خانه‌ام آتش گرفته‌ست
آتشی جان‌سوز
هر طرف می‌سوزد این آتش
پرده‌ها و فرش‌ها را
تارشان با پود
من به هرسو می‌دوم گریان
در لهیب آتش پردود

وز میان خنده‌هایم تلخ
و خروش گریه‌ام ناشاد
از درون خسته سوزان
می‌کنم فریاد، ای فریاد

خانه‌ام آتش گرفته‌ست
آتشی بی‌رحم
هم‌چنان می‌سوزد این آتش
نقش‌هایی را که من
بستم به خون دل
بر سر و چشم در و دیوار
در شب رسوای بی‌ساحل

وای بر من
وای بر من
سوزد و سوزد غنچه‌هایی را که پروردم
به دشواری در دهان گود گلدان‌ها

وای بر من همچنان می‌سوزد این آتش
آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان
وانچه دارد منظر و ایوان
من به دستان پر از تاول
این طرف را می‌کنم خاموش
وز لهیب آن روم از هوش
زان دگر سو شعله برخیزد، به گردش دود
تا سحرگاهان که می‌داند؟
که بود من شود نابود

▪️غم، خشم، نفرت، زجر، استیصال، درماندگی، شرم و مشتی دیگر از کلمات که خجل‌اند؛ خجل از نگفتن آنچه که رفته است و می‌رود بر روزگار.

📷 طرح از نسیم بهاری برای #مهسا_امینی

@sharifdaily