‌
لئوناردو داوینچی بزرگ به احتمال زیاد در زمان حیات به اختلال «کم توجهی_بیش فعالی» مبتلا بوده است.

لئوناردو داوینچی، نابغه عصر رنسانس، فهرستی طولانی از آثار چشمگیر دارد ولی بسیاری از نقاشی ها و آثار ناتمام او نشان می دهد که به احتمال زیاد این هنرمند مبتلا به نوعی اختلال ذهنی بوده است که ابتلا بسیاری از افراد به این اختلال در جامعه مدرن امروزین امری معمول است.

در این اظهار نظر مارکو کتانی، استاد روانپزشکی در دانشگاه «گینز» لندن است که معتقد است، اختلال کم توجهی_بیش فعالی یا ADHD، بیماری است که نه تنها خلاقیت داوینچی در هنر و علوم را توضیح می دهد، بلکه یکی از دلایل به تعویق انداختن طولانی مدت کارهایش بوده است.

دکتر کتانی می گوید: «آشکاراً تشخیص هر نوع بیماری روانی بدون داشتن نشانگان بیولوژیک سخت است. ولی می توانم با کمال اطمینان بگویم که اختلال کم توجهی_بیش فعالی، در بین نظراتی است که در گذشته نیز ارائه شده، و یکی از توضیحات قابل باور برای نبوغ لئوناردو و رفتار دمدمی مزاج او است.»

نقاشی مشهور «لبخند ژوکوند»، تقریباً به همین دلیل هرگز کاملاً به اتمام نرسید.
@renaissancetranslate

تحلیل و بررسی جالب توجه مجری تلویزیونی مورد علاقه دونالد ترامپ درباره شرایط پرتنش رابطه ایران و آمریکا و حواشی آن

تاکر کارلسون پس از منصرف شدن رییس جمهور آمریکا از حمله نظامی به ایران چه گفت؟(با زیرنویس فارسی)

پیشنهاد می‌کنیم که این ویدئوی کوتاه را تماشا کنید.

#بازنشر

برگرفته از وبسایت خبری انتخاب
@renaissancetranslate

🖋آنچنان که سیگار برای قلب مضر است هیجان و عصبانیت نیز برای سیاست زیان‌آور است. ما ایرانی‌ها در سیاست باید بسیار تربیت شویم تا منطق و عقلانیت بر رفتارهای ما حکمفرما شود. اینکه ما هر آنچه ‌می‌خواهیم پشت تریبون به هر ملت و کشوری بگوییم ناشی از هیجان و کم‌دانشی ماست و طبیعی‌ست که چنین عملکردی پیامدهای بسیار جدی برای‌مان داشته باشد. امروز شرایط سیاست خارجی ما حتی از سال‌های اول انقلاب و دورۀ جنگ هم سخت‌تر شده زیرا تقریبا هیچکس دیگر متوجه پیامدهای سخنان خود نیست.

در توضیح المسائل آمده: شکستن نماز واجب از روی اختیار حرام است ولی برای جلوگیری از ضرر مالی یا بدنی مانعی ندارد... پس چرا ما از طریق عملکرد هیجانی و مزاجی در سیاست خارجی در این حد به خود و به اقتصاد کشور لطمه می‌زنیم و با دست خود شبکه وسیعی از فساد مالی برای انتقال کالا و خدمات ایجاد می‌کنیم؟ آیا عاقلانه است انسان تفنگی را بردارد و به پاهای خود شلیک کند تا فلج شود؟؟

ما ایرانیان زندانی توهمات غلط‌‌مان در مناسبات میان ایران و آمریکا در ۴٠ سال گذشته هستیم و متاسفانه شهامت لازم برای اعتراف به بسیاری از خطاهای خود در مواجهه با آمریکا را نداریم زیرا بسیاری از اتهاماتی که در دوران انقلاب و بعد از انقلاب به آمریکا زده شده اساسا پایه و اساس ندارد و بسیاری از این اتهامات واهی هستند.

