‍ 🍀نامه‌ آتشین و عبرت آموز «جوردانو برونو» به پاپ «كِلِمنت هشتم» در سده شانزدهم میلادی
@renaissancetranslate

"عالیجناب پاپ كِلِمِنت، جانشین خودخوانده‌ی مسیح!»
از اینكه به شما نامه می نویسم خوشحالم و می دانم این شادی پایدار نیست؛ زیرا بزودی جزای آن را كه حداقل حبس است خواهم دید.
شگفتا كه به خدا می‌توان نامه نوشت اما به شما نمی‌توان!
پس با نگارش این نامه به خودكشى دست یازیده ام و متأسفم از اینكه باید شما را "جانشین مولایمان مسیح(ع) خطاب كنم؛ هرچند با قید "خودخوانده".

اما به راستی شما كجا و خدا و مسیح و دین كجا؟!


من مرد مناظره‌ام و به مناظره دعوتتان می كنم تا انحراف و ستیزتان را با مسیح اثبات كنم. اما می‌دانم كه به این مناظره تَن در نخواهید داد. تنها به این بهانه كه شأنی برای خود قائلید فراتر از شأن مسیح! و آن شأن كذایی از مناظره با چون مَنی بازِتان می‌دارد.
@Renaissancetranslate
آن شأن به قدری مغرورتان ساخته كه می‌ترسم حتی این نامه را هم نخوانید.
پس به اصل مطلب می پردازم.
شایع كرده‌اید كه من به جرم_ترویج اندیشه‌های كالوین و لوتر و انكار تثلیث مقدس و نیز تحسین و تأیید هیئت كوپرنیكی از دین مسیح خارج و مرتد شده‌ام، اما هراسی نیست. ارتداد روی‌گرداندن از بندگی خداست نه انكار آنچه در انجیل و موعظه‌ها و خطابه‌های شما و گماشتگانتان در كلیساها روز و شب برای عوام‌الناس خوانده و یا گفته می‌شود. بدبختانه گویا شما و گماشتگانتان باورتان شده كه آنچه به نام دین بر مردم القا می‌كنید، دین است.
مَثَلی هست كه «دروغگو» در اثر كثرت دروغگویی، خود نیز سرانجام دروغ خویش را باور می‌كند. وقتی شما دروغ‌هایتان را باور كرده‌اید، دیگر چه امیدی به مردم ساده‌دل و عوام است كه حقیقت دین را بیابند؟ در طی سال‌هایی كه ساكن صومعه بودم، می‌شنیدم كه روحانیون در خلوت خویش وقتی سرخوش بودند، می‌گفتند:
"یك مرید خَر بِه از یك دهِ ششدانگ."
می‌پنداشتم این را به شوخی می‌گویند.
اما بعدها دریافتم كه برای ادامه‌ی حیات در كسوتِ روحانی، باید به دنبال جذب این مریدها باشم تا بتوانم به حیات كلیسا و دین كمك كرده باشم!
چیزی نگذشت كه از صومعه گریختم و در حقیقت از خدایی كه پایداری دین خود را بر حماقت، جهل و نیرنگ عوام‌الناس قرارداده بود بیزار و گریزان شدم.
در حقیقت از خدای شما عالیجناب پاپ و گماشته‌های كلیسایتان گریخته بودم.
اما خدایی كه در بیرون صومعه به آن رسیدم و او را شناختم، خدایی است كه وجودش در ذرات این عالم حضور دارد و از جمله در صورت ناسوتی هستی كه مشهود ماست تجلّی كرده. خدایی كه در بیرون كلیسا حضور دارد، خدایی متنفر از دروغ است. خدایی است كه روحانیان را به رسمیت نمی‌شناسد و آنان را بخاطر دریافت پول از مردم در روز جزا مجازات خواهد كرد؛ و چه زیبا و باشكوه است روزی كه مردم پاكدل درستكار روانه‌ی بهشت شوند و شما روحانیان در آتش قهر خداوند بسوزید.
این خدا بسیار بزرگتر، مهربانتر و بخشنده‌تر از خدای شما روحانیان است.
خدای شما روحانیان كه او را در كلیسا می‌پرستید كسی نیست، جز شیطان.
شما هیچ شاخصی را برای سنجش اعمال خود به رسمیت نمی‌شناسید.
خود را عین عدل می‌دانید.
آیا مسیح هم اینچنین بود؟
یقین دارم مسیح هم اگر امروز در كنار من بود، مرتد می‌شد.
زیرا از دیدن شما كه به جای او نشسته‌اید مطلقاً به انكار مسیحیت می‌پرداخت و شاید هم از نبوت خویش شرمسار و پشیمان می‌شد!
روزی كه شیطان در كاخ شما به هیجان آمد و آتش جنگ علیه آن خلیفه‌ی نادانِ مسلمان را برافروخت، آیا پاپ اوربانوس نمی‌توانست به جای گسیل داشتن سربازان، از در گفت‌وگو با آن خلیفه‌ دیوانه درآید؟ قطعاً می‌توانست.
اما همواره در طول تاریخ جاه‌طلبی حاكمان دینی، با فرامین و تكلیف الاهی در ستیز بوده و هست. شورای اسقف‌های كِلِرمون هم فتوا داده بود كه كشتار مسلمانان گناهان را پاك می‌كند و دیگر نیازی به پرداخت كفاره‌ی گناهان نیست!
آیا مسیح و محمد گفته بودند برای نجات بیت‌المقدس دو قرن جهان را به خاك و خون بكشانید. می‌دانم كه این نامه سندی برای آوارگی و شاید مرگ من باشد و دیر یا زود شومی آن گریبانگیرم خواهدشد؛ اما خوشحالم كه آنقدر احمق نیستم تا عالیجناب پاپ را به جای خدا و به جای مسیح پیامبر و در مقام عصمت بنشانم."




