مردم امروز بخش زیادی از پول خود را صرف سفرهای تفریحی به خارج از کشور می کنند، زیرا معتقدان راستینِ اسطوره های رمانتیک مصرف گرایی هستند.
رمانتیسیسم می گوید برای اینکه بتوانیم حداکثر قابلیت های انسانی خود را به کار گیریم باید تا آنجا که می توانیم تجربیات گوناگونی کسب کنیم. باید وجود خود را به روی طیف گسترده ای از عواطف بگشاییم؛ باید روابط گوناگون را بیازماییم؛ باید دستور غذاهای مختلف را امتحان کنیم؛ باید بیاموزیم که از انواع مختلف موسیقی لذت ببریم.

یکی از بهترین راه ها برای رسیدن به تمام اینها گسستن از عادات روزمره، پشت سرگذاشتن محیط های آشنا و سفر به سرزمین های دوردست است که در آنها امکان تجربهٔ فرهنگ ها و بوها و مزه ها و هنجارهای مردمان دیگر وجود دارد.



( انسان خردمند | نویسنده: یووال نوح هراری | ترجمه: نیک گرگین، نشر نو)
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


یکی از برترین قطعات موسیقی کلاسیک تمام دوران: "کنسرتو گروسو در لا مینور؛ اپوس ۶؛ شماره چهار"(۱۷۳۸)

آهنگساز: جورج فردریک هٙندل

اجرا: ارکستر فیلارمونیک برلین به رهبری سایمون رتل(۲۰۱۲)

سبک: باروک، کلاسیک
@renaissancetranslate

«پیشوا»(آدولف هیتلر) وعده پیروزی داده بود و هیچکس حق نداشت در تحقق وعده‌ی او تردید کند. اوضاع روز به روز بدتر می‌شد اما هنوز کسانی بودند که وعده‌ی اصلاح می‌دادند. سوم سپتامبر ۱۹۳۹، یعنی ۳روز پس از آغاز جنگ، راینهارد هایدریش، فرمانده پلیس امنیتی آلمان نازی دستور داد تا هر کس آشکارا درباره پیروزیِ پیشوا و یا ماهیّت جنگ ابراز تردید کند بازداشت شود. در روزهای بعد، تعداد بیشتری از مردم زندانی و افراد ناامید به اردوگاه‌های کار اجباری تبعید شدند.
‏⁧سالها بعد (۹نوامبر۱۹۶۴) هانا آرنت در مصاحبه‌ای درباره دادگاه آیشمن گفت: «آنان که با نازیسم همکاری می‌کردند همیشه خودشان را توجیه کرده‌اند و گفته‌اند: ما فقط ماندیم تا اوضاع از آن بدتر نشود. ولی خُب! این توجیه را باید یکبار برای همیشه رد کرد؛ اوضاع نمی‌توانست از آن بدتر شود».

📎عکس: هانا آرنت (۱۹۰۶-۱۹۷۵) متفکر و تاریخ‌نگار آلمانی که جوانی‌اش در آوارگی از شر روزگار هیتلر گذشت؛ روزگاری که در آثارش آن را «دوران ظلمت» نامید.



برگرفته از کانال تلگرامی «محمد جواد اکبرین»
@renaissancetranslate

🍀این طور بارم آورده بودند که بترسم. از همه چیز. از بزرگ‌تر که مبادا بهش بر بخورد، از کوچک‌تر که مبادا دلش بشکند، از دوست که مبادا برنجد و تنهایم بگذارد، از دشمن که مبادا بر آشوبد و به سراغم بیاید.

یکی می‌گفت:
"منه در میان راز با کسی که جاسوس هم کاسه دیدم بسی"

یکی می‌گفت:
"مکن پیش دیوار غیبت بسی بود کز پسش گوش دارد کسی"

یکی می‌گفت:
"سنگ بر بادهٔ حصار مزن که بود از حصار سنگ آید"

و...راحتتان کنم، همه‌اش نصیحت بود، همه‌اش نهی، هیچ کس هم نگفت چکار باید کرد. یکی هم که از دستش در رفت گفت: "ای که دستت می‌رسد کاری بکن، پیش از ان کز تو نیاید هیچ کار" و بالاخره نگفت چه کار!