برای درک بهتر ماجرا کافی‌ست به این دو روایت دقت کنیم: انقلابیون دولت آمریکا را مهم‌ترین حامی شاه در دستگیری و کشتار مردم می‌دانند و معتقدند که آمریکا تا دقیقه ۹۰ به حمایت خود از شاه ادامه داده اما در مقابل سلطنت‌طلب‌ها و طرفداران پهلوی هم معتقدند که سقوط شاه به خاطر حمایت‌های آمریکا از انقلابیون بوده و اگر اجازه می‌دادند که رژیم پهلوی از همۀ امکانات خود از جمله دستگاه‌های نظامی و امنیتی برای سرکوب استفاده کند شاه سقوط نمی‌کرد... حالا کدام روایت واقعا درست است کسی نمی‌داند.

امروز مردم ایران در دور افتاده‌ترین روستاها هم می‌دانند تغییر در سیاست خارجی تنها راه بهبود وضع اقتصادی کشور است و ادامه دادن به این تقابل بیهوده فقط دستگاه دیپلماسی ما را در موضع ضعف قرار می‌دهد چرا که پروندۀ هسته‌ای و مشکل تحریم‌ها تا زمانی که ایران با طرف اصلی ماجرا یعنی آمریکا بر مبنای منافع ملی وارد مذاکرۀ جدی نشود حل نخواهند شد و تا تحریم‌ها تعدیل و حذف نشوند بخش بزرگی از مشکلات معیشتی مردم پا بر جا خواهد ماند.



"هيچ‌كس در ايران متوجه پيامدهای سخنان خود نیست"
یادداشتی از: دکتر محمود سريع القلم
@renaissancetranslate

#تلنگر

بر این خاکستری خفه همگانی زندگی ماشینی ته مایه رنگی بزن! همه را با یک چوب مٙران؛ از تعصب بپرهیز، یک شکلیِ حاکم بر حیات را به نوعی در هم شکن، با همدلی با انسانها به حیات تیره خود رنگ و بویی بده، همه نیروها در کارند تا تو را عام کنند؛ خاص باش! با شکستن نظم حاکم بر روابط اجتماعی توازنی تازه پدید آر، برای ایجاد این توازن هم به دل گرم و هم به عقل سرد نیاز داری. افراط در هر سو تو را به بیراهه جنون یا جزمیت می کشد. دل بده، عشق بورز، از خود مایه بگذار، فرزانگی بیاموز.




ادوارد مورگان فاستر
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

"همه‌ی منصب‌ها و کاسبی‌ها را بردارید و بروید، اما وطن را برایمان باقی بگذارید..."
(همراه با زیرنویس فارسی)
‌
لطفی بوشناق(متولد ۱۹۵۲) خواننده، آهنگساز و نوازنده برجسته تونسی است. او را یکی از برترین خوانندگان تِنور خاورمیانه و دنیای عرب می‌دانند.
‌
بوشناق یک شخصیت برجسته اجتماعی نیز هست و نسبت به بسیاری از مسائل دنیای عرب از عراق گرفته تا فلسطین و کشور خودش، تونس، با ترانه و یا مصاحبه و...واکنش نشان داده.

بوشناق ترانه‌ی «من یک شهروندم» را در آستانه‌ی انقلاب تونس در سال ۲۰۱۰ اجرا کرد.
این ترانه‌ بلند اینگونه آغاز می‌شود:
‌‌
من یک شهروندم
متحیرم و از شما
جواب می‌خواهم..
‌‌
بوشناق در اواخر اجرای ترانه اشکهایش جاری می‌شود و نمی‌تواند ترانه را ادامه دهد. در پایان می‌خواند: همه منصب‌ها و کاسبی‌ها (تجارت‌ها) مال شما، تنها وطن را برایمان باقی بگذارید..

انقلاب تونس سلسله‌ای از تظاهرات‌ خیابانی در تونس بود که از ۲۰۱۰ آغاز شد و در پی ناآرامی‌ها و اعتراضات گسترده مردم تونس و کشته‌شدن ده‌ها نفر از معترضان، زین‌العابدین بن علی از قدرت کنار رفت و به همراه خانواده‌اش به عربستان گریخت.
@renaissancetranslate

#طنز_سیاسی


وقتی دختر ترامپ حواسِ رهبران جهان را پرت کرد!

