✴️ ورجاوندْ بنیاد
(بخش سوم بند 14)
جزو سه از سه
🔸سررشته‌داري بايد كم‌اندامان و ناتوانان را در پناه خود گيرد
سررشته‌داري بايد كم‌اندامان و ناتوانان بيكس را در پناه خود گيرد و از مستمندي و گدايي بازدارد ، كودكان و بچگان بي‌نگهدار را نگه دارد و بپرورد ، بديوانگان بيكس جا دهد و كساني را به تيمار و چاره گمارد ، بزنان بچه‌دار مستمند ، و بمرداني كه از فزوني بچه در فشار مي‌باشند ياوري ندريغد ، به كم‌چيزاني كه از سپهر زيان و يا گزند ديده‌اند دستگيريها كند. اينها از كارهاي همگي و از باياهاي توده است. سررشته‌داري بايد بنام توده بآنها برخيزد.
اگر كساني زيان از سستي يا ناتوانيِ كراد ديده‌اند توانند تاوان تلبند1.
🔸🔸
اينها كه مي‌گوييم از كارهاي همگيست2 و از باياهاي توده مي‌باشد. اگر كساني از مردم نيكوكار بآنها برخاستند بسيار نيكست ، و اگر نه سررشته‌داري (يا بهتر گويم : كراد با دستور سُكالاد3) بايد بنام توده بآنها برخيزد و بانجام رساند.
در هر توده‌اي كراد در برابر باجي كه از مردم مي‌گيرد پاسخده ايمني و آرامش كشور مي‌باشد و اگر كرادي سستي كرده و يا كارنداني و ناشايايي نشان داده و بشُوند سستي و ناتوانيِ آن رشته‌ي ايمني و آرامش از هم گسليده شده و زيانها بمردم رسيده ـ مثلاً راهزنان كالاهاي بازرگاني را برده‌اند و كراد نتوانسته بازگرداند ، يا تاراجگراني بديهي ريخته و تاراج كرده‌اند و كراد نيارسته پس بگيرد ـ كساني كه از اين راه زيان ديده‌اند توانند از كراد تاوان تلبند. اين سزاي ايشانست. آنگاه اين جز از بازخواست و دنبال كردنست كه بايد درباره‌ي باشندگان كراد درميان باشد.
1 : فارسی شده‌ی طلبند.
2 : عمومیست
3: پارلمان
(بخش سوم بند 14)
جزو سه از سه
🔸سررشته‌داري بايد كم‌اندامان و ناتوانان را در پناه خود گيرد
سررشته‌داري بايد كم‌اندامان و ناتوانان بيكس را در پناه خود گيرد و از مستمندي و گدايي بازدارد ، كودكان و بچگان بي‌نگهدار را نگه دارد و بپرورد ، بديوانگان بيكس جا دهد و كساني را به تيمار و چاره گمارد ، بزنان بچه‌دار مستمند ، و بمرداني كه از فزوني بچه در فشار مي‌باشند ياوري ندريغد ، به كم‌چيزاني كه از سپهر زيان و يا گزند ديده‌اند دستگيريها كند. اينها از كارهاي همگي و از باياهاي توده است. سررشته‌داري بايد بنام توده بآنها برخيزد.
اگر كساني زيان از سستي يا ناتوانيِ كراد ديده‌اند توانند تاوان تلبند1.
🔸🔸
اينها كه مي‌گوييم از كارهاي همگيست2 و از باياهاي توده مي‌باشد. اگر كساني از مردم نيكوكار بآنها برخاستند بسيار نيكست ، و اگر نه سررشته‌داري (يا بهتر گويم : كراد با دستور سُكالاد3) بايد بنام توده بآنها برخيزد و بانجام رساند.
در هر توده‌اي كراد در برابر باجي كه از مردم مي‌گيرد پاسخده ايمني و آرامش كشور مي‌باشد و اگر كرادي سستي كرده و يا كارنداني و ناشايايي نشان داده و بشُوند سستي و ناتوانيِ آن رشته‌ي ايمني و آرامش از هم گسليده شده و زيانها بمردم رسيده ـ مثلاً راهزنان كالاهاي بازرگاني را برده‌اند و كراد نتوانسته بازگرداند ، يا تاراجگراني بديهي ريخته و تاراج كرده‌اند و كراد نيارسته پس بگيرد ـ كساني كه از اين راه زيان ديده‌اند توانند از كراد تاوان تلبند. اين سزاي ايشانست. آنگاه اين جز از بازخواست و دنبال كردنست كه بايد درباره‌ي باشندگان كراد درميان باشد.
1 : فارسی شده‌ی طلبند.
2 : عمومیست
3: پارلمان
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش یکم
5) لوساندير ـ تکه‌ی 9
🔸 لوساندير اندازه براى مهر يا خشم خود نداشت : مهر او با دوستان يا ميهمانان خود اين بود كه ايشان را بر شهرها فرمانروا گرداند و اختيار و نيرويى بى‌اندازه بدست آنان بسپارد. خشم او نيز نابود كردن و ريشه كندن بود و به بيرون كردن و دور راندن از شهر هم خرسند نمى‌شد.
چنانكه در زمانهاى ديرترى چون مى‌ترسيد مبادا پيشوايان توده‌ی شهر ميليسا1 بگريزند و جان بدر ببرند از اين جهت كه جلوگيرى از گريز آنان بكند و كسانى را كه پنهان شده‌اند از نهانگاه بيرون بياورد سوگند ياد كرد كه هرگز آزارى بر ايشان نخواهد رسانيد و چون آن بيچارگان اين سخن را باور كرده آشكار شدند آنان را دستگير ساخته بحكمرانان اوليگارشى2 سپرد كه بكشند ، با آنكه شماره‌شان از هشتصد تن كمتر نبود. اينگونه كشتار هواداران دموكراسى كه در همه‌ی شهرها روى مى‌داد از همه‌ی گزندهاى او بيشتر و بدتر گرديد زيرا در اين كشتارها نه تنها كينه‌ی خود را مى‌جست و دشمنان خويش را از ميان برمى‌داشت بلكه چون اختيار را بدست دوستان و كسان خود سپرده بود و همگى اينان داراى اختيار آدمكشى بودند از اينجا هرگونه كينه‌جويى مى‌شد. از اينجا سخن ايتيوكليس3 لاكيدومونى درباره‌ی او شهرت بسيار يافت و آن اينكه «يونان دو لوساندير نخواهد زاييد.» ثئوفراستوس مى‌گويد كه آرخيستراتوس4 همين سخن را درباره‌ی الكبياديس گفته ولى الكبياديس تنها در زمينه‌ی باده‌خواريها و كامگزاريها اندازه نگه نمى‌داشت و در اين باره پرواى كسى را نمى‌كرد. اما از نيرومندى لوساندير مردم از اين جهت شكايت داشته و او را دشمن مى‌گرفتند كه هرگز رحم نمى‌شناخت و دلش بكسى نمى‌سوخت. پيش از آن بهيچ دادخواهى از دست لوساندير گوش داده نمى‌شد ولى چون فارنابازوس كه لوساندير او را رنجانيده و كشورش را تاراج كرده بود بشكايت برخاست و كسانى را به اسپارت فرستاد تا دادخواهى كنند ، ايفوران سخت خشمناك گرديدند و يكى از دوستان او را بنام ثوراكس5 بعنوان اينكه سيم از خانه‌ی او پيدا كرده‌اند بكشتند. سپس هم تومارى براى او فرستاده دستور دادند كه به اسپارت بازگردد. اما چگونگى نوشتن تومار آنكه ايفوران چون كسى را بسردارى يا فرماندهى دريايى مى‌فرستادند دو تا چوب گردى را كه از هرباره ماننده‌ی يكديگر است و روى همديگر بريده شده مى‌گرفتند كه يكى را بآن سردار يا فرمانده مى‌سپاردند و ديگرى را نزد خود نگه مى‌داشتند و اين چوبها را سكوتال6 مى‌ناميدند. سپس چون زمانى مى‌رسيد كه بايد خبر نهانى براى او بفرستند يا دستورى بدهند يك تومارى از پوست بسيار باريك و بسيار دراز همچون تسمه باريك درست كرده و آن را بروى چوب خود پيچيده و چنان مى‌كردند كه هرگز جايى از آن پيدا نباشد و همه‌ى رويش پوشيده گردد. چون اينكار كرده مى‌شد مطلب خود را بر روى آن مى‌نوشتند و سپس تومار را باز کرده و آن را براى سردار مى‌فرستادند ولى چوب را نگاه مى‌داشتند و او چون آن را مى‌گرفت و هيچ چيزى از آن نمى‌توانست خواند زيرا حرفها و جمله‌ها بهمديگر مربوط نبود ولى چون چوب خود را مى‌گرفت و تومار را مى‌پيچيد بدانسان كه آنان پيچيده بودند و اين هنگام حرفها و جمله‌ها بهمديگر ارتباط پيدا مى‌كرد از اين راه بخواندن او دست مى‌يافت و مطلب را درمى‌يافت. از اينجاست كه آنان تومار را «استاف» مى‌خواندند كه بمعنى چوب است.
1ـ Milesis
2ـ شرح آن از پيش داده شده.
3ـ Eteocles
4ـ Archestratus
5ـ Thorax
6ـ Scytal
5) لوساندير ـ تکه‌ی 9
🔸 لوساندير اندازه براى مهر يا خشم خود نداشت : مهر او با دوستان يا ميهمانان خود اين بود كه ايشان را بر شهرها فرمانروا گرداند و اختيار و نيرويى بى‌اندازه بدست آنان بسپارد. خشم او نيز نابود كردن و ريشه كندن بود و به بيرون كردن و دور راندن از شهر هم خرسند نمى‌شد.
چنانكه در زمانهاى ديرترى چون مى‌ترسيد مبادا پيشوايان توده‌ی شهر ميليسا1 بگريزند و جان بدر ببرند از اين جهت كه جلوگيرى از گريز آنان بكند و كسانى را كه پنهان شده‌اند از نهانگاه بيرون بياورد سوگند ياد كرد كه هرگز آزارى بر ايشان نخواهد رسانيد و چون آن بيچارگان اين سخن را باور كرده آشكار شدند آنان را دستگير ساخته بحكمرانان اوليگارشى2 سپرد كه بكشند ، با آنكه شماره‌شان از هشتصد تن كمتر نبود. اينگونه كشتار هواداران دموكراسى كه در همه‌ی شهرها روى مى‌داد از همه‌ی گزندهاى او بيشتر و بدتر گرديد زيرا در اين كشتارها نه تنها كينه‌ی خود را مى‌جست و دشمنان خويش را از ميان برمى‌داشت بلكه چون اختيار را بدست دوستان و كسان خود سپرده بود و همگى اينان داراى اختيار آدمكشى بودند از اينجا هرگونه كينه‌جويى مى‌شد. از اينجا سخن ايتيوكليس3 لاكيدومونى درباره‌ی او شهرت بسيار يافت و آن اينكه «يونان دو لوساندير نخواهد زاييد.» ثئوفراستوس مى‌گويد كه آرخيستراتوس4 همين سخن را درباره‌ی الكبياديس گفته ولى الكبياديس تنها در زمينه‌ی باده‌خواريها و كامگزاريها اندازه نگه نمى‌داشت و در اين باره پرواى كسى را نمى‌كرد. اما از نيرومندى لوساندير مردم از اين جهت شكايت داشته و او را دشمن مى‌گرفتند كه هرگز رحم نمى‌شناخت و دلش بكسى نمى‌سوخت. پيش از آن بهيچ دادخواهى از دست لوساندير گوش داده نمى‌شد ولى چون فارنابازوس كه لوساندير او را رنجانيده و كشورش را تاراج كرده بود بشكايت برخاست و كسانى را به اسپارت فرستاد تا دادخواهى كنند ، ايفوران سخت خشمناك گرديدند و يكى از دوستان او را بنام ثوراكس5 بعنوان اينكه سيم از خانه‌ی او پيدا كرده‌اند بكشتند. سپس هم تومارى براى او فرستاده دستور دادند كه به اسپارت بازگردد. اما چگونگى نوشتن تومار آنكه ايفوران چون كسى را بسردارى يا فرماندهى دريايى مى‌فرستادند دو تا چوب گردى را كه از هرباره ماننده‌ی يكديگر است و روى همديگر بريده شده مى‌گرفتند كه يكى را بآن سردار يا فرمانده مى‌سپاردند و ديگرى را نزد خود نگه مى‌داشتند و اين چوبها را سكوتال6 مى‌ناميدند. سپس چون زمانى مى‌رسيد كه بايد خبر نهانى براى او بفرستند يا دستورى بدهند يك تومارى از پوست بسيار باريك و بسيار دراز همچون تسمه باريك درست كرده و آن را بروى چوب خود پيچيده و چنان مى‌كردند كه هرگز جايى از آن پيدا نباشد و همه‌ى رويش پوشيده گردد. چون اينكار كرده مى‌شد مطلب خود را بر روى آن مى‌نوشتند و سپس تومار را باز کرده و آن را براى سردار مى‌فرستادند ولى چوب را نگاه مى‌داشتند و او چون آن را مى‌گرفت و هيچ چيزى از آن نمى‌توانست خواند زيرا حرفها و جمله‌ها بهمديگر مربوط نبود ولى چون چوب خود را مى‌گرفت و تومار را مى‌پيچيد بدانسان كه آنان پيچيده بودند و اين هنگام حرفها و جمله‌ها بهمديگر ارتباط پيدا مى‌كرد از اين راه بخواندن او دست مى‌يافت و مطلب را درمى‌يافت. از اينجاست كه آنان تومار را «استاف» مى‌خواندند كه بمعنى چوب است.
1ـ Milesis
2ـ شرح آن از پيش داده شده.
3ـ Eteocles
4ـ Archestratus
5ـ Thorax
6ـ Scytal
tã ce andãze az ãmiqhã durand 1-2.pdf
152.9 KB
🔶 تا چه اندازه از آمیغها دورند!
