🍀خراسان، تابناک، خبر آنلاین، و ... یک قطار از خبرگزاری ها و پایگاه های خبری 48 ساعت است که سوژه ی خوب و کلیک خوری پیدا کرده اند. چرخه ی اجاره خواستگار! بدین روال که به درخواست خانواده ی دختر، جوانانی با دریافت مبلغی کت و کلاه کرده و آب شانه نموده و با تیپ و ماشینی لاکچری جهت نمایش به خواستگاری دخترشان می روند. این رفتار نمایشی می تواند علل مختلفی داشته باشد. مثلا بازار خواستگاران دختر را داغ کند. عدم ازدواج را خواست خود دختر بازنمایی کرده یا روحیه ی خانواده دختر دار را با تصاویری لایک خور شارژ نماید و ...

از یک جهت باید بدانیم خبری شدنِ یک واقعه و رخداد به معنی فراگیر شدنِ آن نیست! رسانه ها و خبرگزاری ها همواره به دنبال بولد کردنِ حاشیه هایی هستند که می تواند برای مردم "عجیب" و "بهت آور" باشد. اینگونه است که به غیر از اخبار تکراری و روزمره دولتی و تقویمی، عمده تلاش شان صرفِ حاشیه و حاشیه سازی می شود و بدا به حال جامعه ی حاشیه پرور!

در جامعه ی حاشیه پرور "سرانِ" مملکت هم به دنبال همین حاشیه ها می افتند! مثلا به جای اینکه در خصوص تربیت و رشد جنسی کودکان و یا آزار و تجاوز جنسی به آنها طبق نمودارهای کلان و آمارهای ملی ارائه یا رهنمود مشخص در بستری از پیش تعیین شده داشته باشند بر اساس خبر شوکه کننده ی تعرض جنسی به نوجوانان در دبیرستان غرب تهران موضعی قضایی می گیرند! یا بدون در نظر گرفتن عدمِ فراگیری پدیده ی ازدواج سفید در سراسر کشور و طبق برساخت رسانه ای که واقعیت بین الاذهانی را مطابق زیست کلان شهر ها می سازد در جمع مداحان با سیاه خواندنِ این نوع از همباشی بر آن می تازند! و دل امثال نگارنده را بیش از پیش با این نتیجه گیری خالی می کنند که: «آن پشت نقشه راه مشخصی وجود ندارد!»

از جهت دیگر همین اخبار حامل نشانه هایی برای ویزیت بخشی از جامعه است که شروع درگیری با مقولاتِ جدید را نمایان می سازد. یعنی از یک سو در "جامعه ی نمایشی" که به نمایش غذا بیشتر از سلامت تغذیه، به نمایش سفر بیشتر از لذت بردن در اقلیم تازه، به عکس خور بودنِ کافه بیشتر از دنجی اش، اهمیت می دهد، به تدریج این شوقِ نمایش خود را به سایر حوزه ها تسری می دهد، و در حوزه زیست جنسی به نمایشِ خواستگار نیز،بیش از فرایند واقعی خواستگاری اهتمام می کند.
از جهت دیگر در زیست رسانه ای امروز، سبک زندگی به شدت تحت تاثیر رسانه های جمعی است.
از صدا و سیمای میلی تا منظومه شبکه های جم و این روزها فرهنگ جنسی-کره ای عمده دستاورد دختران را "شکار" یک مانکن خواستگار (لاکچری/ ایرانی اسلامی!) بازنمایی می نمایند. در اکثر موارد دختران در زندگی منفعل و منتظر خواستگارند، و در برخی موارد فعال و در حال از میدان برون بردنِ رقیب! به زبان ساده آنها هیچ، مهارت، افق،رویا،یا دستاورد دیگری در زندگی ندارند.
تا جایی که صاحبِ این کیبورد مشاهده کرده است از زمان مرحوم مراد برقی و هفت دخترون تا فیلم و سریال های معاصر دختران یا سر به راه و منتظر ازدواج هستند و پس از ازدواج داستان زندگی شان به پایان می رسد (و اگر خوش نمک باشند،خلافشان در حد پسر بازی است) و یا در گفتمان دیگری سیر می کنند که سرنوشت شان طیفی است که من آنرا مریم-ناتاشا می خوانم. ("مریم" کارکتر در پناه تو با آسیب حداقلی و یا "ناتاشا" کاراکتر خواب و بیدار با آسیب حداکثری)

