🎬 چطوری این اصطلاحات عربی رو از زبان فارسی حذف کنیم؟!

اجر و قرب: کلمه ارج فارسی هست و قرب عربی است و در ترکیب هردو کلمه باید عربی باشند با هردو فارسی
مُحال: به معنی ناممکن، غیرممکن و باطل است. یعنی کاری که انجام آن به هیچ عنوان ممکن نیست.
مَحال: جمع کلمه مَحل به معنی جا و مکان است.
پیرارسال: شکل صحیح واژه است و به معنی دو سال پیش است
پیارسال: شکل نادرست و رایج در گفتار است که از اشتباه املایی ناشی می‌شود
پهپاد در واقع مخفف عبارت پرنده هدایت پذیر از دوراست ،به اشتباه خیلی از افراد به جای کلمه پهپاد از لغت پهباد استفاده می کنند.
واژه‌ی “پلمب” از اصطلاح لاتین “Plumbum” به‌معنای سرب گرفته شده است. این کلمه به بستن و مهر و موم کردن است. در محاوره عامیانه افراد از واژه “پلمپ” استفاده کنند
زهم واژه ای عربی و به معنای بوی زننده و بد است. بنابراین ما برای بوهایی مثل بوی ماهی یا مرغ، باید عبارت «بوی زُهم» را به کار ببریم. زُخم بوی فساد و گندیدگی است
تصفیه به معنای «پاک کردن» است و تصفیه حساب در موردی به کار می‌رود که حساب پرداخته و پاک شده باشد و دیگر کسی طلبکار نباشد ولی تسویه یعنی «مساوی کردن‌، یکسان کردن‌، همسطح کردن است
مشما واژه عامیانه مشمع هست که به معنای پارچه یا چیز دیگر که با شمع یا موم آلوده شده باشد که آب‌گریز شود
خرتناق را بیش‌تر در زبان محاوره شنیده‌اید؛ و خرتلاق به معنای حنجره است. در اصطلاحِ تا خرتلاق در چیزی بودن یعنی؛ پر شده تا نهایت ظرفیت، مصرف بیش از حد. تا خرتلاق خوردن کنایه از پر خوری است
حتی الامکان برابر پارسی: تاجاییکه بشود، تابتوان. املای صحیح این واژه « حتی الامکان » می‌باشد ، و « حدالامکان » املای اشتباه است
محفوظ به حیا» اشتباه تایپی «ماخوذ به حیا» است و به معنای شرمگین شدن یا به رودربایستی تن دادن به کاری است. 
گرگ بالان دیده به معنای فردی است که سرد و گرم روزگار را چشیده . بالان دام مخصوص گرگ است و گرگی که چند بار از آن نجات یافته باشد، پختگی و آزمودگی لازم را در شکار پیدا کرده است. شباهت کلمه باران و بالان به دلیل ابدال حرف ر به ل در گفتار ایجاد شده است
لب کلام به معنی اصل مطلب، جان کلام، ملخص، نکته مهم، مطلب عمده، مراد و… است.

📚 پارسی سخن بگوییم، زیبا بنویسیم.

☞@PARSIDO☜

🎬 کپشن کاملا بی‌ربطه
ولی دلنوشته‌ای که دوست داشتم‌ اینجا بنویسم تا آویزه گوشم بمونه:

مامان، در حالی که لیوان گلاب رو دستم داد، گفت:
«این رو بکش سرت، شاید اضطرابت بهتر بشه»،
گفتم: کاش اضطراب بود…
انگار توی دلم صد نفر دارن ظرف می‌شورن.

با همون صدای آروم و شمرده‌ش گفت:
«تقصیر خودته! به خودت بیا! چه مرگته؟ لازمه نقش مادر ترزا رو برای همه بازی کنی؟! واجبه کاسه داغ‌تر از آش بشی برای بقیه که تهش همونا یه زخمی هم بهت بزنند؟!»

گفتم: آخه دلم براش می‌سوخت…
گفت: «بی‌خود!»
و این بار صداش رو سرم بلند کرد و گفت:
«دلت برای خودت بسوزه! فهمیدی؟ دلت برای خودت بسوزه!»
صدای قروچه‌ی دندون‌هاش رو شنیدم.
لیوان خالی گلاب رو با حرص از دستم گرفت و رفت.
سرم رو روی بالش گذاشتم و اشک‌هام مثل آوار روی گونه‌هام خراب شدند.

اما جمله‌ی آخرش هزار بار توی سرم پیچید:
«دلت برای خودت بسوزه… دلت برای خودت بسوزه…»
راست می‌گفت.
ای‌کاش یه‌جایی هم دلمون برای خودمون بسوزه.

شاید برای همین قدیمی‌ها می‌گفتن:
«چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است.»

شاید اون چراغ، همون دلسوز و مهربون بودن با «خود» باشه

📚 پارسی سخن بگوییم، زیبا بنویسیم.

☞@PARSIDO☜

فردوسی بزرگ👏👏🌹

پارسی سخن کنیم

پارسی عربی
به امید پروردگار انشالله
گاهشمار تقویم
آدینه جمعه
بامداد نیک صبح بخیر
آبرو شرف
فرجام عاقبت
سرانجام بالاخره
تازش حمله
ناامیدی یاس
فراوانی برکت
شادباش تبریک
هم سنجی مقایسه

🤔 دیگرسانیِ کمانَک ( ) با چنگَک [ ] در یک نگاه!

بسیاری می‌پندارند این دو نشانه یکی‌اند، اما گوینده‌شان سراسر فرق دارد!

✅ کمانَک یا پرانتز ( ) = صدای خود نویسنده
یک روشنگری شاخه‌ای یا پیرامونی است که خودِ گوینده به گزاره می‌افزاید. اگر آن را بزدایید، بنیادِ گزاره پابَرجا می‌ماند.
🔸 نمونه: «امروز (چهارشنبه) مهمانی داریم.» (خودم دارم روز را روشنگری می‌کنم).

✅ چنگَک یا کروشه [ ] = صدای ویراستار یا مترجم
یعنی این واژه از زبان نویسنده نیست؛ یکی دیگر (برای نمونه ویراستار یا مترجم) آن را برای روشن‌تر شدن سخن به نوشته افزوده است.
🔸 نمونه: «او گفت: [این برنامه] خوب است.» (یعنی نویسنده نام برنامه را نیاورده، ویراستار آن را پر کرده است).

📝 چکیده:
کمانک یا پرانتز، سخنِ خودِ نویسنده است؛ چنگک یا کروشه، سخن دیگران در دلِ نوشته!

پرانتز = کمانک
کروشه = چنگک

#درست_نویسی

🖊 پارسی را درست بیاموزیم

https://t.me/parsido
🌷🌷🌺🌺🌷🌷