آدوایتا به‌روشنی توضیح می‌دهد آن‌چه برای تحقق تغییر و تبدیل لازم است درک جوینده‌ی ظاهری از موجود نبودن نهایی خود به‌عنوان باشنده‌ای خودمختار است. فقط چنین درکی ممکن است به جدایی کامل از زنجیره‌ی ذهنیت‌های مداوم از عینیت گذرا منجر شود. این ادراک ممکن است عظمت ذاتی و پایا بودن بی‌نهایت را ــ که ما درواقع آن هستیم ــ آشکار کند. این فراسوی قلمروِ کلمه است، زیرا کلمه خود محصول دوگانگی پدیداری است و لاجَرم، محدود به عوامل چارچوب پدیده‌هاست. هوشیاری ذهن از خودش، باید قبل از نیست شدن جوینده‌ی ظاهری رخ دهد.
یک جریان تصور ـ فکر ـ کلمه درباره‌ی چیزی که در ذهن برمی‌خیزد به‌وسیله‌ی یک محرک بیرونی تحریک یا تولید می‌شود و ماده‌ی اصلی خود را از حافظه دریافت می‌کند. این‌گونه است که فکرـ کلمه زاده می‌شود. بدین‌سان، «واقعیت» یک شی‌ء ــ نزدیک و دمِ‌دست، مثل یک صندلی یا خیلی دور، مثل ستاره ــ چیزی جز تصویری در ذهن نیست و ذهن چیزی نیست جز محتوای هوشیاری.

#آدوایتا_در_ذن_و_تائو
#رامش_بالسکار
ترجمه #لیلا_امانت_ملایی


رقعی / شومیز / ۱۴۵ ص / ۲۲۰۰۰ ت
نشر #ترنگ
#فلسفه

#پخش_ققنوس