ازدواج سنت حسنه ی پیامبر و قوام بخش حیات طیبه ی بشری است. مایه آرامش و سلامت فرد و جامعه است. اما حاکمیت نمی تواند از یک سو در همه ی مناسبات اقتصادی و اجتماعی و خانوادگی دخالت حداکثری داشته باشد و کمر مردم را زیر بار مشکلات اقتصادی و انسداد سیاسی خرد نماید و با دو گزاره ی بیست ساله "سرکوب-انکار" با زیست جنسی برخورد کند و در عین حال تنها شکل پذیرفته شده ی همباشی را روند ازدواج سنتی و خانواده ی هسته ای بازنمایی نماید. حاصل این تناقض یا سوق دادنِ جوانان به اصالتِ "دوران آشنایی" است و یا درگیر کردنِ بخشی از "قشر متوسط شهری" به اجاره ی خواستگار. در روی دیگر این سکه یا اشمئزاز جوانان از اصل سنت مألوف ازدواج و هجوم برای شکستن ساختار رسمی فرهنگی، همباشی های غیر متعارف یا همجنس گرایی است و یا زندگی با سگ و گربه!
ساختار قدرت در ایران به نحوی بلاهت انگیز گوشهای خود را بسته، به کشتن خود و نابودی ریشه های خویش برخاسته، نهاد خانواده را سنگر تیر و ترکش های سیاست گذاری های بی پایه اش قرار داده و آنگاه در تریبون های رسمی دم از تکریم خانواده می زند! مشتی مدیر سرسپرده را با فرایندی استالین وار بر صدا و سیما نشانده و هر درخت امیدی را بخاطر داغ کردن فضای دو قطبی به آتش می کشاند. نتیجه؟ جامعه ی سرخورده، همایشی-نمایشی که چون تصویر عکس، لایه ی دیگری از معنی و کیفیت در پشت خود ندارد!




(محل اجاره خواستگار کجاست؟ | یادداشتی از: یاسر عرب؛ منتشر شده در کانال تلگرام نویسنده)
@renaissancetranslate

🖋تو مجله تایم خونده بودم یه زن شوهردار اهل پکن نامه‌ای به هفته نامه‌ی زنان چین نوشته و پرسیده : شوهر من تمایلات ضد انقلابی دارد و همیشه از حزب و مائو تسه تونگِ بزرگ بد می‌گوید. من باید گزارش او را به مقامات دولتی بدهم؟ ما سال‌هاست ازدواج کردیم و او همیشه با من خوش رفتاری کرده است ...

مدیر مجله هم تو جواب زن نوشته: خواننده‌ی محترم در سرزمین‌های سوسیالیستی میزان عشق میان زن و مرد با کوشش و شوق آنان برای تحکیم مبانی سوسیالیسم سنجیده می‌شود. اگر شما از شوهر خود شکایت نکنید به خود و آرامش خانواده لطمه وارد می‌آورید!





( جنس ضعیف | نویسنده: اوریانا فالاچی | ترجمه: یغما گلرویی، نشر نگاه)
@renaissancetranslate

🍀اول قرار بود بروند
قرار بود بیایند و بکُشند
و بردارند و بروند
اما ماندند
و شکل «کُشتن» را
تندیس میدان کردند
تا زندگی را در اختیار شيوه ی مردن
بر ما شیرین کنند
تا مرگ زیباترین کلام خانگی ما باشد
تا مرگ رمز جاودانگی ما باشد
و ما
شکل نوشتن اش را
تمرین کنیم...



«منوچهر آتشی»
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


موسیقی متن درخشان و به یاد ماندنی فیلم سینمایی «شب های روشن»(۱۳۸۰)؛ یکی از برجسته ترین آثار موسیقی معاصر ایران

آهنگساز: پیمان یزدانیان

سبک: ساندترک، کلاسیک
@renaissancetranslate

"اینکه آدمیان از درسهای تاریخ چیزی فرا نمی گیرند مهمترین درسی است که تاریخ باید به ما بیاموزد."