تصویری از «ایوانکا ترامپ» ، دختر رئیس‌جمهور آمریکا در حاشیه اجلاس G۲۰ در ژاپن منتشر شد که بازتاب فراروانی در فضای مجازی داشت.
در تصویر زیر نوع نگاه رهبران جهان به دختر ترامپ، سوژه داغ کاربران شبکه‌های اجتماعی شده است.

نخست وزیر ژاپن تو دیگه چرا؟!

منبع: خبرگزاری مهر
@renaissancetranslate

🍀هر یک از ما زیر سیطره مفهوم «آفرینش» هستیم. دلیلی در دست نیست که چرا باید به دنیا آمده باشیم. ما تصادف محض هستیم و به هیچگونه در طرح اشیا ضروری نیستیم. بی اجازه خودمان به درون هستی پرتاب شده ایم و بدون اجازه خودمان از آن اخراج می شویم؛ همه ما ازین پرتاب شدگی نفرت داریم و از درماندگی ترحم انگیز خودمان در سیلاب شکلها، رنج می بریم و به تدریج به تحلیل می رویم. اندیشه مرگ، ناگزیر زندگیمان را تیره می کند و گرچه تا حدی آزادی احساس می کنیم ولی این آزادی به باری که بر دوش داریم می افزاید چون مسئولیت آنچه را که انجام می دهیم به گردنمان می اندازد.

می توان گفت که «نگرانی»، تقریباً در کاملترین شکل خود جوهر «آگاهی» است. «اضطراب» دست از سرمان بر نمی دارد، چرا که می توانیم به پیش و پس بنگریم. ما در جستجو و تشنه ی دلگرمی و امنیت هستیم. در میان جمع زندگی می کنیم، اما هر تک تک مان با تمام وجود احساس تنهایی و درماندگی می کنیم.

شرایط کنونی ما از قرنهای نخستین بدتر است، چرا اکنون برای بسیاری از ما، خدا دیگر یک خدای «زنده» نیست. عرصه ی هستی غیرشخصی شده است و دیگر نه پناهگاهی وجود دارد و نه وعده رستگاری؛ ما که به وقوع فنای خویش وقوف داریم، خردمندانه ترین واکنش مان پذیرفتن کامل سرنوشت خویش به عنوان بخشی از نظام طبیعت و وجه اشتراک آن برای همه انسانها است. تنهایی خود را می توانیم با میل «بودن با دیگران» و پذیرش مسئولیت ها و توجه و مراقبت متقابل تسکین دهیم.
ما می توانیم با صرف نظر کردن از لذتهای دنیوی و گردن نهادن به اخلاقیات خودساخته، گناهمان را کمتر کنیم.
{شاید} گردن نهادن به مجموعه ای از قوانین، عالیترین شکل آزادی است".




(تفسیرهای زندگی: مارتین هایدگر | نویسندگان: ویل و آریل دورانت | ترجمه: ابراهیم مشعری٬ نشر نیلوفر)
@renaissancetranslate

گاهی همان‌گونه که حوا از دندهٔ آدم پدید آمد، در خواب زنی از کشیدگی رانم زاییده می‌شد. لذتی که می‌رفتم تا به چشم او را پدید می‌آورد و من می‌پنداشتم که آن لذت از اوست.

تنم که گرمای خودش را در او حس می‌کرد می‌خواست با او درآمیزد، بیدار می‌شدم. در کنار آن زنی که یکی دو لحظه پیشتر ترْک کرده بودم همهٔ آدمیان به نظرم بسیار دور می‌رسیدند؛ گونه‌ام هنوز از بوسه‌اش گرم و تنم از سنگینی کمرگاهش کوفته بود. اگر، آن‌گونه که گاهی پیش می‌آمد، چهرهٔ زنی را داشت که در زندگی شناخته بودم، خود را سراپا به راه این هدف می‌انداختم که بازش بیابم، مانند کسانی که سفر می‌کنند تا شهر دلخواهی را به چشم خود ببینند و می‌پندارند که می‌توان زیبایی رویا را در واقعیت یافت. رفته‌رفته یادش محو می‌شد، دختر خوابم را فراموش می‌کردم.





