🔷🔷🔷
🌀 ✍🏻 #دکتر_شفائی
*️⃣ مظلومینی که باعث رشد ظالم شدند:
جامعه پزشکی اولین مقصرین گرفتاری‌های خویش هستند!
🔹 قسمت اول:
اصرار بر الگوبرداری و الگوسازی از برخی رفتارهای جامعه غربی و همزمان، تخطئه برخی دیگر از رفتارهای غرب، یکی از غیراخلاقی‌ترین روش‌هایی است که در سالیان اخیر در میان دولتمردان به عنوان یک روش پوپولیستی بخوبی جا باز کرده است. اینکه قیمت بنزین دیار کفر و کشورمان را با «دلار» بسنجیم و حقوق مردم‌مان را به «ریال» بپردازیم (توضیح: ریال واحد پول رسمی کشوری به نام ایران است که تقریبا معادل یک پانصد هزارم دلار ارزش دارد!)، اینکه وضعیت گازمان را با ترکیه مقایسه کنیم (توضیح: ایران دارای دومین حجم از ذخایر گاز جهان است و ترکیه حتی یک سی‌سی گاز ندارد!)، اینکه خود را جزو ده کشور خودروساز دنیا بدانیم، بعد خودروهای ما سه برابر قیمت جهانی به فروش برسد (توضیح: ما بیشترین آمار مرگ و میر جاده‌ای در جهان را داریم که «مهمترین» علت آن کیفیت پایین تولیدات داخلی است!) و دهها مثال دیگر، نمونه‌هایی از روش‌های غیراخلاقی برای تحت‌الشعاع قرار دادن شکست‌های مدیریتی در جامعه ایران است. از مسایل دیگری که در این مسیر بسیار روی آن مانور می‌شود، «برابری مشاغل» در دنیای غرب است. البته که با نگاهی بسیار گذرا بر اوضاع جوامع غربی، دروغ بودن این ادعا براحتی قابل کشف است. اینکه مثلا در آمریکا و کانادا و انگلیس و... پزشکان به اندازه کارمندان و کارگران درآمد دارند، دروغ فاجعه‌باری‌ست که سالها در ذهن مردم ما فرو کرده‌اند و در نمودار ضمیمه که مدتی‌ست در فضای مجازی منتشر شده، قابل بررسی می‌باشد.
واقعیت اما این است، که در برخی جوامع، این درآمدها اندکی به هم نزدیک‌تر است. یعنی در یک جامعه پیشرفته که مثلا شما با 3 واحد درآمد ماهانه می‌توانید زندگی خوبی داشته باشید و خدمات تأمین اجتماعی شما هم بقدری محکم است که برای دوران بازنشستگی دغدغه‌ای ندارید، و نیز رشد تورم‌تان آنقدر کم است که ترس بی‌ارزش شدن تمام اندوخته‌هایتان، زندگی‌تان را در معرض خطر قرار نمی‌دهد، 4 واحد درآمد کارمندی و کارگری برای یک زندگی راحت زیاد هم هست و 10 واحد درآمد متوسط حاصل از طبابت می‌تواند زندگی لاکچری شما را تضمین کند. اما در ایران... باز هم نظرتان را به نمودار ضمیمه جلب می کنم. مقایسه سطح درآمدهای کشورمان با کشورهای دیگر را کنار بگذارید تا افسرده نشوید. فقط به مقایسه «متوسط» درآمد پزشکان با متوسط درآمد عمومی نگاه کنید. می بینید که به هر طریق، اگر مدیران ما در افزایش سطح رفاه و درآمد عمومی موفق نبوده‌اند، در کاهش درآمد عمومی و نیز بخصوص قشر تحصیلکرده و بویژه پزشکان، شایسته دریافت مدال لیاقتند! اینکه کاهش قدرت خرید جامعه پزشکی چقدر به خودشان و چقدر به سطح خدمات آنها و در نتیجه مردم آسیب زده و می‌زند، به جای خود. آینده ثابت خواهد کرد که این روش شوم، چه عوارض ماندگاری بر جای خواهد گذاشت. اما، من می‌خواهم تمام اعتقاداتم در مورد شأن و شخصیت و جایگاه شغلی را زیر پا بگذارم و از آنها عبور کنم و به یک مسئله مهمتر برسم:
«جامعه پزشکی نه تنها از نظر اقتصادی به سطح نازل اجتماعی سقوط کرده، که از نظر معنوی نیز دچار یک ظلم و بی‌احترامی مضاعف گشته!»