«آلدوس هاکسلی»


مطالعه «تاریخ»، پادزهر زمانه ی ما و اخبار روز

ترجمه و صدا: ایمان فانی


#مدرسه_زندگی
#تاریخ
@renaissancetranslate

ما به ندرت برای کسانی که از ما بهترند رازِ دل می‌گوییم. حتی از محضرشان می‌گریزیم. در مقابل، بیشتر اوقات اسرارِ خود را نزد کسانی اعتراف می‌کنیم که به ما شباهت دارند و در ضعف‌ها و حقارت‌هایمان شریکند. بنابراین ما نمی‌خواهیم خودمان را اصلاح کنیم، یا بهتر شویم: زیرا در این صورت ابتدا باید به حکم عجز و قصور خویش گردن نهیم. ما فقط می‌خواهیم که بر حالمان رقّت آورند و در راهی که می‌رویم تشویقمان کنند. خلاصه می‌خواهیم دیگر مقصر نباشیم و در عینِ حال برای تزکیه‌ی نفسمان هم قدمی برنداریم. نه از وقاحت نصیب کافی برده‌ایم و نه از فضیلت. نه نیروی ارتکابِ گناه داریم و نه قدرتِ اجرای ثواب. شما با آثار دانته آشنایید؟ حقیقتا؟ عجب! بنابراین شما می‌دانید که دانته در نزاع میان پروردگار و اهریمن قائل به وجودِ فرشتگانِ بی‌طرف است و آنان را در برزخ که به منزله‌ی دالانِ دوزخ است جای می‌دهد. دوست عزیز، ما در این دالانيم.



(سقوط | نویسنده: آلبر کامو | ترجمه: شورانگیز فرخ؛ نشر چشمه)

+نقاشی:«کمدی الهی»، سروده دانته آلیگیری.سرود سی و دوم دوزخ: کنت اوگلینو در حال خوردن جمجمه ی اسقف روجیِری است.

نقاش: گوستاو دوره
@renaissancetranslate

🖋هنرمندان بیشماری پس از آغاز عصر رنسانس تلاش نمودند تا حماسه سترگ دانته آلیگیری، یعنی «کمدی الهی» را به قالب تصویر درآورند؛ اما به جرأت می توان گفت که در میان تمامی آنان، این «گوستاو دوره»(۱۸۸۳_۱۸۲۳) فرانسوی٬ هنرمند عصر رمانتیسم بود که با خلق تصاویر جاودانه و تاثیرگذارش برای کمدی الهی نام خود را در تاریخ هنر جهان برای همیشه ماندگار ساخت؛ به طوری که اکنون در همه جا از وی به عنوان هنرمندی همطراز با دانته (مشهور به استاد استادان همه دوران) یاد می گردد.

در سال ۱۸۵۵، گوستاو دوره که جوانی بیست و سه ساله بود، تصمیم گرفت تا برای نخستین بار برای تمام سرودهای «کمدی الهی» یک مجموعه تصویری کامل و جدید خلق نماید. دوره به سبب تبحر و مهارت استادانه اش در آفرینش آثار گوناگون هنری، جزو آن دسته از هنرمندان اروپایی بود که اغلب برای خلق آثارش، دستمزدهای بسیار بالایی از سفارش دهندگانش طلب می کرد؛ او با تصویرسازی های درخشانش برای آثار «انوره دو بالزاگ» و «فرانسوا رابله» دو نویسنده نامدار فرانسوی، در اوج جوانی در کشور فرانسه و تقریبا تمامی اروپا شهرتی عالمگیر یافته بود، اما اکنون حتی «لوئی هاشه»، مدیر انتشاراتی که آثار گوستاو دوره در حوزه ادبیات را خریداری و چاپ می‌نمود_و نیز هیچ ناشر دیگری در فرانسه!_به هیچوجه حاضر نبود تا برای این پروژه عظیم، طولانی مدت و جاه‌طلبانه، متقبل سرمایه گذاری و پرداخت چنین پول هنگفتی به وی گردد؛ بنابراین دوره پس از تلاش‌های مکرر و گفتگو با ناشرین مختلف، به ناچار خود دست به کار شد و تمام هزینه های این پروژه بزرگ را به عهده گرفت و منتظر نتیجه نهایی ماند.