🔸گرفتم سخن شما راستست و آنچه دارنده‌ی پرچم را به این كوششها برانگیخته آرزوی نام و آوازه است لیكن به هر حال ایرادهای گیرایی به كیش شما و به اندیشه‌هاتان میگیرد كه شما باید به آنها پاسخ دهید.
🔸انگیزه‌ی ایراد هرچه بوده باشد شما اگر كسان بافهم و حسابی هستید ، باید به ایرادهای او پاسخ دهید.
🔸دارنده‌ی پرچم روزی كه به این كار برخاست درمیان همه‌ی مؤلفان و نویسندگان ایران بنامترین و شناخته‌ترین كسی بود. زیرا از همه‌ی ایران تنها او میبود كه به كتابهایش در اروپا ارج گزارده به زبانهای اروپایی ترجمه میكردند و در سایه‌ی همان كتابها در پنج انجمن دانش كه یكی از آنها آكادمی آمریكا و دیگری انجمن همایون آسیایی لندن میبود ، عضویت میداشت كه چون به كوشش آغاز كرد از همه‌ی آنها چشم پوشید
🔸«آدمی را بیدانش ماندن و پاکدل بودن بهتر که دانش اندوختن و دزد و دغل گردیدن».
(هر دو بخش در یکجا)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)
🔸گرفتم سخن شما راستست و آنچه دارنده‌ی پرچم را به این كوششها برانگیخته آرزوی نام و آوازه است لیكن به هر حال ایرادهای گیرایی به كیش شما و به اندیشه‌هاتان میگیرد كه شما باید به آنها پاسخ دهید.
🔸انگیزه‌ی ایراد هرچه بوده باشد شما اگر كسان بافهم و حسابی هستید ، باید به ایرادهای او پاسخ دهید.
🔸دارنده‌ی پرچم روزی كه به این كار برخاست درمیان همه‌ی مؤلفان و نویسندگان ایران بنامترین و شناخته‌ترین كسی بود. زیرا از همه‌ی ایران تنها او میبود كه به كتابهایش در اروپا ارج گزارده به زبانهای اروپایی ترجمه میكردند و در سایه‌ی همان كتابها در پنج انجمن دانش كه یكی از آنها آكادمی آمریكا و دیگری انجمن همایون آسیایی لندن میبود ، عضویت میداشت كه چون به كوشش آغاز كرد از همه‌ی آنها چشم پوشید
🔸«آدمی را بیدانش ماندن و پاکدل بودن بهتر که دانش اندوختن و دزد و دغل گردیدن».
(هر دو بخش در یکجا)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)
✴️ ورجاوندْ بنیاد
(بخش سوم ، بند 15)
جزو یک از چهار
🔸 سررشته‌داري بايد مردم را از بيكاري و درماندگي بازدارد
در هر توده‌اي سررشته‌داري بايد نگهباني كردن بكارها و پيشه‌ها و بسامان داشتن آنها را از روي آيين ، يكي از باياهاي بزرگ خود داند و بآن كار ارج گزارد و نيك پروا كند. قانونها گزارد ، دستورها دهد ، كساني را به نگهباني و بازجويي گمارد.
بايد بكارهاي ناسزا و يا بيهوده ـ از دزدي و راهزني و كلاهبرداري و دغلكاري و قماربازي و لاتار و جادوگري و فالگيري و افسانه‌نويسي و دست بدست گردانيدن كالا و هرچه از اينگونه است ـ راه ندهد و بكساني كه گردن بآيين نمي‌گزارند كيفر دهد.
كسي نتواند گفت : «مردم خواهان افسانه ، يا فال ، يا كار بيهوده‌ي ديگريند و بدلخواه پول مي‌پردازند» و اين را بهانه نتواند آورد. زيرا خواستن مردم و بدلخواه پول پرداختن ايشان دليل سودمندي يك كار نتواند بود. همچنان كسي نتواند گفت : «من مي‌خواهم پولم را بافسانه‌گو يا بفالگير دهم و خود بهتر مي‌دانم». چه اين مفتخور پديد آوردن و سامان زندگاني را بهم زدنست. گذشته از زيانهاي ديگري كه از فال و افسانه و قمار و لاتار و مانند اينها پديد آيد ، در زندگاني توده‌اي كسي نتواند پي هوسهاي خود را گيرد و از آيين خرد سر بازپيچد.
(بخش سوم ، بند 15)
جزو یک از چهار
🔸 سررشته‌داري بايد مردم را از بيكاري و درماندگي بازدارد
در هر توده‌اي سررشته‌داري بايد نگهباني كردن بكارها و پيشه‌ها و بسامان داشتن آنها را از روي آيين ، يكي از باياهاي بزرگ خود داند و بآن كار ارج گزارد و نيك پروا كند. قانونها گزارد ، دستورها دهد ، كساني را به نگهباني و بازجويي گمارد.
بايد بكارهاي ناسزا و يا بيهوده ـ از دزدي و راهزني و كلاهبرداري و دغلكاري و قماربازي و لاتار و جادوگري و فالگيري و افسانه‌نويسي و دست بدست گردانيدن كالا و هرچه از اينگونه است ـ راه ندهد و بكساني كه گردن بآيين نمي‌گزارند كيفر دهد.
كسي نتواند گفت : «مردم خواهان افسانه ، يا فال ، يا كار بيهوده‌ي ديگريند و بدلخواه پول مي‌پردازند» و اين را بهانه نتواند آورد. زيرا خواستن مردم و بدلخواه پول پرداختن ايشان دليل سودمندي يك كار نتواند بود. همچنان كسي نتواند گفت : «من مي‌خواهم پولم را بافسانه‌گو يا بفالگير دهم و خود بهتر مي‌دانم». چه اين مفتخور پديد آوردن و سامان زندگاني را بهم زدنست. گذشته از زيانهاي ديگري كه از فال و افسانه و قمار و لاتار و مانند اينها پديد آيد ، در زندگاني توده‌اي كسي نتواند پي هوسهاي خود را گيرد و از آيين خرد سر بازپيچد.
🔶 در پیرامون ادبیات
نشست ششم : پس چرا كساني از شاعران هواداري مي‌نمايند؟
تکه‌ی 1
🔸 در اين نشست مي‌خواهم به پرسشي كه هميشه بميان مي‌آيد پاسخ دهم. هنگامي كه ما از بديهاي شاعران سخن مي‌رانيم كساني كه نمي‌خواهند بپذيرند چنين پاسخ مي‌دهند : «پس آنها كه تعريف از شعر كرده‌اند نفهميده‌اند؟!.»
پيداست كه اين پرسش يا ايراد ، عاميانه است. در برابر دليل بچنين سخني نبايد پرداخت. جاي شگفت نيست كه چيزي را گروهی فهميده باشند. با اين حال من آن را بي‌پاسخ نمي‌گزارم. ببينيم آن ستايندگان كيها بوده‌اند و از هر كدام جداگانه سخن رانيم :
يك دسته خود شاعران بوده‌اند كه ستايشهاي بسيار از خود و از كار خود كرده‌اند :
در شعر سه تن پيمبرانند
قوليست كه جملگي برآنند
هرچند كه لا نبي بعدي
فردوسي و انوري و سعدي
پيش و پسي هست صف كبريا
پس شعر آمد و پيش انبيا
ما اگر بخواهيم از راه روانشناسي درآمده انگيزه‌ی كار اين شاعران را بجوييم بايد بديده گيريم كه اين شاعران از يكسو پيروي از هوس خود كرده‌اند. زيرا با سخن بازي كردن و قافيه جفت گردانيدن خود بازيچه‌ايست ـ بازيچه‌ايست كه بسيار كسان آن را دوست دارند و لذت برند. بويژه كه چيزهاي ديگري از ستايش پادشاهان ، نشان دادن دانسته‌هاي خود ، پروردن مضمون ، دشنام دادن باين و آن درميان باشد. از يكسو هم فريب واژه‌ی «ادب» را خورده‌اند. يك واژه‌ی «ادب» با يك معني غلط پيدا شده و شناخته گرديده و دايره براي خود باز گردانيده بود كه با آنكه توده‌ي انبوه ارجي بآن نمي‌گزاردند يك دسته هواداري از آن مي‌نمودند. چون درميان عرب مي‌بوده در ايران نيز بايستي بود. شيوايي قرآن دستاويزي در دست اينان شده بود كه سخنبازي را چيز ارجداري وانمايند.
سپس نيز شعر در ايران ، از يكسو در دربارهاي پادشاهان و از يكسو در ميخانه‌ها جا براي خود باز كرده و بروييدن و باليدن پرداخت. سپس نيز بدآموزان بزرگي همچون خراباتيان و صوفيان شعر را افزاري براي خود گرفتند. اينها رويهم‌رفته شُوند رواج شعر در ايران گرديده و هزارها كسان را بشاعري واداشته است.
چنانكه گفتيم نافهمي بزرگ شاعران آن بوده كه شعر را خود خواستي شمارده‌اند. خود آن را كالايي شناخته پنداشته‌اند كه هرچه بيشتر بهتر. اينكه «سخن چه شعر باشد و چه نثر ، بايد بهر هوده‌اي[نتیجه] باشد ، سخن بيهوده دور از خرد است» چيزيست كه آنان نمي‌دانسته‌اند.
آنان تنها اين مي‌شناختند كه شعر وزنش و قافيه‌اش درست باشد و آراستگيهايي را از تشبيه و جناس و ترجيع و رد العجز الي الصدر و مانند اينها دربر دارد و مضمونهايي در آن گنجانيده گردد. تنها اينها را مي‌شناختند و اينبوده كه براي آنها فنهايي بنام عروض ، قوافي ، معاني ، بيان ، بديع پديد آورده‌اند. چهارديواري‌ای بدينسان براي كار خود ساخته بودند و انديشه‌هاشان از آن بيرون نمي‌رفت.
در حالي كه در بيرون آن چهارديوار جهان بزرگ ديگري هست. در بيرون آن چهارديوار زندگي توده‌اي هست كه بسيار ارجدار است و بايد نيكي يا بدي هر چيزي در ترازوي سود و زيان آن سنجيده شود. در بيرون آن چهارديوار خرد هست كه داور نيك بد مي‌باشد و در هر كاري بايد پيروي از داوري آن كرد.
شاعران از اينها ناآگاه و در درون آن چهارديوار كوس «ملك‌الملوكي» زده‌اند. سخنان بيهوده‌اي را بهم بافته و بيرون ريخته و بخود باليده‌اند :
من نمي‌دانم كه اين جنس سخن را نام چيست
نه نبوت مي‌توانم خواندنش نه ساحري
شكرشكن شوند همه‌ی طوطيان هند
زين قند پارسي كه به بنگاله مي‌رود
عراق و شام گرفتي بشعر خود حافظ
بيا كه نوبت بغداد و وقت تبريز است
به هر حال ستايشهايي كه شاعران از خود كرده‌اند درخور ارجي نيست.
نشست ششم : پس چرا كساني از شاعران هواداري مي‌نمايند؟
تکه‌ی 1
🔸 در اين نشست مي‌خواهم به پرسشي كه هميشه بميان مي‌آيد پاسخ دهم. هنگامي كه ما از بديهاي شاعران سخن مي‌رانيم كساني كه نمي‌خواهند بپذيرند چنين پاسخ مي‌دهند : «پس آنها كه تعريف از شعر كرده‌اند نفهميده‌اند؟!.»
پيداست كه اين پرسش يا ايراد ، عاميانه است. در برابر دليل بچنين سخني نبايد پرداخت. جاي شگفت نيست كه چيزي را گروهی فهميده باشند. با اين حال من آن را بي‌پاسخ نمي‌گزارم. ببينيم آن ستايندگان كيها بوده‌اند و از هر كدام جداگانه سخن رانيم :
يك دسته خود شاعران بوده‌اند كه ستايشهاي بسيار از خود و از كار خود كرده‌اند :
در شعر سه تن پيمبرانند
قوليست كه جملگي برآنند
هرچند كه لا نبي بعدي
فردوسي و انوري و سعدي
پيش و پسي هست صف كبريا
پس شعر آمد و پيش انبيا
ما اگر بخواهيم از راه روانشناسي درآمده انگيزه‌ی كار اين شاعران را بجوييم بايد بديده گيريم كه اين شاعران از يكسو پيروي از هوس خود كرده‌اند. زيرا با سخن بازي كردن و قافيه جفت گردانيدن خود بازيچه‌ايست ـ بازيچه‌ايست كه بسيار كسان آن را دوست دارند و لذت برند. بويژه كه چيزهاي ديگري از ستايش پادشاهان ، نشان دادن دانسته‌هاي خود ، پروردن مضمون ، دشنام دادن باين و آن درميان باشد. از يكسو هم فريب واژه‌ی «ادب» را خورده‌اند. يك واژه‌ی «ادب» با يك معني غلط پيدا شده و شناخته گرديده و دايره براي خود باز گردانيده بود كه با آنكه توده‌ي انبوه ارجي بآن نمي‌گزاردند يك دسته هواداري از آن مي‌نمودند. چون درميان عرب مي‌بوده در ايران نيز بايستي بود. شيوايي قرآن دستاويزي در دست اينان شده بود كه سخنبازي را چيز ارجداري وانمايند.
سپس نيز شعر در ايران ، از يكسو در دربارهاي پادشاهان و از يكسو در ميخانه‌ها جا براي خود باز كرده و بروييدن و باليدن پرداخت. سپس نيز بدآموزان بزرگي همچون خراباتيان و صوفيان شعر را افزاري براي خود گرفتند. اينها رويهم‌رفته شُوند رواج شعر در ايران گرديده و هزارها كسان را بشاعري واداشته است.
چنانكه گفتيم نافهمي بزرگ شاعران آن بوده كه شعر را خود خواستي شمارده‌اند. خود آن را كالايي شناخته پنداشته‌اند كه هرچه بيشتر بهتر. اينكه «سخن چه شعر باشد و چه نثر ، بايد بهر هوده‌اي[نتیجه] باشد ، سخن بيهوده دور از خرد است» چيزيست كه آنان نمي‌دانسته‌اند.