و این طور بود که هیچ چیز یاد نگرفتم از جمله مقاومت کردن را.



«همنوایی شبانه ارکستر چوبها»
رضا قاسمی
@renaissancetranslate

به غیر از مسائلی که از لحاظ اخلاقی ناپسند هستند، دیگر هیچ چیز وجود ندارد که شما نباید آن را تجربه کنید،
همه ورزش‌ها را امتحان کنید، درس بخوانید، تا آنجا که می‌توانید دوست پیدا کنید و عاشق شوید، کار کردن با بیل را یاد بگیرید، رانندگی بیاموزید و به کوهپیمایی بروید.

یک بار تجربه هرکاری، بهتر از تجربه نکردن آن است.




«سنگفرش هر خیابان از طلاست»
کیم وو چونگ
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

سکانس آغازین و مسحور کننده فیلم سینمایی نقطه اوج/ Climàx (۲۰۱۸)

کارگردان: گاسپار نوئِه

نام قطعه موسیقی: ماوراء طبیعی(۱۹۷۷)

آهنگساز: مارک سِرون

سبک: الکترونیک، یورودنس، پاپ
@renaissancetranslate

«روز دختر!»

همین....

@renaissancetranslate

#معرفی_کتاب


چاپ اول کتاب «فقر احمق می‌کند»، تنها ۲ ماه بعد از انتشار تمام شد. چاپ دوم کتاب هفتۀ آینده منتشر خواهد شد و شما می‌توانید آن را از فروشگاه اینترنتی ترجمان،
Www.tarjomaan.shop

و یا کتاب‌فروشی‌های سراسر کشور خریداری کنید.

در این کتاب، «سندهیل مولاینیتن»، استاد اقتصاد دانشگاه هاروارد و «الدار شفیر»، استاد روانشناسی دانشگاه تاد، بر مبنای آخرین یافته‌های علوم رفتاری و اقتصاد، رابطۀ پیچیدۀ «کمیابی» و «دام فقر» را بررسی می‌کنند.

طرز فکری قدیمی می‌گوید: افراد فقیر به این خاطر فقیر هستند که تصمیمات بدی می‌گیرند. اما مولاینیتن و شفیر این مسئله را رد می‌کنند. از نظر آن‌ها ماجرا کاملاً برعکس است و در واقع افراد به این خاطر تصمیمات بدی می‌گیرند که فقیر هستند. همان‌طور که «ریچارد تیلر» برندۀ نوبل اقتصاد می‌گوید، این کتاب از نظر علمی بی‌بدیل و از نظر روایی بسیار خواندنی و سرگرم‌کننده است.
@renaissancetranslate

جنگل‌های «هیرکانی» ایران جهانی شد.


🔹جنگل‌های هیرکانی ایران به عنوان دومین اثر بزرگ طبیعی ایران، در چهل‌وسومین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در باکو آذربایجان در فهرست جهانی قرار گرفت.

🔹ایران پیش از این دارای ۲۳ اثر تاریخی و طبیعی ثبت شده در فهرست میراث جهانی یونسکو بوده است که شامل ۲۲اثر تاریخی و یک اثر طبیعی (بیابان لوت) می‌شد که با ثبت این پرونده، تعداد آثار جهانی ایران به عدد ۲۴ رسید.
@renaissancetranslate

‍ ⁠🍀من بیشتر دوست داشتم دراز بکشم و فکر کنم. همه اش فکر می‌کردم. همه اش خوابهایی می‌دیدم عجیب و غریب. نمی‌ارزد بگویم چه خوابهایی! من آن همه وقت همه اش از خودم می‌پرسیدم چرا آنقدر احمقم. اگر دیگران نفهم هستند و من یقین می‌دانم که نفهمند، پس چرا خودم نمی‌خواهم عاقلتر شوم. بعد دانستم که اگر منتظر شوم تا همه عاقل شوند، خیلی وقت لازم است. بعد دانستم که چنین چیزی هرگز نخواهد شد. مردم تغییر نخواهند کرد و کسی آنها را تغییر نخواهد داد و نمی‌ارزد انسان سعیِ بیهوده کند! بله همین‌طور است. این قانون آنهاست.