هنگامی که در سال ۱۸۶۱ نخستین بخش کتاب کمدی الهی (دوزخ) که مزین به نقاشی های هولناک، بدیع و مسحورکننده گوستاو دوره بود، در پاریس چاپ شد، به معنای واقعی کلمه یک شوک بزرگ به جامعه هنری فرانسه وارد آورد: در همان نیمه اول روز نخست، تمام نسخه های کتاب به فروش رفت! و نامه ها و تلگراف های فراوانی مبنی بر تجدید چاپ کتاب به دست دوره رسید. در این میان یک تلگراف بیش از دیگر نامه ها، توجه گوستاو دوره را به خود جلب کرده بود.

لوئی هاشه با شنیدن خبر فروش غیرمنتظره کتاب کمدی الهی، در همان روز با سراسیمگی و شعفی بی حد و حصر به هنرمند جوان تلگرافی بدین مضمون ارسال نمود:


به تاریخ دهم اکتبر ۱۸۶۱

"موفقیتی جاودانه! آقای دوره، لطفاً هرچه زودتر به دفتر انتشارات بیائید. بی صبرانه منتظر شما هستم. اگر من را «الاغ» خطاب کنید، مطمئن باشید که به هیچ عنوان از شما دلگیر نخواهم شد.

ارادتمند شما: لوئی هاشه"





یادداشتی از «رضی الدین طبیب»؛ مورخ هنر
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام محزون و تفکر برانگیزی با نام «حق»: تیتراژ پایانی سریال زیبای امام علی(ع)؛ یکی از فاخرترین آثار استاد «فرهاد فخرالدینی» در حوزه موسیقی فیلم و سریال

کارگردان: داوود میرباقری

آلبوم موسیقی متن سریال امام علی علیه‌السلام (۱۳۷۰_۱۳۷۵)

سبک: ساندترک، کلاسیک٬ سنتی
@renaissancetranslate

"غالباً فکر می‌کردم که اگر مجبورم می‌کردند در تنه درخت خشکی زندگی کنم و در آنجا هیچ مشغولیتی جز نگاه کردن به آسمان بالای سرم نداشته باشم، آنوقت هم کم کم عادت می‌کردم. آنجا هم به انتظار گذشتن پرندگان و یا به انتظار ملاقات ابر‌ها، وقت خود را می‌گذراندم، مثل اینجا در زندان که منتظر دیدن کراوت های عجیب وکیلم هستم و همانطور که در دنیای آزاد، روز شماری می‌کردم که شنبه فرا برسد و اندام ماری را در آغوش بکشم ... درست که فکر کردم، من در تنه یک درخت خشک نبودم و بدبخت‌تر از من هم پیدا می‌شد، وانگهی، این یکی از عقاید مادرم بود و آن را غالباً تکرار می‌کرد که «انسان، بالاخره به همه چیز عادت می‌کند.» "





«بیگانه»
آلبر کامو
@renaissancetranslate

#تلنگر


🖋"خشم يكی از خالص ترين انواع احساسات است و گاهی نشانه شفقتی است كه زبان بيان خود را نيافته است."

«ديويد وايت»



🖋"در هنگامه ی خشم قلبت مثل رودخانه بزرگی است كه بعد از بارش باران طولانی، بر كرانه هايش سرريز شده است.
در چنین شرایطی تمام تابلوهای راهنما كه زمانی روی زمين بوده اند و راهنمای تو بودند ديگر نيستند، گرفتار سيل شده و با آن هجوم آب رفته اند. و هنوز باران بر سطح رودخانه می كوبد. هربار چنين سيلي را در اخبار می بينی، به خودت می گويی ؛ خودش است. اين قلب من است.
در این هنگام می ترسیم دهان باز کنیم و سیل خشم زندگی را با خودش ببرد، می ترسیم به خانه قلب و احساسمان باز گردیم و آن را غیرقابل سکنی بیابیم."



