هرچند نوشته‌شان میرساند که از باورهاشان دست نکشیده‌اند ولی همین اندازه که دلسوز بیچیزان و مستمندانند خود جای ارجشناسی دارد.

✴️محرم در ایران : فستیوال بیخردیها و نافهمیهای ملایان و عامیان

نویساد کانال : افسوسمندانه کشور ما که دیریست میدان تاخت و تاز ملایان بیخرد گردیده است ، با فرارسیدن محرم صحنه‌ی دُژکرداریهای پست و دل‌آزاری میگردد. ما نیز ناچار باید به این جستار بیشتر اهمیت داده و بیشتر درباره‌اش بنویسیم و زشتی و پستیش را آشکارتر گردانیم.
این فستیوال که آبرویی برای ایرانیان درمیان توده‌های دیگر نمی‌گزارد باید بیکبار ریشه‌کن شود. ولی جای صد افسوست که زشتی آن هنوز در نزد مردم آشکار نگردیده. میگوییم «مردم» و این ناراست نیست. تنها عامیان به این نافهمیها دچار نیستند. یک دسته از درسخواندگان بلکه دانشگاه‌دیدگان به این دژکرداریها نام «فرهنگ ملی» یا «آداب و رسوم» داده آنها را چیزهای ارجداری می‌شمارند. ایشان می‌پندارند هر مراسمی از اینگونه که مردم به آن خو داشتند و هر سال به آن پرداختند ، چیزهای «ارزشمند»یست و باید نگاهداری شود که مبادا از میان رود و ایرانی از یک رشته «آداب و رسوم و فرهنگ ملی» خویش بی‌بهره گردد.
با افسوس بسیار باید گفت : دسته‌ای از درسخواندگان ما چندان به نادانی و ناتوانی خرد دچارند که نمی‌فهمند هر آداب و رسومی نیک نیست. معیار نیکی چیزهای دیگرست.
گذشته از تبلیغات گسترده‌ی دولتی و کیشیِ ملایان ، یک دسته‌ای از همین کسان در رادیو و تلویزیون و روزنامه‌ها و تریبونهای سخنرانی امروز با یدک کشیدن عنوانهایی همچون «فرهیخته» و «روشنفکر» ، از ملایان جلوتر افتاده برای این وحشیگریها فلسفه‌ی ارجمندی و سزامندی می‌بافند.
اینها همه مایه‌ی دل‌آزردگیست. ما در این چند روز گفتارها در این باره آوردیم. یکی از خوانندگان نیز گفتاری درباره‌ی ثوابهایی که پنداشته می‌شود مراسم محرم دارد نوشته که امشب نخستین بخش آن را خواهیم آورد.
اینها که می‌نویسیم یا پیکره و کلیپش را می‌آوریم حقایق توده و کشور ماست. داوری به عهده‌ی خوانندگان است.