من اکنون می‌دانم کسی که از نظر قوای عقلی و روحی محکم و قوی باشد، آن کس بر آنها مسلط خواهد بود. کسی که جسارت زیاد داشته باشد، آن کس در نظر آنان حق خواهد داشت. آن کس که امور مهم را نادیده بگیرد و بر آنها تف بیاندازد، او قانونگذار آنهاست. کسی که بیشتر از همه جرات کند، او بیش از هر کس دیگری حق دارد! تا بحال چنین بوده و بعدها هم چنین خواهد بود! باید کور بود که این‌ها را ندید…



( جنایت و مکافات | نویسنده: فئودور داستایوفسکی | ترجمه: مهری آهی، نشر خوارزمی)
@renaissancetranslate

‏کلاسمون به دلیل مشکلات فنی نیم ساعت دیرتر شروع می‌شد، گفت هر سوال بی‌ربطی دارید ازم بپرسید، یکی از بچه‌ها در مورد "‎عشق" ازش پرسید و این جواب ‎کیارستمی است.👌

امروز چهاردهم تیرماه، سالروز درگذشت استاد «عباس کیارستمی» ، فیلمساز بزرگ سینمای کشورمان است.🥀

چقدر حیف که دیگر در میان ما نیستند...


@renaissancetranslate

🍀برگزیده سخنان برخی از متفکرین و بزرگان سینمای جهان درباره عباس کیارستمی:


"هنرمند واقعی کسی است که از سنتی بسیار کهن می‌آید، سنتی که شاید می‌پندارد همه‌چیز را گفته و نشان داده است، ولی او بدون زحمت خود را با تکنیک‌های زمانش وفق می‌دهد و ناگاه یک نگاه، یک صدا، یک حس جدید می‌آورد. این مورد عباس کیارستمی بود. ما سینما را پیش از او می‌شناختیم. اما او بدون تقلید از ما، بدون تلاش آشکار، با اجرای هنر خود در سرزمینش، احساسات، ریتم و هیجاناتی را که پیش از او نمی‌شناختیم، به هدیه آورد."



«ژان-کلود کریر»
بازیگر و فیلمنامه نویس فرانسوی



"او یکی از آن هنرمندان نادر با دانش ویژه از دنیا بود که اگر بخواهیم با کلمات ژان رنوآر بزرگ بگوییم: واقعیت همیشه جادو می‌کند. برای من، این حرف بدنه کاری خارق‌العاده کیارستمی را جمع‌بندی می‌کند. بعضی‌ها به فیلم‌های او به عنوان مینیمال اشاره می‌کنند، اما در حقیقت دقیقاً برعکس آن است هر صحنه از «طعم گیلاس» یا «خانه دوست کجاست؟» پر از زیبایی و سورپرایز است که با صبر و دقت ضبط شده است. من توانستم طی ۱۰ یا ۱۵ سال اخیر عباس را بشناسم. او انسان بسیار خاصی بود ساکت، برازنده، متواضع، خوش‌سخن و بسیار هوشیار - فکر نمی‌کنم چیزی را از دست می‌داد. بسیار کم هم مسیر می‌شدیم و وقتی این اتفاق می‌افتاد خیلی خوشحال می‌شدم. او یک جنتلمن حقیقی بود و واقعاً یکی از بزرگترین هنرمندان ما."