زندگینامه جوردانو برونو


تولد : ۱۵۴۸ رم، ایتالیا
شغل: کشیش، متأله ،تدریس در دانشگاه پاریس
مرگ: اعدام در هفدهم فوریه سال ۱۶۰۰ به جرم ارتداد
نحوه مرگ: سوزاندن در دادگاه تفتیش عقاید
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

ترانه قدیمی و بسیار زیبای «کوچه شهر دلم»

خواننده: استاد فریدون فروغی

آهنگساز: حسین واثقی
تنظیم: استاد کوروش یغمایی

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی«فتنه چکمه پوش»(۱۳۵۱)

سبک: پاپ، راک، موسیقی فیلم
@renaissancetranslate

🖌سيزده اکتبر: بالاخره بخت، در خانه ی مرا بر هم کوبيد! می بينم و باورم نمی شود. زير پنجره های اتاقم جوانی بلند قد و خوش اندام و گندمگون و سياه چشم، قدم می زند. سبيلش محشر است! با امروز، پنج روز است که از صبح کله ی سحر تا بوق سگ ، همانجا قدم ميزند و از پنجره های خانه مان چشم بر نميدارد. وانمود کرده ام که به او بی اعتنا هستم.

🖌پانزده اکتبر : امروز از صبح ، باران می بارد اما طفلكی همانجا قدم می زند ؛ به پاداش از خود گذشتگی اش ، چشمهايم را برايش خمار کردم و برایش یک بوسه فرستادم.او هم در عوض لبخند دلفریبی تحویلم داد. خواهرم واريا ادعا ميكند که "طرف" خاطرخواه اش شده و بخاطر اوست که زیر شُرشر باران ،خیس می شود. راستی چقدر خواهرم اُمُل است! آخر کجا ديده شده که مردي گندمگون، عاشق زنی گندمگون شود؟! مادرمان توصيه کرد بهترين لباسهايمان را بپوشيم و پشت پنجره بنشينيم. ميگفت: "گرچه ممكن است آدم حقه باز و دغلی باشد اما کسی چه ميداند شايد هم آدم خوبی باشد. "حقه باز...!؟اين هم شد حرف...؟ مادر جان، راستي که زن بی شعوری هستی"!
🖌شانزده اکتبر: واريا مدعي است که من زندگي اش را سياه کرده ام. انگار تقصير من است که "او " مرا دوست می دارد، نه واریا را ! یواشکی از راه پنجره ام ،یادداشت کوتاهی به کوچه انداختم. آه که چقدر نیرنگباز است! با تکه گچ روی آستین کت اش نوشت : "حالا نه ! بعدا..!"
بعد، قدم زد و قدم و با همان گچ روی دیوار مقابل نوشت: "مخالفتی ندارم اما بماند برای بعد" و نوشته اش رو فوری پاک کرد. نمیدانم به چه علتی است که قلبم بشدت می تپد.

🖌هفده اکتبر : واريا آرنج خود را به تخت سينه ام کوبيد. دختره ي پست و حسود و نفرت انگيز! "او" امروز مدتی با یک پاسبان حرف زد و چندین بار به سمت پنجره های خانه مان اشاره کرد. از قرار معلوم ، دارد توطئه می چيند! لابد دارد پليس را مي پَزَد…! راستي که همه مردها ، ظالم و زورگو و در همان حال ، مكار، شگفت آور و دلفريب هستند.

🖌هجده اکتبر: برادرم سريوژا ، بعد از يك غيبت طولاني ، شب دير وقت به خانه آمد. پيش از آنكه فرصت کند به بستر برود ، به کلانتری محله مان احضارش کردند
🖌نوزده اکتبر : پست فطرت! مردیکه ی نفرت انگيز! اين موجود بی شرم ، در تمام دوازده روز گذشته به کمين نشسته بود تا برادرم را که پولی سرقت کرده و متواری شده بود را دستگير کند!

"او" امروز هم آمد و روي ديوار مقابل نوشت:" من آزاد هستم و می توانم"
حیوان کثیف! زبانم را درآوردم و به او دهن کجی کردم.