آنان تنها اين مي‌شناختند كه شعر وزنش و قافيه‌اش درست باشد و آراستگيهايي را از تشبيه و جناس و ترجيع و رد العجز الي الصدر و مانند اينها دربر دارد و مضمونهايي در آن گنجانيده گردد. تنها اينها را مي‌شناختند و اينبوده كه براي آنها فنهايي بنام عروض ، قوافي ، معاني ، بيان ، بديع پديد آورده‌اند. چهارديواري‌ای بدينسان براي كار خود ساخته بودند و انديشه‌هاشان از آن بيرون نمي‌رفت.
در حالي كه در بيرون آن چهارديوار جهان بزرگ ديگري هست. در بيرون آن چهارديوار زندگي توده‌اي هست كه بسيار ارجدار است و بايد نيكي يا بدي هر چيزي در ترازوي سود و زيان آن سنجيده شود. در بيرون آن چهارديوار خرد هست كه داور نيك بد مي‌باشد و در هر كاري بايد پيروي از داوري آن كرد.
شاعران از اينها ناآگاه و در درون آن چهارديوار كوس «ملك‌الملوكي» زده‌اند. سخنان بيهوده‌اي را بهم بافته و بيرون ريخته و بخود باليده‌اند :
من نمي‌دانم كه اين جنس سخن را نام چيست
نه نبوت مي‌توانم خواندنش نه ساحري
شكرشكن شوند همه‌ی طوطيان هند
زين قند پارسي كه به بنگاله مي‌رود
عراق و شام گرفتي بشعر خود حافظ
بيا كه نوبت بغداد و وقت تبريز است
به هر حال ستايشهايي كه شاعران از خود كرده‌اند درخور ارجي نيست.
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش یکم
5) لوساندير ـ تکه‌ی 10
🔸 بارى چون تومار به لوساندير رسيد سراسيمه گرديد زيرا از دادخواهى و دشمنى فارنابازوس مى‌ترسید و اينبود كه بديدار او شتافت و اميدوار بود كه با ديدن او گفتگو را از ميان خواهد برداشت. اينبود چون نزد او رسيد خواستار گرديد كه نامه‌ی ديگرى بقاضيان نوشته خرسندى از او نمايد و چنين بگويد كه شكايتى از وى ندارد. بايد گفت فارنابازوس را درست نمى‌شناخت و اين نمى‌دانست كه او زيركتر از خود وى مى‌باشد. چه فارنابازوس كاغذى را درست از روى خواهش او نوشته بانجام رسانيد. ولى در نهان نيز نامه‌ی ديگرى كه از هر باره مانند آن مى‌نمود نوشته و در نزد خود نگهداشت كه چون هنگام مهر كردن رسيد اين يكى را مهر كرده بجاى آن يكى به لوساندير سپرد. اينبود لوساندير چون به لاكيدومون رسيد و بدانسان كه رسم بود بنزد قاضيان رفت آن نامه‌ی فارنابازوس را بايشان داد و شك نداشت كه شكايتى از او بازنمانده. زيرا لاكيدومونيان فارنابازوس را در نتيجه‌ی آن جانفشانيها كه در راه ايشان كرده بود و در جنگها هميشه بيش از ديگر سركردگان پادشاه مى‌كوشيد بسيار دوست مى‌داشتند و اينزمان او نيز از لوساندير خرسندى آشكار ساخته بود. قاضيان آن نوشته را خوانده دوباره بخود او پس دادند و او آن را خوانده دانست كه فريب خورده است و اينبود با حالى كه خود را نمى‌شناخت از آنجا بيرون آمد.
ولى پس از چند روز دوباره به ايفوران چنين گفت كه بايد به پرستشگاه آمون رفته بآن خدا قربانيهايى كه بهنگام جنگ نذر گفته بگزارد. برخى اين را براستى باور مى‌نمايند كه هنگامى كه او شهر آفوتاى1 را در ثراكى محاصره كرده بود ناگهان در خواب آمون را ديد جلو او ايستاده است و او چنين فهميد كه خدا برداشتن محاصره را خواستار است و اينبود محاصره را برداشته و بمردم شهر دستور داد قربانيها براى خدا بكنند و خود در دل گزاشت كه سفرى به ليبوا كرده آمون را از خود خرسند گرداند. ولى بيشتر كسان مى‌گويند خدا جز بهانه نبود و حقيقت اينست كه او از ايفوران مى‌ترسيد و در آنجا در شهر هميشه بايستى يوغ فرمانبردارى آنان را بر گردن خود داشته بى‌بهره از آزادى و خودسرى باشد اينبود خواست بسفرى برخيزد و مدتى در آن آسوده و آزاد به گردش و تماشا بپردازد ، همچون اسب كه چون او را از چراگاه آزاد به اصطبل آوردند يا بكارى واداشتند ناخرسندى مى‌نمايد و دوباره آزادى مى‌خواهد. آنچه را كه ايفوروس درباره‌ی اين سفر و علتهاى آن سروده آن را نيز در جاى خود خواهم آورد.
با آنكه ايفوران بآسانى اجازه‌ی بيرون رفتن نمى‌دادند او آهنگ رفتن نمود و چون در راه بود پادشاهان ديدند كه اگر شهرها را همچنان در دست دوستان و هواداران او بازگزارند در آن حال چنانست كه خود او هنوز به يونانستان فرمان مى‌راند اينبود كه تدبيرهايى براى برانداختن دوستان او از كار و بازگردانيدن فرمانروايى مردم بيانديشيدند. ولى بر سر اين كارها شورش پديد آمد و بيش از همه آتنيان از فولى2 بر سر سى تن فرمانروايان خود تاختند و بر آنان فيروز درآمدند. اينبود كه لوساندير با شتاب به يونان بازگشته لاكيدومونيان را بر اين واداشت كه بهواداران اوليگارشى ياورى نمايند و هواداران دموكراسى را سر بكوبند. اما با آتنيان بيش از همه صد تالنت نزد سى تن فرستادند كه خرج جنگ كنند و خود لوساندير بنام سردار بيارى آنان شتافت. ولى پادشاهان چون برو رشك مى‌بردند و مى‌ترسيدند كه دوباره او آتن را بگشايد اينبود تصميم گرفتند يكى از ايشان سمت سردارى داشته باشد و براى اين كار پااوسانياس3 برگزيده شد و او چون روانه گرديد اگرچه در بيرون خود را هوادار بيدادگران مى‌نمايد و بدشمنى مردم مى‌كوشيد ولى در نهان براى صلح تلاش داشت تا بجنگ نياز نباشد و لوساندير دوباره آنجا را نگشايد و دوباره سررشته‌دار كارهاى آتن نگردد. اين كار را او بآسانى انجام داد و با آتنيان صلح كرد و شورش را خوابانيد و بدينسان راه بهانه را براى هوسهاى لوساندير بسته داشت. اگرچه پس از ديرى آتنيان دوباره بشورش برخاستند و او در اين باره نكوهشها مى‌ديد زيرا مردم چنين باور كردند كه هر زمان كه اوليگارشى برداشته شود دوباره آشوبها پديدار خواهد بود و از اين جهت لوساندير هرچه بيشتر گراييدند و درباره‌ی او چنين باور نمودند كه هرگز پرواى گفته‌هاى اين و آن را ندارد و اعتنا بديگران نمى‌كند و تنها فيروزى اسپارت را خواستار مى‌باشد.
1ـ Aphytae
2ـ Phyle
3ـ Pausanias يكى از دو پادشاه اسپارت.
5) لوساندير ـ تکه‌ی 10
🔸 بارى چون تومار به لوساندير رسيد سراسيمه گرديد زيرا از دادخواهى و دشمنى فارنابازوس مى‌ترسید و اينبود كه بديدار او شتافت و اميدوار بود كه با ديدن او گفتگو را از ميان خواهد برداشت. اينبود چون نزد او رسيد خواستار گرديد كه نامه‌ی ديگرى بقاضيان نوشته خرسندى از او نمايد و چنين بگويد كه شكايتى از وى ندارد. بايد گفت فارنابازوس را درست نمى‌شناخت و اين نمى‌دانست كه او زيركتر از خود وى مى‌باشد. چه فارنابازوس كاغذى را درست از روى خواهش او نوشته بانجام رسانيد. ولى در نهان نيز نامه‌ی ديگرى كه از هر باره مانند آن مى‌نمود نوشته و در نزد خود نگهداشت كه چون هنگام مهر كردن رسيد اين يكى را مهر كرده بجاى آن يكى به لوساندير سپرد. اينبود لوساندير چون به لاكيدومون رسيد و بدانسان كه رسم بود بنزد قاضيان رفت آن نامه‌ی فارنابازوس را بايشان داد و شك نداشت كه شكايتى از او بازنمانده. زيرا لاكيدومونيان فارنابازوس را در نتيجه‌ی آن جانفشانيها كه در راه ايشان كرده بود و در جنگها هميشه بيش از ديگر سركردگان پادشاه مى‌كوشيد بسيار دوست مى‌داشتند و اينزمان او نيز از لوساندير خرسندى آشكار ساخته بود. قاضيان آن نوشته را خوانده دوباره بخود او پس دادند و او آن را خوانده دانست كه فريب خورده است و اينبود با حالى كه خود را نمى‌شناخت از آنجا بيرون آمد.
ولى پس از چند روز دوباره به ايفوران چنين گفت كه بايد به پرستشگاه آمون رفته بآن خدا قربانيهايى كه بهنگام جنگ نذر گفته بگزارد. برخى اين را براستى باور مى‌نمايند كه هنگامى كه او شهر آفوتاى1 را در ثراكى محاصره كرده بود ناگهان در خواب آمون را ديد جلو او ايستاده است و او چنين فهميد كه خدا برداشتن محاصره را خواستار است و اينبود محاصره را برداشته و بمردم شهر دستور داد قربانيها براى خدا بكنند و خود در دل گزاشت كه سفرى به ليبوا كرده آمون را از خود خرسند گرداند. ولى بيشتر كسان مى‌گويند خدا جز بهانه نبود و حقيقت اينست كه او از ايفوران مى‌ترسيد و در آنجا در شهر هميشه بايستى يوغ فرمانبردارى آنان را بر گردن خود داشته بى‌بهره از آزادى و خودسرى باشد اينبود خواست بسفرى برخيزد و مدتى در آن آسوده و آزاد به گردش و تماشا بپردازد ، همچون اسب كه چون او را از چراگاه آزاد به اصطبل آوردند يا بكارى واداشتند ناخرسندى مى‌نمايد و دوباره آزادى مى‌خواهد. آنچه را كه ايفوروس درباره‌ی اين سفر و علتهاى آن سروده آن را نيز در جاى خود خواهم آورد.
با آنكه ايفوران بآسانى اجازه‌ی بيرون رفتن نمى‌دادند او آهنگ رفتن نمود و چون در راه بود پادشاهان ديدند كه اگر شهرها را همچنان در دست دوستان و هواداران او بازگزارند در آن حال چنانست كه خود او هنوز به يونانستان فرمان مى‌راند اينبود كه تدبيرهايى براى برانداختن دوستان او از كار و بازگردانيدن فرمانروايى مردم بيانديشيدند. ولى بر سر اين كارها شورش پديد آمد و بيش از همه آتنيان از فولى2 بر سر سى تن فرمانروايان خود تاختند و بر آنان فيروز درآمدند. اينبود كه لوساندير با شتاب به يونان بازگشته لاكيدومونيان را بر اين واداشت كه بهواداران اوليگارشى ياورى نمايند و هواداران دموكراسى را سر بكوبند. اما با آتنيان بيش از همه صد تالنت نزد سى تن فرستادند كه خرج جنگ كنند و خود لوساندير بنام سردار بيارى آنان شتافت. ولى پادشاهان چون برو رشك مى‌بردند و مى‌ترسيدند كه دوباره او آتن را بگشايد اينبود تصميم گرفتند يكى از ايشان سمت سردارى داشته باشد و براى اين كار پااوسانياس3 برگزيده شد و او چون روانه گرديد اگرچه در بيرون خود را هوادار بيدادگران مى‌نمايد و بدشمنى مردم مى‌كوشيد ولى در نهان براى صلح تلاش داشت تا بجنگ نياز نباشد و لوساندير دوباره آنجا را نگشايد و دوباره سررشته‌دار كارهاى آتن نگردد. اين كار را او بآسانى انجام داد و با آتنيان صلح كرد و شورش را خوابانيد و بدينسان راه بهانه را براى هوسهاى لوساندير بسته داشت. اگرچه پس از ديرى آتنيان دوباره بشورش برخاستند و او در اين باره نكوهشها مى‌ديد زيرا مردم چنين باور كردند كه هر زمان كه اوليگارشى برداشته شود دوباره آشوبها پديدار خواهد بود و از اين جهت لوساندير هرچه بيشتر گراييدند و درباره‌ی او چنين باور نمودند كه هرگز پرواى گفته‌هاى اين و آن را ندارد و اعتنا بديگران نمى‌كند و تنها فيروزى اسپارت را خواستار مى‌باشد.
1ـ Aphytae
2ـ Phyle
3ـ Pausanias يكى از دو پادشاه اسپارت.
beMakke miravid 1.pdf
133.1 KB
🔶 به مکه میروید؟!..
(بخش یکم)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)
🔸«حج» یا رفتن مسلمانان توانا به مكه و گرد آمدن در آنجا «از عبادتهای سیاسی» اسلام می‌بوده ، وگرنه نه خدا را خانه‌ای هست و نه او را نیازی به توانگران و گرد آمدن آنان می‌باشد.
🔸ولی امروز كه خلافت اسلامی بهم خورده ، كشور اسلامی از میان رفته ، مسلمانان در هر كجا كه هستند حكومتهای نژادی برپا گردانیده‌اند ، و قانونهای اروپا را آورده جانشین فقه اسلام گردانیده‌اند ، و انبوه مسلمانان در زیر دست بیگانگان میزیند ، دیگر چه معنایی برای «حج» بازمیماند؟!.