«در جستجوی زمان از دست رفته: طرف خانه سوان»
مارسل پروست
ترجمه: مهدی سحابی

نقاشی: پرواز پروانه سفید بر فراز ذهن یک زن(۲۰۱۹)؛ اثر لِزلی بارون
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

ترانه قدیمی و زیبای فرانسوی با نام «گدایی عشق»

خواننده: خولیو ایگلسیاس

آلبوم: گرمای عشق (۱۹۹۲)

سبک: پاپ،‌ لاتین
@renaissancetranslate

«آفرینش انسان»(۱۵۱۲)

نقاش: میکلآنجلو بوناروتی

سبک: رنسانس ایتالیایی، کلاسیک
@renaissancetranslate

میکلآنجلو که با دانشمندان و روحانیون مسیحی نشست و برخاست داشت معتقد بود یک بدن زیبا نمادی از کمال انسانی است. پس از مرگش اما آلات تناسلی شخصیت‌های نقاشی‌اش، "قضاوت آخر" را با پارچه پوشاندند.
@renaissancetranslate

🖋بخش نخست



هنرمندان رنسانسی با تاکید بر برهنه‌نگاری در اثر تاریخ هنر غرب را دگرگون کردند. علاقه به احیای برهنه‌نگاری کلاسیک و تاکیدی نو بر ایمان مسیحی، هنرمندان رنسانسی را در پرداختن به تن انسانی مصمم‌تر کرده بود. توانایی نقاشی پیکر برهنه معیار نبوغ هنری است اما تصویر کردنش، عاری از جدال نبود خاصه در هنر مذهبی.

دسته‌ای بر این باور بودند که برهنه‌نگاری در خدمت تقوا و دسته‌ای دیگر ایمان داشتند سبب تحریک شهوات و نفسانیات است. هر دو دسته هم دلایلی به زعم خود موجه داشتند. نمایش برهنه‌نگاری رنسانسی در رویال آکادمی لندن، چگونگی گسترش برهنه‌نگاری اروپا در شاخه‌های مذهبی و سکولار را روشن می‌کند. نشان می‌دهد که هنر برهنه‌نگاری رنسانسی چطور به آن موفقیت عظیم دست یافت، به آن نگرش شگفت در برهنه ‌نگاری و تصویر جنسیت در آن زمان. برهنه‌نگاری درهنر مسیحی در طی قرون سیزده و چهارده برآمد.
@renaissancetranslate
جیل بورک سردبیر کاتالوگ نمایشگاه می‌گوید: موضوع نخستین برهنه‌نگاری، پیکر برهنه‌ی مسیح بود. از قرن چهاردهم مردم ترجیح می‌دادند در هنر مسیحی سویه‌های هم‌دردی و عبادت را تماشا کنند. دوست داشتند در هنر مسیحی، به طرزی عمیق با درد مسیح و قدیسان همراه شوند. نقاشان، نقاشی‌هایی واقع‌گرایانه می‌کشیدند از پیکر مسیح و یارانش که برای مردم محسوس بودند. نمونه‌ تمام عیار این نگرش تابلوی آدم و حوا اثر یان وان آیک است که در سال ۱۴۳۲ تمامش کرد.

شاید نخستین نقاشی‌ای باشد که آن همه به واقعیت نزدیک است: جزییات حیرت انگیزند. آدم با دستانی آفتاب سوخته‌ تصویر شده و خطی پررنگ بر شکم حوا، بارداری او را فاش می‌کند. یان وان آیک و دیگر هنرمندان اروپای شمالی در برهنه‌نگاری‌هایشان از سنتی غنی پیچیده و بومی تغذیه می‌کردند که فقط مذهبی نبود بلکه درونمایه‌ سکولار داشت. نقاشی‌هایی با موضوع حمام کردن، روسپی خانه و بر هر وسیله‌ ممکن از کاغذ تا عاج. استفاده‌شان ار زنگ و روغن، آن ها را به منتها درجه طبیعی گرایی رسانده بود.