(از دفتر خاطرات یک دوشیزه | نویسنده: آنتوان چخوف | ترجمه: احمد گلشیری)
@renaissancetranslate

‍ 🍀شاید کمتر کتابی در دنیا مانند مجموعهٔ ترانه‌های خیام تحسین شده، مردود و منفور بوده، تحریف شده، بهتان خورده، محکوم گردیده، حلاجی شده، شهرت عمومی و دنیاگیر پیدا کرده و بالاخره ناشناس مانده.
@renaissancetranslate
اگر همهٔ کتاب‌هایی که راجع به خیام و رباعیاتش نوشته‌شده جمع آوری شود تشکیل کتابخانهٔ بزرگی را خواهد داد. ولی کتاب رباعیاتی که به اسم خیام معروف است و در دسترس همه می‌باشد مجموعه‌ای است که عموماً از هشتاد الی هزار و دویست رباعی کم وبیش دربردارد؛ اما همهٔ آن‌ها تقریباً جنگ مغلوطی از افکار مختلف را تشکیل می‌دهند. حالا اگر یکی از این نسخه‌های رباعیات را از روی تفریح ورق بزنیم و بخوانیم درآن به افکار متضاد، به مضمون‌های گوناگون و به موضوع‌های قدیم و جدید برمی‌خوریم؛ به‌طوری‌که اگر یک نفر صد سال عمر کرده باشد و روزی دو مرتبه کیش و مسلک و عقیدهٔ خودرا عوض کرده‌باشد قادر به گفتن چنین افکاری نخواهد‌بود. مضمون این رباعیات روی فلسفه و عقاید مختلف است از قبیل: الهی، طبیعی، دهری، صوفی، خوشبینی، بدبینی، تناسخی، افیونی، بنگی، شهوت‌پرستی، مادی، مرتاضی، لامذهبی، رندی و قلاشی، خدایی، وافوری ... آیا ممکن است یک نفر این‌همه مراحل و حالات مختلف را پیموده‌باشد و بالاخره فیلسوف و ریاضی‌دان و منجم هم باشد؟ پس تکلیف ما در مقابل این آش درهم‌جوش چیست؟ اگر به شرح حال خیام در کتب قدما هم رجوع بکنیم به همین اختلاف نظر برمی‌خوریم.



"ترانه‌های خیام"
صادق هدایت
@renaissancetranslate

🍀همواره مقدار معینی هول و درد و هراس برای آدمی لازم است. کشتی بدون وزنه تعادل، سازه ای است ناپایدار و ناسودمند. قدر مسلم این که، تقلا و اضطراب و زحمت و وحشت، خمیره اصلی زندگی اکثر انسان هاست. اما اگر تمامی آمالِ انسان به سرعت برآورده می شد، وی زندگی خود را صرف چه می‌کرد؟ با زمان و فرصت خود چه می کرد؟ اگر جهان بهشتی مملو از نعمت و التذاذ و آسایش می‌بود، سرزمینی با جوی‌های شیر و عسل، آنجا که هر مجنونی؛ لیلیِ خود را بی دردسر و به سهولت می‌یابد، مردمان یا از کسالت و یکنواختی دق میکردند و یا خود را حلق آویز می ساختند، یا آن اندازه جنگ و جنایت و کشتار به راه می افتاد که عاقبت بشر به مراتب بیش از آنچه اکنون باید از دست طبیعت متحمل شود بر خود روا می‌داشت...




"جهان و تأملات فیلسوف"
گزیده‌هایی از نوشته‌های آرتور شوپنهاور
@renaissancetranslate

‍ 🖋چند روزی است موضوع سفر آقای رامبد جوان و همسرش به کانادا برای تولد فرزندشان در این کشور از بحثهای داغ فضای رسانه ای است . عکسی هم از این زوج در کانادا منتشر شده است و خصوصاً در فضای مجازی می چرخد . در این که آقای جوان و همسرشان از نظر حقوقی حق داشته اند چنین تصمیمی بگیرند جای بحث و انکار نیست اما اینک این خبر مجالی است برای طرح و نقد یک موضوع مهم.
@renaissancetranslate
در نقد این شیوۀ عمل از دو زاوبۀ می توان سخن گفت : یکی اخلاق و دیگری حریم خصوصی.