«مارتین اسکورسیزی»
کارگردان و فیلمنامه نویس


"کیارستمی فرزند اصیل و خلف این آب و خاک بود. عباس برای آموختن به انباشت اطلاعات نیازی نداشت و این رفتارش مرا یاد لئوناردو داوینچی می‌انداخت که می‌گفت نیازی به خواندن ندارد. عباس، عناصر و اتفاقات را نمی‌دید بلکه آنها را رادیوگرافی می‌کرد. تأثیر عجیب عباس در جهان به دلیل حساسیت شاعرانه اش بود. یکی دیگر از صفاتش فروتنی بود. او بار گران این شهرت را تحمل کرد و هرگز خود را در دام این نام قرار نداد."

«داریوش شایگان»
متفکر و نویسنده ایرانی

 @renaissancetranslate


"از شما سپاسگزارم که نام این سرزمین را در جهان، به نامی پراحترام و دلنشین بازگرداندید.
سپاسگزارم که دل نبریدید از این خاک با همه نادیده‌گرفتن‌ها و قدرناشناسی‌ها و سنگ‌اندازی‌ها.
سپاسگزارم که راه ناهموار و سنگلاخ جهانی‌کردن سینمای این مرزوبوم را بردبارانه هموار کردید که اگر امروز کنجکاوی و اشتیاقی است برای دیدن آثار ایرانی بیرون از این مرزها، وام‌دار گام‌هایی است که در آن دوران سخت برداشتید.
سپاسگزارم که بیش از شمارگان فیلم‌ها و عکس‌ها و شعرهایتان در گوشه‌گوشه جهان، تشنگان فراگیری را گرد خود جمع کردید، نه‌فقط برای آموختن به آنها، بلکه بالاتر از آن برای دلگرم‌کردنشان به اینکه می‌توانند در هر شرایطی با اندک امکانی، رؤیاهایشان را به تصویر بکشند.
سپاسگزارم نه به این خاطر که زیبایی‌های جهان را می‌دیدید، بلکه چون جهان را زیبا می‌دیدید.
سپاسگزارم که دوری از هیاهو را آموختید؛ که با همه بزرگی‌تان، از دایره فروتنی فرو نلغزیدید."


«اصغر فرهادی»
کارگردان و فیلمنامه نویس
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین هفته

هنرمندان و نوابغ در همه حال، مستقیم و غیر مستقیم و فارغ از ظرف زمان و مکان بر یکدیگر تأثیری عمیق بر جای می‌نهند. تنها هنگامی که سطور پایین را مطالعه نمودید، به تصاویر جادوییِ فانوس خیالی که پیش روی تان قرار دارد بنگرید.


"چه کتاب‌هایی که تا نصفه خواندم و چه کسانی را که تا نیمه دوست داشتم و چه شهرهایی را که تا نیمه تماشا کردم و چه زنانی که تا نیمه در کنار گرفتم. من بی‌صبرانه یا از روی سرگرمی حرکاتی از خود نشان می‌دادم. انسان‌ها به دنبال آن می‌آمدند و می‌خواستند گلاویز شوند، لیکن چیزی در میان نبود و عامل بدبختی هم همین بود. بدبختی برای آنان. زیرا برای من تنها فراموشی بود. من هرگز جز به فکر «خود» نبوده‌ام.



"سقوط"
آلبر کامو



صحنه پایانی فیلم سینمایی «پدرخوانده: قسمت سوم»

کارگردان: فرانسیس فورد کاپولا

آهنگساز: پیِترو ماسکانی

موسیقی: برگرفته از اپرای تک پرده‌ ایِ مشهور «دسته سلحشوران روستایی»(۱۸۹۰)

سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate

🍀«دانایی رنج است برای دانایان و رهایی است برای همگان»

این مضمونی است که از افسانه های یونان باستان، تا داستان های سامی به دفعات تکرار شده است.
قسمت نخست این جمله را ما انسان های امروزی بهتر از همیشه درک کنیم. ما انسان های قرن بیست یکم به دقت دریافته ایم که «دانایی رنج است» و به همین دلیل هر روز بیش از پیش از آن فاصله می گیریم.
ما انسان هایی لذت طلب، خوش باش و نفع طلب هستیم که همواره در راه دوری از رنج و اندوه تلاش می کنیم. ما هیچ نسبتی با دانایی نداریم زیرا نمی خواهیم هیچ رنج و دردی را در زندگی خود جای دهیم.