🔶 به مناسبت ایام محرم

🔸نامه‌ی یکی از خوانندگان
(بخش 1 از 3)
.
أَمِ اتَّخَذُوا آلِهَةً مِّنَ الْأَرْضِ هُمْ يُنشِرُونَ
بلکه این مردم مشرک نادان خدایانی از همین زمین برگرفته و آنها را جان آفرین پندارند .
(انبیا۲۱)
.
لَوْ كَانَ فِيهِمَا آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتَا
اگر در آسمان و زمین خدایانی جز خدای یکتا بود ، هر آینه فاسد می شدند .
(انبیا۲۲)
.
لَّقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قَآلُواْ إِنَّ اللّهَ هُوَ الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ قُلْ فَمَن يَمْلِكُ مِنَ اللّهِ شَيْئًا
همانا آنان که گفتند : «خدا همان مسیح بن مریم است ، کافر شدند . بگو (ای پیغمبر) اگر خدا بخواهد عیسی بن مریم و مادرش و هر که در روی زمین است همه را هلاک گرداند و مُلک آسمانها و زمین و هر چه بین آنهاست همه از آنِ خداست .
(مایده۱۷)
.
قُل هُوَ اللهُ أحَد : بگو او خدای یکتاست
لا إلٰه إلّا الله: هیچ خدایی جز الله نیست
إلٰهُکُم إلٰهٌ واحِد: همانا خدای شما خدای یکتاست
و خیلی آیات دیگر که مجالی برای نوشتن نیست .
اینهارو گفتم ، که بگم ، اساس اسلام ، توحید است .
توحید ، بنیادی‌ترین اصل در اسلام ، به معنای یکتا دانستن خداوند ، و بی‌شریک بودن اوست .
.
حال چگونه می شود موهبتی را که از خصایص ذات خداوند است ، دیگری به انسان دهد ؟
آیا اعتقاد به اینکه غیر از خدا ، دیگری هم قادر به دادن موهبتی است ، شرک نیست ؟
آیا شرک نیست که انسان ، فرد دیگری را جز خداوند مقدس بشمارد و به درگاهش تقرب جوید ؟
آیا توقع بیجا نیست کسانی که حتی از سیراب کردن خود عاجز بوده اند را بخواهیم برای ما کاری ماورا انجام دهند .
آیا نه اینکه مرده دستش از دنیا کوتاه است و عاجز .
آیا نه اینکه ابراهیم ، بتان را نابود ساخت و گفت آفریده دست خود را نپرستید .
چگونه است که شما گنبد و گلدسته و ضریح ساخت دست خودتان را می پرستید و مقدس می شمارید ؟
آیا نه اینکه محمد با آنکه پیغمبر خدا بود سه مرتبه در قرآن فرمود :
قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَر مِثْلُکُمْ
بگو من نیز به مانند شما بشری بیش نیستم
.
اگر ما پذیرفته ایم که ذات اقدس خداوند عادل است ، و خداوند بین بنده هاش فرق نمی گذارد ، پس چگونه است که به مردگان هزار سال پیش قدرت داده که شفا بدهند ، حاجت روا کنند ، اولاد ذکور دهند ، هرکه را خواهند ، عزیز و هرکه آنها را نپرستد ذلیل کنند .

در پاسخ بکسانی که
ميگويند : «قرآن را مي‌گزاريم بجلو و اصل اسلام را پيدا مي‌كنيم.» نمي‌دانند كه همه‌ی اين كيشها بعقايد خود از قرآن دليل مي‌آورند و با بودن قرآن بوده كه اين اختلافها و گمراهيها پيدا شده.

🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
10) پومپيوس‌ ـ تکه‌ی 33

🔸 اين رأي را ديگران پسنديدند و اجراي آن را بعهده‌ی آخيلاس واگزاردند. او نيز دو تن را براي همدستي خود برگزيد كه يكي سپتميوس1 نام و او مردي بود كه پيش از آن زماني را در لشكر پومپيوس فرماندهي داشته و ديگري سالويوس2 كه او نيز سرصده بود. اين سه تن بهمدستي سه يا چهار تن سپاهي را همراه برداشته بسوي كشتي پومپيوس روانه شدند. در اين هنگام همه‌ی بزرگان كه همراهان پومپيوس بودند بكشتي او آمده انتظار بازگشت فرستاده را داشتند و چون برآمدن آن سه تن را دیدند چون برخلاف انتظار آنان و برخلاف احترام پومپيوس بود كه چند تن در يك كشتي ماهيگيري بپيشواز او بشتابند و اين كار با آن اميدهايي كه تئوفانيس آشكار كرده بود هيچگونه سازش نداشت از اينجا بشك و ترس افتاده با پومپيوس چنين گفتگو نمودند كه هنوز آنان نرسيده كشتي خود را بسوي پشت‌ سر پارو بزند و از آنجا دور گردد. ليكن در همان هنگام مصريان فرارسيدند و نخست سپتميوس بپا خاسته به لاتين سلام باو گفت و او را با لقب امپراتور بخواند. سپس آخيلاس به يوناني سلام داده تكليف كرد كه بدرون كشتي ايشان درآيد باين دستاويز كه چون دريا نزديك بكنار و پاياب است آن كشتي با بار سنگين خود از نشستن به گل ايمن نخواهد بود. در اين ميان كشتيهایی را ازآن پادشاه مي‌ديدند كه كاركنان آنها بدرون كشتيها درمي‌آيند و كنار دريا پر از سياهي مي‌گرديد كه اگر اين هنگام اينان آهنگ بازگشتن و گريختن مي‌كردند ديگر نمي‌توانستند و آنگاه ايستادگي كه اينان مي‌كردند خود بهانه بدست آن دژخيمان مي‌داد كه بدرشتي و بدرفتاری برخيزند از اينجا پومپيوس به كورنيليا كه هنوز از اين هنگام شيون آغاز كرده بود بدرود گفته باين دو تن سرصده و نيز به دو تن از كسان خود يكي فليپوس آزاد كرده‌ی او و ديگري اسكوثيس3 غلام خود فرمان داد كه جلوتر از او بآن كشتي روند و چون يكي از كاركنان كشتي آخيلاس دست بسوي او براي دستگيري دراز كرده بود پومپيوس در چنين حال روي بسوي زن و فرزندان خود برگردانيده اين يك مصرع سوفوكليس را بر زبان راند :
«هر كه يك بار پا از در مرد خودكامه بدرون نهاد هميشه بنده‌ی او خواهد بود.»
اين آخرين سخني بود كه بدوستان و كسان خود گفت و پس از آن پا بكشتي گزارده بدرون آن درآمد. و چون مي‌ديد كه از آنجا تا كنار دريا فاصله‌ی بسياري هست و از آنسو هيچيك از آن كسان باو نمي‌پرداخت پاكدلانه روي به سپتميوس گردانيده بمهرباني ازو پرسيد : «اگر سهو نكنم شما زماني در سپاهيگري همراه من بوده‌ايد نيست؟..» سپتميوس سري تكان داده پاسخي نگفت و هيچگونه خوشرويي نشان نداد و چون هيچيك از ايشان باو نمي‌پرداخت پومپيوس ناگزير شد دفترچه‌ی خود را درآورده خطابه‌اي را كه به يوناني در آن يادداشت كرده بود تا براي پادشاه بطلميوس بخواند از زير چشم مي‌گذرانيد و بازمي‌خواند. بدينسان بخشكي رسيدند. از آنسوي كورنيليا و ديگران از كشتي چشم بكنار دريا دوخته پيشامد را مي‌پاييدند. و چون مي‌ديدند كه يك دسته از پيرامونيان پادشاه روي بآنجا مي‌آيند چنين مي‌پنداشتند كه مقصود پذيرايي ازو مي‌باشد و بدينسان اندك دلداري پيدا مي‌كردند. ولي در اين ميان كه پومپيوس مي‌خواست دست فيليپوس را گرفته بپا برخيزد ناگهان سپتميوس شمشيري از پشت سر باو رسانيد. همچنين سالويوس و آخيلاس هر كدام زخم ديگري با شمشير زدند. او هم دامن خود را با دو دست گرفته روي خود را با آن بپوشانيد و بي‌آنكه سخني ناشايسته بگويد يا كاري سبكانه بكند بزخمها تاب آورد و بدانسان بدرود زندگي گفت. سال او اين هنگام پنجاه و نه سال و همان روز فرداي روز زاييدن او بود.

1ـ Septimius
2ـ Salvius
3ـ Scythes

🔶 محرم یا بخشی از کتاب داوری

🔸 همه‌ی تکه‌ها در یکجا

🔶 به مناسبت ایام محرم

🔸 نامه‌ی یکی از خوانندگان (بخش ۲ از ۳)
.
آیا امامان شیعه قادر به نجات انسان هستند ؟
.
پاسخ : خیر ، به هیچ وجه
اگر بودند بی شک خود و اهل بیت خود را نجات می دادند .
بهترین دلیل هر ادعایی ، وقوع آن است .
به طور مثال واقعه کربلا
.
شیعیان معتقدند که امام حسین و اهل بیتش بدلیل داشتن علم لدنی از واقعه کربلا آگاه بوده و اگر می‌خواستند می توانستند جلوی واقعه را بگیرند ، بلکه آنها به مشیت الهی تن داده و خود میخواستند که کشته گردند !!!
.
حال ما از آنها می پرسیم ، یعنی دست به خودکشی زده اند ؟ یا انتحار کرده اند ؟
مگر خداوند در قرآن نفرموده :
لَا تُلْقُوا بِایدیکمْ اِلَی التّهْلکهِ (بقره۱۹۵)
خود را به مهلکه نیفکنید !!!

می گویند به این خاطر که مشیت الهی بوده !!
ما از آنها می پرسیم :
اگر مشیت الهی است و اگر عباس از این مشیت الهی آگاه بوده ، پس چگونه به کودکان وعده آب داده است ؟ آیا آنها را فریفته ؟ یا نعوذ بالله دروغ گفته ؟؟
چرا وعده ای به آنها داده که خودش نسبت به ناتوانی آن آگاه بوده ؟

