حرکت دسته های عزاداری محرم در جمهوری آران (آذربایجان خودخوانده) ممنوع اعلام شد.
به گزارش آران نیوز به نقل از پایگاه اینترنتی آذ نیوز،«اداره دولتی امور مسلمانان قفقاز» جمهوری آران در اطلاعیه ای اعلام کرد ؛ در ماه محرم فقط افراد مورد تایید این اداره می توانند مراسم دینی اجرا کنند که آن هم فقط باید در داخل مساجد و عبادتگاه ها برگزار شوند.
در اطلاعیه این اداره درباره‌ی ماه محرم آمده است: خادمان دین باید ماهیت مبارزه امام حسین (ع) و فاجعه کربلا و فلسفه شهادت را درست تشریح و برای تبلیغ تعصب به وطن و منافع ملی بطور جدی تلاش کنند.
"اداره دولتی امور مسلمانان قفقاز" جمهوری آذربایجان افزوده است: عزاداری در خارج از مساجد و آوردن وسایل زیان زدن به خود و همچنین پرچم های سایر کشورها و نمادهای سایر دولت ها به مراسم ها ممنوع است. در مراسم های عزاداری باید معیارهای تعیین شده از طرف دین رعایت شود. لخت شدن تا کمر و زنجیر زدن و آسیب زدن به بدن و قمه زنی مخالف احکام اسلامی و بی احترامی به امام حسین (ع) و شهدای کربلاست.
به گزارش آران نیوز به نقل از پایگاه اینترنتی آذ نیوز،«اداره دولتی امور مسلمانان قفقاز» جمهوری آران در اطلاعیه ای اعلام کرد ؛ در ماه محرم فقط افراد مورد تایید این اداره می توانند مراسم دینی اجرا کنند که آن هم فقط باید در داخل مساجد و عبادتگاه ها برگزار شوند.
در اطلاعیه این اداره درباره‌ی ماه محرم آمده است: خادمان دین باید ماهیت مبارزه امام حسین (ع) و فاجعه کربلا و فلسفه شهادت را درست تشریح و برای تبلیغ تعصب به وطن و منافع ملی بطور جدی تلاش کنند.
"اداره دولتی امور مسلمانان قفقاز" جمهوری آذربایجان افزوده است: عزاداری در خارج از مساجد و آوردن وسایل زیان زدن به خود و همچنین پرچم های سایر کشورها و نمادهای سایر دولت ها به مراسم ها ممنوع است. در مراسم های عزاداری باید معیارهای تعیین شده از طرف دین رعایت شود. لخت شدن تا کمر و زنجیر زدن و آسیب زدن به بدن و قمه زنی مخالف احکام اسلامی و بی احترامی به امام حسین (ع) و شهدای کربلاست.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
علم الهدی : قمه زنی مستحب است!.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
گریستن و تَباکی (گریان وانمودن) و ثواب آن!
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
... دو چيز به پيشرفت اين کيش (شیعیگری) می‌افزوده :
يکی نام نيک امام علی‌بن‌ابيطالب ، ديگری داستان دلسوز کربلا.
امام علی‌بن‌ابيطالب ، مرد بزرگی ميبوده و ستودگي‌های بسيار ميداشته. شيعيان از نام نيک او سود جسته چنين وامی‌نمودند که پيروان اويند.
آن مرد بزرگ را بنيادگزار شيعيگری نشان داده و چنين می‌فهمانيدند که جدايي سُنی از شيعی از زمان آن امام ، و بر سر خليفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز يافته ، و اين کشاکشها و دشمنيها به پاس او ميباشد. از آنسوی درباره‌ی آن امام نيز به گزافه‌سرايی برخاسته او را هم از جايگاهش بيرون می‌بردند :
«پيغمبر گفته با دوستداری علی هيچ گناهی زيان نتواند رسانيد » ، «خدا گفته دوستداری علی دژ منست و هرکه به دژ من درآيد از خشم من ايمن خواهد بود». در اينباره سخنانی هست که اگر نوشته شود کتاب بسيار بزرگی گردد.
اما داستان دلسوز کربلا : اين داستان از روزی که رويداد مايه‌ی خشم و افسوس بيشتر مسلمانان گرديد و کسان بسياری به خونخواهی برخاستند و خونها ريخته شد.
ولی شيعيان جعفری از آن به بهره‌جويی سياسی پرداخته با برپا کردن بزم‌های سوگواری ياد آن را تازه نگهداشتند و در اين باره سخنان شگفتی به ميان آوردند : « هرکسی بگريد يا بگرياند و يا خود را گريان وانمايد بهشت برايش باياباشد».
بر سر خاکهای امام علی‌بن‌ابيطالب و حسين‌بن‌علی و ديگران گنبدها افراشتند و آنها را زيارتگاه گردانيدند. به هر يکی زيارتنامه پديد آوردند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسی است که خدا را در عرشش زيارت کرده».
اينها ـ اين گزافه‌گوييها اگر هم از زمان جعفربن‌محمد و جانشينان او ، و از زبان آنان بوده بيگمان چيزها به آن افزوده گرديده ـ بيگمان روزبروز در رويِش و بالِش ميبوده.
گذشته از اينها ، آن سبکباری که در شيعيگری از باياهای سخت اسلام ميبود ، و يک شيعی از جهاد و نماز آدينه و مانند اينها آسوده ميگرديد و بلکه ميتوانست نمازی نخواند و روزه‌ای نگيرد و از هيچ بدی نپرهيزد و با رفتن به زيارت حسين و با گريستن به او همه‌ی گناهان خود را بيامرزاند ، آن نويدهايی که درباره‌ی ميانجيگری امامان در روز رستاخيز و رفتن همه‌ی شيعيان به بهشت داده شده بود ، آن برتری از گوهر و آفرينش که شيعيان درباره‌ی خود باور ميداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتری می‌پنداشتند ، آن دستگاه جانشين امام و سررشته‌داری و فرمانروايی که ملايان شيعه براي خود ساخته بودند ، هريکی انگيزه‌ی ديگری برای کشاندن مردم ساده‌درون بسوی شيعيگری و پايداری آنان در اين کيش ميبوده.
... آيا گفتن : «هر که حسين را در کربلا زيارت کند خدا را در عرش زيارت کرده» با خدا گستاخی و بيفرهنگی نيست.
شگفت‌تر اينکه از آن بارگاهها نتوانستنی (معجزه) نيز چشم دارند و داستانها پديد آورند : فلان کور را بينا گردانيد ، و بَهمان بيمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانيد.
شاهی که به ضربت دو انگشت
از معجزه ابن قيس را کُشت
بنيادگزار اسلام با آن جايگاه والايی که ميداشت و با آن کار خدايی که پيش ميبرد ، چون جهودان و ترسايان فشار آورده نتوانستنی ميخواستند در پاسخشان ميگفت : من نتوانم. قرآن پر از اينگونه پاسخهاست. ولی نوادگان هيچ کاره‌ی او در زندگی نتوانستنی ميکرده‌اند بجای خود كه پس از مرگشان نيز ميکنند. افسوس از اين نادانی!. ...
(کتاب داوری)
يکی نام نيک امام علی‌بن‌ابيطالب ، ديگری داستان دلسوز کربلا.
امام علی‌بن‌ابيطالب ، مرد بزرگی ميبوده و ستودگي‌های بسيار ميداشته. شيعيان از نام نيک او سود جسته چنين وامی‌نمودند که پيروان اويند.
آن مرد بزرگ را بنيادگزار شيعيگری نشان داده و چنين می‌فهمانيدند که جدايي سُنی از شيعی از زمان آن امام ، و بر سر خليفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز يافته ، و اين کشاکشها و دشمنيها به پاس او ميباشد. از آنسوی درباره‌ی آن امام نيز به گزافه‌سرايی برخاسته او را هم از جايگاهش بيرون می‌بردند :
«پيغمبر گفته با دوستداری علی هيچ گناهی زيان نتواند رسانيد » ، «خدا گفته دوستداری علی دژ منست و هرکه به دژ من درآيد از خشم من ايمن خواهد بود». در اينباره سخنانی هست که اگر نوشته شود کتاب بسيار بزرگی گردد.
اما داستان دلسوز کربلا : اين داستان از روزی که رويداد مايه‌ی خشم و افسوس بيشتر مسلمانان گرديد و کسان بسياری به خونخواهی برخاستند و خونها ريخته شد.
ولی شيعيان جعفری از آن به بهره‌جويی سياسی پرداخته با برپا کردن بزم‌های سوگواری ياد آن را تازه نگهداشتند و در اين باره سخنان شگفتی به ميان آوردند : « هرکسی بگريد يا بگرياند و يا خود را گريان وانمايد بهشت برايش باياباشد».
بر سر خاکهای امام علی‌بن‌ابيطالب و حسين‌بن‌علی و ديگران گنبدها افراشتند و آنها را زيارتگاه گردانيدند. به هر يکی زيارتنامه پديد آوردند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسی است که خدا را در عرشش زيارت کرده».
اينها ـ اين گزافه‌گوييها اگر هم از زمان جعفربن‌محمد و جانشينان او ، و از زبان آنان بوده بيگمان چيزها به آن افزوده گرديده ـ بيگمان روزبروز در رويِش و بالِش ميبوده.
گذشته از اينها ، آن سبکباری که در شيعيگری از باياهای سخت اسلام ميبود ، و يک شيعی از جهاد و نماز آدينه و مانند اينها آسوده ميگرديد و بلکه ميتوانست نمازی نخواند و روزه‌ای نگيرد و از هيچ بدی نپرهيزد و با رفتن به زيارت حسين و با گريستن به او همه‌ی گناهان خود را بيامرزاند ، آن نويدهايی که درباره‌ی ميانجيگری امامان در روز رستاخيز و رفتن همه‌ی شيعيان به بهشت داده شده بود ، آن برتری از گوهر و آفرينش که شيعيان درباره‌ی خود باور ميداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتری می‌پنداشتند ، آن دستگاه جانشين امام و سررشته‌داری و فرمانروايی که ملايان شيعه براي خود ساخته بودند ، هريکی انگيزه‌ی ديگری برای کشاندن مردم ساده‌درون بسوی شيعيگری و پايداری آنان در اين کيش ميبوده.
... آيا گفتن : «هر که حسين را در کربلا زيارت کند خدا را در عرش زيارت کرده» با خدا گستاخی و بيفرهنگی نيست.
شگفت‌تر اينکه از آن بارگاهها نتوانستنی (معجزه) نيز چشم دارند و داستانها پديد آورند : فلان کور را بينا گردانيد ، و بَهمان بيمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانيد.
