‍ #دادگاه_تاریخ


در ۲۱ دسامبر، در حالی که هزار نفر در مرکز شهر بخارست جمع شده بودند، چائوشسکو خطاب به آنان مثل همیشه از پیشرفت‌های کشور می گفت. مردمی که همیشه آرام فقط شنونده حرف های او بودند ناگهان زبان به اعتراض گشودند و جو تغییر کرد و او با هو کردن‌های مردم روبرو شد. همسر چائوشسکو، النا که در کنارش ایستاده بود به کمکش شتافت و به او گفت: "با مردم صحبت کن، با مردم صحبت کن." چائوشسکو نیز در عکس‌العمل به وضعیت در میدان به مردم می‌گفت: "آرام باشید، آرام باشید."

این روز مقدمه بالاگرفتن اعتراض هایی شد که در مدت زمان اندکی به سقوط و سرانجام اعدام او منجر شد. ادوراد بئر در کتاب« چائوشسکو ظهور و سقوط دیکتاتور سرخ» (ترجمه بیژن اشتری)، معتقد است چائوشسکو در قیاس با همتایان خود در اروپای شرقی و با آن وسعت،دستانش به خون مخالفان آلوده نبود اما روش حکومت داری چائوشسکو به نحوی بود که مخالفانش را به روش های دیگری خنثی می کرد. در این کتاب می خوانیم که چائوشسکو هیچ مخالفی را اعدام نکرد و حتا زندان هایش هم خالی تر از هر زندان دیگری در اروپای شرقی بود. اما به رغم این واقعیت ها، مردم رومانی سخت ترین مجازات ها را دربارهٔ چائوشسکو و همسرش اعمال کردند. بئر در مقام یافتن دلیل این واکنش می نویسد:

"مردم رومانی در دوره تقریبا بیست و پنج ساله حکمرانی چائوشسکو به شدت تحقیر و ذلیل شده بودند. رژیم چپگرای چائوشسکو به شیوه های گوناگون مردم رومانی را به جاسوسی و خبرچینی برای سازمان عظیم اطلاعاتی رومانی٬ موسوم به «سکوریتات» وادار کرده بود. مردم در لحظه لحظه زندگی روزمره شان مجبور بودند پا بر وجدان و شرف خود بگذارند و به هر پستی و رذالت و حقارتی تن بدهند."

بئر در کتابش شرح داده که فقط خشونت های فیزیکی یک رژیم دیکتاتوری آسیب زننده نیست بلکه گاهی_چنانکه در مورد رومانی شاهدش بودیم_خشونت های روحی و روانی می تواند بسیار آسیب زاتر و مؤحش تر باشد.
@renaissancetranslate

🍀بازتابِ سخنانِ شوپنهاور و نیچه در باب «زنان» یقیناً به مذاقِ آن دسته از دوستانِ به اصطلاح ادمینِ ممبردوستِ سانسورگریزِ با شعارِ برابریِ جنسیتی و کدبانوانِ فمنیستِ استقلال‌طلبِ وابسته به خویش‌نمایی در فضای مجازی خوش نمی‌آید. از این رو، این بابِ میل نبودن مرا بر آن داشت که با اشتیاقِ وصف‌ناپذیری رأی این فیلسوفان بزرگ پیرامونِ زنان را اینجا به اشتراک بگذارم. نیچه تحت‌تأثیر شوپنهاور به شیوه‌ ای کاملاً شرقی توأم با تحقیر به زنان می‌نگریست:


🖋به خطارفتن در باب مسئله‌ی اساسی مرد و زن و انکارِ ژرف‌ترین ستیزه و ضرورت کشاکشی جاودانه دشمنانه میان آن دو، و چه بسا، خیال حقوق یکسان، آموزش و پرورش یکسان، خواسته‌ها و وظایف یکسان برای آن دو در سر پروراندن -اینها همه نشانه‌ی نوعی سبک‌مغزی‌ است، و متفکری که در چنین مکان خطرناکی سبکی خود -سبکیِ غرایزِ خود- را ثابت کرده باشد می‌توان بر روی هم با بدگمانی بدو نگریست و، بالاتر از آن، او را رسوا و برملاشده شمرد: دستِ چنین کسی چه بسا کوتاه‌تر از آن است که به هیچ مسئله‌ی اساسی زندگی، همچنین زندگی آینده، و به هیچ ژرفنائی برسد. از سوی دیگر، مردی که جان و خواهشهایش ژرفائی دارد و همچنین از آن نیک‌خواهیِ ژرف بهره‌مند است که از خود سخت‌گیری و جدیت نشان تواند داد، چنین مردی به زنان جز به «شیوه‌ی شرقی» نمی‌اندیشد: او می‌باید زن را مُلکِ خویش بداند، همچون مالی که در صندوق باید گذاشت و قفل کرد، همچون چیزی که سرنوشتش خدمت‌گزاری است و درین کار می‌باید به کمال رسد. در این باب می‌باید به «خِرَدِ عظیمِ آسیا» تکیه کرد، به برتری غرایز آسیا، چنانکه یونانیان، این بهین وارثان و شاگردان آسیا، پیش از این می‌کردند. همانانی که هرچه کار فرهنگشان بالاتر می‌گرفت و قدرتشان افزون می‌شد، گام‌به‌گام در برابر زنان سخت‌گیرتر می‌شدند، خلاصه، شرقی‌تر.