برگ برنده‌ هنرمندان اروپای شمالی البته نوعی راحتی فرهنگی در مقوله‌ برهنگی بود. بورک معتقد است در شمال قاره، مراسم بسیاری برهنه برگزار می‌شدند. درست در مقابل، ایتالیا و اسپانیا بودند که در باب برهنگی، عقایدی سفت و سختی داشتند. در مراسم عروسی، شوهر مجاز به دیدن تن برهنه‌ همسرش نبود. آن ها همچنین معتقد بودند تن زنانه، اساسا در مرتبه‌ پایین‌تری نسبت به تن مردانه قرار می‌گیرد. مبنایشان ارسطو بود که اعتقاد داشت زنان به درستی در درون رحم قرار نگرفته و در نتیجه کامل شکل نگرفته‌اند. از جمله به دلیل نبود گرما، اندام تناسلی‌شان ناقص است. با این که برهنه‌نگاری های هنرمندان شمالی برای جنوبی ها جذاب بود اما در قرن پانزدهم بود که تمرکز بر بدن مردانه را انتخاب کردند. استثناهایی هم در میان بود چون بوتیچلی.

نقاشان تحت تاثیر انسان‌گرایی و مجسمه‌سازی کلاسیک بود که آغاز به پرداخت تصاویری ایده‌آل از انسان کردند. مثالش اثری است از جیبتی در کلیسای فلورانس که بسیاری آن را آغازگر هنر برهنه‌نگاری رنسانسی می دانند: برداشتی قهرمانانه از اسحاق با سینه ای ستبر و عضلاتی برجسته ساخته شده از برنز.




( برهنه‌نگاری رنسانسی: مذهبی یا اروتیک | نویسنده: کتی پاوند، منتشر شده در وبسایت بی بی سی فارسی)
@renaissancetranslate

مجسمه مرمرین داوود(۱۵۰۴_۱۵۰۱)

هنرمند: میکلآنجلو بوناروتی

سبک: رنسانس ایتالیایی، کلاسیک
@renaissancetranslate

بارتولوميو، نقاش مذهبی معتقد بود نقاشی و مجسمه های برهنه برونزینو و میکلآنجلو از داوود باید به جایی دیگر منتقل شود چون زنان مشتاقانه تماشایش می کنند و درباره‌اش فکرهای بد به سرشان می زند.
@renaissancetranslate

«باکره مقدس و کودک»(۱۴۴۶)

نقاش: ژان فوکه

سبک: رنسانس شمالی، کلاسیک
@renaissancetranslate

ژان فوکه، معشوقه‌ چارلز پنجم ،«اگنس سورِل» را در شمایل مریم باکره تصویر کشید در حالی که زن جوان سینه‌ چپش را به سوی کودکی گرفته است.
@renaissancetranslate

🖋بخش دوم


در فلورانس، دوناتلو هم طی سال های ۱۴۳۰ تا ۱۴۴۰مجسمه‌ای بی پروا از داوود ساخت. حالت آرام و ملایم داوود برای فرهنگی طراحی شده بود که باور داشت مردان، بدن زیبای مردان اروتیک را خواهند یافت.

درواقع به رغم ممنوعیت، روابط همجنس‌خواهانه به امری عادی بدل شده بود. بیش از نیمی از مردان فلورانسی در قرن پانزدهم هم‌جنسگرا بودند. سنت سباستین موضوعی محبوب بود. فقط مردان نبودند که با دیدن فرم تنش به التهاب می‌افتادند.

بارتولوميو، نقاش مذهبی معتقد بود نقاشی برونزینو از داوود باید به جایی دیگر منتقل شود چون زنان مشتاقانه تماشایش می کنند و درباره‌اش فکرهای بد به سرشان می زند. بر انگ و برچسب‌هایی که بارتولوميو نصیب اثر برونزینو می‌کرد طرفی نمی‌توان بست. در همان قرن پانزده، کتاب "ساعتها برای دوک بری" خلق شده بود که حاوی تصاویری بود از سنت کاترین با کمری اغواگر،سینه‌هایی جذاب و تنی خوش‌رنگ.
این آثار مقدمه‌ای بودند بر خلق آثاری تلفیقی از هنر روحانی و احساسی در هنر مذهبی فرانسه. ژان فوکه، معشوقه‌ چارلز پنجم ،اگنس را در شمایل مریم باکره تصویر کرد در حالی که سینه‌ چپش را به سوی کودکی گرفته است.