از نگاه اخلاقی پرسش این است که یک ایرانی مشهور که در همین کشور زندگی می کند و ثروت یا قدرتش را با اتکا به همین مردم به دست اورده است و به عنوان هنرمند یا سیاستمدار حکومتی یا غیرحکومتی سخن از ایرانی و ملت و وطن و فداکاری و خوبی های مملکت می گوید و در همین قالب به شهرت یا درآمد یا قدرتهای بالا می رسد ، آیا اخلاقاً مجاز است در رفتاری مغایر با گفته هایش با تقاضا و بطور داوطلبانه به تابعیت یک کشور دیگر درآید یا فرزندانش را برای زندگی به کشوری دیگر بفرستد یا همچون مورد رامبد جوان و همسرش فرزندشان را در کشوری غیر از ایران به دنیا آورند تا تابعیت تولدی آن کشور را کسب کند ؟ این شیوۀ عمل نشانۀ یک دوگانگی میان حرف و عمل است که در مردم به دورویی و دورنگی معروف است . اگر می گویند ایران وطنی است که باید برای آن زندگی و تلاش کنیم ، و با طرح این شعار به قدرت و ثروت می رسند ، در عمل هم باید به این سخن پابند باشند . کسی که با شعارهای وطن دوستانه و مردم پسندانه حرف می زند ولی در عمل برای خود و خانواده اش به جستجوی مأمنی غیر از همین مملکت است که به او شهرت و پول و قدرت داده است ، مرتکب ریا شده است . مرتکب دورنگی شده است . کم نداریم از این نمونه ها در سلبریتی ها و سیاستمداران کشور یا فعالان سیاسی در داخل یا خارج .
@renaissancetranslate
اما از نگاه حقوقیِ حریم خصوصی ، آیا طرح و بحث عمل رامبد جوان ، یا افراد مشهور هنری یا سیاسی مانند او و نقد عملش مداخله در حریم خصوصی این قبیل افراد است ؟ پاسخ از نظر حقوقی قطعاً منفی است . افراد مشهور که به اتکای شهرت خود در عامۀ مردم به قدرت یا ثروت می رسند اصولاً در پی کسب توجه مردم اند. سیاستمدار از مردم رأی و مشروعیت می خواهد. سلبریتی از مردم علاقه و خریداری می خواهد. سیاستمدار از رأی و مشروعیت مردم قدرت می یابد. سلبریتی از علاقۀ مردم پول در می آورد. آنها نمی توانند خواهان آن باشند که مردم فقط به فیگورهای استودیویی و خوش آبرنگ آنها نگاه کنند و کاری به کارشان نداشته باشند. مردمی که با رأی یا توجه و علاقۀ خود به یک سیاستمدار یا یک ورزشکار یا یک هنرمند، مقام و منزلت و قدرت وثروت و شهرت می بخشند، حق دارند اعمال او را به انتخاب خود مشاهده کنند و آن را نقد کنند و در موردش حرف بزنند. این دسته افراد ، خواه و ناخواه، کم و بیش نقش الگویی در جامعه دارند. عمل آنها در جامعه اثر مستقیم دارد. وقتی آنها در جامعه اثرگذارند و نیز منبع ثروت و قدرت شهرت آنها مردم اند، طبیعتاً حق نظارت هم برای عامه تولید می شود.

به همین دلایل است که چهره ، رفتار و حتی زندگی مالی این قبیل اشخاص حریم خصوصی آنها نیست. قابل کشف ثبت و انتشار و نقد است. آنها با مردمان عادی تفاوت دارند. همۀ موقعیت آنها مستقیماً مدیون مردم است. چهره و رفتار و زندگی مالی مردم عادی حریم خصوصی است. اما در مورد آن دسته اشخاص خاص چنین نیست.
@renaissancetranslate
در ایران هرکس در حکومت یا فضاهای ورزشی و هنری و فرهنگی به جاه و مقامی می رسد، پنهانکاری پیشه می کند و اگر پشت پرده یا واقعیتهای زندگی اش مطرح شود فغان برمی آورد. این به معنای طلبکاری ریاکارانه از مردم است . یک سنت سیئه که جاری است و باید با ان مبارزه کرد.


«رامبدجوان و دیگران ؛ حریم خصوصی و باقی قضایا»
یادداشتی از : کامبیز نوروزی
@renaissancetranslate

#تلنگر

🍀هنگامی که با موبایل‌تان بازی می‌کنید، فقط وقت‌تان تلف می‌شود.
اما وقتی به گشت زدن در اینستاگرام و تلگرام مشغول هستید، علاوه بر کشته شدن وقت، مغزتان را از دروغ و مزخرفات و آشغال مضر و مخرب پر می‌کنید.

حتی خواندن اخبار هم خطرناک و بی‌فایده است.
اگر تعداد کانال‌ها و پیج‌های خبری زیاد است، به رسالت رسانه و اهمیت اخبار و وقایع هیچ ربطی ندارد. علت این است که بازنشر خبر، ساده‌ترین و آسان‌ترین و سریع‌ترین راه کسب درآمد در اینترنت ایران است.
مردم عادی می‌خواهند با اطلاع داشتن از وقایع سیاسی و اقتصادی به دیگران فخر بفروشند و وانمود کنند که آگاه و خاص هستند. همین ضعف و عطش باعث می‌شود تا مشتی دروغ و چرندیات را باور کنند و با دیگران نیز به اشتراک بگذارند.
محیط اینستاگرام و تلگرام بسیار کثیف، خطرناک و ناامن است.
ما با بهانه‌های مختلف هر روز ساعت‌ها در شبکه‌های اجتماعی می‌چرخیم و تصورمان این است که آگاه و محتاط هستیم.
اما این را نمی‌دانیم که حتی تماشای thumbnail یک خبر دروغ در اینستاگرام هم روی ذهن‌مان تاثیر منفی می‌گذارد.
موبایلی که اکنون در دست دارید، یک روز شما را بدبخت می‌‌کند.