اما دقیقا برخلاف قسمت نخست این جمله که به خوبی به وسیله ما درک شده است قسمت دوم آن هیچ گاه به فهم انسان معاصر درنیامده است؛ «دانایی رهایی است برای همگان».
انسان خوش باش، تنها از رنج دانایی دوری جسته است اما درنیافته که در این صورت خود را در بند رنج و محنت هایی عمیق تر گرفتار کرده است.
دانایی در عین حال که رنج است، برای دانایان و همگان رهایی است. انسان هایی که به دانایی تنها به چشم رنج نگاه می کنند و به این دلیل از آن دوری می جویند خود را از امکان رهایی محروم می سازند و جامعه ای که دانایی را در رنج خلاصه می کند هیچگاه به رهایی نخواهد رسید.
جای شگفتی نیست که ما امروز با تمام وجود در راه شادی و خوشی می کوشیم اما روز به روز بیشتر در رنج و درد فرو می رویم. هنگامی که همگان از دانایی می گریزند، «دانایی» باقی نمی ماند که ما را به رهایی رهنمون شود.

جامعه امروز ما با مسائل و بحران های متعددی مواجه است که از نادانی سرچشمه می گیرند و این در حالی است که همه دانایی را به منزله رنج پس می زنند.
معضلات و مصائب دنیای امروز ادامه خواهند یافت و روز به روز پیچیده تر خواهند شد زیرا به عصر نادانی و خوش باشی تعلق دارند.





( رنج های عصر نادانی | یادداشتی از : رضا تسلیمی طهرانی؛ منتشر شده در کانال تلگرامی جامعه شناسی )
@renaissancetranslate

‍ ‍ 🍀میلان کوندرا در یکی از کتاب‌هایش به پدیده‌ای اشاره می‌کند به عنوان «جذابیت انکارناپذیر ابتذال»! او معتقد است که بسیاری از انسان‌ها، تمایل عجیبی به چیزهای سطحی و دم‌دستی دارند!
مضامین کلیشه‌ای، امور سطحی ونخ‌نما، سریال‌های اشک‌آور، حاشیه‌های زندگی هنرمندان، چیزهایی که با احساسات ما بازی کند و شعورمان را به بازی بگیرد!

«ابتذال» از ریشهٔ بذل کردن است؛ به معنی بذل توجه بر چیزی که در ذات، ارزش آن را ندارد. بطور مثال شما اگر یک آفتابه را طلاکوبی کنید کار مبتذلی کرده‌اید! برای اینکه آفتابه، آفتابه است؛ حتی اگر طلا باشد باز هم آفتابه است!

ابتذال در تمام دنیا هواداران فراوانی دارد. موسیقی‌های نازل ولی پرطرفدار، فیلم‌های کم‌ارزش هنری ولی پرفروش! در واقع اکثر محصولات پرفروش از یک الگوی ثابت پیروی می‌کنند و تمایل به ابتذال در مردم را هدف قرار داده و معمولاً به جز مواردی استثنا، از ارزش هنری نیز برخوردار نیستند.

ابتذال همواره دو سر دارد؛ آنها که آن را تولید می‌کنند و آنها که آن‌ را مصرف می‌کنند. تا زمانی که تقاضا برای ابتذال وجود دارد، عرضهٔ آن در دنیا ادامه خواهد داشت. شاید برای مقابله با ابتذال تنها راه، پرورده کردن سلیقهٔ جامعه باشد.