شاهی که به ضربت دو انگشت
از معجزه ابن قيس را کُشت
بنيادگزار اسلام با آن جايگاه والايی که ميداشت و با آن کار خدايی که پيش ميبرد ، چون جهودان و ترسايان فشار آورده نتوانستنی ميخواستند در پاسخشان ميگفت : من نتوانم. قرآن پر از اينگونه پاسخهاست. ولی نوادگان هيچ کاره‌ی او در زندگی نتوانستنی ميکرده‌اند بجای خود كه پس از مرگشان نيز ميکنند. افسوس از اين نادانی!. ...
(کتاب داوری)
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
11) كراسوس ـ تکه‌ی 1
🔸 كراسوس1
كراسوس به بروندوسيوم2 رسيده اگرچه دريا بسيار توفاني بود. ولي چون او شتاب داشت بانتظار نايستاد و با آنكه نزديك بكنار راه مي‌پيمود بسياري از كشتيهاي جنگي خود را از دست داد. چون با بازمانده‌ی سپاه بخشكي رسيد آهنگ گالاتيا3 كرد و در آنجا با ديوتاروس4 پادشاه كه مرد بسيار سالخورده‌اي بود بهم رسيدند و چون پادشاه ببنياد شهري پرداخته بود كراسوس از راه نكوهش و ريشخند باو چنين گفت : «اعليحضرت در ساعت دوازدهم ببنياد شهر برخاسته‌ايد.» پادشاه پاسخ داد : «مگر سردار باين لشكركشي خود بايران (پارتيا) زودتر از آن برخاسته‌ايد؟» اين سخن را از آن جهت گفت كه كراسوس اين هنگام شصت سال داشت و خود سالخورده‌تر از آن مي‌نمود. باري در اين آغاز كار بخت با كراسوس همراه بود و بآساني جسري بروي ايوفراتيس (فرات) بسته سپاهيان را بي‌گزند و آسيب بگذارنيد و شهرهايي را ازآن ميسوپوتاميا (بين‌النهرين) بدست آورد. مگر يك شهري كه اپولونيوس5 بخودكامگي در آن فرمانروا بود و در برابر روميان ايستادگي كرده صد تن از ايشان را بكشت. كراسوس آن شهر را با زور گرفت و تاراج نمود و مردمش را ببردگي فروخت. اين شهر را يونانيان زينودوتيا6 مينامند. كراسوس چون آنجا را گرفت بسپاهيان دستور داد كه بر وي بامپراتوري سلام دهند. و اينكار بسپاهيان بد آمد. زيرا گفتند مگر بكاري بهتر از اين اميدوار نيست كه از چنين كار كوچكي چندان بخود ميبالد. بهرحال كراسوس در اين شهرهاي تازه‌گشاده هفتهزار پياده و يكهزار سواره بپاسداري نشانده خويشتن بسوريا بازگشت كه زمستان را در آنجا بگزارد و چون بآنجا رسيد پسرش كه با قيصر در گااول7 همراه و دليريها نموده و نشانها و پاداشها ازو يافته بود نزد وي آمد و يكهزار سواره برگزيده با خود آورد. نخستين خطا از كراسوس در اينجا سر زد و كاري بود كه اگر خود سفر و لشكركشي را كه سراپا خطا بوده بشمار نياوريم اين بزرگترين خطايش شمرده خواهد شد. زيرا در جايي كه بايستي بيدرنگ پيش برود و شهرهاي سلوكيا و بابل را كه اينزمان بر اشكانيان نافرماني مي‌نمودند بدست بياورد چندان درنگ نمود كه فرصت را از دست داد. وآنگاه او در سوريا همچون يك سوداگر پول‌دوستي ميزيست نه همچون يك سردار سپاهي و بجاي آنكه بسپاهيان بپردازد و آنان را در كار جنگ ورزيده‌تر گرداند هميشه بحساب ماليات شهرها ميپرداخت و گنجينه‌ای را كه در پرستشگاه شهر هيراپوليس8 بود با ترازو ميكشيد و بپاره‌ای شهرها و سرزمينها كساني بعنوان گرفتن سپاهي فرستاده سپس پول گرفته از سپاهي چشم مي‌پوشيد و بدينسان در ديده‌ها خوار شده و مردم ازو نوميدي مي‌نمودند. نخستين فال بد را هم در همانجا دريافت. زيرا خداي مادينه كه برخي او را جونو9 و برخي ديگر ونوس10 ميخوانند كساني هم «طبيعت» نام ميدهند و مقصود از آن نيرويي است كه آغاز همه‌ی چيزها از آنست و اوست كه آدميان را بسوي هر چيز نيك راهنما ميباشد. كراسوس با پسرش بر پرستشگاه اين خداي مادينه رفتند و چون بيرون مي‌آمدند پسر را پاي لغزيده افتاد و پدر هم بر روي او افتاد.
1ـ Crassus در قرن سيم پيش از ميلاد دولت روم باوج نيرومندي رسيده كساني همچون يولیوس قيصر و پومپيوس و كراسوس و اوكوستوس و آنتونبوس سررشته‌دار آن گرديدند. از همان زمان است كه با ايران هم بكشاكش و جنگ برميخيزند و نخستين جنگ همين داستان كراسوس است كه در اينجا ياد كرده ميشود. كراسوس از يك خاندان كهن و بزرگي بوده و در ميان روميان كمتر كسي به توانگري او بود. پس از پيشامدهاي بسياري با قيصر و پومپيوس سه تن دست بهم داده فرمانروايي روم را با آن بزرگي كه بود ازآن خود ساخته بودند و چون قيصر شهرگشاييهاي بسياري در غرب اروپا كرده و پومپيوس نيز در آسياي كوچك بر دشمن بزرگ روم كه مثرادات پادشاه پونتوس باشد فيروزي يافته بود كراسوس بهمچشمي آنان كوشش داشت كه وي نيز هنرهايي نمايد و چون در بخشي كه خاك روم را درميان خود كرده بودند سوريا به سهم او افتاده بود از اين جهت چشم بآسيا دوخته آرزو داشت كه ايران و هند را سراسر بدست آورده تا كنار اقيانوس پيش برود و احمقانه اين آرزوي خود را پياپي بر زبان مي‌آورد و با آنكه اينزمان سال او شصت بود و خواهيم ديد كه چگونه بآرزوي خود رسيد.
2ـ Brundusium يكي از بندرهاي ايتالياي باستان.
3ـ Galatia يكي از سرزمينهاي آسياي كوچك.
4ـ Deiotarus گويا همانست كه در داستان پومپيوس هم نام او را برده.
5ـ Appllonius
6ـ Zenodotia
7ـ Gaul نام مردمي است كه در خاك فرانسه نشيمن داشته‌اند و آن خاك هم بنام ايشان گااول خوانده ميشد كه سپس با مردم «فرانك» درآميخته و از ميان رفته‌اند.
8ـ از گفته‌هاي استرابون برمي‌آيد كه شهر باين نام يكي در سوريا بوده و ديگري در فروگيا. گويا اينجا شهر سوريا مقصود است.
9ـ Juno
10ـ Venus
11) كراسوس ـ تکه‌ی 1
🔸 كراسوس1
كراسوس به بروندوسيوم2 رسيده اگرچه دريا بسيار توفاني بود. ولي چون او شتاب داشت بانتظار نايستاد و با آنكه نزديك بكنار راه مي‌پيمود بسياري از كشتيهاي جنگي خود را از دست داد. چون با بازمانده‌ی سپاه بخشكي رسيد آهنگ گالاتيا3 كرد و در آنجا با ديوتاروس4 پادشاه كه مرد بسيار سالخورده‌اي بود بهم رسيدند و چون پادشاه ببنياد شهري پرداخته بود كراسوس از راه نكوهش و ريشخند باو چنين گفت : «اعليحضرت در ساعت دوازدهم ببنياد شهر برخاسته‌ايد.» پادشاه پاسخ داد : «مگر سردار باين لشكركشي خود بايران (پارتيا) زودتر از آن برخاسته‌ايد؟» اين سخن را از آن جهت گفت كه كراسوس اين هنگام شصت سال داشت و خود سالخورده‌تر از آن مي‌نمود. باري در اين آغاز كار بخت با كراسوس همراه بود و بآساني جسري بروي ايوفراتيس (فرات) بسته سپاهيان را بي‌گزند و آسيب بگذارنيد و شهرهايي را ازآن ميسوپوتاميا (بين‌النهرين) بدست آورد. مگر يك شهري كه اپولونيوس5 بخودكامگي در آن فرمانروا بود و در برابر روميان ايستادگي كرده صد تن از ايشان را بكشت. كراسوس آن شهر را با زور گرفت و تاراج نمود و مردمش را ببردگي فروخت. اين شهر را يونانيان زينودوتيا6 مينامند. كراسوس چون آنجا را گرفت بسپاهيان دستور داد كه بر وي بامپراتوري سلام دهند. و اينكار بسپاهيان بد آمد. زيرا گفتند مگر بكاري بهتر از اين اميدوار نيست كه از چنين كار كوچكي چندان بخود ميبالد. بهرحال كراسوس در اين شهرهاي تازه‌گشاده هفتهزار پياده و يكهزار سواره بپاسداري نشانده خويشتن بسوريا بازگشت كه زمستان را در آنجا بگزارد و چون بآنجا رسيد پسرش كه با قيصر در گااول7 همراه و دليريها نموده و نشانها و پاداشها ازو يافته بود نزد وي آمد و يكهزار سواره برگزيده با خود آورد. نخستين خطا از كراسوس در اينجا سر زد و كاري بود كه اگر خود سفر و لشكركشي را كه سراپا خطا بوده بشمار نياوريم اين بزرگترين خطايش شمرده خواهد شد. زيرا در جايي كه بايستي بيدرنگ پيش برود و شهرهاي سلوكيا و بابل را كه اينزمان بر اشكانيان نافرماني مي‌نمودند بدست بياورد چندان درنگ نمود كه فرصت را از دست داد. وآنگاه او در سوريا همچون يك سوداگر پول‌دوستي ميزيست نه همچون يك سردار سپاهي و بجاي آنكه بسپاهيان بپردازد و آنان را در كار جنگ ورزيده‌تر گرداند هميشه بحساب ماليات شهرها ميپرداخت و گنجينه‌ای را كه در پرستشگاه شهر هيراپوليس8 بود با ترازو ميكشيد و بپاره‌ای شهرها و سرزمينها كساني بعنوان گرفتن سپاهي فرستاده سپس پول گرفته از سپاهي چشم مي‌پوشيد و بدينسان در ديده‌ها خوار شده و مردم ازو نوميدي مي‌نمودند. نخستين فال بد را هم در همانجا دريافت. زيرا خداي مادينه كه برخي او را جونو9 و برخي ديگر ونوس10 ميخوانند كساني هم «طبيعت» نام ميدهند و مقصود از آن نيرويي است كه آغاز همه‌ی چيزها از آنست و اوست كه آدميان را بسوي هر چيز نيك راهنما ميباشد. كراسوس با پسرش بر پرستشگاه اين خداي مادينه رفتند و چون بيرون مي‌آمدند پسر را پاي لغزيده افتاد و پدر هم بر روي او افتاد.