اگر یک پیج یا کانال مخاطبان زیادی دارد، دلیل آن نیست که مطالب مفید و بی‌ضرر منتشر می‌کند.
همیشه کسانی که حرف مفت یا دروغ می‌زنند، طرفداران بیشتری دارند، چون خیلی از مردم بدون فکر کردن به دنبال دیگران می‌روند.
شما مانند مردم عادی نباشید و تلگرام و اینستاگرام خود را خلوت کنید تا ذهن‌تان سبک‌تر و امن‌تر شود.
چیزی که به عنوان «خبر» منتشر می‌شود، اطلاعات سوخته یا دروغ‌های احزاب و گروه‌های سیاسی است.
خبر این است که شما بدانید اکنون خاوری کجاست و قرار است مجلس چه مبالغی را برای عوارض خروج از کشور تصویب کند.
اراجیفی که هر روز در مغزتان فرو می‌کنید، خبر نیست.
اینها برنج سوخته‌ای است که دیگر به درد سیاسیون نمی‌خورد ولی آن را با تکه‌های گوشت خودتان و ترشی و دوغ مقابل شما می‌گذارند و تا ته می‌خورید و لذت هم می‌برید.

@renaissancetranslate

🍀امروز، ۲۲ دسامبر، ما را به میدان سانِ «سیمیونفسکی» بردند. آنجا حکم مرگ را برای همه ی ما خواندند، صلیب آوردند که ببوسیم، شمشیر بر بالای سرمان شکستند و ترتیب آخرین آرایشمان (به تن کردن پیراهن سفید) داده شد.
سپس سه نفرمان را به چوبه بستند تا حکم اعدام را اجرا کنند. سه نفر سه نفر احضارمان می کردند؛ من در گروه دوم بودم و از زندگی دقیقه ای بیش نمانده بود. برادرم، به یاد تو و همه ی چیزهایی که به تو مربوط می شود افتادم، در واپسین دقیقه تو، فقط تو، در ذهنم بودی و تازه آن وقت بود که فهمیدم چقدر دوستت دارم، عزیزترین برادرم. در آن فرصت «پلشچیف» و «دوروف» را که در کنارم بودند در آغوش گرفتم و با آنها خداحافظی کردم.
سرانجام شیپور عقب نشینی به صدا در آمد. کسانی را که به چوبه بسته بودند برگرداندند و حکمی را برایمان خواندند که اعليحضرت امپراتور ما را عفو کرده است. همان جا مجازات واقعی شروع شد...!!
@renaissancetranslate
برادر، افسرده نیستم و روحیه ام را نباخته ام. زندگی در همه جا زندگی است. زندگی در درون ماست، و نه در بیرون. آدمهایی نزدیک من خواهند بود، و انسانی در میان انسانها بودن، و همیشه انسان بودن، صرف نظر از هر مصیبتی که به سر آدم بیاید، افسرده نشدن و واندادن_ زندگی یعنی همین، رسالت زندگی در همین است.

من این را فهمیده ام. این اندیشه با گوشت و خونم سرشته است. بله، درست است! آن سری که می آفرید و با والاترین هنر زنده بود و با والاترین خواهش های روح آشنا بود و آنها را شناخته بود، آن سر از تن من جدا شده است. حافظه بر جا مانده است و تصویرهایی که آفریده ام و هنوز جان نگرفته است. این ها داغ خشن خود را بر من برجا خواهند گذاشت، این حقیقت است؟ اما دیگر دلی در سینه ندارم و نه گوشت و خونی که همچون دل بتواند دوست بدارد و رنج بکشد و آرزو کند و به یاد آورد، و به هر حال زندگی این است: "آدم خورشید را می بیند!"
خوب، خداحافظ برادر! برای من غصه نخور...هرگز تاکنون چنین ذخیره ی سرشار و سالم زندگی معنوی در من به تپش در نیامده بود.
@renaissancetranslate





نامه خداحافظی پیش از اعدام فئودور داستایوفسکی به برادرش میخائیل به تاریخ بیست و دوم دسامبر ۱۸۴۹

برگرفته از پیشگفتار رمان سترگ «برادران کاراماروف»
اثر: فئودور داستایوفسکی
ترجمه: احمد علیقلیان
نشر مرکز
@renaissancetranslate

#معرفی_کتاب

نام کتاب: تونل
نویسنده: ارنستو ساباتو
مترجم: مصطفی مفیدی
ناشر: انتشارات نیلوفر
چاپ اول: 1386