«فراسوی نیک و بد»
فریدریش نیچه


آموزگارش یعنی شوپنهاور پیش‌تر این شیوه‌ی برخوردِ شرق‌گونه در قبال زنان را تکریم و نسخه‌ی اروپائی‌مآبانه‌ی آن را به استهزا و ریشخند گرفته بود:



🖋در غرب، زن مقامی بس نادرست یافته است؛ زیرا زنی که باستانیان به حق جنسِ دومش می‌نامیدند، به هیچ رو نه شایسته‌ی عزت و احترام و ستایش ما است و نه لایق سروری بر مرد و داشتن حقوق مساوی با وی. ثمرات این وضع نادرست به قدر کفایت روشن هست. بنابراین بسیار پسندیده بود اگر در اروپا نیز این نوعِ درجه‌ دومِ بشر در جایگاه طبیعی خود قرار می‌گرفت و نقطه‌ی پایانی بر این بانوسالاری می‌گذاشت که نه تنها سراسر ممالک آسیایی را به قهقهه می‌اندازد، بلکه تمسخر یونان و رم را هم از اعماق تاریخ دربردارد.


«در باب زنان»
آرتور شوپنهاور



این نگرش و چشم‌انداز فلاسفه نسبت به زنان درخورِ تأمل و مداقه‌ است و نه سانسورِ بی‌رحمانه با مدنظر قرار دادنِ شرایطِ جویِ مساعدِ برابرگرایانه‌ی جامعه‌ی غرب‌زده‌ی ایران. اصلاً به فرضِ نادرستیِ این نگاهِ آنتی‌فمنیستانه، به اشتراک نگذاشتنش، زمینه‌ی نقدِ این نگرش را فراهم نمی‌آورد.


@philosophy_sch
@renaissancetranslate
@artperception

«زن یهودی در لباس مجلسی»(۱۸۳۵)

نقاش: اوژن دلاکروا

سبک: رمانتیسم، اورینتالیسم

تکنیک: رنگ و روغن روی بوم، ۳۵*۲۶سانتیمتر

محفوظ در گالری شارپنتیر فرانسه
@renaissancetranslate

🍀دلاکروا در سال ۱۸۳۲ به مراکش سفر می‌کند و سه ماه در آنجا ساکن می‌شود و در راه بازگشت دو روز را در الجزیره می‌ماند. شوک به جا مانده از زیبایی این سفر ردی ماندگار را در آثار اورینتالیست او به جای گذاشته است. او در بخشی از یادداشت‌های خود به توصیف زنان شرقی پرداخته است. از لباس‌های فاخر، پوشش مخصوص به خویش، معماری، رنگ‌ها و تزیینات بناها و لباس‌ها با زیبایی، شکوه و خصلت مطبوع بودن یاد کرده است. او به عروسی یهودیان در مراکش دعوت می‌شود و از جزییات چهرۀ زنان، رنگ چشم‌ها و موها و خصلت‌های متفاوت آن‌ها با زنان غربی به عنوان زیباترین و تندترین زنان در جهان یاد می‌کند.
اثر زن یهودی در لباس مجلسی که برخلاف سایر آثار دلاکروا ابعاد کوچکی دارد، به خوبی آن چه را که دلاکروا در سفر خویش میل به درکش داشته است را بازنمایی می‌کند. زن تصویر شده در اثر، لباسی قرمزنارنجی بر تن دارد و پوشش و تزیینات لباسش مانند زنان الجزایری با تزیینات طلایی رنگ و پوششی بر روی سر همراه است. نقوش روی پشتی‌های اطراف او و دیوار پس‌زمینه با رنگ‌هایی گرم نقش شده‌اند و خصایص شرقی‌گونه دارند.





برگرفته از کتاب "دلاکروا، یک سفر آغازگر"
نویسنده: ماریس آراما؛ چاپ پاریس(۲۰۱۶)
ترجمه و تلخیص: عاطفه یزدانی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه فوق العاده زیبای فرانسوی با نام «بهانه جویی های کودکانه ام را ببخش...»