1ـ Crassus در قرن سيم پيش از ميلاد دولت روم باوج نيرومندي رسيده كساني همچون يولیوس قيصر و پومپيوس و كراسوس و اوكوستوس و آنتونبوس سررشته‌دار آن گرديدند. از همان زمان است كه با ايران هم بكشاكش و جنگ برميخيزند و نخستين جنگ همين داستان كراسوس است كه در اينجا ياد كرده ميشود. كراسوس از يك خاندان كهن و بزرگي بوده و در ميان روميان كمتر كسي به توانگري او بود. پس از پيشامدهاي بسياري با قيصر و پومپيوس سه تن دست بهم داده فرمانروايي روم را با آن بزرگي كه بود ازآن خود ساخته بودند و چون قيصر شهرگشاييهاي بسياري در غرب اروپا كرده و پومپيوس نيز در آسياي كوچك بر دشمن بزرگ روم كه مثرادات پادشاه پونتوس باشد فيروزي يافته بود كراسوس بهمچشمي آنان كوشش داشت كه وي نيز هنرهايي نمايد و چون در بخشي كه خاك روم را درميان خود كرده بودند سوريا به سهم او افتاده بود از اين جهت چشم بآسيا دوخته آرزو داشت كه ايران و هند را سراسر بدست آورده تا كنار اقيانوس پيش برود و احمقانه اين آرزوي خود را پياپي بر زبان مي‌آورد و با آنكه اينزمان سال او شصت بود و خواهيم ديد كه چگونه بآرزوي خود رسيد.
2ـ Brundusium يكي از بندرهاي ايتالياي باستان.
3ـ Galatia يكي از سرزمينهاي آسياي كوچك.
4ـ Deiotarus گويا همانست كه در داستان پومپيوس هم نام او را برده.
5ـ Appllonius
6ـ Zenodotia
7ـ Gaul نام مردمي است كه در خاك فرانسه نشيمن داشته‌اند و آن خاك هم بنام ايشان گااول خوانده ميشد كه سپس با مردم «فرانك» درآميخته و از ميان رفته‌اند.
8ـ از گفته‌هاي استرابون برمي‌آيد كه شهر باين نام يكي در سوريا بوده و ديگري در فروگيا. گويا اينجا شهر سوريا مقصود است.
9ـ Juno
10ـ Venus
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
... در کربلا بارها کشتار و تاراج سختی رو داده و بارها آن صندوقها را شکسته و کنده‌اند :
در سال ٨۵٨ مولاعلی پسر سيدمحمدمشعشع به آنجا دست يافت و تاراج و کشتار سختی کرد و کسان بسياری را بند کرده با خود برد.
در سال ١٢١۶ چون وهابيان به آهنگ تاراج و کشتار به عراق تاخته بودند در روز عاشورا به آن شهر ريخته در شهر و در پيرامون بارگاهها به کشتار پرداختند و به خانه‌ها آمده دست به زنان و دختران يازيدند و بچگان شيرخوار را سر بريدند و صندوقها را شکستند و گورها را کندند.
و در چند ساعت نزديک به هفت هزار تن را از مجتهدان و سادات و ديگران کشته بارگاهها را تاراج کرده فيروزانه بازگشتند.
... شگفتست که وهابيان در آن تاخت خود به عراق ، نخست آهنگ نجف کردند. ولی چون اين شهر باروی استوار ميداشت دست يافتن نتوانستند و آنجا را گزارده آهنگ کربلا کردند و به آن کشتار و تاراج پرداختند. شيعيان از همان داستان نجف عنوانی بدست آورده «معجزه‌‌ای» ساختند. «يکی از صلحا» در خواب اميرالمؤمنين را ديد که کفهای دستش سياه شده و چگونگی را پرسيد. پاسخ داد : «پس آن توپها را از شهر که باز ميگردانيد؟!».
ببينيد اندازه‌ی نادانی را. بجای آنکه ببينند که نجف چون بارو ميداشت از آسيب دور مانْد ، و کربلا چون نميداشت آن آسيب را يافت ، و از همينجا پی به آميغها [حقایق] برده بدانند که در اين جهان هرکاری جز از راهش نتواند بود و از آن گورها و گنبدها هوده‌ای نتواند برخاست ، بدانسان کوردرونی نشان داده دروغی به آن رسوايی ساخته بيرون داده‌اند.
هشتم : داستان گريه و زاری به کشتگان کربلا ايراد بزرگ ديگر ميباشد. يک داستان بايستی رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گريستن چه سود تواند بود؟!... يک داستانی را عنوان کردن و بزم‌های سوگواری برپا گردانيدن ، گريستن و گريانيدن با خِرد چه می‌سازد؟!...
اينکه گفته‌اند : « هر که بگريد و بگرياند و خود را گريان وانمايد بهشت برو بايا گردد» بايستی پرسيد : چرا؟!...
گريستن يا گريانيدن چيست که خدا بآنها چنين پاداش بزرگی دهد؟!... آنگاه شما اين سخن را از کجا می‌گوييد؟!... شما را به خدا چه راهی بوده؟!... اي بيخردان مگر خدا اسکندر ماكدونی است که يک هفستيونی را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه به سوگواری وادارد؟!...
حسين‌بن‌علی به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاری از پيش نبرد. ليکن مردانگی بسيار ستوده‌ای از خود نشان داد ، و آن اينکه زبونی ننموده کشته شدن خود و فرزندان و يارانش را ، از گردن گزاردن به يزيد و ابن‌زياد بهتر دانسته مردانه پافشاری کرد و خود و پيروانش کشته گرديدند.
اين کار او بسيار ستوده بوده. ولی هرچه بوده بوده. هزار و سيصد سال گريستن چه معنی دارد؟!... به آن نمايشهای بسيار بيخردانه‌ی محرم و صفر چه توان گفت؟!...
اين داستانهای زيارت و گريه با آن حديثهاشان از راه ديگری نيز درخور ايراد است. اينها ريشه‌ی دين را کندن و آنرا از ميان بردنست. در جائيکه با يک زيارت همه‌ی گناهان آمرزيده شود و با يک گريه بهشت بايا گردد ، کسی چرا از خوشيهای سزا و ناسزا بازايستد؟!... چرا فلان حاجی آزمندانه انبارداری نکند؟!... چرا بَهمان ستمگر خونها نريزد؟!... چرا آزمندان به پول‌اندوزی نکوشند؟!... چرا مردان دنبال زنان بيگانه نيفتند؟!...
سران شيعه در آن کوششهاي سياسی خود پروای هيچی نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کرده‌اند. ولی ما آيا ميتوانيم چشم از کارهای سراپا زيان ايشان پوشيم؟!....
ببينيد گستاخی را تا به کجا رسانيده‌اند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسی است که خدا را در عرش زيارت کرده». «با هستی امامست که زمين و آسمان پايدار ميباشد و به پاس اوست که مردم روزی ميخورند». «هرکه بگريد و بگرياند و يا خود را گريان نمايد بهشت به او بايا شود».
بايد پرسيد : چرا؟!. مگر گريستن به کشتگانی چه کاريست و چه سودی از آن تواند برخاست که خدا چنان مزدی دهد؟!. چنين گزافه‌دهی از خدا سزاست؟!.
«هرکه به زيارت رود همه‌ی گناهانش آمرزيده گردد» بايد پرسيد : پس دين چه می‌بايسته؟!. سخن از نيک و بد و حلال و حرام چه می‌سزيده؟!. در جايی که با گريستن يا به زيارت رفتن هر گناهی آمرزيده شود و بهشت بايا گردد چرا کسی از گناه بازايستد؟!. چرا در بند نيک و بد و حلال و حرام باشد؟!. ...
(کتاب داوری)
در سال ٨۵٨ مولاعلی پسر سيدمحمدمشعشع به آنجا دست يافت و تاراج و کشتار سختی کرد و کسان بسياری را بند کرده با خود برد.
در سال ١٢١۶ چون وهابيان به آهنگ تاراج و کشتار به عراق تاخته بودند در روز عاشورا به آن شهر ريخته در شهر و در پيرامون بارگاهها به کشتار پرداختند و به خانه‌ها آمده دست به زنان و دختران يازيدند و بچگان شيرخوار را سر بريدند و صندوقها را شکستند و گورها را کندند.
و در چند ساعت نزديک به هفت هزار تن را از مجتهدان و سادات و ديگران کشته بارگاهها را تاراج کرده فيروزانه بازگشتند.
... شگفتست که وهابيان در آن تاخت خود به عراق ، نخست آهنگ نجف کردند. ولی چون اين شهر باروی استوار ميداشت دست يافتن نتوانستند و آنجا را گزارده آهنگ کربلا کردند و به آن کشتار و تاراج پرداختند. شيعيان از همان داستان نجف عنوانی بدست آورده «معجزه‌‌ای» ساختند. «يکی از صلحا» در خواب اميرالمؤمنين را ديد که کفهای دستش سياه شده و چگونگی را پرسيد. پاسخ داد : «پس آن توپها را از شهر که باز ميگردانيد؟!».
ببينيد اندازه‌ی نادانی را. بجای آنکه ببينند که نجف چون بارو ميداشت از آسيب دور مانْد ، و کربلا چون نميداشت آن آسيب را يافت ، و از همينجا پی به آميغها [حقایق] برده بدانند که در اين جهان هرکاری جز از راهش نتواند بود و از آن گورها و گنبدها هوده‌ای نتواند برخاست ، بدانسان کوردرونی نشان داده دروغی به آن رسوايی ساخته بيرون داده‌اند.
هشتم : داستان گريه و زاری به کشتگان کربلا ايراد بزرگ ديگر ميباشد. يک داستان بايستی رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گريستن چه سود تواند بود؟!... يک داستانی را عنوان کردن و بزم‌های سوگواری برپا گردانيدن ، گريستن و گريانيدن با خِرد چه می‌سازد؟!...
اينکه گفته‌اند : « هر که بگريد و بگرياند و خود را گريان وانمايد بهشت برو بايا گردد» بايستی پرسيد : چرا؟!...