اگر مشیت الهی است پس شمر و خولی و یزید و عمر و حرمله و بقیه لشکر همه اسباب این مشیت هستند که امر خداوند را اجرا کنند ، پس این همه لعن و نفرین چیست ؟
چرا باید کسانی که اسباب مشیت الهی بوده اند سرزنش شوند و به جهنم روند ؟
چه بسا آنها نیز بخاطر انجام مشیت الهی نزد پروردگار نیک شمرده شوند .
.
اگر مشیت الهی است این همه گریه و شیون و زاری برای چیست ؟
آیا نه اینکه باید به مشیت الهی تن داد و رضا به رضای پروردگار بود ؟
آیا این گریه و شیون و توسرخود زدن و داد و فریادها معنایش این نیست که ما راضی به این مشیت نبوده و نیستیم ؟
آیا این عمل شما طغیان نیست در برابر اراده ی پروردگار ؟
.
اصلا این نمایش و تبانی بین خالق و مخلوق برای چیست ؟
میگویند برای زنده نگه داشتن دین ،
به آنها می گوییم خب برای زنده نگه داشتن دین بهتر نبود خداوند تمام بندگانش را به راه راست هدایت می نمود ؟
چرا که در قرآن می‌فرماید :
وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ ۖ فَيُضِلُّ اللَّهُ مَن يَشَاءُ وَيَهْدِي مَن يَشَاءُ ۚ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (ابراهیم۴)
خداوند هر که را خواهد به ضلالت و هر که را خواهد به مقام هدایت میرساند ، اوست خدای مقتدر و دانا .
.
می گویند پس امتحان الهی چه می شود ؟ این دنیا دار مکافات است ، این برای امتحان بندگان است !!
به آنها می گوییم مگر خداوند در قرآن نمی فرماید ، چیزی بر من پوشیده نیست ؟؟
خداوند را برای تمیز خوب و بد نیاز به امتحان نیست ..

✴️ مشروطه یا دمکراسی؟؟!
(تکه‌ی سی‌ام)

🔶 یك كار نیك
كاری كه باید دیگران پیروی نمایند
(تکه‌ی 1 از 2)

کانال : شاید برخی خوانندگان ، گفتار پایین را کهنه و زمان آن را گذشته یابند و آوردنش را در اینجا بما ایراد گیرند ولی آنچه ما را به این كار برانگیخته آنست كه دهه‌هاست در ایران «سیاست بیمگینی» پیش گرفته شده و این نتیجه را داده كه مردم ، چه پیران و چه جوانان ، از مهمترین و بایسته‌ترین دانستنیها درباره‌ی كشور و شیوه‌ی اداره‌ی آن بیگانه مانده‌اند. نتیجه‌ی این سیاست آنست كه ما اکنون هم آموزش و پرورش داریم و هم دانستنیهای زندگی آموزش داده نمی‌شود. هم قانون داریم و هم قانون اجرا نمیگردد ، قانونشكنی داریم ولی جلوش گرفته نمی‌شود. هم ملیونها خرج «همایش» و استخدام كارشناس می‌شود و هم كار كارشناسی انجام نمیگیرد. هم در قانون اساسی آزادی مطبوعات بدیده گرفته شده و هم وزارت ارشاد سانسور میکند. هم «بهترین دمكراسی جهان» را داریم و هم چند سال پیش یکی از رییس‌جمهوران اعلام میدارد «مجلس در رأس امور نیست» و كسی هم ازو حساب نمی‌پرسد یا نمی‌تواند پرسید.

در گفتار پایین نویسنده از اینكه جنبش بس گرانمایه‌ی مشروطه در این كشور رخ داده و اکنون که سی‌وهفت سال از آن میگذرد هنوز مردم معنی درست مشروطه (یا دمكراسی) را نمیدانند افسوس میخورد و به بیچارگی مردم دل پر از اندوه میدارد. اكنون چه باید گفت و چه باید كرد هنگامی كه دیده می‌شود دیپلمه‌ها و حتا «كارشناسان» و «دكتر»های این توده نیز یكصد و اند سال پس از جنبش مشروطه هنوز همان جایی‌اند كه پدران ما نزدیک به هشتاد سال پیش ـ هنگام نوشته شدن این گفتار ـ بوده‌اند و ایشان نیز هنوز معنی درست مشروطه را نمیدانند؟!.

درد و اندوه ما هنگامی بیشتر میگردد كه بیاد می‌آوریم در این روزگار «تكنولوژی اطلاعات» و با این گسترش دامنه‌ی دمكراسی در جهان ، جز از «فلان آخوندك» و بَهمان «حاجی نافهم» كه به مشروطه همچنان ایراد میگیرند ، جوانانمان كه بسیار درسخوانده‌تر از جوانان دهه‌ی بیست می‌باشند ، ایشان نیز در شناختن مشروطه و پی بردن به گرانمایگی آن همچنان بیمایه مانده‌اند.