در همین راستا نقل حکایتی از مثنوی معنوی چندان خالی از لطف نیست! مولوی داستان مردی را می‌گوید که هنگام عبور از بازار عطرفروشان، ناگهان بر زمین افتاد و بیهوش شد! مردم دور او جمع شدند و هر کسی چیزی می‌گفت، همه برای درمان او تلاش می‌کردند. یکی نبض او را می‌گرفت، دیگری گلاب بر صورت او می‌پاشید و یکی دیگر عود و عنبر می‌سوزاند. اما این درمان‌ها هیچ سودی نداشت. حال مرد بدتر و بدتر می‌شد و تا ظهر بیهوش افتاده بود و همه درمانده شده بودند.
اما تنها برادرش فهمید که چرا وی در بازار عطاران بیهوش شده است؛ با خود گفت: من درد او را می‌دانم، برادرم دباغ است و کارش پاک کردن پوست حیوانات از مدفوع و کثافات است! او به بوی بد عادت کرده و مغزش پر از بوی سرگین و مدفوع است و با استشمام بوی خوب عطرها بیهوش شده است! سپس کمی سرگین بدبوی سگ برداشت و به بازار آمد. مردم را کنار زد و کنار برادرش نشست و آن مدفوع بد بوی را جلو بینی برادر گرفت؛ چند لحظه بعد مرد دباغ به هوش آمد!

در حقیقت این تمثیل مردمی است که به فرهنگ نازل خو گرفته و از آثار اصیل، هنر والا و فرهنگ فاخر روی برگردان‌اند! تا جایی که آنها را خسته‌کننده، سخت‌فهم و یا غیرسرگرم‌کننده می‌دانند و از خواندن یک کتاب عالی، تماشای یک فیلم هنری و یا گوش‌دادن به یک موسیقی اصیل، نه تنها هشیار نمی‌شوند بلکه به بیهوشی عمیق رضایت می‌دهند!





(چگونه «ابتذال» در جوامع رواج گسترده می یابد | یادداشتی از: محمود وطن خواه؛ منتشر شده در کانال تلگرامی فهم هنر)
@artperception
@renaissancetranslate

"همه شب سر را دفنِ در بالینم می کنم، تنها برای آنکه دیگر بار به خوابی عمیق فرو روم و در رویاهایم عشق حقیقی ام را بازیابم.
و تو ای عشق من، اینک بادبان برافراشته ام و سوار بر امواج سهمگین این دریای تیره و تار تنها رو به سوی تو دارم..."



«کاراواجو»
نقاش ایتالیایی عصر باروک
@renaissancetranslate

🖋از «میکلآنجلو دا مِریسی کاراواجو» به سبب تندخویی٬ خشونت ذاتی و رفتار پارانوییدش در تاریخ هنر با عنوان «هنرمند قاتل» یاد می گردد؛ او به سبب حس مالکیت و حسادت غیرعادی خود نسبت به زنان مورد علاقه اش، مردانی که به این زنان ابرازعلاقه یا توجه خاصی نشان می‌دادند را پیوسته به مبارزه می‌طلبید. او چندی بعد طی دو دوئل جداگانه بر سر معشوقه هایش، هر دو نفر را با شمشیر به قتل رساند و به همین سبب در اوج دوران حرفه ای هنرش و با وجود شهرت نسبتاً فراگیر در سرزمین ایتالیا مبدل به فردی متواری و تحت تعقیب گردید.

نکته قابل توجه در بررسی‌ آثار وی، استفاده ی تقریباً همیشگی نقاش از سر خود به عنوان مدلِ نقاشی سرهای بریده شده در شاهکارهایش است. به گفته برخی مورخین هنر احتمالاً علت اصلی این کار کاراواجو پشیمانی، سرزنش و خودویرانگری هنرمند نسبت به وقایع پیشین زندگی اش( نظیر قتل و لاابالی گری دوران جوانی) و همچنین القای غیر مستقیم حس تواضع بیمارگونه هنرمند و تحقیر عامدانه شخصیت خود در میانسالی و در پیش چشم مخاطبان بوده است.