کلیسا اجازه‌ گسترش بیشتر این تصاویر را نداد و در اصلاحات سال ۱۵۱۷ تمامی آن ها از مکان‌های مذهبی جمع‌آوری شدند. هنرمندان پروتستان اما به کار خود یعنی نقاشی سکولار و اساطیری و برهنه نگاری ادامه دادند.

لوکاچ کراناچ ۷۶ پرده از ونوس آفرید. گزینه‌ دیگر نقاشان، خلق آثار در فضایی خارج از کلیسا بود: جایی که آزادی به غایت موجود بود. پرتره‌ زنان اغواگر رایج شد با تاکید بر قدرت جنسی زنانه که البته باید کنترل می‌شد.
@Renaissancetranslate
ایتالیا هم حالا در حال به روز کردن موضوعت کلاسیک به سمت ادبیات و شعر انسان‌گرا بود. جورجونه و تیتیان برهنه‌های باشکوه خلق می‌کردند. علیرغم اروتیک مستتر در این نقاشی‌ها اغلب آن‌ها تحت تاثیر برهنه‌نگاری کلاسیک بودند. بیشتر روشنگرانه بودند تا اروتیک.

به هرحال همان طور که بورک می‌گوید مهارت هنرمند بسته به توانایی‌اش در تحت تاثیز قرار دادن مخاطب است و اگر در مقابل تابلویی از تیتیان تحریک می‌شوید این یعنی مهارت تیتیان.

در سویی دیگر میکل آنجلو که با دانشمندان و روحانیون مسیحی نشست و برخاست داشت معتقد بود یک بدن زیبا نمادی از کمال انسانی است. پس از مرگش اما آلات تناسلی شخصیت‌های نقاشی‌اش، "قضاوت آخر" را با پارچه پوشاندند. هرچند در نهایت نبوغ میکل آنجلو بود که در پی قرن ها در برهنه نگاری بالاترین حد مهارت هنری شناخته شد.




( برهنه‌نگاری رنسانسی: مذهبی یا اروتیک | نویسنده: کتی پاوند، منتشر شده در وبسایت بی بی سی فارسی)
@renaissancetranslate

نقاشی سه لته ای مشهور شهر خِنت بلژیک موسوم به «پرستش بره مقدس»(۱۴۳۲)

نقاشان: یان ون آیک& هوبرت ون آیک

سبک: رنسانس شمالی، کلاسیک
@Renaissancetranslate

کلیسای کاتولیک اجازه‌ گسترش بیشتر این تصاویر اروتیک یا برهنه را نداد و در اصلاحات سال ۱۵۱۷ تمامی آن ها از مکان‌های مذهبی جمع‌آوری شدند؛ اما هنرمندان پروتستان به کار خود یعنی به تصویر کشیدن موضوعات سکولار، اساطیری و برهنه نگاری ادامه دادند.

مردم امروز بخش زیادی از پول خود را صرف سفرهای تفریحی به خارج از کشور می کنند، زیرا معتقدان راستینِ اسطوره های رمانتیک مصرف گرایی هستند.
رمانتیسیسم می گوید برای اینکه بتوانیم حداکثر قابلیت های انسانی خود را به کار گیریم باید تا آنجا که می توانیم تجربیات گوناگونی کسب کنیم. باید وجود خود را به روی طیف گسترده ای از عواطف بگشاییم؛ باید روابط گوناگون را بیازماییم؛ باید دستور غذاهای مختلف را امتحان کنیم؛ باید بیاموزیم که از انواع مختلف موسیقی لذت ببریم.

یکی از بهترین راه ها برای رسیدن به تمام اینها گسستن از عادات روزمره، پشت سرگذاشتن محیط های آشنا و سفر به سرزمین های دوردست است که در آنها امکان تجربهٔ فرهنگ ها و بوها و مزه ها و هنجارهای مردمان دیگر وجود دارد.