دقت کنید:
یک پزشک عمومی که داشتن امکانات خدمات جنبی و تزریقات جزو لاینفک مطب اوست، بابت هر تزریق، چیزی حدود یکصد هزار ریال دریافت می‌کند. بعید می‌دانم اگر شما امروز در هایپرمارکت که سهل است، در سوپرمارکت و بقالی سر کوچه‌تان یک ساعت دور بزنید، جنس ده هزار تومانی پیدا کنید! حالا اگر خدای ناکرده، یک بیمار حتی ساعاتی پس از تزریق در مطب یک پزشک دچار مشکل منجر به فوت شود و با محاسبات میلیمتری ثابت شود پزشک اپسیلونی در این مورد مقصر بوده، باید:
«احتمالا چند ماه معلق از کار شود... احتمالا چند ماه متحمل حبس شود... و قطعا یک دیه کامل بپردازد»!
نکته: دیه انسان امروز به چیزی حدود یک میلیارد تومان رسیده. یعنی معادل «یکصد هزار» دوز تزریق آمپول!!! چنین ارزش‌گذاری نازلی، نه تنها مبتنی بر فقر عمومی یا ظلم عمومی نیست تا بتوان آن را به عدالت چسباند، که به نوعی «ظلم مضاعف» محسوب می‌گردد و بر سر قشری فرود می‌آید که بر خلاف تمام شایعات و دروغ‌ها، در تمام جهان، احترام مادی و معنوی «ویژه» دارد. حالا که اصل قضیه را گفتیم، می‌خواهیم در قسمت بعدی این نوشتار، یک تلنگر هم به خودمان بزنیم تا بدانیم در پدیده مظلومیت، خود مظلوم، مقصرترین فرد است...
«پایان قسمت اول»
دکتر محمد(شهریار) شفائی – فعال صنفی
#خانه_رفاه_پزشکان
🔷🔷🔷🔷
@refahiranmed
instagram.com/refahiranmed
🌀 ✍🏻 #دکتر_شفائی
*️⃣ مظلومینی که باعث رشد ظالم شدند:
جامعه پزشکی اولین مقصرین گرفتاری‌های خویش هستند!
🔹 قسمت اول:
اصرار بر الگوبرداری و الگوسازی از برخی رفتارهای جامعه غربی و همزمان، تخطئه برخی دیگر از رفتارهای غرب، یکی از غیراخلاقی‌ترین روش‌هایی است که در سالیان اخیر در میان دولتمردان به عنوان یک روش پوپولیستی بخوبی جا باز کرده است. اینکه قیمت بنزین دیار کفر و کشورمان را با «دلار» بسنجیم و حقوق مردم‌مان را به «ریال» بپردازیم (توضیح: ریال واحد پول رسمی کشوری به نام ایران است که تقریبا معادل یک پانصد هزارم دلار ارزش دارد!)، اینکه وضعیت گازمان را با ترکیه مقایسه کنیم (توضیح: ایران دارای دومین حجم از ذخایر گاز جهان است و ترکیه حتی یک سی‌سی گاز ندارد!)، اینکه خود را جزو ده کشور خودروساز دنیا بدانیم، بعد خودروهای ما سه برابر قیمت جهانی به فروش برسد (توضیح: ما بیشترین آمار مرگ و میر جاده‌ای در جهان را داریم که «مهمترین» علت آن کیفیت پایین تولیدات داخلی است!) و دهها مثال دیگر، نمونه‌هایی از روش‌های غیراخلاقی برای تحت‌الشعاع قرار دادن شکست‌های مدیریتی در جامعه ایران است. از مسایل دیگری که در این مسیر بسیار روی آن مانور می‌شود، «برابری مشاغل» در دنیای غرب است. البته که با نگاهی بسیار گذرا بر اوضاع جوامع غربی، دروغ بودن این ادعا براحتی قابل کشف است. اینکه مثلا در آمریکا و کانادا و انگلیس و... پزشکان به اندازه کارمندان و کارگران درآمد دارند، دروغ فاجعه‌باری‌ست که سالها در ذهن مردم ما فرو کرده‌اند و در نمودار ضمیمه که مدتی‌ست در فضای مجازی منتشر شده، قابل بررسی می‌باشد.