(بخش یکم)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)
🔸«حج» یا رفتن مسلمانان توانا به مكه و گرد آمدن در آنجا «از عبادتهای سیاسی» اسلام می‌بوده ، وگرنه نه خدا را خانه‌ای هست و نه او را نیازی به توانگران و گرد آمدن آنان می‌باشد.
🔸ولی امروز كه خلافت اسلامی بهم خورده ، كشور اسلامی از میان رفته ، مسلمانان در هر كجا كه هستند حكومتهای نژادی برپا گردانیده‌اند ، و قانونهای اروپا را آورده جانشین فقه اسلام گردانیده‌اند ، و انبوه مسلمانان در زیر دست بیگانگان میزیند ، دیگر چه معنایی برای «حج» بازمیماند؟!.
✴️ ورجاوندْ بنیاد
(بخش سوم ، بند 15)
جزو دو از چهار
🔸 سررشته‌داري بايد مردم را از بيكاري و درماندگي بازدارد
كساني هم مي‌گويند : «همه‌ي كارها با خرد نتواند بود و بايد به سَهِشها1 نيز ميداني گشاد». بايد پاسخ داد : اينها كه بگفتگو آمده هوس است نه سهش. آنگاه چه هوس و چه سهش بايد پيرو خرد باشد. در زندگاني براي هوسها و سهشها نيز ميداني گشاده مي‌باشد. ولي چون هوس يا سهش كور است و نيك از بد و سود از زيان نتواند شناخت بايد رشته‌ي آنها در دست خرد باشد. ما اگر سهشها را آزاد گزاريم بايد قانونها را از ميان برداريم. چه بيشتر گناهها و بزه‌ها (اگر نگوييم همه‌ي آنها) هوده‌ي2 هوسها و سهشها باشد.
به هر حال چه افسانه‌نويسي و چه چامه‌سرايي و چه ماننده‌ي اينها را كار يا پيشه نتوان گرفت. از ديده‌ي داوري خرد به ساختن بازيچه براي كودكان و اينگونه كارها ارج توان گزاشت و بافسانه‌نويسي و چامه‌سرايي و ماننده‌ي اينها نتوان گزاشت.
سررشته‌داري بايد به مستمندان3 نگهداري كند و از گدايي به هر بهانه‌اي باشد جلو گيرد. از مفتخوري چه بدستاويز پيشوايي و راهنمايي و چه به هر دستاويز ديگري جلو گيرد. ببازارها و كارخانه‌ها نگهبانان گمارد و از فزونجويي بدستياري سرمايه يا ماشين جلو گيرد. براي كالاها بها هَكانيده4 از گرانفروشي بسيجندگان و بازارگانان جلو گيرد.
بايد از پزشك و آموزگار گرفته تا هيزم‌شكن و چاه‌كن (و همچنان كارمندان اداره‌ها) براي مزدهاشان دادگرانه اندازه هكاند. ارزش هر كاري از روي سوديست كه بزندگاني توده‌اي مي‌رساند و نيازي كه بآن هست. همچنان بايد رنجي كه در راه انجام آن كشيده شده بديده گرفت.
يكي از نافهميها كه امروز هست آنست كه كارهايي را كه به رنج تنی بيشتر نيازمند است ـ همچون هيزم‌شكني و چاه‌كني و خشت‌زني و مانند اينها ـ خوارتر مي‌گيرند و مزد كمتر مي‌پردازند. ولي از ديده‌ي آميغ‌پژوهي5 اينها خوار نيست و مزد آنها را نيز دادگرانه بايد هكانيد : مثلاً يك هيزم‌شكن كه با دست و تبر كار مي‌كند در يك روز بيش از پانصد و ششصد كيلو هيزم نشكند. پس بايد ديد يك خاندان كه شماره‌ي باشندگانش6 فزون از اندازه نيست روزانه چند مي‌خواهد تا ميانه‌روانه زندگي كند ، بآن اَند7 مزد هكانيد.
1: احساسات
2: نتیجه‌ی
3: مستحقان
4: تعیین کرده
5: حقیقت‌جویی
6: ساکنانش ، حاضرانش
7: مقدار ، مبلغ
(بخش سوم ، بند 15)
جزو دو از چهار
🔸 سررشته‌داري بايد مردم را از بيكاري و درماندگي بازدارد
كساني هم مي‌گويند : «همه‌ي كارها با خرد نتواند بود و بايد به سَهِشها1 نيز ميداني گشاد». بايد پاسخ داد : اينها كه بگفتگو آمده هوس است نه سهش. آنگاه چه هوس و چه سهش بايد پيرو خرد باشد. در زندگاني براي هوسها و سهشها نيز ميداني گشاده مي‌باشد. ولي چون هوس يا سهش كور است و نيك از بد و سود از زيان نتواند شناخت بايد رشته‌ي آنها در دست خرد باشد. ما اگر سهشها را آزاد گزاريم بايد قانونها را از ميان برداريم. چه بيشتر گناهها و بزه‌ها (اگر نگوييم همه‌ي آنها) هوده‌ي2 هوسها و سهشها باشد.
به هر حال چه افسانه‌نويسي و چه چامه‌سرايي و چه ماننده‌ي اينها را كار يا پيشه نتوان گرفت. از ديده‌ي داوري خرد به ساختن بازيچه براي كودكان و اينگونه كارها ارج توان گزاشت و بافسانه‌نويسي و چامه‌سرايي و ماننده‌ي اينها نتوان گزاشت.
سررشته‌داري بايد به مستمندان3 نگهداري كند و از گدايي به هر بهانه‌اي باشد جلو گيرد. از مفتخوري چه بدستاويز پيشوايي و راهنمايي و چه به هر دستاويز ديگري جلو گيرد. ببازارها و كارخانه‌ها نگهبانان گمارد و از فزونجويي بدستياري سرمايه يا ماشين جلو گيرد. براي كالاها بها هَكانيده4 از گرانفروشي بسيجندگان و بازارگانان جلو گيرد.
بايد از پزشك و آموزگار گرفته تا هيزم‌شكن و چاه‌كن (و همچنان كارمندان اداره‌ها) براي مزدهاشان دادگرانه اندازه هكاند. ارزش هر كاري از روي سوديست كه بزندگاني توده‌اي مي‌رساند و نيازي كه بآن هست. همچنان بايد رنجي كه در راه انجام آن كشيده شده بديده گرفت.
يكي از نافهميها كه امروز هست آنست كه كارهايي را كه به رنج تنی بيشتر نيازمند است ـ همچون هيزم‌شكني و چاه‌كني و خشت‌زني و مانند اينها ـ خوارتر مي‌گيرند و مزد كمتر مي‌پردازند. ولي از ديده‌ي آميغ‌پژوهي5 اينها خوار نيست و مزد آنها را نيز دادگرانه بايد هكانيد : مثلاً يك هيزم‌شكن كه با دست و تبر كار مي‌كند در يك روز بيش از پانصد و ششصد كيلو هيزم نشكند. پس بايد ديد يك خاندان كه شماره‌ي باشندگانش6 فزون از اندازه نيست روزانه چند مي‌خواهد تا ميانه‌روانه زندگي كند ، بآن اَند7 مزد هكانيد.
1: احساسات
2: نتیجه‌ی
3: مستحقان
4: تعیین کرده
5: حقیقت‌جویی
6: ساکنانش ، حاضرانش
7: مقدار ، مبلغ
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش یکم
5) لوساندير ـ تکه‌ی 11
🔸 لوساندير زبانش نيز در گفتگو برنده بود و بكسانى كه باو پيكار آغاز مى‌نمود پاسخهاى تند مى‌داد. مثلاً مردم آرگوس با لاكيدومونيان بر سر خاكهاى سرحدى گفتگو داشتند و با آنكه دليلهاى روشنتر براى دعوى خود مى‌آوردند لوساندير دست به شمشير برده چنين میگفت : «دليلهاى روشن را كسى درباره‌ی دعوى خود آورده كه شمشير داشته باشد.» بمردى از ميگارا كه در گفتگوى خود با او گستاخى مى‌نمود چنين گفت : «دوست من! اين زبان بايد از شهر آمده باشد.» بويوتيان كه رفتار دورويه داشتند او چون خواست از زمين ايشان بگذرد چنين پرسيد : «آيا نيزه‌ها را بلند داشته از سرزمين شما بگذريم يا سرهاى آنها را پايين برگردانيم؟» چون مردم كونثيس سركشى نمودند و او لشكر باينجا آورده و تا ديوارهاى شهر نزديك رفت ديد لاكيدومونيان در هجوم بديوارها ايستادگى مى‌نمايند و در اين ميان چون يك خرگوشى از ديوار به خندق مى‌جهد لوساندير خرگوش را نشان داد و گفت : «دشمنى كه از تنبلى خرگوش بر روى ديوارشان خوابيده شما از ايشان مى‌ترسيد؟»
چون پادشاه آگيس بمرد ازو يك برادرى بنام آگيسيلاوس1 بازماند و لئونتوخيديس2 پسر او گمان كرده مى‌شد. لوساندير هوادارى از آگيسيلاوس كرده او را واداشت كه طلب پادشاهى كند و چنين مى‌گفت كه پسر راستين هرکوليس اوست. لئونتوخيديس اين شك درباره‌ی او مى‌رفت كه پسر الكبياديس باشد زيرا در هنگامى كه او در اسپارت پناهنده‌ی لاكيدومونيان بود در نهان آشنايى با تيمايا3 زن آگيس پادشاه يافته بود. گفته‌اند : آگيس ماهها را شمرده4 چنين دريافت كه وى پسر او نيست و اينبود كه او را نمى‌نواخت و پسر خود نمى‌خواند. ولى چون در بيماريش به هيرايا5 آورده شد اينزمان او را به پسرى خود پذيرفت و اين يا به جهت خواهش و لابه‌ی خود آن پسر يا در نتيجه‌ی خواهش دوستان وى بود. بهرحال در نزد گروه انبوهى اقرار به پسرى او كرده و از آنان خواستار گرديد كه باين اعتراف شهادت در نزد لاكيدومونيان بدهند و اين بگفته بمرد. آن كسان گواهى خود را بسود لئونتوخيديس بگزاردند و آگيسيلاوس اگرچه از يك سوى خود او نيكنامى فراوان داشت پشتيبانى لوساندير مايه‌ی ديگرى بر پيشرفت كار او بود ، ليكن از سوى ديگر ديوپثيس6 كه مردى آزموده در كار وحى خدايان بود ، وحيى از خدايان مدعى شده چنين مى‌گفت كه آگيسيلاوس كه مردى لنگ مى‌باشد خدايان پادشاهى او را نمى‌پسندند. ليكن لوساندير سخن او را رد كرده مى‌گفت : ديوپثيس در وحى تغييرى داده زيرا هرگز خدايان بددل نخواهند بود كه يك لنگى بر لاكيدومونيان پادشاهى كند ولى اگر كسانى كه تبار درستى ندارند بر پسران هركوليس فرمانروا باشند هرآينه خود فرمانروايى لنگ و بى‌پا خواهد گرديد. با اين سخن دلنشين و با نيرويى كه داشت سرانجام پادشاهى را ازآن آگيسيلاوس گردانيده قصد خود را پيش برد.
پس از آن بيدرنگ آگيسيلاوس را واداشت كه سپاهى براى فرستادن به آسيا بيارايد و باو پندها مى‌دادند كه اگر لشكر بر آسيا ببرد بر ايرانيان دست يافته و پادشاهى آنان را برانداخته شهرت و نام بى‌اندازه‌اى درست خواهد كرد. نيز او نامه‌ها بدوستان خود در آسيا نوشته آنان را واداشت كه آگيسيلاوس را براى خود سردار خواهش كنند تا زيردست او با آسياييان جنگ نمايند و آنان اين پيشنهاد را پذيرفته نماينده به اسپارت فرستادند و آگيسيلاوس را براى خود سردار خواستند. اين خود نيكى ديگرى از لوساندير درباره‌ی آگيسيلاوس بود كه كمتر از نيكى نخستين ارج نداشت. ولى پادشاهان با خودخواهى و گردنفرازى كه در نهاد خود دارند و بايستى هم داشته باشند اين برنمى‌تابند كه كسانى در شهرت و نيكى همپايه‌ی ايشان باشند و اينست كه از نيكيهاى اين كسان هم چشم پوشيده حسودانه آنان را برمى‌اندازند.
1ـ سرگذشت او خواهد آمد
2ـ Leontychides
3ـ Timaea
4ـ این پسر را نشبت به الکبیادیس میدادند چنانچه در پیش گفتیم که نسبت رابطه‌ی میانه‌ی او با زن آگیس داده می‌شد.