گريستن يا گريانيدن چيست که خدا بآنها چنين پاداش بزرگی دهد؟!... آنگاه شما اين سخن را از کجا می‌گوييد؟!... شما را به خدا چه راهی بوده؟!... اي بيخردان مگر خدا اسکندر ماكدونی است که يک هفستيونی را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه به سوگواری وادارد؟!...
حسين‌بن‌علی به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاری از پيش نبرد. ليکن مردانگی بسيار ستوده‌ای از خود نشان داد ، و آن اينکه زبونی ننموده کشته شدن خود و فرزندان و يارانش را ، از گردن گزاردن به يزيد و ابن‌زياد بهتر دانسته مردانه پافشاری کرد و خود و پيروانش کشته گرديدند.
اين کار او بسيار ستوده بوده. ولی هرچه بوده بوده. هزار و سيصد سال گريستن چه معنی دارد؟!... به آن نمايشهای بسيار بيخردانه‌ی محرم و صفر چه توان گفت؟!...
اين داستانهای زيارت و گريه با آن حديثهاشان از راه ديگری نيز درخور ايراد است. اينها ريشه‌ی دين را کندن و آنرا از ميان بردنست. در جائيکه با يک زيارت همه‌ی گناهان آمرزيده شود و با يک گريه بهشت بايا گردد ، کسی چرا از خوشيهای سزا و ناسزا بازايستد؟!... چرا فلان حاجی آزمندانه انبارداری نکند؟!... چرا بَهمان ستمگر خونها نريزد؟!... چرا آزمندان به پول‌اندوزی نکوشند؟!... چرا مردان دنبال زنان بيگانه نيفتند؟!...
سران شيعه در آن کوششهاي سياسی خود پروای هيچی نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کرده‌اند. ولی ما آيا ميتوانيم چشم از کارهای سراپا زيان ايشان پوشيم؟!....
ببينيد گستاخی را تا به کجا رسانيده‌اند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسی است که خدا را در عرش زيارت کرده». «با هستی امامست که زمين و آسمان پايدار ميباشد و به پاس اوست که مردم روزی ميخورند». «هرکه بگريد و بگرياند و يا خود را گريان نمايد بهشت به او بايا شود».
بايد پرسيد : چرا؟!. مگر گريستن به کشتگانی چه کاريست و چه سودی از آن تواند برخاست که خدا چنان مزدی دهد؟!. چنين گزافه‌دهی از خدا سزاست؟!.
«هرکه به زيارت رود همه‌ی گناهانش آمرزيده گردد» بايد پرسيد : پس دين چه می‌بايسته؟!. سخن از نيک و بد و حلال و حرام چه می‌سزيده؟!. در جايی که با گريستن يا به زيارت رفتن هر گناهی آمرزيده شود و بهشت بايا گردد چرا کسی از گناه بازايستد؟!. چرا در بند نيک و بد و حلال و حرام باشد؟!. ...
(کتاب داوری)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ثوابی که شیعیان برای گریستن به امام حسین می‌پندارند.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
خواری و بیخردی بیش از این چه باشد؟
رسوایی و آبروی توده را در چشم بیگانگان ریختن بیش از این چه باشد؟
رسوایی و آبروی توده را در چشم بیگانگان ریختن بیش از این چه باشد؟
🔶 در پاسخ حقیقتگو
🔸 14ـ آیا نباید بچاره‌ی پراکندگیها کوشید؟! (تکه‌ی 2 از 3)
شما همگی می‌پذیرید كه كار دین بیكبار پریشان گردیده و بنیاد آن رخنه یافته و می‌پذیرید كه باید بچاره كوشید. كنون چنین انگارید كه كسانی دلسوزی و مردانگی از خود نموده و انجمنی پدید آورده و همگی شما را بآنجا خوانده‌اند ، و یكی بسخن پرداخته چنین می‌پرسد : بهتر است نخست معنی دین و خواستی را كه دارد دریابیم. نخست بدانیم آیا دین برای مردم می‌باشد و یا مردم برای دین هستند. این پرسش را كرده پاسخ از شما می‌خواهد. هر سخنی را كه در آنجا بایستی گویید در پاسخ نگارشهای ما گویید و زمینه را روشن گردانید.
شما را در اندیشه می‌گزارم و سخن خود را دنبال می‌كنم. این آسیبهای چهارگانه كه شمردم ـ یا یك كلمه بگویم : ناسازگاری‌ای كه میانه‌ی دین و زندگانی پدید آمده گذشته از آنكه خود زیان بس بیمناك بزرگیست یك زیان دیگری هم درپی می‌دارد ، و آن اینكه از آغاز مشروطه كه كشاكش میانه‌ی دین و زندگانی بی‌پرده‌تر گردید و انبوهی آلودگیهای كیشها را دیدند و رشته‌ی دینداری را گسستند و خودسر گردیدند ، اینان گذشته از اینكه بیدینند بهیچ پیوستگی و همدستی درمیان توده نیز دلبستگی نمی‌دارند و هر یكی تنها می‌زیند و تنها می‌اندیشند. هر كدام آرزوهای بی‌ارج دیگری را در دل گرفته‌اند و اندیشه‌های كوتاه دیگری را دنبال می‌نمایند. امروز جوانان كه برمی‌خیزند هر یكی همینكه چیزهایی را از اینجا و آنجا یاد گرفتند در خود كمی[=نقص] نمی‌شناسند و آن چیزها را سرمایه‌ی زندگانی ساخته سر میگردانند و هر بزرگی را همپایه‌ی خود می‌شمارند و این از دشوارترین كارهاست كه ما باینها ـ باین سرمستان باده‌ی نادانی ـ بفهمانیم كه زندگانی را راه می‌باید و این اندیشه‌های كوتاه كوتاه پراكنده كه شماها می‌دارید جز مایه‌ی سرگردانی نتواند بود ، نیز از دشوارترین كارهاست كه اینها را براه آوریم. این گرفتاری بتنهایی برای نابود كردن یك توده بس می‌باشد و ما چون از آن جداگانه و گشادتر از این گفتگو خواهیم كرد در اینجا بهمین اندازه بس می‌كنیم.
می‌خواهم از حقیقتگو بپرسم : آیا چه شده كه اینان بدینسان رشته را پاره كرده‌اند و اكنون از چه راه خواهد بود كه اینان را براه آوریم؟!. آیا نه اینست كه اینان ناسازگاری دین را با دانشهای طبیعی و با خرد و با زندگانی دیده‌اند و از آن رو گردانیده‌اند؟!. اكنون هم آیا راه جز آنست كه دین رویه‌ی خردپذیری بخود گیرد و مایه‌ی پیشرفت زندگانی گردد تا بدینسان گریختگان باو بازگردند؟!.
حقیقتگو می‌نویسد : ما در دین راهی را پیش گرفته‌ایم كه در هزار سال و بیشتر كسی آن راه را نرفته است. می‌گویم : اگر خواست تو اینست كه ما پیروی از كیشهایی (مذهبها) كه اكنون هست نمی‌كنیم چه جای شگفت است؟!. اگر ما خواستیمی از كیشها پیروی نماییم دیگر چه جای این كوششها بودی؟!. چه جای آن بودی كه صد زیان و سختی را بخود هموار گردانیم؟!. در جهان كی بوده كه راهنمایی پیروی از گمراهان كند؟!. اگر خواستت آنست كه دین (دین راستین) نیز راهش این نبوده می‌گویم شما از دین راستین چه آگاهی می‌دارید؟!. شما كه تاکنون اینهمه لغزشهای پیاپی بر شما شمرده‌ایم و همگی نیز بجا بوده و نتوانسته‌اید پاسخ دهید چگونه می‌توانید دین راستین را بشناسید؟!. خواهیم دید كه همین حقیقتگو كار ناتوانی و درماندگی را بآنجا رسانیده كه بگوید خردهای ما نارساست. كسی كه بنارسایی خرد خود خَستُوان می‌باشد او راست و كج را چگونه داند؟!. دریغا ! شما هر یكی سی سال و چهل سال قرآن خوانده‌اید و معنی آیه‌های بسیار ساده و آسانی را نفهمیده‌اید و پیغمبری كه آشكاره از دانستن غیب و از آوردن معجزه بیزاری جسته و ناتوانی نموده شما صدها داستان غیبگویی و معجزه‌آوری بنام او و خاندانش نوشته‌اید و آنها را از دین می‌شمارید. با چنین كجراهی شما چگونه توانید در دین داوری كنید؟!.
🔸 14ـ آیا نباید بچاره‌ی پراکندگیها کوشید؟! (تکه‌ی 2 از 3)
شما همگی می‌پذیرید كه كار دین بیكبار پریشان گردیده و بنیاد آن رخنه یافته و می‌پذیرید كه باید بچاره كوشید. كنون چنین انگارید كه كسانی دلسوزی و مردانگی از خود نموده و انجمنی پدید آورده و همگی شما را بآنجا خوانده‌اند ، و یكی بسخن پرداخته چنین می‌پرسد : بهتر است نخست معنی دین و خواستی را كه دارد دریابیم. نخست بدانیم آیا دین برای مردم می‌باشد و یا مردم برای دین هستند. این پرسش را كرده پاسخ از شما می‌خواهد. هر سخنی را كه در آنجا بایستی گویید در پاسخ نگارشهای ما گویید و زمینه را روشن گردانید.
شما را در اندیشه می‌گزارم و سخن خود را دنبال می‌كنم. این آسیبهای چهارگانه كه شمردم ـ یا یك كلمه بگویم : ناسازگاری‌ای كه میانه‌ی دین و زندگانی پدید آمده گذشته از آنكه خود زیان بس بیمناك بزرگیست یك زیان دیگری هم درپی می‌دارد ، و آن اینكه از آغاز مشروطه كه كشاكش میانه‌ی دین و زندگانی بی‌پرده‌تر گردید و انبوهی آلودگیهای كیشها را دیدند و رشته‌ی دینداری را گسستند و خودسر گردیدند ، اینان گذشته از اینكه بیدینند بهیچ پیوستگی و همدستی درمیان توده نیز دلبستگی نمی‌دارند و هر یكی تنها می‌زیند و تنها می‌اندیشند. هر كدام آرزوهای بی‌ارج دیگری را در دل گرفته‌اند و اندیشه‌های كوتاه دیگری را دنبال می‌نمایند. امروز جوانان كه برمی‌خیزند هر یكی همینكه چیزهایی را از اینجا و آنجا یاد گرفتند در خود كمی[=نقص] نمی‌شناسند و آن چیزها را سرمایه‌ی زندگانی ساخته سر میگردانند و هر بزرگی را همپایه‌ی خود می‌شمارند و این از دشوارترین كارهاست كه ما باینها ـ باین سرمستان باده‌ی نادانی ـ بفهمانیم كه زندگانی را راه می‌باید و این اندیشه‌های كوتاه كوتاه پراكنده كه شماها می‌دارید جز مایه‌ی سرگردانی نتواند بود ، نیز از دشوارترین كارهاست كه اینها را براه آوریم. این گرفتاری بتنهایی برای نابود كردن یك توده بس می‌باشد و ما چون از آن جداگانه و گشادتر از این گفتگو خواهیم كرد در اینجا بهمین اندازه بس می‌كنیم.