«هاروكی موراكامی»
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه ایتالیایی خاطره انگیز و بسیار زیبای «سپتامبر»

خواننده: پِپینو گالیاردی

آلبوم: سپتامبر(۱۹۹۴)

سبک: پاپ، راک
@renaissancetranslate

«دانش» حاصل آموختن است و
«خِرٙد»، ماحصل زندگی کردن{ و تجربه اندوختن}




«آنتونی داگلاس ویلیامز»
@renaissancetranslate

🍀بايد به ياد داشت كه «دانش»، «خِرٙد» نيست و نمی تواند باشد. دانش عليه خرد است و مانع بيداری خرد می شود. دانش، سكه ای تقلبی است؛ ‌تظاهر می كند كه می داند. در حاليكه هيچ چيز نمی داند؛‌ ولی می تواند انسان را فريب دهد. اين موضوع چنان ظريف و نهان است كه اگر فرد واقعا هوشمند نباشد، ‌نمی تواند حقيقت آن را تشخيص دهد. در عين حال،‌ اين فريب بسيار ريشه دار است و از دوران كودكی٬ ‌در ما شرطی شده است. دانستن يعنی اندوختن؛‌ گردآوردن اطلاعات و جزييات. دانستن شما را تغيير نمی دهد. شما همان كه بوديد، ‌باقی می مانيد و فقط مجموعه اطلاعات تان بزرگ و بزرگتر می شود. خرد، شما را متحول می كند و درون شما را به شيوه ای تازه شكل می دهد. خرد، تحول است و ديدن. دانستن و بودن تازه ای را ايجاد می كند. در نتيجه،‌ ممكن است شخصی اصلا مطلع و دانشور نباشد، ولی خردمند باشد. همچنين ‌امكان دارد كه فرد دانشور باشد،‌ اما بسيار بی خرد هم باشد. در حقيقت، ‌اين چيزی است كه در دنيا اتفاق افتاده است؛ ‌مردم تحصيل كرده تر و باسوادتر شده اند. تحصيل در سطح جهان در دسترس همه است. پس همه دانش كسب كرده اند، اما خرد گم شده است. دانش را می توان از صفحات كاغذ، ‌به راحتی كسب كرد. چه كسی به خرد اهميت می دهد؟ خرد، زمان، انرژی، ايثار و سرسپردگی می طلبد.





«کارل گوستاو یونگ»
@Renaissancetranslate

"نبرد شیاطین و فرشتگان"(۱۸۶۷)

بر اساس حماسه سترگ «بهشت گمشده» اثر جان میلتون

نقاش: گوستاو دوره

سبک: کلاسیک، رمانتیسم
@renaissancetranslate

🍀کلمه یونانی "angel" [فرشته] از اصل آن در زبان عبری یعنی malakh [مٙلٙکاه] وام گرفته شده که به معنای فرستاده یا پیغام آور است.

این واژه پیش از این به معنای "طرف تاریک خداوند" بوده (shadow side of god) و بعداً تغییر معنایی یافته است.

برخی معتقدند shadow side نه به معنای طرف تاریک (یا سایه)، بلکه جانب ملازم مقصود است. یعنی فرشته ها نه در سوی تاریک خداوند٬ بلکه ملازم اویند.

متفکران گنوسی و کاتاریست ها برای خداوند دو سویه ی روشن و تاریک قائل بودند. طرف روشن اش همه نور است. کمتر فرشته ای تاب نورانی ات او را دارد. نور مستقیمش می سوزاند و خاکستر می کند. خداوند از جانب تاریک خود با فرشته های کارگزار( پایین ترین مرتبه فرشتگان) ارتباط می گرفت. کلیسای کاتولیک نظریه ی «سوی روشن، سوی تاریک» را به هیچ عنوان قبول ندارد.

زیرا از نقطه نظر پیروان آیین کاتولیک همه چیز رو به تکامل است و نظریه سوی روشن و سوی تاریک نیز از این قاعده مستثنی نیست. "سوی تاریک" به مرور زمان به «کلام خداوند» و بعدها به صدای او تغییر یافت. خداوند با سخن و صدایش با فرشته ها ارتباط برقرار میکرد. کسی قادر به دیدن او نیست. سویه ی تاریک در مراحل بعدی کاملاً استقلال یافت و از خداوند جدا شد. خدا نور و خیر مطلق است و سیاهی، تباهی و خرابی به او ارتباطی ندارد و همه ی این ها به واسطه سویه ی تاریک استقلال یافته است. این ها از معتقدات مسیحیان کلیسای نخستین بود. سویه ی تاریک (در حقیقت پنهان) سرانجام در آخرین مرحله ی سیر تکوینی خود به صورت مثالی (آرکی تایپ) تغيير يافت. به گفته کارل گوستاو يونگ، فرشته ها آرکی تایپ جنبش، تغییر و رشدند؛ و‌ موجودات فانی با واسطه ی فرشته ها با خداوند مرتبط می شوند.







