✴️ ای ایرانیان ، آیا درپی چاره‌جویی نیستید؟!
در پیشامدهای پرگزند کسان بسیاری کشته می‌شوند و به داراییهای مردم آسیبها میرسد. ولی کم و بیشی آن بستگی به چگونگی اداره‌ی کشور دارد. آنچه در این دهه‌های اخیر دیده می‌شود مفت کشته شدن و مفت از دست رفتن داراییهای مردم و کشور است. اینها نیز نشان دهنده‌ی ناکارآمدی و ناشایستگی فرمانروایان کنونی کشور است.
سیل اخیر در گرگان و مازندران و شیراز تنها یک نمونه از آنست. آیا اگر در یک کشورِ آزادی چنین ندانم‌کاریها ، سستکاریها و بی‌پرواییها به جان و مال مردم روی میداد ، مسئولان آن کشور چه میکردند؟! مردم با آنها چه میکردند؟!
ای ایرانیان ، اداره‌ی کشور بدست ناکسان افتاده ، آیا درپی چاره‌جویی نیستید؟!
اگر همچنان سرگرم بیهوده‌کاری‌هایید ، این بدان معنیست که اهمیت نمی‌دهید چه بر سرتان می‌آید. گویا گمان دارید فلان پیشامد رخ داد و گذشت و به شما آسیبی نرسید و بدینسان همیشه دیگران گزند خواهند دید و شما خواهید رهید. اگر اینست اندیشه‌تان ، وای بر شماها !
خانه‌ای آتش گرفته و کسی از اهل خانه در اتاقی آسوده نشسته زیرا پیش خود می‌پندارد : اتاق من که در امانست ، چرا باید ناآسوده گردم. .. نادانی بزرگتر از این چه باشد؟!
آیا سیل ، زمین‌لرزه ، بیماریهایی که سرچشمه‌شان در آلودگی هوا و خوراک است ، تصادفات جاده‌ای یا دیگر پیشامدهای پرگزند تنها به یک دسته از مردم آسیب می‌زند؟! هواپیمایی که سقوط میکند ، وزیر سرنشینش کشته نمی‌شود؟!. پزشکی که کوتاهی میکند کارگردان بنام سینما جان بدر می‌برد؟!
🔹🔹
اسماعیل نجار رئیس کنونی ستاد مدیریت بحران کشور ، در دی‌ماه سال 89 که زمین‌لرزه‌ای در کرمان رخ داد استاندار کرمان در دولت احمدی‌نژاد بود. او گفت : «در بازرسی‌های ما منزلی مشاهده شد که سه دیوار آن در اثر زلزله فروریخته و یک دیوار که عکس دکتر احمدی نژاد بر آن نصب شده بود، خود مردم با اعتقاد راسخ و محکم خود اذعان داشتند... لطف و نظر خداوند بوده که این دیوار فرو نریخته است».
همین کس در بهمن 9۵ بهنگامی که در ایلام سیل آمد ، در جایگاه ریاست ستاد مدیریت بحران کشور ، گفت : «سیل‌زدگان را دیدم ، همه خوشحال بودند! من چند جا رفتم همه می‌خندیدند! ... درختها با باران و سیل چقــدر باصفا شده بود ... حالا اگر هم به علوفه‌های چند کشاورز خسارت جزئی وارد شده ، در عوض سال بعد محصول دیگری می‌کارند انشاءالله…»
حسین باقری رئیس پیشین همان سازمان مدیریت بحران کشور در ۲۹ آبان ۱۳۸۹ گفت : «با حوزه‌های علمیه‌ی قم ، مشهد ، اصفهان و شیراز تفاهمنامه همکاری امضا کردیم تا از حوزه‌های علمیه برای به کارگیری نقش معنویت در کاهش بلایای طبیعی استفاده شود.»
(بیاری «مدیریت بحران» ـ حسین باستانی ـ کانال تلگرامی «بامردم» و همچنین کانال تلگرامی آقای بابک داد).
آیا اینها برای دریافتن اندازه‌ی فهم و دلسوزی و کارآمدی این اعجوبه‌ها بس نیست؟!. اکنون ببینیم سردسته‌ی اینها چه باورهایی در مغز دارد :
«رهبر» علی خامنه‌ای پیش از سال 57 هنگامی که در ایرانشهر سیل آمده در آنجا در تبعید بوده. او درباره‌ی سیل ایرانشهر چنین میگوید : «قبلاً این مطلب را شنیده بودم که برای رفع چنین خطر فراگیر گریزناپذیری میتوان به تربت سیدالشهداء (علیه السلام) ـ به اذن خدای متعال ـ توسل جست. قطعه‌ای از تربت که ... در جیب داشتم را از جیب بیرون آوردم ، به خدا توکل کردم و آن را درمیان امواج پرتلاطم سیل پرتاب کردم. لحظاتی نگذشت که به لطف و فضل خدا سیل بند آمد».
(مشرق‌نیوز)
[یادآوری : این یادداشت را دیروز نیز آوردیم و همچنان در کانال می‌ماند. نشانی سه کانال و پایگاه که از آنها برای این یادداشت سود جستیم را نیز آورده بودیم. لیکن چون برخی کانالها رباتهایی دارند که پیامهای پیونددار را پاک میکند ، این را نیز در اینجا گزاردیم تا اگر کسانی خواستند به چنان کانالهایی بفرستند بتوانند.]
اینها جز از سخنان بیخردانه‌ی همیشگی «امام جمعه»ها و اعضای شورای نگهبان و مانندگان آنهاست.
چنین کشوری کارش به کجا خواهد کشید؟! تا کارهای کشور بدست این مدیران است سودی جز زیان برنخیزد.
ای هم‌میهنان! اگر در چاره‌جویی سستی کنیم ، اینها هیچگاه ناشایستی خود را در کاری که به آن گمارده شده‌‌اند درنخواهند یافت و به فرض که ایران بازماند ، صد سال دیگر بر ما فرمان رانده روزگار تیره‌مان را تیره‌تر خواهند گردانید.
کسروی ، هفتاد و اند سال پیش هشدار چنین روزهایی را داده بود ولی برجستگان کشور تا توانستند به اندیشه‌های او بي‌پروایی نشان دادند. چه تلخ است که هنوز انبوهی از ما این تیره‌روزی را با آسیب دیدن هم نمیفهمند.
سخن زیر ازو از پرچم روزانه شماره‌ی 231 ، تنها گوشه‌ای از دریافتهای تیزبینانه‌ی آن یگانه‌مرد است :
در پیشامدهای پرگزند کسان بسیاری کشته می‌شوند و به داراییهای مردم آسیبها میرسد. ولی کم و بیشی آن بستگی به چگونگی اداره‌ی کشور دارد. آنچه در این دهه‌های اخیر دیده می‌شود مفت کشته شدن و مفت از دست رفتن داراییهای مردم و کشور است. اینها نیز نشان دهنده‌ی ناکارآمدی و ناشایستگی فرمانروایان کنونی کشور است.
سیل اخیر در گرگان و مازندران و شیراز تنها یک نمونه از آنست. آیا اگر در یک کشورِ آزادی چنین ندانم‌کاریها ، سستکاریها و بی‌پرواییها به جان و مال مردم روی میداد ، مسئولان آن کشور چه میکردند؟! مردم با آنها چه میکردند؟!
ای ایرانیان ، اداره‌ی کشور بدست ناکسان افتاده ، آیا درپی چاره‌جویی نیستید؟!
اگر همچنان سرگرم بیهوده‌کاری‌هایید ، این بدان معنیست که اهمیت نمی‌دهید چه بر سرتان می‌آید. گویا گمان دارید فلان پیشامد رخ داد و گذشت و به شما آسیبی نرسید و بدینسان همیشه دیگران گزند خواهند دید و شما خواهید رهید. اگر اینست اندیشه‌تان ، وای بر شماها !
خانه‌ای آتش گرفته و کسی از اهل خانه در اتاقی آسوده نشسته زیرا پیش خود می‌پندارد : اتاق من که در امانست ، چرا باید ناآسوده گردم. .. نادانی بزرگتر از این چه باشد؟!
آیا سیل ، زمین‌لرزه ، بیماریهایی که سرچشمه‌شان در آلودگی هوا و خوراک است ، تصادفات جاده‌ای یا دیگر پیشامدهای پرگزند تنها به یک دسته از مردم آسیب می‌زند؟! هواپیمایی که سقوط میکند ، وزیر سرنشینش کشته نمی‌شود؟!. پزشکی که کوتاهی میکند کارگردان بنام سینما جان بدر می‌برد؟!