«رضی الدین طبیب»
مترجم و مورخ هنر
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بی کلام و بسیار زیبای «دره اشک ها»؛ موسیقی که سابقا در برنامه های صدا و سیما برای نماهنگ‌های ورزشی و هیجان انگیز استفاده می‌شد.

آهنگساز: scooter

آلبوم: زمانی برای ناامیدی نیست (۱۹۹۸)

سبک: الکترونیک، ترنس، پاپ
@renaissancetranslate

گفت رنج احمقی قهر خداست
رنج و کوری نیست قهر آن ابتلاست
ابتلا رنجیست کان رحم آورد
احمقی رنجیست کان زخم آورد
ز «احمقان» بگریز چون عیسی گریخت
صحبت «احمق» بسی خونها که ریخت


«مثنوی: دفتر سوم»
حضرت مولانا
@renaissancetranslate

بعد از آدولف هیتلر، همه ی آلمان درک کردند که او چه بلایی بر سر کشور و زیربناهای آن آورده است، اما یک چیز نابود شده ی اساسی بود که هر کسی نمی فهمید و آن، خیانت هیتلر به «کلمات» بود. خیلی از کلمات شریف، دیگر معنی خود را از دست داده بودند، پوچ و مسخره شده بودند٬ عوض شده بودند. آنها تبدیل به زباله و اشغال شده بودند

کلماتی مانند:

"آزادی، آگاهی، پیشرفت و عدالت..."



هاینریش بل
نویسنده آلمانی
@renaissancetranslate

🍀خراسان، تابناک، خبر آنلاین، و ... یک قطار از خبرگزاری ها و پایگاه های خبری 48 ساعت است که سوژه ی خوب و کلیک خوری پیدا کرده اند. چرخه ی اجاره خواستگار! بدین روال که به درخواست خانواده ی دختر، جوانانی با دریافت مبلغی کت و کلاه کرده و آب شانه نموده و با تیپ و ماشینی لاکچری جهت نمایش به خواستگاری دخترشان می روند. این رفتار نمایشی می تواند علل مختلفی داشته باشد. مثلا بازار خواستگاران دختر را داغ کند. عدم ازدواج را خواست خود دختر بازنمایی کرده یا روحیه ی خانواده دختر دار را با تصاویری لایک خور شارژ نماید و ...

از یک جهت باید بدانیم خبری شدنِ یک واقعه و رخداد به معنی فراگیر شدنِ آن نیست! رسانه ها و خبرگزاری ها همواره به دنبال بولد کردنِ حاشیه هایی هستند که می تواند برای مردم "عجیب" و "بهت آور" باشد. اینگونه است که به غیر از اخبار تکراری و روزمره دولتی و تقویمی، عمده تلاش شان صرفِ حاشیه و حاشیه سازی می شود و بدا به حال جامعه ی حاشیه پرور!

در جامعه ی حاشیه پرور "سرانِ" مملکت هم به دنبال همین حاشیه ها می افتند! مثلا به جای اینکه در خصوص تربیت و رشد جنسی کودکان و یا آزار و تجاوز جنسی به آنها طبق نمودارهای کلان و آمارهای ملی ارائه یا رهنمود مشخص در بستری از پیش تعیین شده داشته باشند بر اساس خبر شوکه کننده ی تعرض جنسی به نوجوانان در دبیرستان غرب تهران موضعی قضایی می گیرند! یا بدون در نظر گرفتن عدمِ فراگیری پدیده ی ازدواج سفید در سراسر کشور و طبق برساخت رسانه ای که واقعیت بین الاذهانی را مطابق زیست کلان شهر ها می سازد در جمع مداحان با سیاه خواندنِ این نوع از همباشی بر آن می تازند! و دل امثال نگارنده را بیش از پیش با این نتیجه گیری خالی می کنند که: «آن پشت نقشه راه مشخصی وجود ندارد!»