( کتاب فرشتگان | نویسنده: خورخه لوئیس بورخِس | ترجمه و تألیف: احمد اخوت٬ نشر افق )
@renaissancetranslate

🍀دوستان و همراهان گرامی

از نظر شما چه مواردی را باید جزو نقاط قوت و نقاط ضعف کانال رنسانس ارزیابی نمود؟

لطفاً با درج دیدگاه و نقطه نظرات خود در بخش کامنت این پست یا ارسال پیام خصوصی به ادمین، ما را در بهتر شدن کیفیت مطالب ارائه شده یاری فرمایید.

🌹
@renaissancetranslate

موسیقی منتخب روز

ترانه بسیار زیبای و نوستالژیک «اگه داری به سانفرانسیسکو میری...»

خواننده: اسکات مکنزی

آلبوم: صدای اسکات مکنزی(۱۹۶۷)

سبک: پاپ، راک
@renaissancetranslate

🖋«اگه داری به سانفرانسیسکو میری...»(۱۹۶۷) با صدای آرام و دلنشین اسکات مکنزی، یکی از بهترین و زیباترین ترانه های سبک «پاپ/راک» تمام دوران هاست.

ترانه«سانفرانسیسکو» ستایشی_و بی تردید اکنون مرثیه ای_ است بر عصری درخشان که پس از پایان سریعش تقریباً هرگز تکرار نشد؛ زمانه ای مملو از تغییرات بنیادین که در آن، مردم دنیا پس از پشت سر گذاشتن نکبت تمام‌ناشدنی جنگ جهانی و سرخورده از سایه شوم جنگ سرد، با دلی پراُمید، آرام و سرشار از سر خوشی کودکانه، در حال تنفس هوایِ آزادی بودند که نویدبخش فرارسیدن روزهای طلایی «صلح جاودانه بود؛ و شاید بتوان گفت که تمام روزهای طلایی این روزگار نوستالژیک متعلق به متفاوت ترین و ناب‌ترین دهه‌ی قرن بیستم بود، عصر تغییرات بزرگ:

«دهه شصت میلادی»

دوره ظهور گروه بیتل ها و جان لنون، باب دیلن و معشوقه اش جون بائزِ کبیر است و عصر درخشش خیره کننده باب مارلی، الویس پریسلی، پل آنکا و شارل آزناوور.
دوران ظهور ناگهانی آزادی های سیاسی و مدنی در آمریکا و اروپای غربی. عصر درخشان مردان افسانه ای چون آلبر کامو، سارتر، چگوارا و فیدل کاسترو؛ و در همان حال، روزگار تاریک «ده هزار روز جنگ در ویتنام»؛ بحران موشکی کوبا٬ ترور جان.اف کندی و مارتین لوتر کینگ. عصر تولد خرده فرهنگ های «پانک و هیپی» و زمان ظهور جنبش های دانشجویی پراگ و پاریس و مبشر روزهای طلایی استقلال الجزایر ؛ دوران درخشش و یکه تازی ستارگانی چون مارلون براندو، آلن دلون، جان وین، الیزابت تیلور و آدری هپبورن بر پرده نقره ای سینما؛ عصر تولد شخصیت های سینمایی جاودانه‌ای چون «لورنس عربستان» و «دکتر ژیواگو» و دوران پرشکوه پیامبران عصر جدید: هیچکاک، بونوئل، تروفو، آنتونیونی، فلینی، برگمان، کوروساوا و کوبریک؛ و البته دهه ی تاریخی که آسمان هنر و ادبیاتش با نام های افسانه ای چون میخائیل بولگاکف، میلان کوندرا، رومن گری و اندی وارهول ستاره باران گشته بود.