🔹🔹
اسماعیل نجار رئیس کنونی ستاد مدیریت بحران کشور ، در دی‌ماه سال 89 که زمین‌لرزه‌ای در کرمان رخ داد استاندار کرمان در دولت احمدی‌نژاد بود. او گفت : «در بازرسی‌های ما منزلی مشاهده شد که سه دیوار آن در اثر زلزله فروریخته و یک دیوار که عکس دکتر احمدی نژاد بر آن نصب شده بود، خود مردم با اعتقاد راسخ و محکم خود اذعان داشتند... لطف و نظر خداوند بوده که این دیوار فرو نریخته است».
همین کس در بهمن 9۵ بهنگامی که در ایلام سیل آمد ، در جایگاه ریاست ستاد مدیریت بحران کشور ، گفت : «سیل‌زدگان را دیدم ، همه خوشحال بودند! من چند جا رفتم همه می‌خندیدند! ... درختها با باران و سیل چقــدر باصفا شده بود ... حالا اگر هم به علوفه‌های چند کشاورز خسارت جزئی وارد شده ، در عوض سال بعد محصول دیگری می‌کارند انشاءالله…»
حسین باقری رئیس پیشین همان سازمان مدیریت بحران کشور در ۲۹ آبان ۱۳۸۹ گفت : «با حوزه‌های علمیه‌ی قم ، مشهد ، اصفهان و شیراز تفاهمنامه همکاری امضا کردیم تا از حوزه‌های علمیه برای به کارگیری نقش معنویت در کاهش بلایای طبیعی استفاده شود.»
(بیاری «مدیریت بحران» ـ حسین باستانی ـ کانال تلگرامی «بامردم» و همچنین کانال تلگرامی آقای بابک داد).
آیا اینها برای دریافتن اندازه‌ی فهم و دلسوزی و کارآمدی این اعجوبه‌ها بس نیست؟!. اکنون ببینیم سردسته‌ی اینها چه باورهایی در مغز دارد :
«رهبر» علی خامنه‌ای پیش از سال 57 هنگامی که در ایرانشهر سیل آمده در آنجا در تبعید بوده. او درباره‌ی سیل ایرانشهر چنین میگوید : «قبلاً این مطلب را شنیده بودم که برای رفع چنین خطر فراگیر گریزناپذیری میتوان به تربت سیدالشهداء (علیه السلام) ـ به اذن خدای متعال ـ توسل جست. قطعه‌ای از تربت که ... در جیب داشتم را از جیب بیرون آوردم ، به خدا توکل کردم و آن را درمیان امواج پرتلاطم سیل پرتاب کردم. لحظاتی نگذشت که به لطف و فضل خدا سیل بند آمد».
(مشرق‌نیوز)
[یادآوری : این یادداشت را دیروز نیز آوردیم و همچنان در کانال می‌ماند. نشانی سه کانال و پایگاه که از آنها برای این یادداشت سود جستیم را نیز آورده بودیم. لیکن چون برخی کانالها رباتهایی دارند که پیامهای پیونددار را پاک میکند ، این را نیز در اینجا گزاردیم تا اگر کسانی خواستند به چنان کانالهایی بفرستند بتوانند.]
اینها جز از سخنان بیخردانه‌ی همیشگی «امام جمعه»ها و اعضای شورای نگهبان و مانندگان آنهاست.
چنین کشوری کارش به کجا خواهد کشید؟! تا کارهای کشور بدست این مدیران است سودی جز زیان برنخیزد.
ای هم‌میهنان! اگر در چاره‌جویی سستی کنیم ، اینها هیچگاه ناشایستی خود را در کاری که به آن گمارده شده‌‌اند درنخواهند یافت و به فرض که ایران بازماند ، صد سال دیگر بر ما فرمان رانده روزگار تیره‌مان را تیره‌تر خواهند گردانید.
کسروی ، هفتاد و اند سال پیش هشدار چنین روزهایی را داده بود ولی برجستگان کشور تا توانستند به اندیشه‌های او بي‌پروایی نشان دادند. چه تلخ است که هنوز انبوهی از ما این تیره‌روزی را با آسیب دیدن هم نمیفهمند.
سخن زیر ازو از پرچم روزانه شماره‌ی 231 ، تنها گوشه‌ای از دریافتهای تیزبینانه‌ی آن یگانه‌مرد است :
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش یکم
4) آلكبياديس ـ تکه‌ی 11
🔸 ولى پس از سى روز كمابيش الكبياديس رها گرديده و اسبى گرفته از آنجا بگريخت و چون به كلازوميناى1 رسيد در آنجا كارى كرد كه خشم تيسافرنيس را دو برابر گردانيده بدينسان كه خبر داد او را خود تيسافرنيس رها ساخته سپس از آنجا بلشكرگاه آتنيان رفته چون شنيد كه مينداروس و فارنابازوس در كوزيكوس مى‌باشند بيدرنگ سپاهيان را برداشت و در كشتيها نشانده به پروكونيسوس2 شتافت و فرمان داد كه هرچه كشتيهاى كوچك در نيمه‌ی راه پيدا كنند دستگير سازند و در درون كشتيهاى خود نهان كنند تا بدينسان آهنگ او بر دشمن پوشيده بماند و چون باران تندى با تگرگ مى‌باريد و هوا تاريك بود اين حال نيز باعث ناآگاهى دشمن گرديد. بلكه خود آتنيان هم آگاهى از كار نداشتند و او هنگامى فرمان حركت داد كه آنان چنين احتمالى نمى‌دادند. و چون تاريكى شب بگذشت كشتيهاى پلوپونیسيان نمودار گرديد كه از بندر كوزيكوس بيرون مى‌آمدند! الكبياديس ترسيد كه اگر دشمن شماره‌ی كشتيهاى او را دريابند خواهند كوشيد بخشكى گريخته خود را رها گردانند. از اين جهت دسته‌اى از كشتيها را دستور داد كه پس مانده هميشه آهسته راه پيمايند و خود او با چهل كشتى پيش آمده خود را بدشمن نشان داده آنان را بجنگ طلبيد. دشمن فريب خورده و چون جز سپاه اندكى نمى‌ديدند خود را آماده گردانيده بجنگ پرداختند. ولى در اين ميان كشتيهاى ديگر پديدار گرديد و دشمنان چنان ترسيدند و سراسيمه شدند كه ديگر نايستاده روى بگريز نهادند. الكبياديس با بيست كشتى چابك برگزيده از ميان آنان گذشته خود را بكنار رسانيد و كسانى را كه از كشتيها بيرون جهيده در خشكى روى بگريز آورده بودند دنبال نمود و گروه انبوهى را از آنان شكست و چون مينداروس و فارنابازوس بيارى اينان شتافتند الكبياديس ايشان را هم بشكست. مينداروس دليرانه كوشيد و در آنجا كشته گرديد ولى فارنابازوس گريخته جان بدر برد. آتنيان انبوهى از دشمنان خود را كشته و مالهاى تاراجى بى‌اندازه بدست آوردند و همه‌ی كشتيهاى آنان را برگرفتند. همچنين شهر كوزيكوس را كه فارنابازوس رها كرده بود بدست آوردند و سربازخانه‌اى كه پلوپونيسيان در آنجا داشتند ويرانه نمودند. در نتيجه‌ى اين كار ايشان نه تنها هلسپونت را ازآن خود ساختند بلكه بازمانده‌ی نيروى لاكيدومنيان را از دريا بيرون رانده سراسر دريا را در زيردست خود داشتند. هم پاره‌‌ای نامه‌هايى كه به ايفوران نوشته شده بود پيدا كردند كه در آنجا خبر آخرين شكست را داده و از روى شيوه‌‌ی كوتاه‌نويسى‌ای كه داشتند چگونگى بدینسان شرح داده‌اند : «اميدهاى ما همه از ميان رفته ، مينداروس كشته شده ، سپاهيان همه گرسنه‌اند ، ما نمى‌دانيم چه بكنيم.»