5ـ Heraea
6ـ Diopithes
5) لوساندير ـ تکه‌ی 11
🔸 لوساندير زبانش نيز در گفتگو برنده بود و بكسانى كه باو پيكار آغاز مى‌نمود پاسخهاى تند مى‌داد. مثلاً مردم آرگوس با لاكيدومونيان بر سر خاكهاى سرحدى گفتگو داشتند و با آنكه دليلهاى روشنتر براى دعوى خود مى‌آوردند لوساندير دست به شمشير برده چنين میگفت : «دليلهاى روشن را كسى درباره‌ی دعوى خود آورده كه شمشير داشته باشد.» بمردى از ميگارا كه در گفتگوى خود با او گستاخى مى‌نمود چنين گفت : «دوست من! اين زبان بايد از شهر آمده باشد.» بويوتيان كه رفتار دورويه داشتند او چون خواست از زمين ايشان بگذرد چنين پرسيد : «آيا نيزه‌ها را بلند داشته از سرزمين شما بگذريم يا سرهاى آنها را پايين برگردانيم؟» چون مردم كونثيس سركشى نمودند و او لشكر باينجا آورده و تا ديوارهاى شهر نزديك رفت ديد لاكيدومونيان در هجوم بديوارها ايستادگى مى‌نمايند و در اين ميان چون يك خرگوشى از ديوار به خندق مى‌جهد لوساندير خرگوش را نشان داد و گفت : «دشمنى كه از تنبلى خرگوش بر روى ديوارشان خوابيده شما از ايشان مى‌ترسيد؟»
چون پادشاه آگيس بمرد ازو يك برادرى بنام آگيسيلاوس1 بازماند و لئونتوخيديس2 پسر او گمان كرده مى‌شد. لوساندير هوادارى از آگيسيلاوس كرده او را واداشت كه طلب پادشاهى كند و چنين مى‌گفت كه پسر راستين هرکوليس اوست. لئونتوخيديس اين شك درباره‌ی او مى‌رفت كه پسر الكبياديس باشد زيرا در هنگامى كه او در اسپارت پناهنده‌ی لاكيدومونيان بود در نهان آشنايى با تيمايا3 زن آگيس پادشاه يافته بود. گفته‌اند : آگيس ماهها را شمرده4 چنين دريافت كه وى پسر او نيست و اينبود كه او را نمى‌نواخت و پسر خود نمى‌خواند. ولى چون در بيماريش به هيرايا5 آورده شد اينزمان او را به پسرى خود پذيرفت و اين يا به جهت خواهش و لابه‌ی خود آن پسر يا در نتيجه‌ی خواهش دوستان وى بود. بهرحال در نزد گروه انبوهى اقرار به پسرى او كرده و از آنان خواستار گرديد كه باين اعتراف شهادت در نزد لاكيدومونيان بدهند و اين بگفته بمرد. آن كسان گواهى خود را بسود لئونتوخيديس بگزاردند و آگيسيلاوس اگرچه از يك سوى خود او نيكنامى فراوان داشت پشتيبانى لوساندير مايه‌ی ديگرى بر پيشرفت كار او بود ، ليكن از سوى ديگر ديوپثيس6 كه مردى آزموده در كار وحى خدايان بود ، وحيى از خدايان مدعى شده چنين مى‌گفت كه آگيسيلاوس كه مردى لنگ مى‌باشد خدايان پادشاهى او را نمى‌پسندند. ليكن لوساندير سخن او را رد كرده مى‌گفت : ديوپثيس در وحى تغييرى داده زيرا هرگز خدايان بددل نخواهند بود كه يك لنگى بر لاكيدومونيان پادشاهى كند ولى اگر كسانى كه تبار درستى ندارند بر پسران هركوليس فرمانروا باشند هرآينه خود فرمانروايى لنگ و بى‌پا خواهد گرديد. با اين سخن دلنشين و با نيرويى كه داشت سرانجام پادشاهى را ازآن آگيسيلاوس گردانيده قصد خود را پيش برد.
پس از آن بيدرنگ آگيسيلاوس را واداشت كه سپاهى براى فرستادن به آسيا بيارايد و باو پندها مى‌دادند كه اگر لشكر بر آسيا ببرد بر ايرانيان دست يافته و پادشاهى آنان را برانداخته شهرت و نام بى‌اندازه‌اى درست خواهد كرد. نيز او نامه‌ها بدوستان خود در آسيا نوشته آنان را واداشت كه آگيسيلاوس را براى خود سردار خواهش كنند تا زيردست او با آسياييان جنگ نمايند و آنان اين پيشنهاد را پذيرفته نماينده به اسپارت فرستادند و آگيسيلاوس را براى خود سردار خواستند. اين خود نيكى ديگرى از لوساندير درباره‌ی آگيسيلاوس بود كه كمتر از نيكى نخستين ارج نداشت. ولى پادشاهان با خودخواهى و گردنفرازى كه در نهاد خود دارند و بايستى هم داشته باشند اين برنمى‌تابند كه كسانى در شهرت و نيكى همپايه‌ی ايشان باشند و اينست كه از نيكيهاى اين كسان هم چشم پوشيده حسودانه آنان را برمى‌اندازند.
1ـ سرگذشت او خواهد آمد
2ـ Leontychides
3ـ Timaea
4ـ این پسر را نشبت به الکبیادیس میدادند چنانچه در پیش گفتیم که نسبت رابطه‌ی میانه‌ی او با زن آگیس داده می‌شد.
5ـ Heraea
6ـ Diopithes
beMakke miravid 2.pdf
130.5 KB
🔶 به مکه میروید؟!..
(بخش دوم)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)
🔸حکومت ملایان با همه‌ی لافهایی که میزند تاکنون گردن به همه‌ی ستمهای آنان [شیخهای عربستان] گزارده و برای آنکه راه حج باز بماند تا دکان ملایان از رواج نیفتد به هر خواری در برابر عربستانیها تن درداده.
🔸 از حج بیکبار دست شستن ، از «حاجی» نامیدن و نامیده شدن پرهیز کردن ، این نیز گام دوم نافرمانی مدنی تواند بود. یک توده اگر میخواهد کارهای بزرگی کند از این گامهای آسان و ساده تواند آغازد.
(بخش دوم)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)
🔸حکومت ملایان با همه‌ی لافهایی که میزند تاکنون گردن به همه‌ی ستمهای آنان [شیخهای عربستان] گزارده و برای آنکه راه حج باز بماند تا دکان ملایان از رواج نیفتد به هر خواری در برابر عربستانیها تن درداده.
🔸 از حج بیکبار دست شستن ، از «حاجی» نامیدن و نامیده شدن پرهیز کردن ، این نیز گام دوم نافرمانی مدنی تواند بود. یک توده اگر میخواهد کارهای بزرگی کند از این گامهای آسان و ساده تواند آغازد.
🔶 در پیرامون ادبیات
نشست پنجم : پس چرا كساني از شاعران هواداري مي‌نمايند؟
تکه‌ی 2
🔸 يك دسته‌ي ديگر از ستايندگان شاعران تذكره‌نويسان مي‌باشند. آنان از خود شاعران بوده‌اند. من نميشناسم كسي را كه تذكره نوشته و خود شاعر نبوده. هرچه هست اينان نيز بآن نافهمي دچار بوده خود شعر را خواستي مي‌شناخته‌اند. سخن‌سرايي را هنري مي‌شمارده‌اند اگر چه بيهوده و بياوه باشد. اينست شاعران را با چنين لقبهايي ستوده‌اند : «استاد سخن ، شهريار اقليم سخن ، سخن‌سنج بزرگ ، سرآمد گويندگان ، پيشرو سخنوران ...» اينها از گذشتگان بوده‌اند. در زمان ما نيز ستايندگان شاعران بچند دسته‌اند كه مي‌بايد هر كدام را جداگانه ياد كنم :
يك دسته شرقشناسان اروپايند كه در ستايش شعر كتابها مي‌نويسند و ديوانهاي شاعران را بچاپ مي‌رسانند و مي‌توان گفت زيان آنها بيش از ديگران بوده است.
درباره‌ي شرقشناسان بگفتگوي بسياري نياز هست و من در اينجا فرصت كم مي‌دارم. پيداست كه شرقشناسي نتيجه‌ي چشم دوختن دولتهاي اروپايي بكشورهاي شرقي بوده. چون خواسته‌اند شرقيان را زيردست گردانند ، خواسته‌اند كردار و رفتارشان از روي بينش باشد و نياز ديده‌اند كه كيشها و زبانهاي توده‌هاي شرقي را بشناسند ، از تاريخهاي ايشان آگاه باشند ، خويها و خيمهاشان بدانند. شرقشناسي از اينجا پديد آمده و خود دستگاهي گرديده كه هم سودها و هم زيانها (براي شرقيان) از آن برخاسته. زيرا از يكسو از جستجوهايي كه درباره‌ی زبان و تاريخ و مانند اينها كرده‌اند دانستنيهاي بسيار ارجداري را بدست آورده‌اند كه شرقيان از آنها بهره مي‌جويند. از يكسو بسياري از آنان از آگاهي و دانش خود سود جسته بفريفتن شرقيان و گمراه گردانيدن آنان كوشيده‌اند.
بسياري از آنان رختهاي خود را ديگر گردانيده و خود را بدروغ مسلمان نشان داده خواسته‌اند از هر راهي كه توانند كار خود را پيش برند. مثلاً ليارد با رخت لري ماهها درميان بختياريان زيسته ، ويمبري با رخت ملايي سفر بخارا و خيوه كرده. براون با رخت ايراني يك سال در ايران زيسته ، گوستاو لوبون با رخت عربي درميان عربها زيسته.
من نمي‌توانم از دلهاي شرقشناسان آگهي دهم و بگويم فلان نيكخواه و بهمان بدخواه مي‌بوده ، و بهتر مي‌دانم كه از كارهاي آنان سخن رانم. در دلهاي آنان هرچه مي‌بوده باشد. برخي از آنان بما سودمند افتاده و برخي زيانمند.
مثلاً ماركوارت و نولدكه از شرقشناسان بسيار دانشمند مي‌بودند ، من از كتابها و نوشته‌هاي آنان جز سود نميشناسم. در تاريخ و زبانشناسي نادانسته‌هاي بسياري را دانسته گردانيده‌اند.
ولي گوستاو لوبون ، كتابي كه بنام «تمدن اسلامي» نوشته هرآينه زيانمند بوده. اين مرد ستايشهاي پرگزافه از عرب مي‌نويسد و در همان حال از تركها كه فرمانروايان جهان عرب مي‌بودند نكوهش دريغ نمي‌دارد. پيداست كه خواستش جز پديد آوردن دشمني درميان عرب و ترك نمي‌بوده. از باردهي خاك سوريا ، از كوشندگي مردم آنجا ، ستايش بسيار كرده مي‌گويد : اگر اينجا در دست يك حكومت دادگر باشد بسيار آباد خواهد شد. خواستش از حكومت دادگر ، حكومت فرانسه است كه از صد سال باز چشم به سوريا دوخته بود و در پايان جنگ جهانگير گذشته بآرزوي خود رسيد و ما ديديم كه چه دادگري از خود نشان داد.
از شرقشناسان انگليس سخن مي‌رانم : يكي از آنها سر جون مالكُم بوده كه در زمان فتحعليشاه با دستيار خود ميجر كينير به ايران آمده و چند سال در ايران مانده‌اند و يك رشته كارهاي سياسي انجام داده‌اند. من از اين كارهاي سياسي ايشان آگاهي نيكي نمي‌دارم و در آن باره سخن نمي‌رانم. ولي از كتابي كه مالكُم در تاريخ و كتابي كه كينير در جغرافي نوشته جز خشنودي و خرسندي نتوان نمود.
يكي از شرقشناسان انگليس سِر هنري راولينسون بوده كه يك كار بزرگ تاريخي را براي ما انجام داده ، و آن اينكه نوشته‌ی بيستون را كه براي ايران سند تاريخي و زبانيِ ارجدار است براي نخست بار ترجمه كرده و در دسترس ما گزارده. در راه خواندن الفباي ميخي پيش از آن رنجها كشيده شده و پيشرفتها رخ داده بود. از اينسو هنوز هم چيزهاي دانسته نشده در آن نوشته بسيار است كه سپس دانسته خواهد شد. با همه‌ي اينها كار سِر هنري راولينسون در زمينه‌ی خود بيمانند و ارجدار بوده. ولي از آنسو ما مي‌بينيم كساني از همشهريان او ـ از مستر آربري و دكتر اسميث و ديگران ـ كوشش بسيار بكار مي‌برند كه بصوفيگري رنگ و روغن زنند و آن را يك چيز پايه‌دار و ارجمند نشان دهند كه هرآينه بسيار زيانمند است.
نشست پنجم : پس چرا كساني از شاعران هواداري مي‌نمايند؟
تکه‌ی 2
🔸 يك دسته‌ي ديگر از ستايندگان شاعران تذكره‌نويسان مي‌باشند. آنان از خود شاعران بوده‌اند. من نميشناسم كسي را كه تذكره نوشته و خود شاعر نبوده. هرچه هست اينان نيز بآن نافهمي دچار بوده خود شعر را خواستي مي‌شناخته‌اند. سخن‌سرايي را هنري مي‌شمارده‌اند اگر چه بيهوده و بياوه باشد. اينست شاعران را با چنين لقبهايي ستوده‌اند : «استاد سخن ، شهريار اقليم سخن ، سخن‌سنج بزرگ ، سرآمد گويندگان ، پيشرو سخنوران ...» اينها از گذشتگان بوده‌اند. در زمان ما نيز ستايندگان شاعران بچند دسته‌اند كه مي‌بايد هر كدام را جداگانه ياد كنم :
يك دسته شرقشناسان اروپايند كه در ستايش شعر كتابها مي‌نويسند و ديوانهاي شاعران را بچاپ مي‌رسانند و مي‌توان گفت زيان آنها بيش از ديگران بوده است.
درباره‌ي شرقشناسان بگفتگوي بسياري نياز هست و من در اينجا فرصت كم مي‌دارم. پيداست كه شرقشناسي نتيجه‌ي چشم دوختن دولتهاي اروپايي بكشورهاي شرقي بوده. چون خواسته‌اند شرقيان را زيردست گردانند ، خواسته‌اند كردار و رفتارشان از روي بينش باشد و نياز ديده‌اند كه كيشها و زبانهاي توده‌هاي شرقي را بشناسند ، از تاريخهاي ايشان آگاه باشند ، خويها و خيمهاشان بدانند. شرقشناسي از اينجا پديد آمده و خود دستگاهي گرديده كه هم سودها و هم زيانها (براي شرقيان) از آن برخاسته. زيرا از يكسو از جستجوهايي كه درباره‌ی زبان و تاريخ و مانند اينها كرده‌اند دانستنيهاي بسيار ارجداري را بدست آورده‌اند كه شرقيان از آنها بهره مي‌جويند. از يكسو بسياري از آنان از آگاهي و دانش خود سود جسته بفريفتن شرقيان و گمراه گردانيدن آنان كوشيده‌اند.