خواننده: مریل ماتیو
آلبوم: «بهانه جویی های کودکانه ام را ببخش...»(۱۹۷۰)

سبک: شانسون، پاپ
@renaissancetranslate

کیفیت مطالب کانال رنسانس را در سال جدید چگونه ارزیابی می‌کنید؟
anonymous poll

عالی – 268
👍👍👍👍👍👍👍 57%

خوب – 152
👍👍👍👍 32%

متوسط – 40
👍 8%

ضعیف – 13
▫️ 3%

👥 473 people voted so far.

🚨فوری/هشدار برای کاربران ایرانی تلگرام

▪️از ساعاتی پیش «کد تایید» تلگرام توسط اپراتور های ایران مسدود شده است، این اقدام در ادامه فیلترینگ پوسته های فارسی و فیلترینگ شدیدتر تلگرام است

🔹 به هیچ عنوان از اکانت خود خارج نشوید چرا که کد تاییدی برای ورود مجدد دریافت نخواهید کرد.

#بازنشر_نمایید

خدای آشنای مذهب،
یا
خدای فلسفه،
عاقبت کدام پیروز می‌شود؟


نگاهی به اندیشه های «باروخ اسپینوزا»
فیلسوف٬ متفکر و متأله هلندی_پرتغالی یهودی الاصل

ترجمه و صدا: ایمان فانی

#باروخ_اسپینوزا
#فلسفه
#فلسفه_غرب
@renaissancetranslate

«معمای هیتلر»(۱۹۳۷)

نقاش: سالوادور دالی

سبک: سوررئالیسم، مدرن آرت
@renaissancetranslate

معمای هیتلر 
"El Enigma de Hitler"

🍀این نقاشی عجیب یکی از بحث برانگیزترین آثار هنرمند سوررئال اسپانیایی، سالوادور دالی (۱۹۰۴ _۱۹۸۴ میلادی) است که در سال ۱۹۳۷ میلادی خلق شد.

دالی از جمله هنرمندانی بود که علیرغم گفته خود مبنی بر غیرسیاسی بودنش، تمام خط سیر زندگیش به گونه‌ای با سیاست پیوند خورده بود. دالی گرایشاتی فاشیستی داشت که همین نکته، او را از جمع سورئالیستهای طرفدار مارکسیسم که در اروپای ملتهب پیش از شروع جنگ جهانی دوم، تنها اندیشه بعضاً روشنفکرانه برای فرار از استبداد بود، جدا می‌کرد.

خلق این اثر و طرفداری دالی از دیکتاتور اسپانیا، «فرانسیسکو فرانکو» که در سال ۱۹۳۹ بعد از جنگ‌های داخلی اسپانیا به قدرت رسید، باعث شد تا علیرغم تأثیر عمیق آثار و اندیشه‌هایش بر جنبش فراواقع گرایی(سوررئالیسم) اروپا، رسماً از گروه هنری سوررئالیست‌ها اخراج شود.

در معمای هیتلر، فضای گرفته و وجود اِلِمان‌های غم افزا در سرتاسر اثر در کنار تصویری کوچک از دیکتاتور آلمان، «آدولف هیتلر» که در بشقابی سفید رنگ در مرکز تصویر دیده می‌شود، همگی نشان از بدبینی نقاش به آینده‌ای تیره و تار است.

این اثر هم‌اکنون در Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia در شهر «مادرید» اسپانیا نگهداری می‌شود.
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه ایتالیایی زیبا و با احساسی با نام «مارگریتا»

خواننده: ریکاردو کوچانته

آهنگساز: مارکو بورساتو

آلبوم: کنسرتی برای مارگریتا (۱۹۷۶)

سبک: پاپ، راک، کلاسیک
@renaissancetranslate

مردم ما از موسیقی سطحی و پیش و پا افتاده بیشتر استقبال می کنند تا موسیقی عمیقی که پشتوانه اندیشه دارد. آنهم نه به این علت که مردم ذاتا بی هنر آفریده شده اند، به این دلیل که در سلیقه شان دخل و تصرف شده است.


«استاد حسین علیزاده»


@renaissancetranslate

#تلنگر

وجود ۹۱ میلیارد دلار خانه بی‌استفاده در ایران
۲۵ میلیون و ۴۱۲ هزار خانه که تنها ۲۲ میلیون و ۸۳۰ هزار واحد آن دارای سکنه است؛ نتیجه می‌شود ۲.۵۸ میلیون خانه خالی که البته باید ۲.۱ میلیون مسکن نیمه‌خالی عمدتا به عنوان خانه‌های ویلایی دوم را هم به آن اضافه کرد که حداقل شش ماه سال بلااستفاده است.
چیزی که نهایتاً با آن مواجه می‌شویم ۴.۷ میلیون خانه مازاد و حدود ۹۱ میلیارد دلار عدم بهره‌وری اقتصادی است.