سپاهيانى كه در اين جنگ با الكبياديس بودند در سايه‌ی آن فيروزى چندان گردنفرازى مى‌نمودند و خود را برتر مى‌داشتند كه خود را دسته‌ی شكست‌ناپذير شمارده از درآميختن با سپاهيان ديگرى كه گاهى دچار شكست شده بودند عار مى‌نمودند. زيرا اندكى پيش از آن بود كه ثراسولوس3 جنگى در نزديكى ايفيسوس كرده شكست خورده و مردم ايفيسوس يادگار فيروزى برپا كرده و زبان بريشخند آتنيان باز نموده بودند. اينبود سپاهيان الكبياديس هم نكوهش آنان نموده و در آميختن با آنان و در يكجا ورزش كردن را ننگ مى‌شماردند ، بلكه با آنان در يك لشكرگاه نشيمن نمى‌گرفتند. ليكن پس از ديرى چنين رخداد كه چون سپاهيان ثراسولوس در ابودوس بويرانى و زيانكارى پرداخته بودند ناگهان فارنابازوس با زور و نيروى بزرگى از پياده و سواره بر آنان تاخته در اين هنگام الكبياديس با سپاه خود بيارى آنان شتافت و دو دسته دست يكى كرده دشمن را شكست دادند و از دنبال آنان رفته كشتار نمودند تا هنگامى كه شب فرارسيد. در اين هنگامه بود كه سپاهيان الكبياديس با لشكريان ثراسولوس بهم درآميختند و با هم بلشكرگاه برگشته و بيكديگر مبارك‌باد فيروزى مى‌گفتند و چون فردا شد نخست يادگار فيروزى برگمارده سپس روانه گرديدند كه خاک فارنابازوس را با آتش و شمشير ويرانه گردانند و چنان كردند كه ديگر كسى در آنجا نماند و بسيارى از مردان كاهن و زنان كاهن را دستگير كردند ولى اينان را بى‌فديه آزاد نمودند. سپس الكبياديس بر آن سر شد كه لشكر بر سر خالسيدونيان برده آنان را كه از آتنيان بريده و از اسپارتيان حكمران و سپاه پاسدار پذيرفته بودند گوشمال دهد. ولى چون شنيد كه آنان چهارپا و آذوقه‌ی خود را از لشكرگاه بيرون فرستاده‌اند تا بلشكرگاه بثونيان فرستاده شود او نيز لشكر را بسوى بثونيان راند و پيش از رسيدن كسى را فرستاد تا خبر بايشان برساند. بثونيان از خبر رسيدن او سراسيمه گرديده از در زنهارخواهى درآمدند و آن مالها را باو سپردند.
1ـ Clazomenae
2ـ Procennesus
3ـ Thrasyllus
4) آلكبياديس ـ تکه‌ی 11
🔸 ولى پس از سى روز كمابيش الكبياديس رها گرديده و اسبى گرفته از آنجا بگريخت و چون به كلازوميناى1 رسيد در آنجا كارى كرد كه خشم تيسافرنيس را دو برابر گردانيده بدينسان كه خبر داد او را خود تيسافرنيس رها ساخته سپس از آنجا بلشكرگاه آتنيان رفته چون شنيد كه مينداروس و فارنابازوس در كوزيكوس مى‌باشند بيدرنگ سپاهيان را برداشت و در كشتيها نشانده به پروكونيسوس2 شتافت و فرمان داد كه هرچه كشتيهاى كوچك در نيمه‌ی راه پيدا كنند دستگير سازند و در درون كشتيهاى خود نهان كنند تا بدينسان آهنگ او بر دشمن پوشيده بماند و چون باران تندى با تگرگ مى‌باريد و هوا تاريك بود اين حال نيز باعث ناآگاهى دشمن گرديد. بلكه خود آتنيان هم آگاهى از كار نداشتند و او هنگامى فرمان حركت داد كه آنان چنين احتمالى نمى‌دادند. و چون تاريكى شب بگذشت كشتيهاى پلوپونیسيان نمودار گرديد كه از بندر كوزيكوس بيرون مى‌آمدند! الكبياديس ترسيد كه اگر دشمن شماره‌ی كشتيهاى او را دريابند خواهند كوشيد بخشكى گريخته خود را رها گردانند. از اين جهت دسته‌اى از كشتيها را دستور داد كه پس مانده هميشه آهسته راه پيمايند و خود او با چهل كشتى پيش آمده خود را بدشمن نشان داده آنان را بجنگ طلبيد. دشمن فريب خورده و چون جز سپاه اندكى نمى‌ديدند خود را آماده گردانيده بجنگ پرداختند. ولى در اين ميان كشتيهاى ديگر پديدار گرديد و دشمنان چنان ترسيدند و سراسيمه شدند كه ديگر نايستاده روى بگريز نهادند. الكبياديس با بيست كشتى چابك برگزيده از ميان آنان گذشته خود را بكنار رسانيد و كسانى را كه از كشتيها بيرون جهيده در خشكى روى بگريز آورده بودند دنبال نمود و گروه انبوهى را از آنان شكست و چون مينداروس و فارنابازوس بيارى اينان شتافتند الكبياديس ايشان را هم بشكست. مينداروس دليرانه كوشيد و در آنجا كشته گرديد ولى فارنابازوس گريخته جان بدر برد. آتنيان انبوهى از دشمنان خود را كشته و مالهاى تاراجى بى‌اندازه بدست آوردند و همه‌ی كشتيهاى آنان را برگرفتند. همچنين شهر كوزيكوس را كه فارنابازوس رها كرده بود بدست آوردند و سربازخانه‌اى كه پلوپونيسيان در آنجا داشتند ويرانه نمودند. در نتيجه‌ى اين كار ايشان نه تنها هلسپونت را ازآن خود ساختند بلكه بازمانده‌ی نيروى لاكيدومنيان را از دريا بيرون رانده سراسر دريا را در زيردست خود داشتند. هم پاره‌‌ای نامه‌هايى كه به ايفوران نوشته شده بود پيدا كردند كه در آنجا خبر آخرين شكست را داده و از روى شيوه‌‌ی كوتاه‌نويسى‌ای كه داشتند چگونگى بدینسان شرح داده‌اند : «اميدهاى ما همه از ميان رفته ، مينداروس كشته شده ، سپاهيان همه گرسنه‌اند ، ما نمى‌دانيم چه بكنيم.»
سپاهيانى كه در اين جنگ با الكبياديس بودند در سايه‌ی آن فيروزى چندان گردنفرازى مى‌نمودند و خود را برتر مى‌داشتند كه خود را دسته‌ی شكست‌ناپذير شمارده از درآميختن با سپاهيان ديگرى كه گاهى دچار شكست شده بودند عار مى‌نمودند. زيرا اندكى پيش از آن بود كه ثراسولوس3 جنگى در نزديكى ايفيسوس كرده شكست خورده و مردم ايفيسوس يادگار فيروزى برپا كرده و زبان بريشخند آتنيان باز نموده بودند. اينبود سپاهيان الكبياديس هم نكوهش آنان نموده و در آميختن با آنان و در يكجا ورزش كردن را ننگ مى‌شماردند ، بلكه با آنان در يك لشكرگاه نشيمن نمى‌گرفتند. ليكن پس از ديرى چنين رخداد كه چون سپاهيان ثراسولوس در ابودوس بويرانى و زيانكارى پرداخته بودند ناگهان فارنابازوس با زور و نيروى بزرگى از پياده و سواره بر آنان تاخته در اين هنگام الكبياديس با سپاه خود بيارى آنان شتافت و دو دسته دست يكى كرده دشمن را شكست دادند و از دنبال آنان رفته كشتار نمودند تا هنگامى كه شب فرارسيد. در اين هنگامه بود كه سپاهيان الكبياديس با لشكريان ثراسولوس بهم درآميختند و با هم بلشكرگاه برگشته و بيكديگر مبارك‌باد فيروزى مى‌گفتند و چون فردا شد نخست يادگار فيروزى برگمارده سپس روانه گرديدند كه خاک فارنابازوس را با آتش و شمشير ويرانه گردانند و چنان كردند كه ديگر كسى در آنجا نماند و بسيارى از مردان كاهن و زنان كاهن را دستگير كردند ولى اينان را بى‌فديه آزاد نمودند. سپس الكبياديس بر آن سر شد كه لشكر بر سر خالسيدونيان برده آنان را كه از آتنيان بريده و از اسپارتيان حكمران و سپاه پاسدار پذيرفته بودند گوشمال دهد. ولى چون شنيد كه آنان چهارپا و آذوقه‌ی خود را از لشكرگاه بيرون فرستاده‌اند تا بلشكرگاه بثونيان فرستاده شود او نيز لشكر را بسوى بثونيان راند و پيش از رسيدن كسى را فرستاد تا خبر بايشان برساند. بثونيان از خبر رسيدن او سراسيمه گرديده از در زنهارخواهى درآمدند و آن مالها را باو سپردند.