بسياري از آنان رختهاي خود را ديگر گردانيده و خود را بدروغ مسلمان نشان داده خواسته‌اند از هر راهي كه توانند كار خود را پيش برند. مثلاً ليارد با رخت لري ماهها درميان بختياريان زيسته ، ويمبري با رخت ملايي سفر بخارا و خيوه كرده. براون با رخت ايراني يك سال در ايران زيسته ، گوستاو لوبون با رخت عربي درميان عربها زيسته.
من نمي‌توانم از دلهاي شرقشناسان آگهي دهم و بگويم فلان نيكخواه و بهمان بدخواه مي‌بوده ، و بهتر مي‌دانم كه از كارهاي آنان سخن رانم. در دلهاي آنان هرچه مي‌بوده باشد. برخي از آنان بما سودمند افتاده و برخي زيانمند.
مثلاً ماركوارت و نولدكه از شرقشناسان بسيار دانشمند مي‌بودند ، من از كتابها و نوشته‌هاي آنان جز سود نميشناسم. در تاريخ و زبانشناسي نادانسته‌هاي بسياري را دانسته گردانيده‌اند.
ولي گوستاو لوبون ، كتابي كه بنام «تمدن اسلامي» نوشته هرآينه زيانمند بوده. اين مرد ستايشهاي پرگزافه از عرب مي‌نويسد و در همان حال از تركها كه فرمانروايان جهان عرب مي‌بودند نكوهش دريغ نمي‌دارد. پيداست كه خواستش جز پديد آوردن دشمني درميان عرب و ترك نمي‌بوده. از باردهي خاك سوريا ، از كوشندگي مردم آنجا ، ستايش بسيار كرده مي‌گويد : اگر اينجا در دست يك حكومت دادگر باشد بسيار آباد خواهد شد. خواستش از حكومت دادگر ، حكومت فرانسه است كه از صد سال باز چشم به سوريا دوخته بود و در پايان جنگ جهانگير گذشته بآرزوي خود رسيد و ما ديديم كه چه دادگري از خود نشان داد.
از شرقشناسان انگليس سخن مي‌رانم : يكي از آنها سر جون مالكُم بوده كه در زمان فتحعليشاه با دستيار خود ميجر كينير به ايران آمده و چند سال در ايران مانده‌اند و يك رشته كارهاي سياسي انجام داده‌اند. من از اين كارهاي سياسي ايشان آگاهي نيكي نمي‌دارم و در آن باره سخن نمي‌رانم. ولي از كتابي كه مالكُم در تاريخ و كتابي كه كينير در جغرافي نوشته جز خشنودي و خرسندي نتوان نمود.
يكي از شرقشناسان انگليس سِر هنري راولينسون بوده كه يك كار بزرگ تاريخي را براي ما انجام داده ، و آن اينكه نوشته‌ی بيستون را كه براي ايران سند تاريخي و زبانيِ ارجدار است براي نخست بار ترجمه كرده و در دسترس ما گزارده. در راه خواندن الفباي ميخي پيش از آن رنجها كشيده شده و پيشرفتها رخ داده بود. از اينسو هنوز هم چيزهاي دانسته نشده در آن نوشته بسيار است كه سپس دانسته خواهد شد. با همه‌ي اينها كار سِر هنري راولينسون در زمينه‌ی خود بيمانند و ارجدار بوده. ولي از آنسو ما مي‌بينيم كساني از همشهريان او ـ از مستر آربري و دكتر اسميث و ديگران ـ كوشش بسيار بكار مي‌برند كه بصوفيگري رنگ و روغن زنند و آن را يك چيز پايه‌دار و ارجمند نشان دهند كه هرآينه بسيار زيانمند است.
✴️ ورجاوندْ بنیاد
(بخش سوم ، بند 15)
جزو سه از چهار
🔸 سررشته‌داري بايد مردم را از بيكاري و درماندگي بازدارد
يكي از دانستنيها آنست كه يك تن را نسزد كه به دو كار فَهلَد1. مثلاً پزشكي هم از پيشه‌ي خود مزد گيرد و هم سرمايه گزارده از همبازان2 فلان كارخانه يا فلان بازارگاني باشد. چنين كاري نسزاست3. يك پزشك بايد بكار دانشي خود فهلد و از كار سرمايه‌اي بازايستد. يك پزشك اگر از دانش و كوشش خود سود بسيار بتوده رسانيده مزد بسيار گرفته در راه خوشيها بكار برد و بيشتر از ديگران بهره از خوشيها جويد : خانه‌اش آراسته‌تر و ميز شام و ناهارش بهتر و رختهايش پسنديده‌تر باشد. بگردش بيشتر رود. موسيقي بيشتر نيوشد. اينها زياني نخواهد داشت. زيان از آنست كه از پول نيز بسودجويي برخيزد و سامان را بهم زند.
يك كار بزرگ سررشته‌داري كه بايد بآن ارج گزارد آنست كه نياز توده را بديده گيرد كه از كالاها كدام بيشتر و كدام كمتر بايد بود ، و از كِشتها كدام يك بهتر مي‌باشد و كدام يك در كجا بايد بود و در اين باره به بسيجندگان4 كالاها و فروشندگان آنها كه بازارگانانند راه نمايد و دستور دهد. براي اين كار مردان نيكخواه و بافهمي بايد كه گمارده شوند.
كالاهاي هر سرزميني نخست بَهر برخورداري باشندگان آنجاست. نخست بايد برخورداري آنان بديده گرفته شود و اگر فزون ماند بديگر جاها فرستاده گردد. اين نسزاست كه بازارگانان بي‌باك و بي‌پروا كالاها را از اينجا بآنجا كشانند.
با كشورهاي بيگانه نيز همين رفتار را بايد داشت : آنچه هست و نياز نيست بآنها فرستاد و آنچه نيست و نياز هست از آنها خواست.
بهتر آنست كه هر كشوري تا تواند نياز خود را بكشورهاي ديگر كمتر گرداند تا اگر آشوبي در آن كشورها رخ داد و يا شُوند ديگري درميان بود بسختي نيفتد.
1: مشغول شود
2: شرکاء
3: مشروع نیست
4: تولید کنندگان
(بخش سوم ، بند 15)
جزو سه از چهار
🔸 سررشته‌داري بايد مردم را از بيكاري و درماندگي بازدارد
يكي از دانستنيها آنست كه يك تن را نسزد كه به دو كار فَهلَد1. مثلاً پزشكي هم از پيشه‌ي خود مزد گيرد و هم سرمايه گزارده از همبازان2 فلان كارخانه يا فلان بازارگاني باشد. چنين كاري نسزاست3. يك پزشك بايد بكار دانشي خود فهلد و از كار سرمايه‌اي بازايستد. يك پزشك اگر از دانش و كوشش خود سود بسيار بتوده رسانيده مزد بسيار گرفته در راه خوشيها بكار برد و بيشتر از ديگران بهره از خوشيها جويد : خانه‌اش آراسته‌تر و ميز شام و ناهارش بهتر و رختهايش پسنديده‌تر باشد. بگردش بيشتر رود. موسيقي بيشتر نيوشد. اينها زياني نخواهد داشت. زيان از آنست كه از پول نيز بسودجويي برخيزد و سامان را بهم زند.
يك كار بزرگ سررشته‌داري كه بايد بآن ارج گزارد آنست كه نياز توده را بديده گيرد كه از كالاها كدام بيشتر و كدام كمتر بايد بود ، و از كِشتها كدام يك بهتر مي‌باشد و كدام يك در كجا بايد بود و در اين باره به بسيجندگان4 كالاها و فروشندگان آنها كه بازارگانانند راه نمايد و دستور دهد. براي اين كار مردان نيكخواه و بافهمي بايد كه گمارده شوند.
كالاهاي هر سرزميني نخست بَهر برخورداري باشندگان آنجاست. نخست بايد برخورداري آنان بديده گرفته شود و اگر فزون ماند بديگر جاها فرستاده گردد. اين نسزاست كه بازارگانان بي‌باك و بي‌پروا كالاها را از اينجا بآنجا كشانند.
با كشورهاي بيگانه نيز همين رفتار را بايد داشت : آنچه هست و نياز نيست بآنها فرستاد و آنچه نيست و نياز هست از آنها خواست.
بهتر آنست كه هر كشوري تا تواند نياز خود را بكشورهاي ديگر كمتر گرداند تا اگر آشوبي در آن كشورها رخ داد و يا شُوند ديگري درميان بود بسختي نيفتد.
1: مشغول شود
2: شرکاء
3: مشروع نیست
4: تولید کنندگان
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش یکم
5) لوساندير ـ تکه‌ی 12
🔸 آگيسيلاوس ، لوساندير را يكى از سى تن كسانى گرفت كه براى شور و رأى برگزيده و قصد آن را داشت كه آنان دوستان و همنشينان او باشند ولى چون به آسيا رسيدند در آنجا مردم چون آگيسيلاوس را كمتر مى‌شناختند از اين جهت كمتر آمدوشد پيش او مى‌كردند. ولى لوساندير در سايه‌ی كارهايى كه كرده و شهرتى كه يافته بود مردم همگى او را مى‌شناختند و دوستان بنام مهر و دوستى و ديگران بنام ترس و نگهدارى خود پياپى نزد او آمدوشد مى‌نمودند. درست بدان مى‌مانست كه در تياتر كسى كه نوبت يك پيك يا نوكرى را عهده‌دار است مردم توجه باو بيشتر دارند و او بهترين بازيگر است ولى آنكه نوبت يك پادشاه را دارد و با تاج و چوگان پديدار مى‌شود كمتر سخن مى‌گويد و كمتر مردم توجه باو مى‌كنند. بهرحال همه‌ی احترام و نوازش و فرمانروايى بهره‌ی لوساندير بود و پادشاه جز نام را نداشت. آگيسيلاوس مى‌خواست اين حال را تغيير داده لوساندير را بجايگاهى كه بايد داشته باشد برگرداند. اينبود كه همه‌ی نيكيهاى او را درباره‌ی خود كنار گزارده با او بدرفتارى مى‌نمود زيرا او را سركرده‌اى بشمار نياورده و مجال هيچ كارى باو نمى‌داد و هر كسى را كه هوادار يا دوست او مى‌پنداشت تا مى‌توانست خوار مى‌داشت و آنان را اينسو و آنسو مى‌فرستاد ، بدينسان خاموش و آهسته از احترام و نيروى او مى‌كاست.
لوساندير چون ديد در هر كارى بدرفتارى با او مى‌شود و نيز مهرى كه او بدوستان خود مى‌ورزد مايه‌ی آزار آنان مى‌شود ، زيرا آگيسيلاوس بآنان بدگمان گرديده بى‌مهرى مى‌آغازد. از اين جهت از پرداختن بدوستان خوددارى نموده از ايشان خواستار گرديد كه نزد او آمدوشد نكنند و باو احترام ننمايند. بلكه با پادشاه گفتگو كرده كسانى را در كارهاى خود ميانجى گردانند كه بهتر ازو انجام كار مى‌توانند ـ بسياری از ايشان اين شنيده از آمدوشد نزد او خوددارى نمودند ولى احترام ازو دريغ نگفته و بهنگامى كه براى راه رفتن و گردش نمودن بيرون مى‌آمد پاسبانى او را مى‌كردند. قضا را اين كارها بيشتر مايه‌ی رنجش پادشاه گرديد و سرانجام چون به هر يكى از دوستان خود حكمرانى يا فرماندهى مى‌بخشيد لوساندير را خوانسالار1 خود گردانيد و براى نكوهش و ريشخند نام ايونيان را برده میگفت : «اكنون هم بروند و مهر نوازش به خوانسالار من نمايند.» در نتيجه‌ی اين كارها لوساندير بهتر آن ديد خويشتن ديدارى از آگيسيلاوس كرده گفتگويى نمايد و از روى عادتى كه داشتند يك رشته جمله‌هاى كوتاه و پرمعنايى در ميانه گذشت كه مى‌آوريم. لوساندير گفت : «آگيسيلاوس! شما بهتر مى‌دانيد كه چگونه دوستان خود را از پا بياندازيد.» آگيسيلاوس پاسخ داد : «آرى! آن دوستانى را كه بزرگتر از خود من هستند ولى دوستانى كه براى نيرومندى من مى‌كوشند حق ايشان است كه از آن نيرو بهره يابند.» لوساندير دوباره پاسخ داد : «آگيسيلاوس در اين باره شايد شما بيشتر از آن مى‌گوييد كه من كرده‌ام. هرچه هست من از شما خواهشمندم براى جلوگيرى از نگرانى خود مرا بکارى برگماريد كه دلتنگى شما كم باشد و من بهتر بتوانم انجام كارى كنم.»
1ـ مقصود پلوتارخ کسی است که بر سر سفره بایستد و خوراکها را به گرد سفره‌نشینان بخش کند که در زبان انگلیسی Carver می‌نامند ولی چون در فارسی نام خاصی برای آن نیست ما کلمه‌ی خوانسالار را آوردیم که شايد با آن معنى موافق نباشد.
5) لوساندير ـ تکه‌ی 12
🔸 آگيسيلاوس ، لوساندير را يكى از سى تن كسانى گرفت كه براى شور و رأى برگزيده و قصد آن را داشت كه آنان دوستان و همنشينان او باشند ولى چون به آسيا رسيدند در آنجا مردم چون آگيسيلاوس را كمتر مى‌شناختند از اين جهت كمتر آمدوشد پيش او مى‌كردند. ولى لوساندير در سايه‌ی كارهايى كه كرده و شهرتى كه يافته بود مردم همگى او را مى‌شناختند و دوستان بنام مهر و دوستى و ديگران بنام ترس و نگهدارى خود پياپى نزد او آمدوشد مى‌نمودند. درست بدان مى‌مانست كه در تياتر كسى كه نوبت يك پيك يا نوكرى را عهده‌دار است مردم توجه باو بيشتر دارند و او بهترين بازيگر است ولى آنكه نوبت يك پادشاه را دارد و با تاج و چوگان پديدار مى‌شود كمتر سخن مى‌گويد و كمتر مردم توجه باو مى‌كنند. بهرحال همه‌ی احترام و نوازش و فرمانروايى بهره‌ی لوساندير بود و پادشاه جز نام را نداشت. آگيسيلاوس مى‌خواست اين حال را تغيير داده لوساندير را بجايگاهى كه بايد داشته باشد برگرداند. اينبود كه همه‌ی نيكيهاى او را درباره‌ی خود كنار گزارده با او بدرفتارى مى‌نمود زيرا او را سركرده‌اى بشمار نياورده و مجال هيچ كارى باو نمى‌داد و هر كسى را كه هوادار يا دوست او مى‌پنداشت تا مى‌توانست خوار مى‌داشت و آنان را اينسو و آنسو مى‌فرستاد ، بدينسان خاموش و آهسته از احترام و نيروى او مى‌كاست.