می‌خواهم از حقیقتگو بپرسم : آیا چه شده كه اینان بدینسان رشته را پاره كرده‌اند و اكنون از چه راه خواهد بود كه اینان را براه آوریم؟!. آیا نه اینست كه اینان ناسازگاری دین را با دانشهای طبیعی و با خرد و با زندگانی دیده‌اند و از آن رو گردانیده‌اند؟!. اكنون هم آیا راه جز آنست كه دین رویه‌ی خردپذیری بخود گیرد و مایه‌ی پیشرفت زندگانی گردد تا بدینسان گریختگان باو بازگردند؟!.
حقیقتگو می‌نویسد : ما در دین راهی را پیش گرفته‌ایم كه در هزار سال و بیشتر كسی آن راه را نرفته است. می‌گویم : اگر خواست تو اینست كه ما پیروی از كیشهایی (مذهبها) كه اكنون هست نمی‌كنیم چه جای شگفت است؟!. اگر ما خواستیمی از كیشها پیروی نماییم دیگر چه جای این كوششها بودی؟!. چه جای آن بودی كه صد زیان و سختی را بخود هموار گردانیم؟!. در جهان كی بوده كه راهنمایی پیروی از گمراهان كند؟!. اگر خواستت آنست كه دین (دین راستین) نیز راهش این نبوده می‌گویم شما از دین راستین چه آگاهی می‌دارید؟!. شما كه تاکنون اینهمه لغزشهای پیاپی بر شما شمرده‌ایم و همگی نیز بجا بوده و نتوانسته‌اید پاسخ دهید چگونه می‌توانید دین راستین را بشناسید؟!. خواهیم دید كه همین حقیقتگو كار ناتوانی و درماندگی را بآنجا رسانیده كه بگوید خردهای ما نارساست. كسی كه بنارسایی خرد خود خَستُوان می‌باشد او راست و كج را چگونه داند؟!. دریغا ! شما هر یكی سی سال و چهل سال قرآن خوانده‌اید و معنی آیه‌های بسیار ساده و آسانی را نفهمیده‌اید و پیغمبری كه آشكاره از دانستن غیب و از آوردن معجزه بیزاری جسته و ناتوانی نموده شما صدها داستان غیبگویی و معجزه‌آوری بنام او و خاندانش نوشته‌اید و آنها را از دین می‌شمارید. با چنین كجراهی شما چگونه توانید در دین داوری كنید؟!.
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
11) كراسوس ـ تکه‌ی 2
🔸 و چون سپاه را از آن زمستانگاه تكان داد فرستادگاني از نزد ارشك (اشك) پيش او آمدند و پيغام كوتاهي بدينسان داشتند : اگر اين سپاه را مردم روم فرستاده‌اند من اينك بجنگ آماده هستم و تا جان دارم در برابر آنان ايستادگي خواهم كرد ولي هرگاه اين لشكركشي را كراسوس بدلخواه خود كرده كه گويا راستي هم اين باشد من مي‌توانم چشم از جنگ پوشيده بر فرتوتي كراسوس بخشوده هم آن سپاهياني را كه براي پاسداري در برابر ما گزارده‌ايد و خود در دست ما گرفتار مي‌باشند آزاد كرده پس بفرستم. كراسوس از بس بخود مي‌باليد چنين گفت كه پاسخ اين پيغام را در سلوكيا خواهم داد. بزرگترين فرستادگان كه واگيسيس1 نام داشت از اين سخن خنديده و كف دست خود را نشان داده گفت : «موي خواهد روييد در اينجا ، پيش از آنكه شما سلوكيا را خواهيد ديد.» بدينسان فرستادگان نزد پادشاه خود هوروديس2 بازگشته باو آگاهي دادند كه جنگ خواهد درگرفت. چند تن از روميان كه در شهرهاي ميسوپوتاميا پاسدار بودند با سختيهاي بسيار از آنجا رها شده بلشكر پيوستند. اينان خبرهايي آورده بودند در اين باره كه كار بسيار سخت خواهد بود و آنچه را كه درباره‌ی شماره‌ی دشمن و آيين جنگ كردن ايشان با چشم خود ديده بودند بازمي‌گفتند و چنانكه در سرشت آدمي است هر چيزي را بزرگتر از اندازه‌ی راستين آن مي‌ساختند. چنانكه مي‌گفتند : در گريختن هرگز بآنان نمي‌توان رسيد و اگر از جلو ايشان بگريزي هرگز رهايي نمي‌يابي. تيرهاي نودرآمده و بيمانندي دارند كه تندتر از نگاه چشم ميباشد و اينست كه به هر كسي برخورده به تن او فرو مي‌رود پيش از آنكه خود تيرانداز ديده شود. ابزارهايي دارند كه هر چيزي را ميبرد ولي به زره‌هاي آنان هيچ ابزاري كارگر نمي‌افتد. اين خبرها كه پراكنده شد سپاهيان را دل پر از نوميدي گرديد. زيرا آنان تاكنون چنان مي‌پنداشتند كه پارثيان (اشكانيان) هم از جنس ارمنيان يا كاپادوكيان مي‌باشند كه لوكولوس ايشان را زبون ساخته چندان تاراج و يغما از آنان گرفت كه فرسوده شد و چنين مي‌دانستند كه سختي سفر ايشان تنها راه بريدن است و بس. در نتيجه‌ی اين نوميديها بود كه پاره‌اي سركردگان كه از جمله‌ی ايشان كاسيوس3 بود به كراسوس اندرز داده گفتند بهتر آنست كه بيش از اين جلو نرفته در اينجا منتظر باشيم. پيشينگويان نيز گفتند كه از قربانيها نشانه‌هاي ناپسندي ديده ميشود. ولي كراسوس توجهي باين گفته‌ها نكرد و جز با انديشه‌ی پيش رفتن همداستان نبود. پادشاه ارمنستان آرتاوازد4 كه با ششهزار سوار بياري آمده بود و مي‌گفتند آن سوارگان پاسبانان تن او مي‌باشند و جز از آن دسته ده‌هزار تن سوار زره‌پوش و سي‌هزار تن پياده وعده مي‌داد كه با خرج خود بياورد ، كراسوس اعتنايي باو نيز نكرد. آرتاوازد پيشنهاد مي‌كرد كه لشكر روم از راه ارمنستان آهنگ ايران نمايد كه هم او بآساني مي‌تواند آذوقه بلشكر روم برساند و هم در سايه‌ی كوه و دره كه سراسر ارمنستان را فراگرفته روميان بآساني مي‌توانند خود را نگاه بدارند و چنان سرزميني براي جنگجويي سوارگان كه بخش بزرگ سپاه دشمن است ناسازگار ميباشد. ولي كراسوس با او گرم نگرفته با سردي بسيار سپاس گزارده چنين پاسخ داد كه چون دسته‌هايي از سپاه دلير روم در ميسوپوتاميا گزارده است از اين جهت ناگزير ميباشد كه از آن راه روانه گردد نه از راه ارمنستان. از اين پاسخ ، ارمنيان راه خود را پيش گرفته بازگشتند. و چون كراسوس خواست سپاه را در نزديكي زاوگما 5 از رود بگذراند ناگهان آسمان خروشيدن گرفته رعدهاي بيش از اندازه شنيده ميشد و برقي درخشيده روي لشكريان را روشن گردانيد و در ميان اين توفان ناگهان گردبادي برخاسته يك سوي جسر را كنده كنار برد. هم دو صاعقه راست بدانجايي كه لشكر مي‌خواست چادر زند بيافتاد و يكي از اسبهاي سردار كه زين و برگ بسيار گرانبهايي داشت رم خورد و ميرآخور را با خود برده به رود انداخته و غرق ساخت. نيز گفته‌اند كه چون خواستند درفش بزرگ را بلند سازند عقاب آن خود بخود سرش را بسوي دشت برگردانيد.
1ـ Vagises
2ـ Hyrodes
3ـ Cassius
4ـ Artabazes اين نام را كه در اينجا آرتابازيس مي‌آورد و در جاي ديگر از متن (داستان انتونيوس) آرتاوازديس مي‌خواند و درست آن همانست كه ما نوشته‌ايم.
5ـ Zeugma شهري در خاك بابل.