این رمان گرچه در ظاهر، ماجرای یک عشق ممنوعه ی نافرجام را روایت می کند ولی در سطح عمیق تر ، روند شکل گیری تفکر پارانوئید را ترسیم می نماید. نویسنده در این رمان یکی از مهم ترین مفاهیم روانشناسی را به تصویر کشیده است: مفهوم "طیفی بودن" سلامت و بیماری در روانپزشکی، این که چگونه یک دقت موشکافانه ی نبوغ آمیز می تواند به آرامی تبدیل به یک پارانویای آزار دهنده گردد، این که چگونه یک احساس لطیف می تواند مایه ی شکل گیری خشن ترین رفتارها شود و این که چگونه نبوغ و جنون سایه به سایه با هم ره می سپارند. علاوه بر این، نویسنده هم "تنهایی اگزیستانسیال" را به وضوح به تصویر می کشد و هم روند عاشق شدن به عنوان راه حلی نافرجام برای گریز از این تنهایی را به قشنگی شرح می دهد (شبیه کاری که اروین یالوم در کتاب دژخیم عشق و محسن مخملباف در فیلم سکس و فلسفه می کنند). خواندن این رمان صاحب سبک را از این منظر به همکاران روانپزشک و روانشناسم پیشنهاد می کنم.



دکترمحمدرضاسرگلزایی؛ روانپزشک
@renaissancetranslate

#تلنگر


اگر تو ثروتمند باشی، سرما یک نوع تفریح می‌شود تا پالتو پوست بخری، خودت را گرم کنی و به اسکی بروی... اگر فقیر باشی بر عکس، سرما بدبختی می‌شود و آن وقت یاد می‌گیری که حتی از زیبایی یک منظره زیر برف متنفر باشی؛
کودک من! تساوی تنها در آن جایی که تو هستی وجود دارد، مثل آزادی... ما تنها در رحم برابر هستیم.



"اوریانا فالاچی"
@renaissancetranslate

این ویدئوی کوتاه بخشی از یک مستند سیاسی به نام« آخرین سخنرانی، دادگاه و اعدام نیکلای چائوشسکو»(۱۹۹۰) که به آخرین لحظات زندگی و مرگ دیکتاتور کمونیست رومانی و همسرش پرداخته است.


⚠️🔞پی نوشت: مستند فوق حاوی تصاویری است که ممکن است برای برخی دلخراش یا آزارنده باشد.
@renaissancetranslate
@sahandiranmehr

‍ #دادگاه_تاریخ


در ۲۱ دسامبر، در حالی که هزار نفر در مرکز شهر بخارست جمع شده بودند، چائوشسکو خطاب به آنان مثل همیشه از پیشرفت‌های کشور می گفت. مردمی که همیشه آرام فقط شنونده حرف های او بودند ناگهان زبان به اعتراض گشودند و جو تغییر کرد و او با هو کردن‌های مردم روبرو شد. همسر چائوشسکو، النا که در کنارش ایستاده بود به کمکش شتافت و به او گفت: "با مردم صحبت کن، با مردم صحبت کن." چائوشسکو نیز در عکس‌العمل به وضعیت در میدان به مردم می‌گفت: "آرام باشید، آرام باشید."

این روز مقدمه بالاگرفتن اعتراض هایی شد که در مدت زمان اندکی به سقوط و سرانجام اعدام او منجر شد. ادوراد بئر در کتاب« چائوشسکو ظهور و سقوط دیکتاتور سرخ» (ترجمه بیژن اشتری)، معتقد است چائوشسکو در قیاس با همتایان خود در اروپای شرقی و با آن وسعت،دستانش به خون مخالفان آلوده نبود اما روش حکومت داری چائوشسکو به نحوی بود که مخالفانش را به روش های دیگری خنثی می کرد. در این کتاب می خوانیم که چائوشسکو هیچ مخالفی را اعدام نکرد و حتا زندان هایش هم خالی تر از هر زندان دیگری در اروپای شرقی بود. اما به رغم این واقعیت ها، مردم رومانی سخت ترین مجازات ها را دربارهٔ چائوشسکو و همسرش اعمال کردند. بئر در مقام یافتن دلیل این واکنش می نویسد:

"مردم رومانی در دوره تقریبا بیست و پنج ساله حکمرانی چائوشسکو به شدت تحقیر و ذلیل شده بودند. رژیم چپگرای چائوشسکو به شیوه های گوناگون مردم رومانی را به جاسوسی و خبرچینی برای سازمان عظیم اطلاعاتی رومانی٬ موسوم به «سکوریتات» وادار کرده بود. مردم در لحظه لحظه زندگی روزمره شان مجبور بودند پا بر وجدان و شرف خود بگذارند و به هر پستی و رذالت و حقارتی تن بدهند."