منبع: ایسنا
@renaissancetranslate

می دانم كه اين افكار زيان‌بخش است زيرا نشانه‌ي بدبينی است. اما حق و عدالت اين سوال را ايجاب می كند كه چرا همای خوشبختی و سعادت بر سرِ گروهی از مردم در آن هنگام كه در شكم مادرند سايه می افكند. و چرا گروهی ديگر در يتيم‌خانه و دارالمساكين چشم به اين جهان می گشایند؟




"مردم فقير"
فئودور داستایوفسکی
ترجمه‌: كاظم انصاری
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


موسیقی فوق العاده زیبا، محزون و نوستالژیک تیتراژ آغازین سریال تلویزیونی «مینو: آلپی کوچک»(۱۹۸۶)

آهنگساز: کارلو سیلیُتو

محصول مشترک ایتالیا و آلمان
@renaissancetranslate

مردان(انسانهای) استثنایی بیشتر فرزند فرهنگ های قدیمی و نهال های دیررس گذشته اند.
من در وجود آنها میراث یک ملت و آداب و رسوم آن را می بینم؛ فقط بدین صورت است که می توان چیزی از ماهیت آنان را درک کرد.
آنان در زمان خود عجیب ، نادر و خارق العاده به نظر می آیند. کسی که در وجود خود نیروهایی احساس می کند که من از آنها حرف میزنم، ناگزیر آنها را پرورش می دهد و از آنها در مقابل یک دنیای متخاصم دفاع می کند؛ به آنها احترام می گذارد و باعث رشد آنها می شود،
بدین ترتیب یا به مرد بزرگی تبدیل میشود و یا موجودی عجیب و دیوانه از کار درمی آید؛ مگر اینکه طی این مدت نابود شود.



"حکمت شادان"
فریدریش نیچه
@renaissancetranslate

به انسان ها نگاه کن و دل بسوزان.
به خودت در میان آدم ها نگاه کن و به حال خویش دل بسوزان .
درغروب پر ابهام زندگی، کورمال کورمال ، یکدیگر را لمس می کنیم،
می پرسیم، گوش می دهیم و برای کمک فریاد می کشیم.
ما می دویم. می دانیم به سوی مرگ می دویم، اما نمی توانیم بایستیم.
ما فقط می دویم.




«تجربه های معنوی»
نیکوس کازانتزاکیس
@renaissancetranslate

زندگی كوتاه است، اما هنوز می شود قبل از اين كه آدم ريق رحمت را سر بكشد يك چيزهایی را هم ياد بگيرد. يكی از چيزهایی كه من متوجه شده ام اين است كه چطور منتها اليه ها به هم می رسند. عشق عظيم به نفرت عظيم بدل مي شود، صلح بی سر و صدا به جنگ پر سر و صدا تبديل می شود، ملال بسيار سبب هيجان عظيم می شود.




«فِرمين، موش كتاب خوان»
سم سوج
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام و خلسه آور درخشانی به نام «تجربه»

آهنگساز: لودویکو اِئینائودی

آلبوم: «در خلال یک گاه گذشت»(۲۰۱۳)

سبک: مینیمال، کلاسیک، آمبینت
@renaissancetranslate

خوشبختی و سعادت، تعادل روحی و با معنی بودن زندگی؛ اینها و تمام چیزهای خوب دیگر، از راه تلاش فرد فرد مردم به وجود می آید، نه از راه دولتها که چیزی جز قراردادهایی اجتماعی نیستند و افراد مستقل و آزاد جامعه‌ برای تدبیر مسائل و امورات گوناگون (مدنی/سیاسی و اقتصادی)مدتی به دور آن گرد می آیند و جالبتر آنکه این دولت ها هر بار در حال تغییر رفتار و سیاستهای خود هستند؛ از سویی دیگر، دولت ها و قدرت روزافزون آنها همیشه باعث ضعف افراد بوده و هرچه قدرت آنها بیشتر شود، خطر اضمحلال فردیت و از دست رفتن استقلال افراد جامعه‌ و تحت فشار قرار گرفتن آنها بیشتر میگردد.




«خودِ ناشناخته»
کارل گوستاو یونگ
@renaissancetranslate

ایمان و دانش نزد یک تن جمع نمی‌شود.
این دو در کنار هم مثل گرگ و گوسفندی هستند در یک قفس، و دانش همان گرگ است که همسایه‌اش را تهدید به بلعیدن می‌کند.




"آرتور شوپنهاور "
@renaissancetranslate