11) كراسوس ـ تکه‌ی 2
🔸 و چون سپاه را از آن زمستانگاه تكان داد فرستادگاني از نزد ارشك (اشك) پيش او آمدند و پيغام كوتاهي بدينسان داشتند : اگر اين سپاه را مردم روم فرستاده‌اند من اينك بجنگ آماده هستم و تا جان دارم در برابر آنان ايستادگي خواهم كرد ولي هرگاه اين لشكركشي را كراسوس بدلخواه خود كرده كه گويا راستي هم اين باشد من مي‌توانم چشم از جنگ پوشيده بر فرتوتي كراسوس بخشوده هم آن سپاهياني را كه براي پاسداري در برابر ما گزارده‌ايد و خود در دست ما گرفتار مي‌باشند آزاد كرده پس بفرستم. كراسوس از بس بخود مي‌باليد چنين گفت كه پاسخ اين پيغام را در سلوكيا خواهم داد. بزرگترين فرستادگان كه واگيسيس1 نام داشت از اين سخن خنديده و كف دست خود را نشان داده گفت : «موي خواهد روييد در اينجا ، پيش از آنكه شما سلوكيا را خواهيد ديد.» بدينسان فرستادگان نزد پادشاه خود هوروديس2 بازگشته باو آگاهي دادند كه جنگ خواهد درگرفت. چند تن از روميان كه در شهرهاي ميسوپوتاميا پاسدار بودند با سختيهاي بسيار از آنجا رها شده بلشكر پيوستند. اينان خبرهايي آورده بودند در اين باره كه كار بسيار سخت خواهد بود و آنچه را كه درباره‌ی شماره‌ی دشمن و آيين جنگ كردن ايشان با چشم خود ديده بودند بازمي‌گفتند و چنانكه در سرشت آدمي است هر چيزي را بزرگتر از اندازه‌ی راستين آن مي‌ساختند. چنانكه مي‌گفتند : در گريختن هرگز بآنان نمي‌توان رسيد و اگر از جلو ايشان بگريزي هرگز رهايي نمي‌يابي. تيرهاي نودرآمده و بيمانندي دارند كه تندتر از نگاه چشم ميباشد و اينست كه به هر كسي برخورده به تن او فرو مي‌رود پيش از آنكه خود تيرانداز ديده شود. ابزارهايي دارند كه هر چيزي را ميبرد ولي به زره‌هاي آنان هيچ ابزاري كارگر نمي‌افتد. اين خبرها كه پراكنده شد سپاهيان را دل پر از نوميدي گرديد. زيرا آنان تاكنون چنان مي‌پنداشتند كه پارثيان (اشكانيان) هم از جنس ارمنيان يا كاپادوكيان مي‌باشند كه لوكولوس ايشان را زبون ساخته چندان تاراج و يغما از آنان گرفت كه فرسوده شد و چنين مي‌دانستند كه سختي سفر ايشان تنها راه بريدن است و بس. در نتيجه‌ی اين نوميديها بود كه پاره‌اي سركردگان كه از جمله‌ی ايشان كاسيوس3 بود به كراسوس اندرز داده گفتند بهتر آنست كه بيش از اين جلو نرفته در اينجا منتظر باشيم. پيشينگويان نيز گفتند كه از قربانيها نشانه‌هاي ناپسندي ديده ميشود. ولي كراسوس توجهي باين گفته‌ها نكرد و جز با انديشه‌ی پيش رفتن همداستان نبود. پادشاه ارمنستان آرتاوازد4 كه با ششهزار سوار بياري آمده بود و مي‌گفتند آن سوارگان پاسبانان تن او مي‌باشند و جز از آن دسته ده‌هزار تن سوار زره‌پوش و سي‌هزار تن پياده وعده مي‌داد كه با خرج خود بياورد ، كراسوس اعتنايي باو نيز نكرد. آرتاوازد پيشنهاد مي‌كرد كه لشكر روم از راه ارمنستان آهنگ ايران نمايد كه هم او بآساني مي‌تواند آذوقه بلشكر روم برساند و هم در سايه‌ی كوه و دره كه سراسر ارمنستان را فراگرفته روميان بآساني مي‌توانند خود را نگاه بدارند و چنان سرزميني براي جنگجويي سوارگان كه بخش بزرگ سپاه دشمن است ناسازگار ميباشد. ولي كراسوس با او گرم نگرفته با سردي بسيار سپاس گزارده چنين پاسخ داد كه چون دسته‌هايي از سپاه دلير روم در ميسوپوتاميا گزارده است از اين جهت ناگزير ميباشد كه از آن راه روانه گردد نه از راه ارمنستان. از اين پاسخ ، ارمنيان راه خود را پيش گرفته بازگشتند. و چون كراسوس خواست سپاه را در نزديكي زاوگما 5 از رود بگذراند ناگهان آسمان خروشيدن گرفته رعدهاي بيش از اندازه شنيده ميشد و برقي درخشيده روي لشكريان را روشن گردانيد و در ميان اين توفان ناگهان گردبادي برخاسته يك سوي جسر را كنده كنار برد. هم دو صاعقه راست بدانجايي كه لشكر مي‌خواست چادر زند بيافتاد و يكي از اسبهاي سردار كه زين و برگ بسيار گرانبهايي داشت رم خورد و ميرآخور را با خود برده به رود انداخته و غرق ساخت. نيز گفته‌اند كه چون خواستند درفش بزرگ را بلند سازند عقاب آن خود بخود سرش را بسوي دشت برگردانيد.
1ـ Vagises
2ـ Hyrodes
3ـ Cassius
4ـ Artabazes اين نام را كه در اينجا آرتابازيس مي‌آورد و در جاي ديگر از متن (داستان انتونيوس) آرتاوازديس مي‌خواند و درست آن همانست كه ما نوشته‌ايم.
5ـ Zeugma شهري در خاك بابل.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ما را دشمن شعر شناسانیده‌اند. ما دشمن شعر نیستیم. ما نمی‌گوییم شعر نباشد. ما میگوییم شعر سخن است و سخن بهر نیاز باید بود. سخنی که بهر نیاز نباشد گفتار دیوانگان است.
ما با بیهوده‌گویی دشمنیم. ما با بدآموزیها دشمنیم. ما با آن شعرهایی دشمنیم که زهر بی‌عاری و تنبلی و بیدردی و مفتخوری و چاپلوسی و نیرنگ و پستی و پوچگویی و زشتگویی را بکام مردمان میریزد. ما با شعری دشمنیم که مایه‌ی گمراهیست.
در جایی که شعری زهرآلود باشد ، آرایه‌های ادبی و آوازه‌ی شاعر و ستایش بیگانگان و اینگونه چیزها نزد ما پشیزی ارج ندارد. ما با شعری که «زبان توده» نباشد دشمنیم.
ما شعری را که زبان توده باشد ، از گرفتاریهای مردم تأثیر پذیرفته و دردشان را بزبان آورده ، «سخن زنده» می‌دانیم و ارجش می‌شناسیم.
شعر این مرد رنجبر صد بار برتری دارد به سخنان بیهوده‌ای که فلان شاعر بنام و بهمان ادیب پرآوازه سروده است.
ما با بیهوده‌گویی دشمنیم. ما با بدآموزیها دشمنیم. ما با آن شعرهایی دشمنیم که زهر بی‌عاری و تنبلی و بیدردی و مفتخوری و چاپلوسی و نیرنگ و پستی و پوچگویی و زشتگویی را بکام مردمان میریزد. ما با شعری دشمنیم که مایه‌ی گمراهیست.
در جایی که شعری زهرآلود باشد ، آرایه‌های ادبی و آوازه‌ی شاعر و ستایش بیگانگان و اینگونه چیزها نزد ما پشیزی ارج ندارد. ما با شعری که «زبان توده» نباشد دشمنیم.
ما شعری را که زبان توده باشد ، از گرفتاریهای مردم تأثیر پذیرفته و دردشان را بزبان آورده ، «سخن زنده» می‌دانیم و ارجش می‌شناسیم.
شعر این مرد رنجبر صد بار برتری دارد به سخنان بیهوده‌ای که فلان شاعر بنام و بهمان ادیب پرآوازه سروده است.
✴️ حزب و گمراهیهای سیاسی
(تکه‌ی یکم)
🔶یک تاریخچه
(تکه‌ی1 از3)
در شهریور ماه[1320] كه در ایران تبدلاتی رخ داد و شاه گذشته[رضاشاه] از میان رفت من در سفر شیراز و بوشهر بودم. چون بازگشتم و با برخی از یاران دیدار كردم چنین گفتند : «كنون وقت كوشش است. ما نیز باید بكوشیم باید یك حزبی باشد».
گفتم : همیشه وقت كوشش است. در زمان شاه گذشته هم ما میكوشیدیم و بیكار نبودیم. اما حزب ، نخست باید معنی آن را دانست. در ایران معنی حزب را هم ندانسته‌اند.
در ایران از حزب جز این معنی را نمی‌فهمند كه چند تنی از دوستان و آشنایان گرد هم آیند ، چند جمله‌ای را بهم بسته و آن را «مرامنامه» خوانند و یك نامی نیز برای خود گزارده «حزبی» باشند ، و این پست‌ترین و بیهوده‌ترین معناییست كه بحزب داده می‌شود. حزب اگر اینست گو هرگز مباد.
نخست این كسان اغراضشان بسیار پست است. اینان دلهاشان بمردم نمی‌سوزد و درپی كوششهایی برای این مردم نیستند. حزب را جز برای خودنمایی و هوسبازی یا برای پیشرفت كارهای خودشان نمیخواهند.
دوم سرمایه‌ی اینان جز سخن نیست. آنچه در مرامنامه‌ی خود مینویسند بهمان لفظِ آن قناعت میكنند مثلاً مینویسند : «ترویج زراعت» این یك جمله‌ی دلفریبیست. رواج كشاورزی را همه میخواهند. ولی شما از آن كسان بپرسید : از چه راه میخواهید بكشاورزی رواج دهید؟!. چه كوششهایی را در این باره به اندیشه گرفته‌اید؟!. اینها را بپرسید و خواهید دید كه پاسخی نتوانستند و درماندند ، خواهید دید كه هیچگاه در اندیشه‌ی معنی نبوده‌اند و نتیجه‌ای نخواسته‌اند ، و تنها به همان نوشتن در مرامنامه بس كرده‌اند.
و چون قدری بیشتر فشار آورید و بیشتر پرسید خواهید دید بخشم آمده چنین گفتند : «مرامنامه اینطور می‌شود دیگر. پس میخواستید چه بنویسیم؟!.» یا میگویند : «ما اینها را نوشته‌ایم كه مردم را بر سر خود گرد آوریم ، مردم را كه بر سر خود آوردیم همه كاری میتوانیم كرد».
همان «رواج كشاورزی» ، ما اگر بخواهیم صورت عمل پیدا كند باید بسیار چیزها را تغییر دهیم. باید ببینیم چه چیز باعث ویرانی دیه‌ها[=دهات] شده و كشاورزان را از پا انداخته تا از میان برداریم. روشنتر گویم باید نخست آنچه روستایی میكارد و محصول برمیدارد در دست خود او بماند و دیگران بر سرش كوفته از دستش نگیرند. دوم جلو ستمگران گرفته شود و این نباشد كه یك تابین امنیه [ژاندارم] یا یك مأمور دارایی مایه‌ی ویرانی یک دیهی گردد. سوم در دیه‌ها پزشك باشد ، داروخانه باشد ، دبستان باشد ، دادگاه باشد تا یك كشاورز بتواند به آسودگی زندگی كند. چهارم باید قانون زندگی تغییر یابد و جلو مفتخوری گرفته شود تا مردم تن به رنج كشاورزی دهند.
آن كسان از هیچ یكی از اینها آگاه نیستند و تنها یك جمله‌ی «ترویج زراعت» را مینویسند و دل به همان خوش میگردانند.
یا مینویسند «وحدت ملی». در اینجا هم اگر بپرسید : «وحدت ملی» چیست و چگونه تواند بود درمانند و پاسخی نتوانند. زیرا هیچ نیندیشیده‌اند و كنون هم درپی آن نیستند كه براستی یك كوششی در این زمینه كنند. عبارتهاییست شنیده و نافهمیده به دل سپارده‌اند و بروی كاغذ می‌آورند و افزار مقاصد خود میگردانند.