بئر در کتابش شرح داده که فقط خشونت های فیزیکی یک رژیم دیکتاتوری آسیب زننده نیست بلکه گاهی_چنانکه در مورد رومانی شاهدش بودیم_خشونت های روحی و روانی می تواند بسیار آسیب زاتر و مؤحش تر باشد.
@renaissancetranslate

🍀بازتابِ سخنانِ شوپنهاور و نیچه در باب «زنان» یقیناً به مذاقِ آن دسته از دوستانِ به اصطلاح ادمینِ ممبردوستِ سانسورگریزِ با شعارِ برابریِ جنسیتی و کدبانوانِ فمنیستِ استقلال‌طلبِ وابسته به خویش‌نمایی در فضای مجازی خوش نمی‌آید. از این رو، این بابِ میل نبودن مرا بر آن داشت که با اشتیاقِ وصف‌ناپذیری رأی این فیلسوفان بزرگ پیرامونِ زنان را اینجا به اشتراک بگذارم. نیچه تحت‌تأثیر شوپنهاور به شیوه‌ ای کاملاً شرقی توأم با تحقیر به زنان می‌نگریست:


🖋به خطارفتن در باب مسئله‌ی اساسی مرد و زن و انکارِ ژرف‌ترین ستیزه و ضرورت کشاکشی جاودانه دشمنانه میان آن دو، و چه بسا، خیال حقوق یکسان، آموزش و پرورش یکسان، خواسته‌ها و وظایف یکسان برای آن دو در سر پروراندن -اینها همه نشانه‌ی نوعی سبک‌مغزی‌ است، و متفکری که در چنین مکان خطرناکی سبکی خود -سبکیِ غرایزِ خود- را ثابت کرده باشد می‌توان بر روی هم با بدگمانی بدو نگریست و، بالاتر از آن، او را رسوا و برملاشده شمرد: دستِ چنین کسی چه بسا کوتاه‌تر از آن است که به هیچ مسئله‌ی اساسی زندگی، همچنین زندگی آینده، و به هیچ ژرفنائی برسد. از سوی دیگر، مردی که جان و خواهشهایش ژرفائی دارد و همچنین از آن نیک‌خواهیِ ژرف بهره‌مند است که از خود سخت‌گیری و جدیت نشان تواند داد، چنین مردی به زنان جز به «شیوه‌ی شرقی» نمی‌اندیشد: او می‌باید زن را مُلکِ خویش بداند، همچون مالی که در صندوق باید گذاشت و قفل کرد، همچون چیزی که سرنوشتش خدمت‌گزاری است و درین کار می‌باید به کمال رسد. در این باب می‌باید به «خِرَدِ عظیمِ آسیا» تکیه کرد، به برتری غرایز آسیا، چنانکه یونانیان، این بهین وارثان و شاگردان آسیا، پیش از این می‌کردند. همانانی که هرچه کار فرهنگشان بالاتر می‌گرفت و قدرتشان افزون می‌شد، گام‌به‌گام در برابر زنان سخت‌گیرتر می‌شدند، خلاصه، شرقی‌تر.


«فراسوی نیک و بد»
فریدریش نیچه


آموزگارش یعنی شوپنهاور پیش‌تر این شیوه‌ی برخوردِ شرق‌گونه در قبال زنان را تکریم و نسخه‌ی اروپائی‌مآبانه‌ی آن را به استهزا و ریشخند گرفته بود:



🖋در غرب، زن مقامی بس نادرست یافته است؛ زیرا زنی که باستانیان به حق جنسِ دومش می‌نامیدند، به هیچ رو نه شایسته‌ی عزت و احترام و ستایش ما است و نه لایق سروری بر مرد و داشتن حقوق مساوی با وی. ثمرات این وضع نادرست به قدر کفایت روشن هست. بنابراین بسیار پسندیده بود اگر در اروپا نیز این نوعِ درجه‌ دومِ بشر در جایگاه طبیعی خود قرار می‌گرفت و نقطه‌ی پایانی بر این بانوسالاری می‌گذاشت که نه تنها سراسر ممالک آسیایی را به قهقهه می‌اندازد، بلکه تمسخر یونان و رم را هم از اعماق تاریخ دربردارد.


«در باب زنان»
آرتور شوپنهاور



این نگرش و چشم‌انداز فلاسفه نسبت به زنان درخورِ تأمل و مداقه‌ است و نه سانسورِ بی‌رحمانه با مدنظر قرار دادنِ شرایطِ جویِ مساعدِ برابرگرایانه‌ی جامعه‌ی غرب‌زده‌ی ایران. اصلاً به فرضِ نادرستیِ این نگاهِ آنتی‌فمنیستانه، به اشتراک نگذاشتنش، زمینه‌ی نقدِ این نگرش را فراهم نمی‌آورد.