کسانی این را گزافه خواهند شمرد. لیكن چنان نیست. شما نیز اگر امروز با جوانان درسخوانده روبرو شوید و از معنی مشروطه یا دمكراسی پرس و جو كنید خواهید دید بیشتر آنها جز اینکه مشروطه را قانون اساسی و پارلمان داشتن و برپا كردن انتخابات (نهایت : «انتخابات آزاد و بی‌تقلب») یا دمكراسی را «آزادی داشتن» بازنمایند ، چیز بیشتری یاد نتوانند کرد.

نكته‌ی دردناك و تكان دهنده‌ی دیگر آنكه اگر پرسش و پاسخ در این زمینه را ادامه دهید خواهید دید جوان درسخوانده و مدرك‌دار «عصر اطلاعات» ، ناگهان زبان گشاد و چنین گفت : «اینها كه گفتم درباره‌ی دمكراسی بود ، مشروطه كه دیگر كهنه شده!».

بدینسان می‌بینید مشروطه را جز از دمكراسی می‌داند. ویا آنكه جمهوری را از مشروطه جدا شمرده آن را «تازه‌تر از مشروطه» می‌شناساند. یا از آن هم بدتر مشروطه را نیازمند پادشاهی می‌پندارد و بشما كه نامش را می‌برید خرده می‌گیرد : «در این دوره كه همه‌ی كشورها جمهوری شده‌اند شما هنوز نام از مشروطه میبرید؟!».

اینها گرفتاریهای بسیار مهم جامعه‌ی ماست. این مایه‌ی افسوس بسیار است و باید برای آن چاره ‌اندیشید. زیرا بچشم خود می‌بینیم با آنكه اداره‌ی كشور دهه‌ها بر پایه‌ی مشروطه بوده و پس از سال 57 هم سخن از جمهوری و قانون اساسی هیچگاه بریده نگردیده و به داشتن «بهترین دمكراسی جهان» بالیده شده ، با اینهمه نه در كتابهای درسی حكومت گذشته و نه در حكومت كنونی به معنی دمكراسی یا مشروطه به ژرفا پرداخته نشده. اساساً به درسی همچون «علوم اجتماعی» بها داده نشده است.

نیك كه می‌نگریم می‌بینیم اینها چیزهاییست كه دانش‌آموزان باید در سالهای نوجوانی كه سیل دانستنیها به مغزشان راه می‌یابد یاد گیرند که همانها پایه‌ی زندگیشان گردد ، و آن سیاست بیمگینی كه یادش كردیم هرگز نخواسته مردم به اینگونه موضوعات هوش گمارند.

جوانی كه چون جلو تلویزیون می‌نشیند یا باید گزارش و فیلم از بارگاه فلان امامزاده و بتخانه‌ی كیشی یا مسابقات حفظ و قرائت قرآن یا داستانهای ساختگی از فلان امام و حدیثهای گمراه گردان و خرد تباه كن تماشا كند یا از موضوعاتی همچون اندیشه‌های قلندرانه (یا به گفته‌ی فریبكاران رادیو و تلویزیون : «افكار عرفانی») ، دعای كمیل ، افسانه‌های كهن یوسف و زلیخا یا سلیمان نبی و داستانهای باور نكردنی از موسا و عیسا ، مراسم محرم و دیگر نمایشهای كیشی و ستایش از شاعران و «افكار آسمانی» ایشان بشنود و ببیند و آنگاه كه به کانال دیگری میرود و از مردگان هزار ساله رویش را بموضوعات روز بر میگرداند ، چیزی جز مسابقات شعرخوانی ، فوتبال ، تفسیر و نقد فیلم ، سریالهای بی سر و ته بدآموز و چیزهای بدرد نخور دیگر نخواهد دید و شنید و هرگاه درپی بدست آوردن آگاهیهایی درباره‌ی اداره‌ی كشور و حكومت باشد و یا به «اخبار» گوش کند ، جز حقانیت ولایت فقیه و یک رشته تبلیغات از چنین اندیشه‌ی سراسر گمراهی‌ بخوردش نخواهند داد ، چنین جوانی چه دور كه معنی مشروطه را نداند و در نتیجه ارجش هم درنیابد.

