گاهی با یک هزینه کم شادی هدیه میدی، مسیر زندگی عوض میشه، همکاری و همدلی رشد می‌کنه.
در این دو هفته که تور والیبال آوردیم در روستا دختران و پسران وقت زیادی را به بازی اختصاص میدن.
الهی شکر.
حال علی رضا کوچولوی من هم خوبه، سپاس که احوال پرسید.

«ورود بیمار ممنوع» را
بالای مطب هیچ دکتری نمی نویسند.
خانه‌های بلوط را در جاهایی ساختیم که آسیب وجود دارد.
پدری زنگ زد تا توانست من را تهدید کرد، بی‌احترامی کرد، گفت:در اینجا را تخته می‌کنم.
بچه‌اش توسط بچه دیگر کتک خورده بود.
معتقد بود ما هیچ کاری نمی‌کنیم، فقط بلدیم بازی و مسخره بازی در بیاریم.
گذاشتم نیم ساعت حرف زد، خالی که شد گفتم ما آمدیم حال دل بچه ها را خوش کنیم.
از بچه‌ات بپرس اگر راضی به تخته شدن بلوط بود من فردا تعطیلش می‌کنم.
گفتم شغلت چیه؟
گفت: میروم استان‌های دیگه کارگری می‌کنم.
گفتم میشه بیایی باهم حرف بزنیم.
گفت حوصله ندارم.
هفته و ماهی نیست از یکی از روستاها مشکل از جانب والدین نداشته باشیم.
به یکی از مربیان گفتم: می‌توانستیم به روستاهایی برویم که هیچ آسیب ندارند، بدون دغدغه و در کمال آرامش فعالیت کنیم، اما این روستاها هم والدین آسیب دیده‌اند هم بچه‌ها.

بیش از یک هفته است شب‌ها پیاده‌روی می‌کنم.
در این شب‌ها متوجه چیزی شدم که شاید سال‌ها فرصت دیدنش را نداشتم: در پانزده سال گذشته، هر سال تنهاتر شده‌ام.
چند شب پیش خواستم به کسی زنگ بزنم تا با هم پیاده‌روی کنیم. فکر کردم به کسی زنگ بزنم که با هم صمیمی باشیم، راحت بخندیم و بی‌تکلف حرف بزنیم. دیدم کسی را ندارم.
فکر می‌کنم علتش را می‌دانم. بیش از حد در کار فرو رفته‌ام. از صبح تا شب چنان درگیر کارم که خودم را فراموش کرده‌ام.
آدم‌های اطراف بیشتر همکار هستن.
بخشی از این مسأله بخاطر اینکه آدم درونگرایی هستم با همه پرکاری و روابط اجتماعی بالا.

گفت:من بدرد نمی خورم، هیچی بلد نیستم، رفیق ندارم

پدر با شعور و با سواد اما بدون تحصیلات.

من راننده تاکسی هستم......

امروز خانه بلوط چند مهمان داشت،بچه‌ها در حضور مهمان‌ها دعوا کردند، بعد یکی از بچه‌ها گفت زشت بود ما جلوی مهمان‌ها دعوا کردیم.
مهمان‌ها رفتند داخل اتاق مربیان نشستند، بعد از ربع ساعت یکی یکی آمدند داخل اتاق و نقاشی‌هایی تحویل دادند و نوشته بودند ممنون شما هستیم و عذر می‌خواهیم از اینکه در حضور شما دعوا کردیم.
مهمان‌ها به بچه‌ها گز داده بودند، برخی بچه‌ها در نقاشی گز کشیدند.

«توتوچان، دخترکی آن سوی پنجره» فقط روایت خاطرات کودکی یک دختر نیست؛ دعوتی است به دوباره دیدن کودکان.
تتسوکو کورویاناگی در این کتاب از مدرسه‌ای متفاوت می‌گوید؛ جایی که کودکان به جای آنکه در قالب‌های از پیش تعیین‌شده جا بگیرند، فرصت دارند خودشان باشند، تجربه کنند، کشف کنند و رشد کنند.
این کتاب یادآوری می‌کند که گاهی برای شکوفایی یک کودک، بیش از هر چیز به بزرگسالی نیاز است که او را بفهمد، به حرف‌هایش گوش بدهد و به او اعتماد کند.

**خواندنش برای هر پدر، مادر، مربی و معلمی ضروری است که می‌خواهد کودک را جدی بگیرد.

خانه بلوط خانه است، آنجایی که برادر بزرگتر در درس‌ها کمک خواهر و برادر کوچکترش می‌کنه.
پارسا در ریاضی قوی است، حالا داره به دوستانش در خانه بلوط ریاضی درس میده.
خانه بلوط مدرسه نیست، خانه امید، دانایی و شادی است.