از جهت دیگر همین اخبار حامل نشانه هایی برای ویزیت بخشی از جامعه است که شروع درگیری با مقولاتِ جدید را نمایان می سازد. یعنی از یک سو در "جامعه ی نمایشی" که به نمایش غذا بیشتر از سلامت تغذیه، به نمایش سفر بیشتر از لذت بردن در اقلیم تازه، به عکس خور بودنِ کافه بیشتر از دنجی اش، اهمیت می دهد، به تدریج این شوقِ نمایش خود را به سایر حوزه ها تسری می دهد، و در حوزه زیست جنسی به نمایشِ خواستگار نیز،بیش از فرایند واقعی خواستگاری اهتمام می کند.
از جهت دیگر در زیست رسانه ای امروز، سبک زندگی به شدت تحت تاثیر رسانه های جمعی است.
از صدا و سیمای میلی تا منظومه شبکه های جم و این روزها فرهنگ جنسی-کره ای عمده دستاورد دختران را "شکار" یک مانکن خواستگار (لاکچری/ ایرانی اسلامی!) بازنمایی می نمایند. در اکثر موارد دختران در زندگی منفعل و منتظر خواستگارند، و در برخی موارد فعال و در حال از میدان برون بردنِ رقیب! به زبان ساده آنها هیچ، مهارت، افق،رویا،یا دستاورد دیگری در زندگی ندارند.
تا جایی که صاحبِ این کیبورد مشاهده کرده است از زمان مرحوم مراد برقی و هفت دخترون تا فیلم و سریال های معاصر دختران یا سر به راه و منتظر ازدواج هستند و پس از ازدواج داستان زندگی شان به پایان می رسد (و اگر خوش نمک باشند،خلافشان در حد پسر بازی است) و یا در گفتمان دیگری سیر می کنند که سرنوشت شان طیفی است که من آنرا مریم-ناتاشا می خوانم. ("مریم" کارکتر در پناه تو با آسیب حداقلی و یا "ناتاشا" کاراکتر خواب و بیدار با آسیب حداکثری)

ازدواج سنت حسنه ی پیامبر و قوام بخش حیات طیبه ی بشری است. مایه آرامش و سلامت فرد و جامعه است. اما حاکمیت نمی تواند از یک سو در همه ی مناسبات اقتصادی و اجتماعی و خانوادگی دخالت حداکثری داشته باشد و کمر مردم را زیر بار مشکلات اقتصادی و انسداد سیاسی خرد نماید و با دو گزاره ی بیست ساله "سرکوب-انکار" با زیست جنسی برخورد کند و در عین حال تنها شکل پذیرفته شده ی همباشی را روند ازدواج سنتی و خانواده ی هسته ای بازنمایی نماید. حاصل این تناقض یا سوق دادنِ جوانان به اصالتِ "دوران آشنایی" است و یا درگیر کردنِ بخشی از "قشر متوسط شهری" به اجاره ی خواستگار. در روی دیگر این سکه یا اشمئزاز جوانان از اصل سنت مألوف ازدواج و هجوم برای شکستن ساختار رسمی فرهنگی، همباشی های غیر متعارف یا همجنس گرایی است و یا زندگی با سگ و گربه!
ساختار قدرت در ایران به نحوی بلاهت انگیز گوشهای خود را بسته، به کشتن خود و نابودی ریشه های خویش برخاسته، نهاد خانواده را سنگر تیر و ترکش های سیاست گذاری های بی پایه اش قرار داده و آنگاه در تریبون های رسمی دم از تکریم خانواده می زند! مشتی مدیر سرسپرده را با فرایندی استالین وار بر صدا و سیما نشانده و هر درخت امیدی را بخاطر داغ کردن فضای دو قطبی به آتش می کشاند. نتیجه؟ جامعه ی سرخورده، همایشی-نمایشی که چون تصویر عکس، لایه ی دیگری از معنی و کیفیت در پشت خود ندارد!




(محل اجاره خواستگار کجاست؟ | یادداشتی از: یاسر عرب؛ منتشر شده در کانال تلگرام نویسنده)
@renaissancetranslate