کارهایی که به پندار شیعیان گناهان را می‌آمرزاند : گریستن ،‌ گریانیدن ، خود را گریان نمودن

سخنان خودشان به تنهایی مایه‌ی رسواییست.

زیارت بارگاه امام هشتم

توسل به بارگاه «حضرت عباس»

🔶 در پاسخ حقیقتگو

🔸 13ـ این کیشها نه با زندگانی سازگارست نه با دمکراسی (تکه‌ی 3 از 3)
ما از دیندارهای امروز چیزهای شگفتی می‌بینیم كه هرگاه شنیدیمی بآسانی باور نكردیمی. این را كمتر كسی پذیرد كه یكی بخدا نگرود و هستی او را باور ندارد ولی بدیدن این بارگاه و آن بارگاه رود و از آنها گشایش كار طلبد. امروز چنین كسانی بسیارند و این بهترین نمونه است كه این پرداختن بمردگان و بآنان جایگاهی در دلهای خود باز كردن جز نتیجه‌ی ناتوانی خرد و بیماری روان نمی‌باشد. اینكه ولتر یا دیگری گفته كه سرچشمه‌ی باورها ترس بوده ، این گفته درباره‌ی آلودگیها و بت‌پرستیها راست درآمده و می‌توان گفت همین چیزهاست كه مایه‌ی كجراهی ولتر و دیگران شده است. این بتازگی رخ داده كه مردی كه همیشه بخدا و دین ریشخندها می‌نموده و پرده‌دریها می‌كرده چون اندك بیماری‌ای یافته بطلب بهبود دست بدامن مردگان زده و نذرها كرده. اینان چون هیاهوی مادّیگری را شنیده‌اند و سخنان آنان را در دل جا داده‌اند باوری كه بخدا داشته‌اند از میان رفته ولی این پندارها و دلبستگیها كه مایه‌اش ناتوانی خرد و بیماری روانست بازمانده و از اینجاست كه باید بیكبار داستان خداشناسی و دین را از این آلودگیها و مرده پرستیها جدا گرفت و آن را از راه خرد و دریافتهای ساده‌ی خدادادی دانست و این را از درماندگی خرد و ناتوانی دریافتها و ترس شناخت ، و باید آشكاره گفت كه این كارها با بیدینی و خداناشناسی سازگارتر است تا با دین و خداپرستی.
می‌توان گفت دین با حال كنونیش بیش از همه بكار بیدینان و تباهكاران می‌خورد. زیرا چنانكه در «راه رستگاری» نیز گفته‌ایم از یكسو آنان كه عمر بسیاهكاری ننگین گزارده‌اند و بارها افزار دست بیگانگان شده‌اند با دینداری پرده بروی سیاهكاریهای خود كشند و با نماز و تسبیح خاك بچشمها می‌پاشند از یكسو نیز آنان كه همیشه با بیدینی و خداناشناسی بسر می‌برند و دربند هیچ نیكی نیستند همینكه بیمار می‌گردند و یا با ترس دیگری روبرو می‌شوند خود را بدامن دین می‌اندازند و با كارهای بیهوده‌ای خود را سرگرم می‌سازند. همچون سرای ویرانه‌ای كه چون مردمش از آنجا گریختند و كسی نماند ناگزیر پناهگاه دزدان و دغلكاران و نهانگاه تباهكاران و گریختگان گردد.
كوتاه‌سخن : دین امروز نیكیهایش رفته و آلودگیهایش بجا مانده و اینها را تا از میان نبریم همچنان خواهد ماند و بلكه با دستهای ناپاكی پرورش یافته روزبروز فزونتر خواهد گردید و تا حال چنین است شرق روی رستگاری نخواهد دید. دوباره می‌گویم : نه دین خواهد بود و نه زندگانی. خواهند گفت چاره چیست؟!. می‌گویم چاره یك چیز بیشتر نیست و آنكه یك دین پاك خدایی ـ دینی كه بنیادش خرد و دانش باشد ، دینی كه شاهراه زندگی باشد و پیشرفت كار توده را دربر دارد بخواست خدا و پشتیبانی او رواج گیرد و این گمراهیها و پراكندگیها همگی از میان برخیزد و این كاریست كه ما بآن برخاسته‌ایم و به یاری خدا و همدستی مردان غیرتمند پاكنهاد پیش خواهیم برد.
كسانی این گرفتاریها را نمی‌شناسند ، و اگر دیندارند و اگر بیدین سر پایین انداخته‌اند و یا درپی خودنماییها و فریبکاریها و نادانیهای خود می‌باشند ولی هر كه را بهره از خرد و مردانگی هست باید اینها را پذیرد و بی‌آنكه جایی برای ایستادگی ببیند بهمراهی و همگامی ما شتابد.

🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
10) پومپيوس‌ ـ تکه‌ی 34

🔸 كورنيليا با همراهان خود كه از كشتي اين پيشامد را مي‌پاييد چون ديد كه بدينسان او را بكشتند چنان فريادي برآورد كه صداي او را همه در كنار دريا شنيدند و بيدرنگ لنگر برداشته با شتاب بسيار كشتي را براندند و روي بگريز آوردند. يك باد تندي هم كه از سمت خشكي مي‌وزيد باين گريز آنان ياري مي‌نمود. اينبود كه مصريان با آنكه مي‌خواستند دستگيرشان سازند از اين مقصود نوميد گرديده از دنبال ايشان نرفتند. ولي سر پومپيوس را بريده و تن او را لخت بر روي ريگها گزاردند تا هر كسي كه آرزوي ديدن چنان ديدار دلخراش را داشت از تماشا بي‌بهره نباشد. بيچاره فيليپوس در پهلوي آن جنازه ايستاده چندان شكيبايي نمود كه تماشاييان همه از تماشا سير شدند. آن هنگام او را با آب دريا شسته و چون دسترس بهيچ پارچه‌اي نداشت پيراهن خود را باو پيچيد و اينسو و آنسو دويده سرانجام تخته شكسته‌هاي يك قايق ماهيگيري را بدست آورد و آن تخته‌ها باندازه‌ای بود كه براي سوزانيدن يك تن لخت بي‌سر كفايت مي‌نمود. در اين ميان كه او باين كار پرداخته آن تخته‌پاره‌ها را رويهم مي‌چيد ناگهان مرد پيري از شهرنشينان روم در آنجا پديد آمد و اين مرد كه در جواني خود زيردست پومپيوس جنگها كرده بود و او را مي‌شناخت از كار فيليپوس در شگفت شده پرسيد : تو كه هستي كه بدينسان بجنازه‌ی پومپيوس بزرگ پرداخته‌اي؟! فيليپوس پاسخ داد : من آزاد كرده‌ی او هستم از اين جهت باين كار پرداخته‌ام. مرد پير دوباره پاسخ داده گفت : ولي شما نبايد بتنهايي از اين سرفرازي بهره‌جويي. من از شما خواستارم كه مرا نيز شريك خود گردانيد تا از چنين كار نيك بي‌بهره نمانم. اين خود نيكبختي بزرگي است كه من كه در اين شهر بيگانه افتاده‌ام چنين فيروز باشم كه دست خود را به تن پومپيوس برسانم و آخرين حق يك سردار بزرگ رومي را انجام داده باشم. اين بود آيين مرگ پومپيوس كه انجام گرفت. فرداي آن روز لوكيوس لنتلوس بي‌آنكه از چگونگي آگاه باشد از كوپرس روانه گرديد تا بآنجا رسيد و چون بخشكي درآمد و آن جنازه و آن تخته‌ها را ديد و فيليپوس را در كنار آن سرپا ايستاده يافت بي‌اختيار داد زد : اين كيست كه آخرين دم زندگي را در اينجا كشيده؟ و پس از اندك فاصله آهي از دل برآورده چنين گفت : «خدا كند تو نباشي اي پومپيوس بزرگ!» در اين ميان كه بگفتن اين جمله مي‌پرداخت مصريان او را ديده و چگونگي را دريافتند و بيدرنگ دستگيرش كرده او را نيز بكشتند.
پس از ديري قيصر بدين سرزمين زشتكار درآمده و چون يكي از مصريان را بفرستادند كه سر پومپيوس را نزد او برساند ، قيصر سخت دلگير گرديده روي از آن برگردانيد. و چون مهر او را به قيصر دادند كه بر روي آن شيري با شمشير در پنجه‌ی خود نقش شده بود قيصر از ديدن آن چشم پرآب گردانيده زار بگريست. آخيلاس و پوثنيوس را بسزاي اين كار بكشت. خود بطلميوس پادشاه هم در جنگي كه در كنار نيل رويداد شكست يافته بگريخت و از آن پس ديگر خبري ازو پيدا نشد. اما تئودوتوس عالم علم بيان اگرچه گريخته جان از دست كينه‌خواهي قيصر بدر برد ولي سالها آواره و سرگردان بود. به هر كجا مي‌رفت مردم بيزاري ازو مي‌جستند و با اين‌ حال مي‌زيست تا چون ماركوس بروتوس كه قيصر را كشته بود او را در خاك آسيا بدست آورد با شكنجه و سختي نابودش گردانيد. خاكستر پومپيوس را هم براي زنش كورنيليا بردند كه در نشيمن بيرون شهر خود در آلبا1 جايي براي آن آماده گردانيد.