1ـ Clazomenae
2ـ Procennesus
3ـ Thrasyllus
🔶 گواهی پاكدلانه
آقای كسروی ،
من مدتها در كشاكش افكار و عقاید مختلفه واقع و در جستجوی راهی بودم كه بلكه بدان وسیله خود را تصحیح و نور امیدی نیز نسبت برستگاری این ملت بیچاره و یك مشت قوم بی‌اختیار و بی‌اراده در دلم پیدا شود و باندازه‌ی توانایی خود كوشیده و جستجوها میكردم. متأسفانه بعلت اینكه نصف عمر خود را در اماكن و مناطق دوردست و مرزهای صعب و سخت كشور بسر برده و دسترسی بعقاید و افكار روشنی نداشتم از رسیدن باین آرزو محروم بودم. اخیراً برحسب تصادف چند جلد پیمان در دسترس من واقع و ساعات چندی خودم را بآن مشغول و مفاد آنها را با عقاید خود سنجیده و در خود میل مفرطی احساس كردم كه بمطالعه‌ی آن ادامه دهم. لیكن چون پیمان دیگر چاپ نمی‌شد مجله‌ی پانزده روزه‌ی پرچم را بجای آن برگزیدم. در حقیقت كلیه‌ی ایرانیان مخصوصاً جوانان بایستی بوجود این مرام مقدس افتخار كرده و سرافراز باشند و همگی بكوشند كه با آن منادی محترم هم‌آواز شده و این ملت درمانده را بشاهراه رستگاری و ترقی و دنیا را براه نجات راه نمایند.
فرمانده گروهان 2 ژاندارم بستان ـ ستوان یكم فرساد
🔸پرچم :
باید بیگمان بود و همچون آفتاب روشن شمرد كه بدبختی ایرانیان از اندیشه‌های پراكنده است ـ باز باید بیگمان بود كه یگانه راه چاره‌ی این مردم و دیگر مردمان شرق راه یافتن بحقایق زندگانی و جا دادن آنها در دلهای خود و دور راندن اندیشه‌های پراكنده است.
🔸اینست هر مرد پاكدرونی كه خواهان نیكی و سرفرازی ایران و كشورهای شرقست باید ، از دور و نزدیك ، با ما همدستی نماید و در این كوششها همراه باشد. گرویدن بحقایق خود نشان پاكدرونیست و ما در شگفت نخواهیم بود از اینكه ببینیم یك مردی از آن دور ، دست همراهی بسوی ما دراز كرده است.
آقای كسروی ،
من مدتها در كشاكش افكار و عقاید مختلفه واقع و در جستجوی راهی بودم كه بلكه بدان وسیله خود را تصحیح و نور امیدی نیز نسبت برستگاری این ملت بیچاره و یك مشت قوم بی‌اختیار و بی‌اراده در دلم پیدا شود و باندازه‌ی توانایی خود كوشیده و جستجوها میكردم. متأسفانه بعلت اینكه نصف عمر خود را در اماكن و مناطق دوردست و مرزهای صعب و سخت كشور بسر برده و دسترسی بعقاید و افكار روشنی نداشتم از رسیدن باین آرزو محروم بودم. اخیراً برحسب تصادف چند جلد پیمان در دسترس من واقع و ساعات چندی خودم را بآن مشغول و مفاد آنها را با عقاید خود سنجیده و در خود میل مفرطی احساس كردم كه بمطالعه‌ی آن ادامه دهم. لیكن چون پیمان دیگر چاپ نمی‌شد مجله‌ی پانزده روزه‌ی پرچم را بجای آن برگزیدم. در حقیقت كلیه‌ی ایرانیان مخصوصاً جوانان بایستی بوجود این مرام مقدس افتخار كرده و سرافراز باشند و همگی بكوشند كه با آن منادی محترم هم‌آواز شده و این ملت درمانده را بشاهراه رستگاری و ترقی و دنیا را براه نجات راه نمایند.
فرمانده گروهان 2 ژاندارم بستان ـ ستوان یكم فرساد
🔸پرچم :
باید بیگمان بود و همچون آفتاب روشن شمرد كه بدبختی ایرانیان از اندیشه‌های پراكنده است ـ باز باید بیگمان بود كه یگانه راه چاره‌ی این مردم و دیگر مردمان شرق راه یافتن بحقایق زندگانی و جا دادن آنها در دلهای خود و دور راندن اندیشه‌های پراكنده است.
🔸اینست هر مرد پاكدرونی كه خواهان نیكی و سرفرازی ایران و كشورهای شرقست باید ، از دور و نزدیك ، با ما همدستی نماید و در این كوششها همراه باشد. گرویدن بحقایق خود نشان پاكدرونیست و ما در شگفت نخواهیم بود از اینكه ببینیم یك مردی از آن دور ، دست همراهی بسوی ما دراز كرده است.
🔶 چگونه «حزب» می‌سازند
(بخش یکم)
این یك چیز شگفتیست كه كسانی نه تنها در این راه روشنِ كوشش با ما همراهی نمی‌نمایند ، از كنار ایستاده زباندرازی هم میكنند ، سركوفت و ریشخند نیز دریغ نمیگویند. به گفته‌ی عوام : یك چیزی هم طلبكار می‌شوند.
این را یك ایرادی به ما پیدا كرده‌اند كه به كیشهای پراكنده‌ی گوناگون خرده میگیریم. با گمراهیها نبرد میكنیم. تو گویی یك گناهی كرده‌ایم ، به یك لغزشی افتاده‌ایم.
🔸این دلیل روشنیست كه این مردم بیكبار كورـ دلند و هیچی را نمیفهمند ، دلیل روشنیست كه این آلودگیهای كیشی را عیب خود نمی‌شمارند ، و با این آلودگیهای ناپاك خود را پاكیزه می‌پندارند.
(بخش یکم)
این یك چیز شگفتیست كه كسانی نه تنها در این راه روشنِ كوشش با ما همراهی نمی‌نمایند ، از كنار ایستاده زباندرازی هم میكنند ، سركوفت و ریشخند نیز دریغ نمیگویند. به گفته‌ی عوام : یك چیزی هم طلبكار می‌شوند.
این را یك ایرادی به ما پیدا كرده‌اند كه به كیشهای پراكنده‌ی گوناگون خرده میگیریم. با گمراهیها نبرد میكنیم. تو گویی یك گناهی كرده‌ایم ، به یك لغزشی افتاده‌ایم.
🔸این دلیل روشنیست كه این مردم بیكبار كورـ دلند و هیچی را نمیفهمند ، دلیل روشنیست كه این آلودگیهای كیشی را عیب خود نمی‌شمارند ، و با این آلودگیهای ناپاك خود را پاكیزه می‌پندارند.
cegune hezb misãzand 1.pdf
164.7 KB
🔶 چگونه «حزب» می‌سازند
(بخش یکم)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)
(بخش یکم)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
🔶شیرزنی گرفتار بیداد ملایان
در زیر کوتاهشده‌ی یادداشت یکی از خوانندگان را درباره‌ی محکومیت اخیر بانو نسرین ستوده می‌آوریم. چون ما در کانال (کوشاد تلگرام) از بیدادی که قوه‌ی قضاییه در حق بانو ستوده و بسیار کسان دیگر روا میدارد یاد کرده بودیم او چنین نوشته :
«درود بر شرف و غیرت زنان و مردان پاکدلی که در این آشفته‌روزگارِ سیاهکاری‌های ملایان ، مفهوم والای "انسانیت" را به دیده گرفته ، بدور از هایهوی‌های روشنفکرنمایانه و فلسفه‌سرایی‌های بیهوده ، بدنبال راه‌چاره‌ی بدبختی‌های میهن‌مان هستند ، چه در رده‌ی کشوری و چه در رده‌ی شخصی همچون چاره‌جویی برای دیگر کردنِ سرنوشت دردآوری که ملایان برای خانم نسرین ستوده رقم زده‌اند.