واقعیت اما این است، که در برخی جوامع، این درآمدها اندکی به هم نزدیک‌تر است. یعنی در یک جامعه پیشرفته که مثلا شما با 3 واحد درآمد ماهانه می‌توانید زندگی خوبی داشته باشید و خدمات تأمین اجتماعی شما هم بقدری محکم است که برای دوران بازنشستگی دغدغه‌ای ندارید، و نیز رشد تورم‌تان آنقدر کم است که ترس بی‌ارزش شدن تمام اندوخته‌هایتان، زندگی‌تان را در معرض خطر قرار نمی‌دهد، 4 واحد درآمد کارمندی و کارگری برای یک زندگی راحت زیاد هم هست و 10 واحد درآمد متوسط حاصل از طبابت می‌تواند زندگی لاکچری شما را تضمین کند. اما در ایران... باز هم نظرتان را به نمودار ضمیمه جلب می کنم. مقایسه سطح درآمدهای کشورمان با کشورهای دیگر را کنار بگذارید تا افسرده نشوید. فقط به مقایسه «متوسط» درآمد پزشکان با متوسط درآمد عمومی نگاه کنید. می بینید که به هر طریق، اگر مدیران ما در افزایش سطح رفاه و درآمد عمومی موفق نبوده‌اند، در کاهش درآمد عمومی و نیز بخصوص قشر تحصیلکرده و بویژه پزشکان، شایسته دریافت مدال لیاقتند! اینکه کاهش قدرت خرید جامعه پزشکی چقدر به خودشان و چقدر به سطح خدمات آنها و در نتیجه مردم آسیب زده و می‌زند، به جای خود. آینده ثابت خواهد کرد که این روش شوم، چه عوارض ماندگاری بر جای خواهد گذاشت. اما، من می‌خواهم تمام اعتقاداتم در مورد شأن و شخصیت و جایگاه شغلی را زیر پا بگذارم و از آنها عبور کنم و به یک مسئله مهمتر برسم:
«جامعه پزشکی نه تنها از نظر اقتصادی به سطح نازل اجتماعی سقوط کرده، که از نظر معنوی نیز دچار یک ظلم و بی‌احترامی مضاعف گشته!»
دقت کنید:
یک پزشک عمومی که داشتن امکانات خدمات جنبی و تزریقات جزو لاینفک مطب اوست، بابت هر تزریق، چیزی حدود یکصد هزار ریال دریافت می‌کند. بعید می‌دانم اگر شما امروز در هایپرمارکت که سهل است، در سوپرمارکت و بقالی سر کوچه‌تان یک ساعت دور بزنید، جنس ده هزار تومانی پیدا کنید! حالا اگر خدای ناکرده، یک بیمار حتی ساعاتی پس از تزریق در مطب یک پزشک دچار مشکل منجر به فوت شود و با محاسبات میلیمتری ثابت شود پزشک اپسیلونی در این مورد مقصر بوده، باید:
«احتمالا چند ماه معلق از کار شود... احتمالا چند ماه متحمل حبس شود... و قطعا یک دیه کامل بپردازد»!
نکته: دیه انسان امروز به چیزی حدود یک میلیارد تومان رسیده. یعنی معادل «یکصد هزار» دوز تزریق آمپول!!! چنین ارزش‌گذاری نازلی، نه تنها مبتنی بر فقر عمومی یا ظلم عمومی نیست تا بتوان آن را به عدالت چسباند، که به نوعی «ظلم مضاعف» محسوب می‌گردد و بر سر قشری فرود می‌آید که بر خلاف تمام شایعات و دروغ‌ها، در تمام جهان، احترام مادی و معنوی «ویژه» دارد. حالا که اصل قضیه را گفتیم، می‌خواهیم در قسمت بعدی این نوشتار، یک تلنگر هم به خودمان بزنیم تا بدانیم در پدیده مظلومیت، خود مظلوم، مقصرترین فرد است...
«پایان قسمت اول»
دکتر محمد(شهریار) شفائی – فعال صنفی
#خانه_رفاه_پزشکان
🔷🔷🔷🔷
@refahiranmed
instagram.com/refahiranmed