آری امروز یكی از بدترین گرفتاریهای ایران پراكندگیهاست كه درمیان افتاده و ما اگر بخواهیم این توده بجایی رسد باید بآن پراكندگیها چاره كنیم ، ولی چگونه و از چه راه؟. از این راه كه یكایك آن پراكندگیها را بشناسیم و یكایك آنها را از میان برداریم.
یك رشته پراكندگی از راه كیشهاست. در ایران چهارده كیش هست و هر كیشی برای خود سیاست دیگری و مقصد دیگری دارد.
یك رشته دیگر از راه زبانست. در این كشور هفت یا هشت زبانست و اینها با یكدیگر همچشمی و دو تیرگی دارند.
یك رشته دیگر از راه مسلكهاست ، چندین مسلك رواج یافته و به هر یك كسانی گراییده‌اند و دنبال میكنند.
اینها چیزهاییست كه آشكار است و بچشم برمیخورد و همه میدانند. یك رشته پراكندگیهای نامحسوس دیگری نیز هست. مثلاً شهری دسته‌ی دیگری و روستایی دسته‌ی دیگریست. زنان دسته‌ی دیگری و مردان دسته‌ی دیگریست. جوانان خود را از دیگران جدا میگیرند. اروپادیدگان خود را از دیگران برتر شمرده جدا می‌ایستند. مانند اینها بسیار است كه بشمردن نیاید.
كنون ما اگر «وحدت ملی» یا «یگانگی توده» میخواهیم باید با همه‌ی اینها نبرد كنیم و همه‌ی اینها را از میان برداریم. گذشته از اینها باید اندیشه و آرمان یكی باشد. مردم را بهمدیگر جز اندیشه و آرمان نبندد.
🔸صد تن یا هزار تن كه در یكجا گرد آمده‌اند شما اگر بخواهید آنان را یكی گردانید با زنجیر یا طناب كه بهم نخواهید بست ، و باید همه‌ی ایشان را دارای یك اندیشه و یك آرمان (مقصد) گردانید. وگرنه از هم جدا و پراكنده‌اند ، اگرچه در یكجا باشند و اگرچه با زبان دعوی یگانگی[=اتحاد] كنند.
(تکه‌ی یکم)
🔶یک تاریخچه
(تکه‌ی1 از3)
در شهریور ماه[1320] كه در ایران تبدلاتی رخ داد و شاه گذشته[رضاشاه] از میان رفت من در سفر شیراز و بوشهر بودم. چون بازگشتم و با برخی از یاران دیدار كردم چنین گفتند : «كنون وقت كوشش است. ما نیز باید بكوشیم باید یك حزبی باشد».
گفتم : همیشه وقت كوشش است. در زمان شاه گذشته هم ما میكوشیدیم و بیكار نبودیم. اما حزب ، نخست باید معنی آن را دانست. در ایران معنی حزب را هم ندانسته‌اند.
در ایران از حزب جز این معنی را نمی‌فهمند كه چند تنی از دوستان و آشنایان گرد هم آیند ، چند جمله‌ای را بهم بسته و آن را «مرامنامه» خوانند و یك نامی نیز برای خود گزارده «حزبی» باشند ، و این پست‌ترین و بیهوده‌ترین معناییست كه بحزب داده می‌شود. حزب اگر اینست گو هرگز مباد.
نخست این كسان اغراضشان بسیار پست است. اینان دلهاشان بمردم نمی‌سوزد و درپی كوششهایی برای این مردم نیستند. حزب را جز برای خودنمایی و هوسبازی یا برای پیشرفت كارهای خودشان نمیخواهند.
دوم سرمایه‌ی اینان جز سخن نیست. آنچه در مرامنامه‌ی خود مینویسند بهمان لفظِ آن قناعت میكنند مثلاً مینویسند : «ترویج زراعت» این یك جمله‌ی دلفریبیست. رواج كشاورزی را همه میخواهند. ولی شما از آن كسان بپرسید : از چه راه میخواهید بكشاورزی رواج دهید؟!. چه كوششهایی را در این باره به اندیشه گرفته‌اید؟!. اینها را بپرسید و خواهید دید كه پاسخی نتوانستند و درماندند ، خواهید دید كه هیچگاه در اندیشه‌ی معنی نبوده‌اند و نتیجه‌ای نخواسته‌اند ، و تنها به همان نوشتن در مرامنامه بس كرده‌اند.
و چون قدری بیشتر فشار آورید و بیشتر پرسید خواهید دید بخشم آمده چنین گفتند : «مرامنامه اینطور می‌شود دیگر. پس میخواستید چه بنویسیم؟!.» یا میگویند : «ما اینها را نوشته‌ایم كه مردم را بر سر خود گرد آوریم ، مردم را كه بر سر خود آوردیم همه كاری میتوانیم كرد».
همان «رواج كشاورزی» ، ما اگر بخواهیم صورت عمل پیدا كند باید بسیار چیزها را تغییر دهیم. باید ببینیم چه چیز باعث ویرانی دیه‌ها[=دهات] شده و كشاورزان را از پا انداخته تا از میان برداریم. روشنتر گویم باید نخست آنچه روستایی میكارد و محصول برمیدارد در دست خود او بماند و دیگران بر سرش كوفته از دستش نگیرند. دوم جلو ستمگران گرفته شود و این نباشد كه یك تابین امنیه [ژاندارم] یا یك مأمور دارایی مایه‌ی ویرانی یک دیهی گردد. سوم در دیه‌ها پزشك باشد ، داروخانه باشد ، دبستان باشد ، دادگاه باشد تا یك كشاورز بتواند به آسودگی زندگی كند. چهارم باید قانون زندگی تغییر یابد و جلو مفتخوری گرفته شود تا مردم تن به رنج كشاورزی دهند.
آن كسان از هیچ یكی از اینها آگاه نیستند و تنها یك جمله‌ی «ترویج زراعت» را مینویسند و دل به همان خوش میگردانند.
یا مینویسند «وحدت ملی». در اینجا هم اگر بپرسید : «وحدت ملی» چیست و چگونه تواند بود درمانند و پاسخی نتوانند. زیرا هیچ نیندیشیده‌اند و كنون هم درپی آن نیستند كه براستی یك كوششی در این زمینه كنند. عبارتهاییست شنیده و نافهمیده به دل سپارده‌اند و بروی كاغذ می‌آورند و افزار مقاصد خود میگردانند.
آری امروز یكی از بدترین گرفتاریهای ایران پراكندگیهاست كه درمیان افتاده و ما اگر بخواهیم این توده بجایی رسد باید بآن پراكندگیها چاره كنیم ، ولی چگونه و از چه راه؟. از این راه كه یكایك آن پراكندگیها را بشناسیم و یكایك آنها را از میان برداریم.
یك رشته پراكندگی از راه كیشهاست. در ایران چهارده كیش هست و هر كیشی برای خود سیاست دیگری و مقصد دیگری دارد.
یك رشته دیگر از راه زبانست. در این كشور هفت یا هشت زبانست و اینها با یكدیگر همچشمی و دو تیرگی دارند.
یك رشته دیگر از راه مسلكهاست ، چندین مسلك رواج یافته و به هر یك كسانی گراییده‌اند و دنبال میكنند.
اینها چیزهاییست كه آشكار است و بچشم برمیخورد و همه میدانند. یك رشته پراكندگیهای نامحسوس دیگری نیز هست. مثلاً شهری دسته‌ی دیگری و روستایی دسته‌ی دیگریست. زنان دسته‌ی دیگری و مردان دسته‌ی دیگریست. جوانان خود را از دیگران جدا میگیرند. اروپادیدگان خود را از دیگران برتر شمرده جدا می‌ایستند. مانند اینها بسیار است كه بشمردن نیاید.
كنون ما اگر «وحدت ملی» یا «یگانگی توده» میخواهیم باید با همه‌ی اینها نبرد كنیم و همه‌ی اینها را از میان برداریم. گذشته از اینها باید اندیشه و آرمان یكی باشد. مردم را بهمدیگر جز اندیشه و آرمان نبندد.
🔸صد تن یا هزار تن كه در یكجا گرد آمده‌اند شما اگر بخواهید آنان را یكی گردانید با زنجیر یا طناب كه بهم نخواهید بست ، و باید همه‌ی ایشان را دارای یك اندیشه و یك آرمان (مقصد) گردانید. وگرنه از هم جدا و پراكنده‌اند ، اگرچه در یكجا باشند و اگرچه با زبان دعوی یگانگی[=اتحاد] كنند.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
چنانکه گفتيم اين کارها زيانهايی را درپی ميداشت و اينک آنها را فهرست‌وار بکوتاهی می‌شماريم :
1ـ داستانی که هزار و سيصد سال پيش رخ داده به آن پرداختن و به گريه و سوگواری برخاستن از خرد رو گردانيدن و آنرا لگدمال ساختنست. اينکه پنداشته‌اند که خدا از اين گريه و زاری خشنود گردد و پاداشها دهد نادانی ديگری از آنان می‌باشد. خدا از کاری خشنود گردد که بخردانه باشد و سود از آن برخيزد. گريه و مويه به يک داستان کهن هزار ساله چه سودی تواند داد؟!... چرا خدا به آن پاداش دهد؟!..
شگفتست که بازماندگان حسين ، خودشان پس از يکی دو سال ، پيشامد را فراموش ساختند و به زندگی پرداختند. چنانکه گفتيم علی‌بن‌الحسين با يزيد آشتی کرد و با او دوستی نمود. سکينه دختر حسين که به گفته‌ی روضه‌خوانان در ويرانه‌ی شام مرده است ، و باشد که شيعيان به اين مرگ او خروارها اشک ريخته‌اند سالها پس از آن زيسته و زن مصعب‌بن‌زبير شده بود که سپس نيز زن عبدالملک‌بن‌مروان گرديد و با خوشيها زندگی بسر داد.
ولی شيعيان پس از هزار و سيصد سال آن داستان را فراموش نمی‌کنند و آيا اين دليل روشنی به سبک مغزی و بيخِرَدی يک مردمی شمرده نخواهد بود؟!...
2ـ به سينه زدن ، زنجير به تن کوفتن ، گل به رو ماليدن ، خاک بر سر ريختن ، سر خود شکافتن ، جَستن و افتادن ، نعره کشيدن و اينگونه کارها جز نشان دژخويی و بيابانيگری نيست. شيعيان اينها را هنری پنداشتندی و اگر در ميان تماشاچيان يک يا چند تن اروپائی بودی به نام خودنمايی بيشتر کوفتندی و زدندی و بلندتر نعره کشيدندی. ولی راستی آنست که همين نادانيها و مانندهای آن دستاويز بدست اروپائيان داده که ايرانيان و ديگر شرقيان را « نيمه وحشی» شمارند و به زندگانی آزاد شاينده ندانند.