برای آزادی این زن دلیر در زیر آنچه را بجا و درست میدانم مینویسم :
نباید دست از فریاد دادخواهی و آگاهی‌رسانی برداشت ، تا هنگامی که ، بیاری آفرنده‌ی یکتا ، کوششها به انجام رسد :
هراس ملایان از سازمان‌ها و انجمن‌های بین‌المللی ـ بویژه آن سازمان‌ها که پرآوازه‌اند و مورد پذیرش جهانیان هستند ـ بسیار بیشتر است تا از مردم خودمان (راستش ، مردم خودمان را هیچگاه به "هیچ" نگرفته‌اند. پاسخِ آن تیره‌درون نافهم در هواپیما یادتان هست؟ همان یک واژه‌ی «هیچ» ، بهترین تعریفِ "احساسات ملایان" نسبت به ایرانیان است).
به سخن باز‌می‌گردم :
بیایید ، به آن سازمان‌ها ـ بویژه به عفو‌بین‌الملل ـ پی‌در‌پی نامه (یا ایمیل) بفرستیم. دور میدانم که "تومارِ امضا" فراهم کردن ، همان هنایشِ ایمیل فرستادن را داشته باشد چرا که "تومارسازی" بیش‌و‌کم "عادی" شده و تازگی‌اش را تا اندازه‌ی زیادی از دست داده.
اما ، یک دلیل ارجدارتر (مهم‌تر) نیز هست که چرا "تومار" بهترین راه نیست :
چنین بیندیشید که یک توماری با فرضاً ۱۰۰هزار امضا فراهم شده و به دست عفو‌بین‌الملل رسیده. در هر‌حال ، این تومار ، یک تومار است و بس.
اکنون ، به آن بیندیشید که روزی ۱۰۰ ایمیل (نه حتی بیشتر) ، حتی از خودِ همان فرستندگانِ همیشگی ، اما روزانه و مسلسل‌وار ، به عفو‌بین‌الملل برسد و در این ایمیل‌ها بر بیگناهی نسرین ستوده و دربایست بودن آزادی هرچه‌زودتر او پافشاری شود. پایانی هم در کار نباشد ... تا آزاد شدنِ خانم ستوده ، به امید خدا. ایمیل پشتِ ایمیل. پیام پشت پیام. اعتراض پشت اعتراض.
بیگمانست که این راه دوم کارآتر ، بُرّنده‌تر و هنایا‌تر خواهد بود.
از سویی ، من سالها پیش ـ در آن هنگام که در جریان جنگ ایران ـ عراق ، عراق بر شهرهای کردنشین بمب شیمیایی انداخته بودـ در کانادا همکاری‌هایی با اندامان عفو‌بین‌الملل (اعضای رسمی عفو‌بین‌المل) در راه نمایاندن این جنایت پلید داشته ، آگاهی‌هایی از چگونگی کارکرد این سازمان میدارم.
کمابیش بیگمان هستم که این راه دوم ـ تماس‌های تک‌به‌تک ، اما بیشمارـ بسیار بسیار کارآ است. در آن روزگار ، البته ، هنوز "ایمیل" به دنیا نیامده بود. اما ، نامه‌ها و تلفن‌ها و تلکس‌ها و ... همان کار ایمیلِ امروز را میکردند.
هر کس از خانه‌ی خود بیآغازد. من به همسر و به فرزندانم خواهم سپرد.
اگر نیاز بود (که دور میدانم نیاز باشد) ، بالای سرشان می‌ایستم تا ایمیل به عفو‌بین‌الملل را نوشته ، بفرستند تا خیالم آسوده شود! خود نیز البته خواهم فرستاد.
متن ایمیل چندان ارجدار نیست تا خود ایمیل. و اتفاقاً ، اگر متن ، یکسان نباشد بهتر است زیرا بدگمانی به ربات نویسنده را نیز نخواهد داشت.
تنها ، نام "خانم ستوده" ، نام "ایران" ، و واژه‌ی "آزادی" (freedom) یا "آزاد‌کنید" (Free با اف بزرگ) حتماً در متن باشد.
یکی دو گزاره‌ی ساده همچون اینها بسنده‌اند :
Free Nasrin Sotoudeh in Iran!
She is innocent!
اگر یک دو جمله نیز از سوی خود بیفزایید که بهتر.
نسرین ستوده را هرگز تنها نخواهیم گزاشت».
🔸کانال : از یار ارجمندمان سپاسگزاریم و در زیر نشانی عفو بین‌الملل را می‌آوریم. از هر راهی به آزادی این بانو که جز دفاع از حق و ایستادگی در برابر ستم گناهی نداشته میکوشیم. امیدمندیم خوانندگان کانال گذشته از ای میلی که خود نویسند ، آشنایانشان را نیز به نوشتن وادارند تا هرچه پرشمارتر و شورانگیزتر این کار را پیش بریم.
نشانی عفو بین‌الملل : Amnesty.org
London office
Telephone: +44 20 74135500
Address: 1 Easton Street, London, WC1X 0DW, UK
🔸نشانی ای میل عفو بین‌الملل :
Email: contactus@amnesty.org
در زیر کوتاهشده‌ی یادداشت یکی از خوانندگان را درباره‌ی محکومیت اخیر بانو نسرین ستوده می‌آوریم. چون ما در کانال (کوشاد تلگرام) از بیدادی که قوه‌ی قضاییه در حق بانو ستوده و بسیار کسان دیگر روا میدارد یاد کرده بودیم او چنین نوشته :
«درود بر شرف و غیرت زنان و مردان پاکدلی که در این آشفته‌روزگارِ سیاهکاری‌های ملایان ، مفهوم والای "انسانیت" را به دیده گرفته ، بدور از هایهوی‌های روشنفکرنمایانه و فلسفه‌سرایی‌های بیهوده ، بدنبال راه‌چاره‌ی بدبختی‌های میهن‌مان هستند ، چه در رده‌ی کشوری و چه در رده‌ی شخصی همچون چاره‌جویی برای دیگر کردنِ سرنوشت دردآوری که ملایان برای خانم نسرین ستوده رقم زده‌اند.
برای آزادی این زن دلیر در زیر آنچه را بجا و درست میدانم مینویسم :
نباید دست از فریاد دادخواهی و آگاهی‌رسانی برداشت ، تا هنگامی که ، بیاری آفرنده‌ی یکتا ، کوششها به انجام رسد :
هراس ملایان از سازمان‌ها و انجمن‌های بین‌المللی ـ بویژه آن سازمان‌ها که پرآوازه‌اند و مورد پذیرش جهانیان هستند ـ بسیار بیشتر است تا از مردم خودمان (راستش ، مردم خودمان را هیچگاه به "هیچ" نگرفته‌اند. پاسخِ آن تیره‌درون نافهم در هواپیما یادتان هست؟ همان یک واژه‌ی «هیچ» ، بهترین تعریفِ "احساسات ملایان" نسبت به ایرانیان است).
به سخن باز‌می‌گردم :
بیایید ، به آن سازمان‌ها ـ بویژه به عفو‌بین‌الملل ـ پی‌در‌پی نامه (یا ایمیل) بفرستیم. دور میدانم که "تومارِ امضا" فراهم کردن ، همان هنایشِ ایمیل فرستادن را داشته باشد چرا که "تومارسازی" بیش‌و‌کم "عادی" شده و تازگی‌اش را تا اندازه‌ی زیادی از دست داده.
اما ، یک دلیل ارجدارتر (مهم‌تر) نیز هست که چرا "تومار" بهترین راه نیست :
چنین بیندیشید که یک توماری با فرضاً ۱۰۰هزار امضا فراهم شده و به دست عفو‌بین‌الملل رسیده. در هر‌حال ، این تومار ، یک تومار است و بس.
اکنون ، به آن بیندیشید که روزی ۱۰۰ ایمیل (نه حتی بیشتر) ، حتی از خودِ همان فرستندگانِ همیشگی ، اما روزانه و مسلسل‌وار ، به عفو‌بین‌الملل برسد و در این ایمیل‌ها بر بیگناهی نسرین ستوده و دربایست بودن آزادی هرچه‌زودتر او پافشاری شود. پایانی هم در کار نباشد ... تا آزاد شدنِ خانم ستوده ، به امید خدا. ایمیل پشتِ ایمیل. پیام پشت پیام. اعتراض پشت اعتراض.
بیگمانست که این راه دوم کارآتر ، بُرّنده‌تر و هنایا‌تر خواهد بود.