لوساندير چون ديد در هر كارى بدرفتارى با او مى‌شود و نيز مهرى كه او بدوستان خود مى‌ورزد مايه‌ی آزار آنان مى‌شود ، زيرا آگيسيلاوس بآنان بدگمان گرديده بى‌مهرى مى‌آغازد. از اين جهت از پرداختن بدوستان خوددارى نموده از ايشان خواستار گرديد كه نزد او آمدوشد نكنند و باو احترام ننمايند. بلكه با پادشاه گفتگو كرده كسانى را در كارهاى خود ميانجى گردانند كه بهتر ازو انجام كار مى‌توانند ـ بسياری از ايشان اين شنيده از آمدوشد نزد او خوددارى نمودند ولى احترام ازو دريغ نگفته و بهنگامى كه براى راه رفتن و گردش نمودن بيرون مى‌آمد پاسبانى او را مى‌كردند. قضا را اين كارها بيشتر مايه‌ی رنجش پادشاه گرديد و سرانجام چون به هر يكى از دوستان خود حكمرانى يا فرماندهى مى‌بخشيد لوساندير را خوانسالار1 خود گردانيد و براى نكوهش و ريشخند نام ايونيان را برده میگفت : «اكنون هم بروند و مهر نوازش به خوانسالار من نمايند.» در نتيجه‌ی اين كارها لوساندير بهتر آن ديد خويشتن ديدارى از آگيسيلاوس كرده گفتگويى نمايد و از روى عادتى كه داشتند يك رشته جمله‌هاى كوتاه و پرمعنايى در ميانه گذشت كه مى‌آوريم. لوساندير گفت : «آگيسيلاوس! شما بهتر مى‌دانيد كه چگونه دوستان خود را از پا بياندازيد.» آگيسيلاوس پاسخ داد : «آرى! آن دوستانى را كه بزرگتر از خود من هستند ولى دوستانى كه براى نيرومندى من مى‌كوشند حق ايشان است كه از آن نيرو بهره يابند.» لوساندير دوباره پاسخ داد : «آگيسيلاوس در اين باره شايد شما بيشتر از آن مى‌گوييد كه من كرده‌ام. هرچه هست من از شما خواهشمندم براى جلوگيرى از نگرانى خود مرا بکارى برگماريد كه دلتنگى شما كم باشد و من بهتر بتوانم انجام كارى كنم.»
1ـ مقصود پلوتارخ کسی است که بر سر سفره بایستد و خوراکها را به گرد سفره‌نشینان بخش کند که در زبان انگلیسی Carver می‌نامند ولی چون در فارسی نام خاصی برای آن نیست ما کلمه‌ی خوانسالار را آوردیم که شايد با آن معنى موافق نباشد.
peyqambari cist 1.pdf
145.2 KB
🔶 پیغمبری چیست؟
(بخش یکم)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)
🔸ما هر سخنی كه میگوییم دلیلها برایش یاد میكنیم ـ ما آمیغهایی[حقایق] را روشن میگردانیم كه در استواری همسنگ دانشهاست ، و شما یا هر گروه دیگری ناچارید كه آنها را بپذیرید و نیازی به آنكه عنوان پیغمبری درمیان باشد نیست.
🔸از آنسوی شما معنی پیغمبری را نمیدانید. آن معنایی كه شما شنیده‌اید و در مغزهای خود جا داده‌اید بسیار بیپاست.
🔸پس راه آنست كه نخست به چاره‌ی دردها كوشیم و این گرفتاریها را از این توده دور گردانیم ، و چون این كار را بپایان رساندیم ، آنگاه بازگشته ببینیم معنی پیغمبری چیست
(بخش یکم)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)
🔸ما هر سخنی كه میگوییم دلیلها برایش یاد میكنیم ـ ما آمیغهایی[حقایق] را روشن میگردانیم كه در استواری همسنگ دانشهاست ، و شما یا هر گروه دیگری ناچارید كه آنها را بپذیرید و نیازی به آنكه عنوان پیغمبری درمیان باشد نیست.
🔸از آنسوی شما معنی پیغمبری را نمیدانید. آن معنایی كه شما شنیده‌اید و در مغزهای خود جا داده‌اید بسیار بیپاست.
🔸پس راه آنست كه نخست به چاره‌ی دردها كوشیم و این گرفتاریها را از این توده دور گردانیم ، و چون این كار را بپایان رساندیم ، آنگاه بازگشته ببینیم معنی پیغمبری چیست
✴️ ورجاوندْ بنیاد
(بخش سوم ، بند 15)
جزو چهار از چهار
🔸 سررشته‌داري بايد مردم را از بيكاري و درماندگي بازدارد
سررشته‌داري بايد نگهباني بكارها و پيشه‌ها و بسامان داشتن آنها را از باياهاي1 بزرگ خود داند و بآن ارج گزارد. بايد بكارهاي ناسزا2 يا بيهوده راه ندهد. از گدايي و مفتخوري و فزونجويي و گرانفروشي جلو گيرد. براي مزدها دادگرانه اندازه هَكانَد3. نياز زندگاني را بديده گرفته به بسيجندگان4 و بازرگانان راه نمايد. هرچه بايد كرد بكند و مردم را از بيكاري و درماندگي بازدارد.
اگر زندگي از راهش باشد كسي بيكار نخواهد بود و كسي بينوا نخواهد ماند.
در روستاها آن بهتر كه انجمني از بوميان نيكخواه و آگاه پديد آيد كه بكار زمين و آب نگهباني ، و بكراد راهنمايي و ياوري كند.
🔸🔸
سررشته‌داري يك توده بايد هرچه بايد كرد بكند و مردم را از بيكاري و درماندگي بازدارد ، چنان كند كه كسي گله از نبودن كار و بسته بودن راه زندگاني نتواند كرد.
اگر زندگي از راهش باشد و آنچه گفته‌ايم بكار بسته شود كسي بيكار نخواهد بود و كسي بينوا نخواهد ماند. هر كسي باندازه‌ي شايايي خود و كوششي كه بكار مي‌برد از داشته‌هاي زندگاني و از خوشيها بهره خواهد يافت.
چون نگهباني بكارها و پيشه‌ها و بسامان داشتن آنها از بغرنجترين باياهای سررشته‌داريست مردم بايد آنچه مي‌توانند از ياوري و راهنمایي در اين باره بازنايستند. بويژه در روستاها كه بخشيدن5 زمين و آب و اينكه چه چيزها بهتر است كاشته شود و از چه راه بآبادي افزوده گردد ، بآگاهيهايي بوميانه نياز دارد. پس آن بهتر كه انجمني از بوميان نيكخواه و آگاه پديد آيد ، كه بكار زمين و آب و كشت نگهباني و بدولت راهنمايي و ياوري كنند.
1: وظایف
2 : نامشروع
3 : تعیین کند
4: تولید کنندگان
5: تقسیم
(بخش سوم ، بند 15)
جزو چهار از چهار
🔸 سررشته‌داري بايد مردم را از بيكاري و درماندگي بازدارد
سررشته‌داري بايد نگهباني بكارها و پيشه‌ها و بسامان داشتن آنها را از باياهاي1 بزرگ خود داند و بآن ارج گزارد. بايد بكارهاي ناسزا2 يا بيهوده راه ندهد. از گدايي و مفتخوري و فزونجويي و گرانفروشي جلو گيرد. براي مزدها دادگرانه اندازه هَكانَد3. نياز زندگاني را بديده گرفته به بسيجندگان4 و بازرگانان راه نمايد. هرچه بايد كرد بكند و مردم را از بيكاري و درماندگي بازدارد.
اگر زندگي از راهش باشد كسي بيكار نخواهد بود و كسي بينوا نخواهد ماند.
در روستاها آن بهتر كه انجمني از بوميان نيكخواه و آگاه پديد آيد كه بكار زمين و آب نگهباني ، و بكراد راهنمايي و ياوري كند.
🔸🔸
سررشته‌داري يك توده بايد هرچه بايد كرد بكند و مردم را از بيكاري و درماندگي بازدارد ، چنان كند كه كسي گله از نبودن كار و بسته بودن راه زندگاني نتواند كرد.
اگر زندگي از راهش باشد و آنچه گفته‌ايم بكار بسته شود كسي بيكار نخواهد بود و كسي بينوا نخواهد ماند. هر كسي باندازه‌ي شايايي خود و كوششي كه بكار مي‌برد از داشته‌هاي زندگاني و از خوشيها بهره خواهد يافت.
چون نگهباني بكارها و پيشه‌ها و بسامان داشتن آنها از بغرنجترين باياهای سررشته‌داريست مردم بايد آنچه مي‌توانند از ياوري و راهنمایي در اين باره بازنايستند. بويژه در روستاها كه بخشيدن5 زمين و آب و اينكه چه چيزها بهتر است كاشته شود و از چه راه بآبادي افزوده گردد ، بآگاهيهايي بوميانه نياز دارد. پس آن بهتر كه انجمني از بوميان نيكخواه و آگاه پديد آيد ، كه بكار زمين و آب و كشت نگهباني و بدولت راهنمايي و ياوري كنند.
1: وظایف
2 : نامشروع
3 : تعیین کند
4: تولید کنندگان
5: تقسیم
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش یکم
5) لوساندير ـ تکه‌ی 13
🔸 در نتيجه‌ی اين گفتگوها او را بعنوان فرستادگى به هلسپونت فرستادند و او در آنجا با همه‌ی رنجيدگى از آگيسيلاوس از كار خود غفلت ننموده سپثردات1 ايرانى را كه مرد دلاورى بود و سپاهى گرد سر داشت ولى از فارنابازوس رنجيده آماده‌ی شورش بود نزد آگيسيلاوس آورد. پس از آن ديگر بکارى گمارده نشد ولى پس از ديرى از آنجا خوار و دل‌آزرده به اسپارت بازگشت و در اين هنگام حكمرانى اسپارت را سخت دشمن مى‌داشت و اينبود خواست درنگ ننموده تا فرصت در دست هست نقشه‌اى را كه گويا از پيش از آن در دل خود داشت بکار ببندد و حكمرانى را تغيير دهد. شرح چگونگى آنكه خاندان هراكليداى كه با دوريان بهم پيوسته و يك تيره شده به پلوپونيوس درآمدند همگى خاندانهاى ايشان حق پادشاهى نداشتند بلكه پادشاهان تنها از دو خاندان برگزيده مى‌شد كه يكى را ايوروپوتيداى2 و ديگرى را آگياداى3 مى‌ناميدند. ديگران هر چند از خاندانهاى برگزيده بودند و چه‌بسا كه هنرها مى‌نمودند به پادشاهى نمى‌رسيدند ولى برتبه‌هاى ديگر مى‌توانستند رسيد. لوساندير كه از آن دو خاندان نبوده و از اين سوى در سايه‌ی كارهاى خود بزرگ شده و دوستان بيشمار يافته بود هميشه اين اندوه را داشت كه شهرى را كه او در سايه‌ی كارهاى خود بدان شكوه و بزرگى رسانيده ديگران كه هيچگونه برترى ندارند در آن حكمرانى مى‌كنند. از اين جهت تصميم داشت كه شورش كرده و حكمرانى را از دست آن دو خاندان درآورده از آن پس همه‌ی خاندانهاى هراكليداى را در آن شريك گرداند. بلكه برخى گفته‌اند : مى‌خواست پادشاهى ازآن همه‌ی خاندانهاى اسپارت باشد كه هر كه توانست در سايه‌ی شايستگى خود بآن برسد. بعبارت ديگر پادشاهى پاداشى براى بودن از خاندان هراكليس نباشد بلكه هر كسى كه توانست همچون هراكليس باشد آن پاداش را دريابد و چنين مى‌پنداشت كه اگر چنان قاعده‌اى بگزارد هيچ يك اسپارتى شايسته‌تر ازو نيست و بپادشاهى برگزيده نخواهد شد.
براى اين كار نخست مى‌خواست همشهريان را با خود همدست گرداند و نهانى خطابه‌اى با كليون4 نامى آماده ساخت. ولى سپس ديد براى چنان كار بزرگى كه مردم آماده‌ی شنيدن خبر آن هم نيستند چاره‌ی كارگرترى بايد بيانديشد و اينبود كه دست بدامن جادوگرى و وحى زده يك رشته پرسشها با پاسخهاى آنها از خدايان بدانسان كه دلخواه خود او بود درست نمود كه از اين راه دلهاى مردم را بلرزاند و اختيار آنها را از دستشان بگيرد. ايفوروس مى‌گويد : پس از آنكه او به فريفتن وحى اپولو مى‌كوشيد و نتوانست و نيز زن كاهن دودونا5 را آزمود و فريفتن نتوانست ناگزير شده بسوى آمون رفت و در آنجا با پاسبانان پرستشگاه گفتگو كرده خواست آنان را با پول بفريبد ولى آنان از اين كار او رنجيده كسى را به اسپارت فرستادند كه لوساندير با اينهمه هنوز دست از كار برنداشته بچاره‌هاى ديگرى برخاست. چيزى كه هست نتيجه‌اى از اين كارها برنداشته و اندكى پس از آن بمرد.6
1ـ همان كلمه است كه امروز بايد «سپهرداد» خواند.
