر داشته و همواره مي‌كوشيده كه فرمان بر ديگران ‌براند چنين كسى هرگز خود را ببندگى بمردم بيابانى غارتگرى5 نمى‌فروشد.




1ـ Melite
2ـ Pausanias يكى از پادشاهان اسپارت كه نام او در داستان آريستيديس نيز خواهد آمد و خيانت او در آنجا شرح داده خواهد شد.
3ـ Leobotes پسر Alcmaeon
4ـ Agraule
5ـ اين مردم بيابانى غارتگر همان است كه سپس ثميستوكليس پناه بر آنان برد و ساليان دراز خود او و فرزندانش با نان آن مردم زندگى كردند.

🔶 دشمنان نهان

(همه‌ی بخشها در یکجا)

🖌 احمد کسروی

🔷 (گفتاری از دفتر بهمن‌ماه 23)

🔶 تباهی مغزها تا به كجا انجامیده!

🔶پیشوندها و پسوندها
(بخش سوم)

🔸بسیار خوب آقای بهایی : «و كان من عند ربك منزولا» این جمله از كتاب اقدس و خودش غلطست. «بسم الله الفرید الفراد المتفرد ذی الافراد» این از جمله‌های سید باب و خود مهمل و بی‌معنی است. آیا به اینها چه پاسخی میدارید؟!.. آیا اینها دلیل «حقانیت» كیش شماست؟!..

🔸این پسوند برای پدید آوردن معنی : « آنچه همیشه یا در بیشتر زمان كنند» است. «خوراك» آنچه همیشه یا بیشتر زمان خورند. «خوراك مردم گیلان برنج است». «پوشاك زمستان رختهای پشمیست».

🔶تباهی مغزها تا به کجا انجامیده!

🔶 پیشوندها و پسوندها
(بخش سوم)

🖌 احمد کسروی

🔷 (سه گفتار از پرچم نیمه‌ماهه)

مردمان در زندگانی مخیرند كه باین حقایق پیروی نمایند و یا آنها را كنار نهاده بهوس یا به پندار یا از روی نادانی رفتار دیگری پیش گیرند.

چیزی كه هست در نتیجه تفاوت بسیاری خواهند داشت.

مردمی كه بحقایق پیروی نمایند یك زندگی سرفرازانه و نیكی خواهند داشت و از آسایش و خرسندی بهره‌ی بیشتر خواهند یافت.

ولی مردمی كه بهوس یا پندار گراییده از حقایق دور افتند ناگزیر زندگی پستی پیدا كرده از آسایش بهره‌ی بسیار كمی خواهند دید.

مثلاً یكی از آن حقایق اینست : «یك مردمی كه در یك كشور میزیند باید دارای یک راه و یك آرمان باشند تا بتوانند دست بهم دهند و نیرو پدید آورند و آزادی خود را نگه دارند و بدستیاری همدیگر بسختیهای زندگانی فیروز درآیند» این یك حقیقت بسیار گرانمایه‌ایست.

كنون اگر مردمی این را دریابند و یك راهنمایی (یا راهنمایانی) از میان ایشان برخیزد و همگی را بیک راه و بیك آرمان خواند ناگزیر درمیان ایشان یگانگی و همدستی پدید آید و یك توده‌ی نیرومندی باشند كه آزادی خود را نگه دارند و با سرفرازی زندگی بسر برند (همچون بسیاری از توده‌های اروپایی كه بیش یا كم از این حقیقت آگاهند و پیروی بآن نموده‌اند) ،

و اگر مردمی از آن ناآگاه باشند و یا بیپروایی نمایند و بهوس و پندار هر كسی اندیشه‌های دیگری در مغز خود بپروراند و هر دسته‌ای آرزو و آرمان دیگری را دنبال كنند ناگزیر پراكنده و پریشان باشند

و هیچگاه با یكدیگر یگانه و همدست نتوانند بود و یك نیرویی در برابر بیگانگان پدید نتوانند آورد و اینست همیشه لگدمال و زیردست باشند و از آسایش و خرسندی كمتر بهره بینند ،

(همچون ایرانیان كه از آن حقیقت دور بوده‌اند و همیشه جز بهوسبازی و پندارپرستی نكوشیده‌اند و امروز بسزای نادانیهای خود گرفتار و لگدمال میباشند).

(پرچم روزانه شماره‌ی ۱۶۹)