از سویی ، من سالها پیش ـ در آن هنگام که در جریان جنگ ایران ـ عراق ، عراق بر شهرهای کردنشین بمب شیمیایی انداخته بودـ در کانادا همکاری‌هایی با اندامان عفو‌بین‌الملل (اعضای رسمی عفو‌بین‌المل) در راه نمایاندن این جنایت پلید داشته ، آگاهی‌هایی از چگونگی کارکرد این سازمان میدارم.
کمابیش بیگمان هستم که این راه دوم ـ تماس‌های تک‌به‌تک ، اما بیشمارـ بسیار بسیار کارآ است. در آن روزگار ، البته ، هنوز "ایمیل" به دنیا نیامده بود. اما ، نامه‌ها و تلفن‌ها و تلکس‌ها و ... همان کار ایمیلِ امروز را میکردند.
هر کس از خانه‌ی خود بیآغازد. من به همسر و به فرزندانم خواهم سپرد.
اگر نیاز بود (که دور میدانم نیاز باشد) ، بالای سرشان می‌ایستم تا ایمیل به عفو‌بین‌الملل را نوشته ، بفرستند تا خیالم آسوده شود! خود نیز البته خواهم فرستاد.
متن ایمیل چندان ارجدار نیست تا خود ایمیل. و اتفاقاً ، اگر متن ، یکسان نباشد بهتر است زیرا بدگمانی به ربات نویسنده را نیز نخواهد داشت.
تنها ، نام "خانم ستوده" ، نام "ایران" ، و واژه‌ی "آزادی" (freedom) یا "آزاد‌کنید" (Free با اف بزرگ) حتماً در متن باشد.
یکی دو گزاره‌ی ساده همچون اینها بسنده‌اند :
Free Nasrin Sotoudeh in Iran!
She is innocent!
اگر یک دو جمله نیز از سوی خود بیفزایید که بهتر.
نسرین ستوده را هرگز تنها نخواهیم گزاشت».
🔸کانال : از یار ارجمندمان سپاسگزاریم و در زیر نشانی عفو بین‌الملل را می‌آوریم. از هر راهی به آزادی این بانو که جز دفاع از حق و ایستادگی در برابر ستم گناهی نداشته میکوشیم. امیدمندیم خوانندگان کانال گذشته از ای میلی که خود نویسند ، آشنایانشان را نیز به نوشتن وادارند تا هرچه پرشمارتر و شورانگیزتر این کار را پیش بریم.
نشانی عفو بین‌الملل : Amnesty.org
London office
Telephone: +44 20 74135500
Address: 1 Easton Street, London, WC1X 0DW, UK
🔸نشانی ای میل عفو بین‌الملل :
Email: contactus@amnesty.org
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
euronews
تصویر نسرین ستوده بر دیوار ساختمان شورای ملی کانون وکلای فرانسه نصب شد
مخالفت اروپا به حکم ۳۸ سال زندان و ۱۴۸ ضربه شلاق برای نسرین ستوده، وکیل دادگستری زندانی شده در ایران کماکان ادامه دارد. امروز پنجشنبه ۲۸ مارس تصویر بزرگی از نسرین ستوده روی دیوار دفتر شورای ملی کانون وکلای فرانسه نصب شد.
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش یکم
4) آلكبياديس ـ تکه‌ی 12
🔸 پس از آن بآهنگ خالسيدون روانه گرديد و آن شهر را گرد فروگرفته ديوار بر پيرامون آن از دريا تا دريا كشيد ، فارنابازوس بيارى آن شهر آمده كوشيد كه لشكر آتن را از گرد آن دور كند. در همان هنگام هيپوكراتيس1 حكمران شهر هم با سپاه از شهر بيرون آمده بجنگ برخاست. الكبياديس سپاه خود را دو بخش نمود كه با هر دسته جداگانه جنگ كند و نه تنها فارنابازوس را برسوايى شكست داده از جلو دور راند بلكه هيپوكراتيس را هم شكسته و خود او را با انبوهى از سپاهيانش بكشت. پس از اين كارها روانه‌ی هلسپونت گرديد كه هم پول براى لشكر بدست بياورد و هم در آنجا شهر سلومبريا2 را بگشاد و پاسبانى از آتنيان در آنجا گزارده حركت نمود.
در ميان اين كارهاى او آن دسته‌ای از سركردگان آتنى كه بر گرد خالسيدون بازمانده بودند با فارنابازوس پيمانى آشتى بستند بدين شرطها كه خالسيدونيان بار ديگر خود را زيردست آتن بشناسند و آتنيان در سرزمينى كه فارنابازوس فرمانرواست بتاخت و هجوم برنخيزند. فارنابازوس هم فرستادگان آتن را كه بنزد پادشاه ايران مى‌روند پذيرفته عهده‌دار تندرستى آنان باشد. پس از اين پيمانبندى چون الكبياديس بآنجا بازگشت فارنابازوس خواستار گرديد كه او نيز سوگند بر روى پيمان ياد كند. الكبياديس گفت تا فارنابازوس با من سوگند نخورد سوگند نخواهم خورد و چون هر دو سوى سوگند ياد كردند و پيمان استوار شد الكبياديس روانه‌ی بوزانتيوم گرديد كه از آتن رو برگردانيده بشورش برخاسته بود و چون بآنجا رسيد گرد شهر را فراگرفت و چون آناکسيلاوس3 و لوكورگوس4 عهده‌دار شدند كه شهر را بدست بدهند با شرط آنكه بر جان و مال مردم دستى دراز كرده نشود ، الكبياديس در ميان سپاهيان خود چنين شهرت داد كه شورشى در ايونا برخاسته و از اين جهت او ناگزير است دست از محاصره‌ی اين شهر بردارد و بدينسان همان روز همگى كشتيها را از گرد شهر دور ساخت و چنين وانمود كه سفر مى‌نمايد. ولى شبانه بازگشته با همگى كسان خود كه بر گرد سر داشت خاموش و آهسته بشهر نزديك شدند و بى‌آنكه كسى بفهمد از ديوارها بالا رفتند. در همين هنگام كشتيها نيز بسوى بندر شتافته به هر تندى كه مى‌توانست خود را بآنجا رسانيد و سپاهيان خروش دلشكافى برآورده ديوانه‌وار بهجوم پرداختند. مردم شهر كه پاك در غفلت بودند سخت سراسيمه گرديدند و همگى روى بسوى بندر نهادند كه بدفاع و جنگ بپردازند و اين خود فرصتى بود كه آن كسان شهر را بدست الكبياديس بسپارند. با اينهمه كار بآسانى انجام نيافت زيرا پلوپونيسيان و بويوتيان و ميگاريان نه تنها سپاهيانى را كه از كشتى بيرون آمده بودند بازپس رانده دوباره بكشتيها برگردانيدند بلكه چون شنيدند كه آتنيان از سوى ديگر بشهر درآمده‌اند دوباره صفهاى خود را بسامان آورده روانه‌ی سوى آنان گرديدند و يك رشته جنگهاى بسيار خونريزانه رویداد كه خود الكبياديس فرماندهى دست راست را بعهده گرفته و فرماندهى دست چپ را به ثرامينس5 سپرده بود. از اين جنگ تنها سيصد تن از دشمن زنده رها شدند كه الكبياديس همه را دستگير ساخت. پس از اين فيروزمندى كه بهره‌ی آتنيان گرديد كسى را از مردم نكشتند و يا از شهر بيرون نساختند و اين شرطها پيش از آن شده بود كه جان و مال شهريان بى‌آزار بماند. از اين جهت چون سپس آناكسيلاوس را در اسپارت درباره‌ی اين كار خيانتكار شمردند او انكارى ننمود و شرمسارى آشكار نساخت بلكه چنين پاسخ داد كه او نه يك تن لاكيدومينى بلكه يك تن بوزانتى مى‌باشد و او نه اسپارت را بلكه بوزانتيوم را در خطر مى‌ديده است و چنين گفت كه در آن هنگام راهى براى آوردن هيچگونه آذوقه بشهر نبود و پلوپونيسيان و بويوتيان كه پاسدارى شهر را داشتند جز به آذوقه‌ی كهنه‌ی خود دسترس نداشتند ، در حالى كه مردم شهر بگرسنگى گرفتار گرديده و زنان و بچگان حال دلگدازى پيدا كرده بودند ، در چنين حالى او شهر خود را بدست دشمن سپرده ولى همشهريان خود را آسوده و تندرست نگاهداشته و در اين باره پيروى از پيشوايان برجسته‌ی خود لاكيدومنيان نموده كه هر آنچه مايه‌ی آسايش كشورشان باشد همان را مى‌كنند. لاكيدومنيان از شنيدن اين دفاع او متأثر گرديده او را ارجمند داشتند و از تهمتها چشم پوشيدند.