2ـ Eurypontidae
3ـ Agiadae
4ـ Cleon
5ـ Dodona
6ـ پلوتارخ شرحی در زمینه‌ی آن کارهای لوساندیر آورده که چون عنوان تاریخی نداشت ما از ترجمه‌ی آنها چشم پوشيدهايم.
5) لوساندير ـ تکه‌ی 13
🔸 در نتيجه‌ی اين گفتگوها او را بعنوان فرستادگى به هلسپونت فرستادند و او در آنجا با همه‌ی رنجيدگى از آگيسيلاوس از كار خود غفلت ننموده سپثردات1 ايرانى را كه مرد دلاورى بود و سپاهى گرد سر داشت ولى از فارنابازوس رنجيده آماده‌ی شورش بود نزد آگيسيلاوس آورد. پس از آن ديگر بکارى گمارده نشد ولى پس از ديرى از آنجا خوار و دل‌آزرده به اسپارت بازگشت و در اين هنگام حكمرانى اسپارت را سخت دشمن مى‌داشت و اينبود خواست درنگ ننموده تا فرصت در دست هست نقشه‌اى را كه گويا از پيش از آن در دل خود داشت بکار ببندد و حكمرانى را تغيير دهد. شرح چگونگى آنكه خاندان هراكليداى كه با دوريان بهم پيوسته و يك تيره شده به پلوپونيوس درآمدند همگى خاندانهاى ايشان حق پادشاهى نداشتند بلكه پادشاهان تنها از دو خاندان برگزيده مى‌شد كه يكى را ايوروپوتيداى2 و ديگرى را آگياداى3 مى‌ناميدند. ديگران هر چند از خاندانهاى برگزيده بودند و چه‌بسا كه هنرها مى‌نمودند به پادشاهى نمى‌رسيدند ولى برتبه‌هاى ديگر مى‌توانستند رسيد. لوساندير كه از آن دو خاندان نبوده و از اين سوى در سايه‌ی كارهاى خود بزرگ شده و دوستان بيشمار يافته بود هميشه اين اندوه را داشت كه شهرى را كه او در سايه‌ی كارهاى خود بدان شكوه و بزرگى رسانيده ديگران كه هيچگونه برترى ندارند در آن حكمرانى مى‌كنند. از اين جهت تصميم داشت كه شورش كرده و حكمرانى را از دست آن دو خاندان درآورده از آن پس همه‌ی خاندانهاى هراكليداى را در آن شريك گرداند. بلكه برخى گفته‌اند : مى‌خواست پادشاهى ازآن همه‌ی خاندانهاى اسپارت باشد كه هر كه توانست در سايه‌ی شايستگى خود بآن برسد. بعبارت ديگر پادشاهى پاداشى براى بودن از خاندان هراكليس نباشد بلكه هر كسى كه توانست همچون هراكليس باشد آن پاداش را دريابد و چنين مى‌پنداشت كه اگر چنان قاعده‌اى بگزارد هيچ يك اسپارتى شايسته‌تر ازو نيست و بپادشاهى برگزيده نخواهد شد.
براى اين كار نخست مى‌خواست همشهريان را با خود همدست گرداند و نهانى خطابه‌اى با كليون4 نامى آماده ساخت. ولى سپس ديد براى چنان كار بزرگى كه مردم آماده‌ی شنيدن خبر آن هم نيستند چاره‌ی كارگرترى بايد بيانديشد و اينبود كه دست بدامن جادوگرى و وحى زده يك رشته پرسشها با پاسخهاى آنها از خدايان بدانسان كه دلخواه خود او بود درست نمود كه از اين راه دلهاى مردم را بلرزاند و اختيار آنها را از دستشان بگيرد. ايفوروس مى‌گويد : پس از آنكه او به فريفتن وحى اپولو مى‌كوشيد و نتوانست و نيز زن كاهن دودونا5 را آزمود و فريفتن نتوانست ناگزير شده بسوى آمون رفت و در آنجا با پاسبانان پرستشگاه گفتگو كرده خواست آنان را با پول بفريبد ولى آنان از اين كار او رنجيده كسى را به اسپارت فرستادند كه لوساندير با اينهمه هنوز دست از كار برنداشته بچاره‌هاى ديگرى برخاست. چيزى كه هست نتيجه‌اى از اين كارها برنداشته و اندكى پس از آن بمرد.6
1ـ همان كلمه است كه امروز بايد «سپهرداد» خواند.
2ـ Eurypontidae
3ـ Agiadae
4ـ Cleon
5ـ Dodona
6ـ پلوتارخ شرحی در زمینه‌ی آن کارهای لوساندیر آورده که چون عنوان تاریخی نداشت ما از ترجمه‌ی آنها چشم پوشيدهايم.
peyqambari cist 2.pdf
150.7 KB
🔶 پیغمبری چیست؟
(بخش دوم)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)
🔸شما معنی دین را نمیدانید ، معنی زندگی را نمی‌شناسید ، ... زیر پای دیگران لگدمال می‌گردید. شما چندان درمانده‌اید كه دیگران شما را می‌فریبند و دست می‌اندازند. همینكه یك شرقشناسی برمیخیزد و ستایشهایی از خیام یا از حافظ یا از صوفیگری مینویسد شما بیچارگان بی‌آنكه بدانید خواستشان چیست ، در اینجا به تكان می‌آیید و هایهوی راه می‌اندازید و نام شاعران یاوه‌گو را كه ننگ جهان آدمیگری بوده‌اند «مفاخر ملی» میگزارید و كتابهای آنها را كه سراپا زیانست پیاپی چاپ كرده بدست جوانان میدهید كه باید گفت : با دست خود گور خود را میكَنید.
🔸هر كسی كه اندك فهمی دارد اگر شعرهای خیام یا حافظ را بخواند آشكاره خواهد دید این شاعران مردم را به جبریگری میخوانند ، درس تنبلی و بیغیرتی میدهند ، آشكاره كوشش را مینكوهند. آشكاره خواهد دید كه این كتابها درمیان یك توده مایه‌ی بدبختی ایشانست. ولی شما بیچارگان اینها را نمی‌فهمید.
در چنین حالی ، ما برخاسته یكایك بدبختیها و گمراهیها را شمرده مایه و سرچشمه‌ی هر یكی را بازمی‌نماییم و یك شاهراه بسیار روشنی به شما نشان میدهیم ، و شما ..
(بخش دوم)
🖌 احمد کسروی
🔷 (گفتاری از پرچم نیمه‌ماهه)
🔸شما معنی دین را نمیدانید ، معنی زندگی را نمی‌شناسید ، ... زیر پای دیگران لگدمال می‌گردید. شما چندان درمانده‌اید كه دیگران شما را می‌فریبند و دست می‌اندازند. همینكه یك شرقشناسی برمیخیزد و ستایشهایی از خیام یا از حافظ یا از صوفیگری مینویسد شما بیچارگان بی‌آنكه بدانید خواستشان چیست ، در اینجا به تكان می‌آیید و هایهوی راه می‌اندازید و نام شاعران یاوه‌گو را كه ننگ جهان آدمیگری بوده‌اند «مفاخر ملی» میگزارید و كتابهای آنها را كه سراپا زیانست پیاپی چاپ كرده بدست جوانان میدهید كه باید گفت : با دست خود گور خود را میكَنید.
🔸هر كسی كه اندك فهمی دارد اگر شعرهای خیام یا حافظ را بخواند آشكاره خواهد دید این شاعران مردم را به جبریگری میخوانند ، درس تنبلی و بیغیرتی میدهند ، آشكاره كوشش را مینكوهند. آشكاره خواهد دید كه این كتابها درمیان یك توده مایه‌ی بدبختی ایشانست. ولی شما بیچارگان اینها را نمی‌فهمید.
در چنین حالی ، ما برخاسته یكایك بدبختیها و گمراهیها را شمرده مایه و سرچشمه‌ی هر یكی را بازمی‌نماییم و یك شاهراه بسیار روشنی به شما نشان میدهیم ، و شما ..
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️دانستن اندیشه‌های پاکدینی به هر ایرانی حقیقت‌پرستی که میخواهد به ماهیت و ریشه‌ی گرفتاریهای کشورش پی برد لازم و واجبست.
آنان که برای بهبود توده و کشور بسیار کوشیده و بهره‌ای نیافته‌اند باید بدانند که دشواری در شیوه‌ی انجام کارشان نیست بلکه در خود راهیست که برگزیده‌اند.
✴️اصلاحات سرمایه میخواهد و آموزاکهای پاکدینی درست همان سرمایه‌ایست که کشور به آن نیاز دارد. اساساً کوشندگان سیاسی به این سرمایه‌ی بیهمتا ، به پاکدینی ، بیپروایی بسیار کرده‌اند.
توده‌ی ایرانی نیز بهای گزافی برای این بیپروایی پرداخته است.اکنون باید دست از ستیزگی و خودسریها کشید و به مطالعه‌ی جدی آن پرداخت.
کتابها و نوشته‌های کسروی در اینترنت در دسترس گزاشته شده و همچون گذشته نیست که یافتن آنها دشوار یا ناشدنی باشد. دیگر خود را به ناشنیدن و نادیدن زدن و در برابر چنان بررسیهای دانشمندانه‌ای بخاموشی گراییدن دوره‌اش سپری گردیده.
✴️ از میان کسانی که ایران آشفته‌حال را بررسی کرده بر بیماری او «تشخیص» گزارده‌اند ، کسروی جداست.
زیرا تشخیصش با ازآنِ دیگران بیکباره جداست. دیگران سیاست بیگانگان و پادشاهان ناشایا را مسئول بیماری و دردهای او نشان میدادند.برخی نیز دست بروی معلول گزارده اقتصاد و نداری را علت میدانستند.
کسروی یگانه کسی بود که ریشه‌ی درد را «درونی» و آن را برخاسته از اندیشه‌های زیانمند و پراکنده دانست.
✴️ بیشتر آن کسان شیفته‌ی غرب و در این زمینه دنباله‌رو تئوریهای ایشان بوده از خود پژوهشی نکرده‌اند. چون در جامعه‌شناسی اروپایی سرچشمه‌ی تحولات ، بیش از همه اقتصاد و شیوه‌ی تولید و ابزارهای آن نشان داده می‌شود اینان به تشخیص کسروی و راه چاره‌ای که نشان میدهد سردی نشان داده آن را با صفاتی همچون «روبنایی» ، «غیر اساسی» یا «موضوعات فرعی» میخوانند.
✴️ امروز بطلان دیگر تشخیصها روشن گردیده. زیرا رفته رفته کسان بیشتری در بررسیهاشان ریشه‌ی دردها را درونی دانسته و بر این نکته پا فشرده‌اند که چاره جز آن نیست که مردم از این حال بیرون آیند و دیگر گردند.
چون بررسیهای اخیر تأیید نتیجه‌گیریهای کسروی می‌باشد همین دلیل است که دانستن اندیشه‌های او به هر ایرانی حقیقت‌پرستی که میخواهد به ماهیت و ریشه‌ی گرفتاریهای کشورش پی برد لازم و واجبست ...
آنان که برای بهبود توده و کشور بسیار کوشیده و بهره‌ای نیافته‌اند باید بدانند که دشواری در شیوه‌ی انجام کارشان نیست بلکه در خود راهیست که برگزیده‌اند.
✴️اصلاحات سرمایه میخواهد و آموزاکهای پاکدینی درست همان سرمایه‌ایست که کشور به آن نیاز دارد. اساساً کوشندگان سیاسی به این سرمایه‌ی بیهمتا ، به پاکدینی ، بیپروایی بسیار کرده‌اند.
توده‌ی ایرانی نیز بهای گزافی برای این بیپروایی پرداخته است.اکنون باید دست از ستیزگی و خودسریها کشید و به مطالعه‌ی جدی آن پرداخت.
کتابها و نوشته‌های کسروی در اینترنت در دسترس گزاشته شده و همچون گذشته نیست که یافتن آنها دشوار یا ناشدنی باشد. دیگر خود را به ناشنیدن و نادیدن زدن و در برابر چنان بررسیهای دانشمندانه‌ای بخاموشی گراییدن دوره‌اش سپری گردیده.
✴️ از میان کسانی که ایران آشفته‌حال را بررسی کرده بر بیماری او «تشخیص» گزارده‌اند ، کسروی جداست.
زیرا تشخیصش با ازآنِ دیگران بیکباره جداست. دیگران سیاست بیگانگان و پادشاهان ناشایا را مسئول بیماری و دردهای او نشان میدادند.برخی نیز دست بروی معلول گزارده اقتصاد و نداری را علت میدانستند.
کسروی یگانه کسی بود که ریشه‌ی درد را «درونی» و آن را برخاسته از اندیشه‌های زیانمند و پراکنده دانست.
✴️ بیشتر آن کسان شیفته‌ی غرب و در این زمینه دنباله‌رو تئوریهای ایشان بوده از خود پژوهشی نکرده‌اند. چون در جامعه‌شناسی اروپایی سرچشمه‌ی تحولات ، بیش از همه اقتصاد و شیوه‌ی تولید و ابزارهای آن نشان داده می‌شود اینان به تشخیص کسروی و راه چاره‌ای که نشان میدهد سردی نشان داده آن را با صفاتی همچون «روبنایی» ، «غیر اساسی» یا «موضوعات فرعی» میخوانند.
✴️ امروز بطلان دیگر تشخیصها روشن گردیده. زیرا رفته رفته کسان بیشتری در بررسیهاشان ریشه‌ی دردها را درونی دانسته و بر این نکته پا فشرده‌اند که چاره جز آن نیست که مردم از این حال بیرون آیند و دیگر گردند.
چون بررسیهای اخیر تأیید نتیجه‌گیریهای کسروی می‌باشد همین دلیل است که دانستن اندیشه‌های او به هر ایرانی حقیقت‌پرستی که میخواهد به ماهیت و ریشه‌ی گرفتاریهای کشورش پی برد لازم و واجبست ...