@philosophy_sch
@renaissancetranslate
@artperception

«زن یهودی در لباس مجلسی»(۱۸۳۵)

نقاش: اوژن دلاکروا

سبک: رمانتیسم، اورینتالیسم

تکنیک: رنگ و روغن روی بوم، ۳۵*۲۶سانتیمتر

محفوظ در گالری شارپنتیر فرانسه
@renaissancetranslate

🍀دلاکروا در سال ۱۸۳۲ به مراکش سفر می‌کند و سه ماه در آنجا ساکن می‌شود و در راه بازگشت دو روز را در الجزیره می‌ماند. شوک به جا مانده از زیبایی این سفر ردی ماندگار را در آثار اورینتالیست او به جای گذاشته است. او در بخشی از یادداشت‌های خود به توصیف زنان شرقی پرداخته است. از لباس‌های فاخر، پوشش مخصوص به خویش، معماری، رنگ‌ها و تزیینات بناها و لباس‌ها با زیبایی، شکوه و خصلت مطبوع بودن یاد کرده است. او به عروسی یهودیان در مراکش دعوت می‌شود و از جزییات چهرۀ زنان، رنگ چشم‌ها و موها و خصلت‌های متفاوت آن‌ها با زنان غربی به عنوان زیباترین و تندترین زنان در جهان یاد می‌کند.
اثر زن یهودی در لباس مجلسی که برخلاف سایر آثار دلاکروا ابعاد کوچکی دارد، به خوبی آن چه را که دلاکروا در سفر خویش میل به درکش داشته است را بازنمایی می‌کند. زن تصویر شده در اثر، لباسی قرمزنارنجی بر تن دارد و پوشش و تزیینات لباسش مانند زنان الجزایری با تزیینات طلایی رنگ و پوششی بر روی سر همراه است. نقوش روی پشتی‌های اطراف او و دیوار پس‌زمینه با رنگ‌هایی گرم نقش شده‌اند و خصایص شرقی‌گونه دارند.





برگرفته از کتاب "دلاکروا، یک سفر آغازگر"
نویسنده: ماریس آراما؛ چاپ پاریس(۲۰۱۶)
ترجمه و تلخیص: عاطفه یزدانی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه فوق العاده زیبای فرانسوی با نام «بهانه جویی های کودکانه ام را ببخش...»

خواننده: مریل ماتیو
آلبوم: «بهانه جویی های کودکانه ام را ببخش...»(۱۹۷۰)

سبک: شانسون، پاپ
@renaissancetranslate

کیفیت مطالب کانال رنسانس را در سال جدید چگونه ارزیابی می‌کنید؟
anonymous poll

عالی – 268
👍👍👍👍👍👍👍 57%

خوب – 152
👍👍👍👍 32%

متوسط – 40
👍 8%

ضعیف – 13
▫️ 3%

👥 473 people voted so far.

🚨فوری/هشدار برای کاربران ایرانی تلگرام

▪️از ساعاتی پیش «کد تایید» تلگرام توسط اپراتور های ایران مسدود شده است، این اقدام در ادامه فیلترینگ پوسته های فارسی و فیلترینگ شدیدتر تلگرام است

🔹 به هیچ عنوان از اکانت خود خارج نشوید چرا که کد تاییدی برای ورود مجدد دریافت نخواهید کرد.

#بازنشر_نمایید

خدای آشنای مذهب،
یا
خدای فلسفه،
عاقبت کدام پیروز می‌شود؟


نگاهی به اندیشه های «باروخ اسپینوزا»
فیلسوف٬ متفکر و متأله هلندی_پرتغالی یهودی الاصل

ترجمه و صدا: ایمان فانی

#باروخ_اسپینوزا
#فلسفه
#فلسفه_غرب
@renaissancetranslate

«معمای هیتلر»(۱۹۳۷)

نقاش: سالوادور دالی

سبک: سوررئالیسم، مدرن آرت
@renaissancetranslate

معمای هیتلر 
"El Enigma de Hitler"

🍀این نقاشی عجیب یکی از بحث برانگیزترین آثار هنرمند سوررئال اسپانیایی، سالوادور دالی (۱۹۰۴ _۱۹۸۴ میلادی) است که در سال ۱۹۳۷ میلادی خلق شد.

دالی از جمله هنرمندانی بود که علیرغم گفته خود مبنی بر غیرسیاسی بودنش، تمام خط سیر زندگیش به گونه‌ای با سیاست پیوند خورده بود. دالی گرایشاتی فاشیستی داشت که همین نکته، او را از جمع سورئالیستهای طرفدار مارکسیسم که در اروپای ملتهب پیش از شروع جنگ جهانی دوم، تنها اندیشه بعضاً روشنفکرانه برای فرار از استبداد بود، جدا می‌کرد.

خلق این اثر و طرفداری دالی از دیکتاتور اسپانیا، «فرانسیسکو فرانکو» که در سال ۱۹۳۹ بعد از جنگ‌های داخلی اسپانیا به قدرت رسید، باعث شد تا علیرغم تأثیر عمیق آثار و اندیشه‌هایش بر جنبش فراواقع گرایی(سوررئالیسم) اروپا، رسماً از گروه هنری سوررئالیست‌ها اخراج شود.

در معمای هیتلر، فضای گرفته و وجود اِلِمان‌های غم افزا در سرتاسر اثر در کنار تصویری کوچک از دیکتاتور آلمان، «آدولف هیتلر» که در بشقابی سفید رنگ در مرکز تصویر دیده می‌شود، همگی نشان از بدبینی نقاش به آینده‌ای تیره و تار است.

این اثر هم‌اکنون در Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia در شهر «مادرید» اسپانیا نگهداری می‌شود.
@renaissancetranslate