اروپائيان از سالها کوشيده‌اند که شرقيان را در نادانيها و دژخوييهايی که ميداشته‌اند و ميدارند پايدار گردانند و از اين رفتار دو نتيجه خواسته‌اند : يکی آنکه شرقيان در سايه‌ی همين نادانی‌ها ، ناتوان و درمانده باشند و به آسانی گردن به يوغ چيرگی آنان گزارند. ديگری اينکه بهانه در دست باشد و به «نيکخواهان جهان» که در اروپا نيز فراوانند پاسخی توانند داد. اينکه از صد سال باز اروپائيان که به ايران و هند آمده‌اند داستانها از اين نمايشها و نادانيهای شيعيان در کتابهاشان نوشته‌اند و پيکره‌ها برداشته به چاپ رسانيده‌اند ، اينکه برخی از شرقشناسان به ستايشهايی از شيعيگری و از اين نمايشها پرداخته‌اند ، همه از اين راه بوده است.
دو تن از شرقشناسان که يکی مسیو ماربین آلمانی و ديگری دکتر جوزف فرانسه‌ای بوده ، در کتابهای خود از کيش شيعی و از اين نمايشهای شيعيان ستايشها نوشته‌اند ، و اينها عنوانی بدست ملايان داده که آن دو نوشته را که به فارسی ترجمه شده در دفتری بنام «سياست‌الحسينيه» به چاپ رسانيده‌اند. ولی ما نيک ميدانيم که اين شرقشناسان از کارکنان سياسی می‌باشند و نوشته‌هاشان جز از راه فريبکاری نيست.
به گفته‌ی مسيو ماربين ، نصيرالدين‌توسی کار بسيار نيکی کرده که در زمان تاخت مغولان و در چنان هنگام گرفتاری ، کينه‌ی شيعی و سنّی را فراموش نساخته و مغولان را بر سر بغداد برده و کينه از دشمنان خاندان علی جسته است. اين بوده آرزويش که شيعيان هميشه چنان باشند و هيچگاه کينه‌ی سنّيان را از دل بيرون نکرده به کارهای ديگری نپردازند.
به گفته‌ی دکتر جوزف ، شيعيگری در نتيجه‌ی روضه‌خوانی پيشرفت بسياری کرده ، و او آرزومند ميبوده که شيعيان در اين راه ، پيشرفت را از دست ندهند و به شماره‌ی شيعيان (که به کار سياست اروپائی نيک ميخورند) بيفزايند.
3ـ گذشته از آنکه گريه و ناله سهشها را فرو نشاند و آتش غيرت را خاموش گرداند ، آنهمه روضه‌خوانيها و دسته‌بنديها که مردم را سرگرم ميساخت بی‌گفتگوست که از پرداختن به کار زندگانی بازمی‌داشت. بدبختيهايی که گريبانگير ايرانيان شده و بدينسان درمانده و زبونشان گردانيده شوندهای بسيار داشته و بيگمان يکی از آنها اين بوده.
مردم بجای آنکه از پيشامدهای جهان و از پيشرفتهايی که در دانشها و ديگر زمينه‌ها رخ داده بود آگاه باشند و يا به انديشه‌ی کشور و توده پردازند به آن نمايشهای بيهوده پرداخته‌اند.
اين نتيجه‌ی آن سرگرميست که می‌بينيم از دست آزمندان اروپا مشت ميخورند و از ستم يزيد مينالند.
زنان ايران که از همه جا ناآگاهند و کمترين دلبستگی به کشور و زندگانی توده‌ای نميدارند [1] ، و از درسخواندگان نيز هوش و فهمی در اين باره ديده نميشود ، شوندش جز اين نبوده که بيشتر زمان را در روضه‌خوانيها بسر برده و هوش و جربزه‌ی خود را در آن راهها بکار انداخته‌اند.
[1] : با آنكه از برداشتن چادر تا نوشتن اين كتاب هشت سال ميگذشته و زنان بسياری بميان توده درآمده بودند ليكن چنين دانسته می‌شود كه از ايشان تا آن هنگام شور و دلبستگی‌ای به كشور پديدار نگرديده بوده. بيگفتگو اكنون جز از آن سالهاست.
(کتاب داوری)
1ـ داستانی که هزار و سيصد سال پيش رخ داده به آن پرداختن و به گريه و سوگواری برخاستن از خرد رو گردانيدن و آنرا لگدمال ساختنست. اينکه پنداشته‌اند که خدا از اين گريه و زاری خشنود گردد و پاداشها دهد نادانی ديگری از آنان می‌باشد. خدا از کاری خشنود گردد که بخردانه باشد و سود از آن برخيزد. گريه و مويه به يک داستان کهن هزار ساله چه سودی تواند داد؟!... چرا خدا به آن پاداش دهد؟!..
شگفتست که بازماندگان حسين ، خودشان پس از يکی دو سال ، پيشامد را فراموش ساختند و به زندگی پرداختند. چنانکه گفتيم علی‌بن‌الحسين با يزيد آشتی کرد و با او دوستی نمود. سکينه دختر حسين که به گفته‌ی روضه‌خوانان در ويرانه‌ی شام مرده است ، و باشد که شيعيان به اين مرگ او خروارها اشک ريخته‌اند سالها پس از آن زيسته و زن مصعب‌بن‌زبير شده بود که سپس نيز زن عبدالملک‌بن‌مروان گرديد و با خوشيها زندگی بسر داد.
ولی شيعيان پس از هزار و سيصد سال آن داستان را فراموش نمی‌کنند و آيا اين دليل روشنی به سبک مغزی و بيخِرَدی يک مردمی شمرده نخواهد بود؟!...
2ـ به سينه زدن ، زنجير به تن کوفتن ، گل به رو ماليدن ، خاک بر سر ريختن ، سر خود شکافتن ، جَستن و افتادن ، نعره کشيدن و اينگونه کارها جز نشان دژخويی و بيابانيگری نيست. شيعيان اينها را هنری پنداشتندی و اگر در ميان تماشاچيان يک يا چند تن اروپائی بودی به نام خودنمايی بيشتر کوفتندی و زدندی و بلندتر نعره کشيدندی. ولی راستی آنست که همين نادانيها و مانندهای آن دستاويز بدست اروپائيان داده که ايرانيان و ديگر شرقيان را « نيمه وحشی» شمارند و به زندگانی آزاد شاينده ندانند.
اروپائيان از سالها کوشيده‌اند که شرقيان را در نادانيها و دژخوييهايی که ميداشته‌اند و ميدارند پايدار گردانند و از اين رفتار دو نتيجه خواسته‌اند : يکی آنکه شرقيان در سايه‌ی همين نادانی‌ها ، ناتوان و درمانده باشند و به آسانی گردن به يوغ چيرگی آنان گزارند. ديگری اينکه بهانه در دست باشد و به «نيکخواهان جهان» که در اروپا نيز فراوانند پاسخی توانند داد. اينکه از صد سال باز اروپائيان که به ايران و هند آمده‌اند داستانها از اين نمايشها و نادانيهای شيعيان در کتابهاشان نوشته‌اند و پيکره‌ها برداشته به چاپ رسانيده‌اند ، اينکه برخی از شرقشناسان به ستايشهايی از شيعيگری و از اين نمايشها پرداخته‌اند ، همه از اين راه بوده است.
دو تن از شرقشناسان که يکی مسیو ماربین آلمانی و ديگری دکتر جوزف فرانسه‌ای بوده ، در کتابهای خود از کيش شيعی و از اين نمايشهای شيعيان ستايشها نوشته‌اند ، و اينها عنوانی بدست ملايان داده که آن دو نوشته را که به فارسی ترجمه شده در دفتری بنام «سياست‌الحسينيه» به چاپ رسانيده‌اند. ولی ما نيک ميدانيم که اين شرقشناسان از کارکنان سياسی می‌باشند و نوشته‌هاشان جز از راه فريبکاری نيست.
به گفته‌ی مسيو ماربين ، نصيرالدين‌توسی کار بسيار نيکی کرده که در زمان تاخت مغولان و در چنان هنگام گرفتاری ، کينه‌ی شيعی و سنّی را فراموش نساخته و مغولان را بر سر بغداد برده و کينه از دشمنان خاندان علی جسته است. اين بوده آرزويش که شيعيان هميشه چنان باشند و هيچگاه کينه‌ی سنّيان را از دل بيرون نکرده به کارهای ديگری نپردازند.
به گفته‌ی دکتر جوزف ، شيعيگری در نتيجه‌ی روضه‌خوانی پيشرفت بسياری کرده ، و او آرزومند ميبوده که شيعيان در اين راه ، پيشرفت را از دست ندهند و به شماره‌ی شيعيان (که به کار سياست اروپائی نيک ميخورند) بيفزايند.
3ـ گذشته از آنکه گريه و ناله سهشها را فرو نشاند و آتش غيرت را خاموش گرداند ، آنهمه روضه‌خوانيها و دسته‌بنديها که مردم را سرگرم ميساخت بی‌گفتگوست که از پرداختن به کار زندگانی بازمی‌داشت. بدبختيهايی که گريبانگير ايرانيان شده و بدينسان درمانده و زبونشان گردانيده شوندهای بسيار داشته و بيگمان يکی از آنها اين بوده.
مردم بجای آنکه از پيشامدهای جهان و از پيشرفتهايی که در دانشها و ديگر زمينه‌ها رخ داده بود آگاه باشند و يا به انديشه‌ی کشور و توده پردازند به آن نمايشهای بيهوده پرداخته‌اند.
اين نتيجه‌ی آن سرگرميست که می‌بينيم از دست آزمندان اروپا مشت ميخورند و از ستم يزيد مينالند.
زنان ايران که از همه جا ناآگاهند و کمترين دلبستگی به کشور و زندگانی توده‌ای نميدارند [1] ، و از درسخواندگان نيز هوش و فهمی در اين باره ديده نميشود ، شوندش جز اين نبوده که بيشتر زمان را در روضه‌خوانيها بسر برده و هوش و جربزه‌ی خود را در آن راهها بکار انداخته‌اند.
[1] : با آنكه از برداشتن چادر تا نوشتن اين كتاب هشت سال ميگذشته و زنان بسياری بميان توده درآمده بودند ليكن چنين دانسته می‌شود كه از ايشان تا آن هنگام شور و دلبستگی‌ای به كشور پديدار نگرديده بوده. بيگفتگو اكنون جز از آن سالهاست.
(کتاب داوری)