1ـ Hippocrates
2ـ Selymbria
3ـ Anaxilaus
4ـ Lucurgus
5ـ Theramenes
4) آلكبياديس ـ تکه‌ی 12
🔸 پس از آن بآهنگ خالسيدون روانه گرديد و آن شهر را گرد فروگرفته ديوار بر پيرامون آن از دريا تا دريا كشيد ، فارنابازوس بيارى آن شهر آمده كوشيد كه لشكر آتن را از گرد آن دور كند. در همان هنگام هيپوكراتيس1 حكمران شهر هم با سپاه از شهر بيرون آمده بجنگ برخاست. الكبياديس سپاه خود را دو بخش نمود كه با هر دسته جداگانه جنگ كند و نه تنها فارنابازوس را برسوايى شكست داده از جلو دور راند بلكه هيپوكراتيس را هم شكسته و خود او را با انبوهى از سپاهيانش بكشت. پس از اين كارها روانه‌ی هلسپونت گرديد كه هم پول براى لشكر بدست بياورد و هم در آنجا شهر سلومبريا2 را بگشاد و پاسبانى از آتنيان در آنجا گزارده حركت نمود.
در ميان اين كارهاى او آن دسته‌ای از سركردگان آتنى كه بر گرد خالسيدون بازمانده بودند با فارنابازوس پيمانى آشتى بستند بدين شرطها كه خالسيدونيان بار ديگر خود را زيردست آتن بشناسند و آتنيان در سرزمينى كه فارنابازوس فرمانرواست بتاخت و هجوم برنخيزند. فارنابازوس هم فرستادگان آتن را كه بنزد پادشاه ايران مى‌روند پذيرفته عهده‌دار تندرستى آنان باشد. پس از اين پيمانبندى چون الكبياديس بآنجا بازگشت فارنابازوس خواستار گرديد كه او نيز سوگند بر روى پيمان ياد كند. الكبياديس گفت تا فارنابازوس با من سوگند نخورد سوگند نخواهم خورد و چون هر دو سوى سوگند ياد كردند و پيمان استوار شد الكبياديس روانه‌ی بوزانتيوم گرديد كه از آتن رو برگردانيده بشورش برخاسته بود و چون بآنجا رسيد گرد شهر را فراگرفت و چون آناکسيلاوس3 و لوكورگوس4 عهده‌دار شدند كه شهر را بدست بدهند با شرط آنكه بر جان و مال مردم دستى دراز كرده نشود ، الكبياديس در ميان سپاهيان خود چنين شهرت داد كه شورشى در ايونا برخاسته و از اين جهت او ناگزير است دست از محاصره‌ی اين شهر بردارد و بدينسان همان روز همگى كشتيها را از گرد شهر دور ساخت و چنين وانمود كه سفر مى‌نمايد. ولى شبانه بازگشته با همگى كسان خود كه بر گرد سر داشت خاموش و آهسته بشهر نزديك شدند و بى‌آنكه كسى بفهمد از ديوارها بالا رفتند. در همين هنگام كشتيها نيز بسوى بندر شتافته به هر تندى كه مى‌توانست خود را بآنجا رسانيد و سپاهيان خروش دلشكافى برآورده ديوانه‌وار بهجوم پرداختند. مردم شهر كه پاك در غفلت بودند سخت سراسيمه گرديدند و همگى روى بسوى بندر نهادند كه بدفاع و جنگ بپردازند و اين خود فرصتى بود كه آن كسان شهر را بدست الكبياديس بسپارند. با اينهمه كار بآسانى انجام نيافت زيرا پلوپونيسيان و بويوتيان و ميگاريان نه تنها سپاهيانى را كه از كشتى بيرون آمده بودند بازپس رانده دوباره بكشتيها برگردانيدند بلكه چون شنيدند كه آتنيان از سوى ديگر بشهر درآمده‌اند دوباره صفهاى خود را بسامان آورده روانه‌ی سوى آنان گرديدند و يك رشته جنگهاى بسيار خونريزانه رویداد كه خود الكبياديس فرماندهى دست راست را بعهده گرفته و فرماندهى دست چپ را به ثرامينس5 سپرده بود. از اين جنگ تنها سيصد تن از دشمن زنده رها شدند كه الكبياديس همه را دستگير ساخت. پس از اين فيروزمندى كه بهره‌ی آتنيان گرديد كسى را از مردم نكشتند و يا از شهر بيرون نساختند و اين شرطها پيش از آن شده بود كه جان و مال شهريان بى‌آزار بماند. از اين جهت چون سپس آناكسيلاوس را در اسپارت درباره‌ی اين كار خيانتكار شمردند او انكارى ننمود و شرمسارى آشكار نساخت بلكه چنين پاسخ داد كه او نه يك تن لاكيدومينى بلكه يك تن بوزانتى مى‌باشد و او نه اسپارت را بلكه بوزانتيوم را در خطر مى‌ديده است و چنين گفت كه در آن هنگام راهى براى آوردن هيچگونه آذوقه بشهر نبود و پلوپونيسيان و بويوتيان كه پاسدارى شهر را داشتند جز به آذوقه‌ی كهنه‌ی خود دسترس نداشتند ، در حالى كه مردم شهر بگرسنگى گرفتار گرديده و زنان و بچگان حال دلگدازى پيدا كرده بودند ، در چنين حالى او شهر خود را بدست دشمن سپرده ولى همشهريان خود را آسوده و تندرست نگاهداشته و در اين باره پيروى از پيشوايان برجسته‌ی خود لاكيدومنيان نموده كه هر آنچه مايه‌ی آسايش كشورشان باشد همان را مى‌كنند. لاكيدومنيان از شنيدن اين دفاع او متأثر گرديده او را ارجمند داشتند و از تهمتها چشم پوشيدند.
1ـ Hippocrates
2ـ Selymbria
3ـ Anaxilaus
4ـ Lucurgus
5ـ Theramenes
🔶 چگونه «حزب» می‌سازند
(بخش دوم)
🔸«اجتماع» یا «باهمی» یا «گرد هم آمدن» جز در سایه‌ی یكی بودن باورها و اندیشه‌ها نتواند بود. اینست نخست باید به یكی گردانیدن اندیشه‌ها كوشید
🔸آنهمه حزبها یا باهمادها كه در جهان بوده‌اند و هستند جز در سایه‌ی هم‌اندیشگی پدید نیامده‌اند. هزار تن یا ده‌هزار تن را به همدیگر با طناب نتوان بست. تنها هم‌اندیشگیست كه آنان را به همدیگر بسته یك دسته تواند گردانید.
🔸توده‌ایست بیمار و آلوده ، و اینست نیروی خود را از دست داده. اكنون ما اگر بخواهیم كاری به انجام رسانیم باید پیش از همه به بیماریها و آلودگیهای ایشان چاره كنیم و تا به آنها چاره نكرده‌ایم از گرد آمدنشان بسر ما سودی نخواهد بود
(بخش دوم)
🔸«اجتماع» یا «باهمی» یا «گرد هم آمدن» جز در سایه‌ی یكی بودن باورها و اندیشه‌ها نتواند بود. اینست نخست باید به یكی گردانیدن اندیشه‌ها كوشید
🔸آنهمه حزبها یا باهمادها كه در جهان بوده‌اند و هستند جز در سایه‌ی هم‌اندیشگی پدید نیامده‌اند. هزار تن یا ده‌هزار تن را به همدیگر با طناب نتوان بست. تنها هم‌اندیشگیست كه آنان را به همدیگر بسته یك دسته تواند گردانید.