( انسان خردمند | نویسنده: یووال نوح هراری | ترجمه: نیک گرگین، نشر نو)
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


یکی از برترین قطعات موسیقی کلاسیک تمام دوران: "کنسرتو گروسو در لا مینور؛ اپوس ۶؛ شماره چهار"(۱۷۳۸)

آهنگساز: جورج فردریک هٙندل

اجرا: ارکستر فیلارمونیک برلین به رهبری سایمون رتل(۲۰۱۲)

سبک: باروک، کلاسیک
@renaissancetranslate

«پیشوا»(آدولف هیتلر) وعده پیروزی داده بود و هیچکس حق نداشت در تحقق وعده‌ی او تردید کند. اوضاع روز به روز بدتر می‌شد اما هنوز کسانی بودند که وعده‌ی اصلاح می‌دادند. سوم سپتامبر ۱۹۳۹، یعنی ۳روز پس از آغاز جنگ، راینهارد هایدریش، فرمانده پلیس امنیتی آلمان نازی دستور داد تا هر کس آشکارا درباره پیروزیِ پیشوا و یا ماهیّت جنگ ابراز تردید کند بازداشت شود. در روزهای بعد، تعداد بیشتری از مردم زندانی و افراد ناامید به اردوگاه‌های کار اجباری تبعید شدند.
‏⁧سالها بعد (۹نوامبر۱۹۶۴) هانا آرنت در مصاحبه‌ای درباره دادگاه آیشمن گفت: «آنان که با نازیسم همکاری می‌کردند همیشه خودشان را توجیه کرده‌اند و گفته‌اند: ما فقط ماندیم تا اوضاع از آن بدتر نشود. ولی خُب! این توجیه را باید یکبار برای همیشه رد کرد؛ اوضاع نمی‌توانست از آن بدتر شود».

📎عکس: هانا آرنت (۱۹۰۶-۱۹۷۵) متفکر و تاریخ‌نگار آلمانی که جوانی‌اش در آوارگی از شر روزگار هیتلر گذشت؛ روزگاری که در آثارش آن را «دوران ظلمت» نامید.



برگرفته از کانال تلگرامی «محمد جواد اکبرین»
@renaissancetranslate

🍀این طور بارم آورده بودند که بترسم. از همه چیز. از بزرگ‌تر که مبادا بهش بر بخورد، از کوچک‌تر که مبادا دلش بشکند، از دوست که مبادا برنجد و تنهایم بگذارد، از دشمن که مبادا بر آشوبد و به سراغم بیاید.

یکی می‌گفت:
"منه در میان راز با کسی که جاسوس هم کاسه دیدم بسی"

یکی می‌گفت:
"مکن پیش دیوار غیبت بسی بود کز پسش گوش دارد کسی"

یکی می‌گفت:
"سنگ بر بادهٔ حصار مزن که بود از حصار سنگ آید"

و...راحتتان کنم، همه‌اش نصیحت بود، همه‌اش نهی، هیچ کس هم نگفت چکار باید کرد. یکی هم که از دستش در رفت گفت: "ای که دستت می‌رسد کاری بکن، پیش از ان کز تو نیاید هیچ کار" و بالاخره نگفت چه کار!

و این طور بود که هیچ چیز یاد نگرفتم از جمله مقاومت کردن را.



«همنوایی شبانه ارکستر چوبها»
رضا قاسمی
@renaissancetranslate

به غیر از مسائلی که از لحاظ اخلاقی ناپسند هستند، دیگر هیچ چیز وجود ندارد که شما نباید آن را تجربه کنید،
همه ورزش‌ها را امتحان کنید، درس بخوانید، تا آنجا که می‌توانید دوست پیدا کنید و عاشق شوید، کار کردن با بیل را یاد بگیرید، رانندگی بیاموزید و به کوهپیمایی بروید.

یک بار تجربه هرکاری، بهتر از تجربه نکردن آن است.




«سنگفرش هر خیابان از طلاست»
کیم وو چونگ
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

سکانس آغازین و مسحور کننده فیلم سینمایی نقطه اوج/ Climàx (۲۰۱۸)

کارگردان: گاسپار نوئِه

نام قطعه موسیقی: ماوراء طبیعی(۱۹۷۷)

آهنگساز: مارک سِرون

سبک: الکترونیک، یورودنس، پاپ
@renaissancetranslate