1ـ Alba

نمایندگان دوره ی یکم مجلس شورای ملی

🔶 به مناسبت ایام محرم

🔸 نامه‌ی یکی از خوانندگان (بخش ۳ از ۳)

🔸 آیا امامان شیعه می‌توانند شفاعت کنند؟
.
هیچ خرافاتی ، هیچ مذهب باطلی ، هیچ عقیده ای ، به قدر مسئله شفاعت به اساس دین اسلام ضربه نزده .
بطوری که دیگر ملتی که به شفاعت معتقد شده اند به هیچ‌یک از اصول دین پایبند نیستند و هیچکدام از اوامر و نواهی آن را عمل نمی کنند .
تمام احکام ، فقه ، اصول و مبانی دین را از بین برده یا بلا اثر کرده
موضوع شفاعت با هیچ‌یک از قوانین پروردگار ، علت و معلول ، نه با عقل و نه با اصول و شریعت اسلام و نه با هیچ دین و آیین دیگری جور در نمی آید .
.
چگونه می توانی ملتی را که به شفاعت دلخوش کرده ای از گناه بازداری ؟
خداوند میفرماید زنا نکنید و از گناهکاران نباشید
حال آنکه شفاعت دست شما را باز می‌گذارد و روایتی از امام صادق به شما می گوید اگر به اندازه بال پشه ای بر حسین اشک ریختی ، خداوند گناهان شما را می بخشد ولو به قدر ریگ بیابان ها و کف دریاها و ستارگان آسمان باشد .
این یعنی اگر مرتکب زنا و هر گناهی شدید عیب ندارد
خداوند در قرآن شما را به نماز و روزه دعوت میکند حال انکه شفاعت به شما می گوید هرکس به کربلا رود فرشتگان تا قیامت برای او طلب مغفرت میکنند و در بهشت مانا گردد .
دین به شما می گوید دروغ نگویید ، تهمت نزنید ، غیبت نکنید ، بخل و حسد نورزید ، ظلم نکنید
حال آنکه شفاعت به شما این اجازه را می دهد که خلاف آن عمل کنید و هرکه پای روضه اباعبدالله برود و محبت اهل بیت در دلش باشد خداوند بهشت را بر او واجب می گرداند .

این در حالی است که خداوند در قرآن می‌فرماید :

وَاتَّقُوا يَوْمًا لَا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئًا وَلَا يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ وَلَا يُؤْخَذُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلَا هُمْ يُنْصَرُونَ (بقره۴۸)
بترسید از روزی که هیچ کس به کار دیگری نیاید و شفاعت هیچ کس پذیرفته نشود ، و فدا و عوض از کسی قبول نکنند و هیچ یاری کننده و فریاد رسی نخواهند داشت .
.
اصلا انسان نیک را به شفاعت چه کار
اگر شما حلال خدا را حرام نکرده اید شفاعت به چه کارتان است ؟
اینجاست که میگوییم هر چه فرد گناهکار تر باشد نیازش به خدا و پیغمبر بیشتر
مگر شما خداوند را عادل نمی‌دانید ؟؟ آیا خداوند شما را برای کار نکرده عقوبت میکند ؟
در اینصورت شما محتاج شفاعت نیستید ، مگر اینکه هرکاری که دلتان میخواهد انجام می دهید و در آخر به خیال آنکه به کربلا می روید و گریه میکنید خداوند از شما در گذرد
شما خدا را چه فرض کرده اید ؟
او را به مانند خودتان تصور کرده اید ؟ که میخواهید با رشوه کار خود را پیش می اندازید

آیا از انصاف و عدل الهی به دور نیست که خداوند به واسطه گریه بر حسین کسی را که به مال و ناموس شما دست درازی کرده و به شما ظلم و تعدی کرده ببخشد؟
آیا شما از او درمیگذرید که خدا بگذرد؟
مگر نگفتید خداوند از حق خود خواهد گذشت اما از حق الناس نه؟!