بله، جهان در دهه شصت میلادی دقیقاً همین قدر مملو از شگفتی و زیبایی، و سرشار از تغییرات و تناقضات ملموس اما ناممکن بود. هنوز هم برای بسیاری، این دهه، نقطه ی اوج و مجالی طلایی برای ظهور بهترین های جهان بشریت بود؛ تمثیلی واقعی از آتلانتیس افسانه ای؛ یک نوستالژی ناب و سحرانگیز؛ روزگاری چنان خاطره انگیز که بسیاری پیشاپیش بر از دست رفتنش افسوس می‌خورند؛ دقیقاً در زمانی که هنوز با قدرت در جریان بود و به پایان نرسیده بود. اکنون بسیارند پیرمردان و پیرزنانی که طلایی ترین روزهای جوانی شان را در آن عهد به یاد دارند؛ حتی بعضی شان می‌گویند آن روزها را در خواب دیده اند، واقعی نبودند و نیستند؛ روزهایی خیالی و رؤیاگون که تنها شرح زیبایی ها و شگفتی هایش در کتابهای افسانه ای و اساطیری آمده است.

دهه شصت میلادی به دخترکی هجده ساله می ماند: در اوج زیبائی، سرکش، پر امید و سرشار از تناقضات و شگفتی های زنانه.

و بی تردید ترانه ی «سن فرانسیکو‌» اسکات مکنزی، فرزند خلف همان عصر رویایی است؛ شهری بزرگ که به معنای واقعی کلمه، اتوپیای جوانان سرخورده از جنگ و منازعات سیاسی اردوگاه چپ و راست بود؛ شیفتگان دِراگ و خلسه های بی پایان؛ مرکز موسیقی های خیابانی و اعتراضی و زندگی های گروهی آزاد و رها از قید و بندهای اجتماعی؛ مأوایی ایده آل برای زیست شبانه، گفتگوهای پر حرارت و شیرین و شب زنده داری های بی هدف؛ و در یک کلمه: تجسم و کعبه آمال «رویای زندگی هیپی».

دهه شصت میلادی دورانی عجیب، پر التهاب، ناآرام اما بغایت زیبا و امیدوارانه بود؛ آنقدر زیبا که رابرت زمکیس با فیلم سینمایی «فارست گامپ»(۱۹۹۴) به بهترین شکل آن را برایمان به تصویر کشیده است و البته چه موسیقی بهتر از ترانه «سانفرانسیسکو» مکنزی می تواند آن روزهای شیرین و سرشار از امید به تغییر را برایمان تداعی کند؟


امیدوارم از شنیدن موسیقی خاطره انگیز این کلیپ و دیدن تصاویر نابش لذت ببرید؛ شاید شما هم پس از شنیدنش عازم سن فرانسیکو‌ی دوران خودتان شوید.



یادداشتی از:
رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

موسیقی منتخب روز
(فایل صوتی)

ترانه بسیار زیبای و نوستالژیک «اگه داری به سانفرانسیسکو میری...»

خواننده: اسکات مکنزی

آلبوم: صدای اسکات مکنزی(۱۹۶۷)

سبک: پاپ، راک
@renaissancetranslate

تنها دو تن قادرند در دنیا معجزه کنند:

"پیامبران و شاعران"


مقایسه و‌‌ مروری کوتاه بر جادوی تصاویر خیال‌انگیز «پیامبر سینما» و «شاعر سینما»

استنلی کوبریک / آندری تارکوفسکی
@Renaissancetranslate

گفت: زندگی مثل نخ کردن سوزنه !
یه وقتایی بلد نیستی چیزیو بدوزی ولی چشات انقد خوب کار میکنه که همون بار اول سوزن رو نخ میکنی ، اما هرچی پخته تر میشی
هرچی بیشتر یاد میگیری چجوری بدوزی ،چجوری پینه بزنی، چجوری زندگی کنی ، تازه اونوقت دیگه چشات سو ندارن ...
گفتم :خب یعنی نمیشه یه وقتی برسه که هم بلد باشی بدوزی هم چشات اونقدر سو داشته باشن که سوزن رو نخ کنی؟
گفت : چرا میشه ، خوبم میشه اما زندگی همیشه یه چیزش کمه
گفتم: چطور مگه ؟
گفت :اخه مشکل اینجاست وقتی هم که بلد باشی بدوزی ،هم چشات سو دارت تازه اون موقع میفهمی نه نخ داری ،نه سوزن...


«بعد از ابر»
بابک زمانی
@renaissancetranslate