‏ملت ایران در اوج گرانی و رکود و کرونا و مصائب متعدد، خودجوش و همگرا یک مطالبه دارد که ترند جهانی شده: #اعدام_نکنید بی‌اعتنایی به این مطالبه عاقبت خوشی ندارد، ببینید چند بار است داریم می‌گوییم: #اعدام_نکنید
@rahenow 🗿👈

#اعدام_نکنید
زبان چه می‌تواند انجام دهد؟ از زبان چه کاری ساخته است؟ همه‌ی ما امیدواریم که از «اعدام نکنید» براستی کاری ساخته باشد، که طناب دار را از گردن امیر حسین مرادی، سعید تمجیدی و محمد رجبی باز کند. نیروی پیشبرنده‌ی زبان همین امید است، امید به اینکه نامه سرانجام به مقصد برسد و مخاطبش را پیدا کند. اما آیا این امید واهی نیست؟ آیا زور زبان به دولت و سازمان سیاسی اعدام می‌رسد؟ اما اگر کنش‌‌های گفتاری – همین گزاره‌ی اجرایی «اعدام نکنید» - روی هم بیافتند، تجمیع شوند و شدت بگیرند چه؟ اگر همه‌ی نیرویشان را بسیج کنند چه؟ اگر از انباشت اشتدادی این گزاره‌‌ها موجی دربگیرد و به یک نیروی مادی بدل شود چه؟ آیا تکرار این گزاره نمی‌تواند تفاوتی ایجاد کند؟ آیا یک فریاد رسا، یک جیغ بلند نمی‌تواند نگاه‌ها را برگرداند و توجهات را جلب کند و به فشاری بدل شود که جلاد دست نگه دارد؟ بیش از حد به زبانِ صِرف امیدواریم؟ آیا نباید پای کنش‌های غیرگفتاری را هم وسط کشید؟ شاید زبان به تنهایی کافی نباشد. شاید زورش به تنهایی نرسد. اما برای آنهایی که برایشان هیچ‌چیز جز «معجزه‌ی زبان» باقی نمانده است، زبان آخرین امید است.

@rahenow 🗿👈