🔸توده‌ایست بیمار و آلوده ، و اینست نیروی خود را از دست داده. اكنون ما اگر بخواهیم كاری به انجام رسانیم باید پیش از همه به بیماریها و آلودگیهای ایشان چاره كنیم و تا به آنها چاره نكرده‌ایم از گرد آمدنشان بسر ما سودی نخواهد بود
cegune hezb misãzand 2.pdf
136.6 KB
🔶 چگونه «حزب» می‌سازند
(بخش دوم)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)
(بخش دوم)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش یکم
4) آلكبياديس ـ تکه‌ی 13
🔸 پس از اين كارها الكبياديس آرزومند آن گرديد كه بار ديگر بشهر زادگاه خود بازگردد و پس از آنهمه نيكيها كه بمردم شهر كرده بار ديگر خود را بآنان نشان بدهد. و چون روانه‌ی راه گرديد كشتيهايى كه همراه او بودند همگى را با سپرها و ديگر تاراجهاى جنگى آراستند و هر يك كشتى ، كشتيهايى را كه از دشمن گرفته شده بود يدك مى‌كشيد. نيز نشانه و ديگر آرايشهاى آن كشتيهايى را كه غرق كرده يا شكسته بودند همراه مى‌بردند و چون به آتن رسيده بخشكى درآمدند توده‌ی انبوهى بآنجا شتافته بودند ولى كمتر كسى توجه بسركرده‌ی ديگرى داشت بلكه همگى روى بسوى الكبياديس داشتند و بر او درود گفته و آفرين مى‌خواندند و از دنبال او مى‌رفتند. کسانی که باو نزدیک شده بودند بساکهای گل بر سر او می‌نهادند. ديگران كه نزديك نبودند از دور باو احترام مى‌نمودند و پيرمردان او را بجوانان نشان مى‌دادند. ليكن با اين شاديها اشكهايى نيز از ديده‌ها فرومى‌ريخت و مردم در اين حال شادمانى روزهاى بدبختى را نيز بياد مى‌آوردند. خود بياد آن بودند كه اگر رشته‌ی كارهاى خود را همچنان در دست این مرد گزارده بودند آن تيره‌بختى سيكيلى و ديگر تيره‌بختيها روى نمى‌داد. زيرا آن روزى كه دوباره رشته‌ی كارها را بدست او نهاده‌اند روزى بوده كه از دريا بيرون رانده شده بوده‌اند و بنگهدارى زمينهاى خود در خشكى هم اميد چندانى نداشتند. با اين حال در اندك زمانى بجايى رسيده‌اند كه نه تنها شكوه و نيروى خود را در دريا بدست آورده‌اند بلكه در خشكى هم خداوند فيروزيهاى بسيار گرديده و نيروى فزونى دارند.
پيش از اين قانونی برای بازگردانيدن او بشهر گزارده شده بود ، كنون هم مردم را در انجمنى گرد آوردند. الكبياديس نيز بآنجا بميان مردم درآمد و نخست گله‌هايى از پيشامد كار خود و از سختیهايى كه ديده بود نمود و با زبان نرمى گله از رفتار آتنيان كرد. سپس هم فيروزيهايى كه يافته بود ياد كرده اميدواريها بمردم داد. مردم تاجى از زر بر سر او نهادند و او را بسپهسالارى آتنيان در دريا و خشكى برگزيدند و داراى همه‌گونه اختيار گردانيدند و نيز قانونى گزاردند كه ملكهاى او را بخودش بازگردانند. همچنان يك منادى او را از نفرينهايى كه درباره‌اش از روى قانون پيشنهاد كرده شده بود پاك گردانيد.
4) آلكبياديس ـ تکه‌ی 13
🔸 پس از اين كارها الكبياديس آرزومند آن گرديد كه بار ديگر بشهر زادگاه خود بازگردد و پس از آنهمه نيكيها كه بمردم شهر كرده بار ديگر خود را بآنان نشان بدهد. و چون روانه‌ی راه گرديد كشتيهايى كه همراه او بودند همگى را با سپرها و ديگر تاراجهاى جنگى آراستند و هر يك كشتى ، كشتيهايى را كه از دشمن گرفته شده بود يدك مى‌كشيد. نيز نشانه و ديگر آرايشهاى آن كشتيهايى را كه غرق كرده يا شكسته بودند همراه مى‌بردند و چون به آتن رسيده بخشكى درآمدند توده‌ی انبوهى بآنجا شتافته بودند ولى كمتر كسى توجه بسركرده‌ی ديگرى داشت بلكه همگى روى بسوى الكبياديس داشتند و بر او درود گفته و آفرين مى‌خواندند و از دنبال او مى‌رفتند. کسانی که باو نزدیک شده بودند بساکهای گل بر سر او می‌نهادند. ديگران كه نزديك نبودند از دور باو احترام مى‌نمودند و پيرمردان او را بجوانان نشان مى‌دادند. ليكن با اين شاديها اشكهايى نيز از ديده‌ها فرومى‌ريخت و مردم در اين حال شادمانى روزهاى بدبختى را نيز بياد مى‌آوردند. خود بياد آن بودند كه اگر رشته‌ی كارهاى خود را همچنان در دست این مرد گزارده بودند آن تيره‌بختى سيكيلى و ديگر تيره‌بختيها روى نمى‌داد. زيرا آن روزى كه دوباره رشته‌ی كارها را بدست او نهاده‌اند روزى بوده كه از دريا بيرون رانده شده بوده‌اند و بنگهدارى زمينهاى خود در خشكى هم اميد چندانى نداشتند. با اين حال در اندك زمانى بجايى رسيده‌اند كه نه تنها شكوه و نيروى خود را در دريا بدست آورده‌اند بلكه در خشكى هم خداوند فيروزيهاى بسيار گرديده و نيروى فزونى دارند.
پيش از اين قانونی برای بازگردانيدن او بشهر گزارده شده بود ، كنون هم مردم را در انجمنى گرد آوردند. الكبياديس نيز بآنجا بميان مردم درآمد و نخست گله‌هايى از پيشامد كار خود و از سختیهايى كه ديده بود نمود و با زبان نرمى گله از رفتار آتنيان كرد. سپس هم فيروزيهايى كه يافته بود ياد كرده اميدواريها بمردم داد. مردم تاجى از زر بر سر او نهادند و او را بسپهسالارى آتنيان در دريا و خشكى برگزيدند و داراى همه‌گونه اختيار گردانيدند و نيز قانونى گزاردند كه ملكهاى او را بخودش بازگردانند. همچنان يك منادى او را از نفرينهايى كه درباره‌اش از روى قانون پيشنهاد كرده شده بود پاك گردانيد.
🔶 چگونه «حزب» می‌سازند
(بخش سوم)
🔸شما ایراد میگیری كه ما صد یا دویست تن هواداران شاعران را از خود رنجانیده‌ایم ، و این را یك لغزش از ما می‌شماری ، در حالی كه لنین و یاران او یك دولت بزرگی را با ده‌ملیونها سپاهیانش با خود دشمن گردانیده بودند.
🔸آن نیرویی كه در دست لنین میبود و اكنون در دست جانشین او استالینست همینست كه چهارملیون كمتر یا بیشتر ، كه شماره‌ی كمونیستهای روسیه است و همگی دارای یك راه و یك اندیشه‌اند در پشت سر او می‌باشند و هر زمان به جانفشانی آماده‌اند.
آن نیرویی كه در چنین زمینه‌ای به درد میخورد اینست. از مردم پراكنده‌اندیشه و سست‌باور نیرویی پدید نیاید
🔸این مردم پریشان ایران كه ده تن دارای یك اندیشه نیستند نیرویی ندارند تا كسی آن را بدست آورد.
(بخش سوم)
🔸شما ایراد میگیری كه ما صد یا دویست تن هواداران شاعران را از خود رنجانیده‌ایم ، و این را یك لغزش از ما می‌شماری ، در حالی كه لنین و یاران او یك دولت بزرگی را با ده‌ملیونها سپاهیانش با خود دشمن گردانیده بودند.
🔸آن نیرویی كه در دست لنین میبود و اكنون در دست جانشین او استالینست همینست كه چهارملیون كمتر یا بیشتر ، كه شماره‌ی كمونیستهای روسیه است و همگی دارای یك راه و یك اندیشه‌اند در پشت سر او می‌باشند و هر زمان به جانفشانی آماده‌اند.
آن نیرویی كه در چنین زمینه‌ای به درد میخورد اینست. از مردم پراكنده‌اندیشه و سست‌باور نیرویی پدید نیاید
🔸این مردم پریشان ایران كه ده تن دارای یك اندیشه نیستند نیرویی ندارند تا كسی آن را بدست آورد.
cegune hezb misãzand 3.pdf
131.6 KB
🔶 چگونه «حزب» می‌سازند
(بخش پایانی)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)
(بخش پایانی)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)