San Francisco
Crime Story
موسیقی منتخب روز
(فایل صوتی)
ترانه بسیار زیبای و نوستالژیک «اگه داری به سانفرانسیسکو میری...»
خواننده: اسکات مکنزی
آلبوم: صدای اسکات مکنزی(۱۹۶۷)
سبک: پاپ، راک
@renaissancetranslate
(فایل صوتی)
ترانه بسیار زیبای و نوستالژیک «اگه داری به سانفرانسیسکو میری...»
خواننده: اسکات مکنزی
آلبوم: صدای اسکات مکنزی(۱۹۶۷)
سبک: پاپ، راک
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تنها دو تن قادرند در دنیا معجزه کنند:
"پیامبران و شاعران"
مقایسه و مروری کوتاه بر جادوی تصاویر خیال‌انگیز «پیامبر سینما» و «شاعر سینما»
استنلی کوبریک / آندری تارکوفسکی
@Renaissancetranslate
"پیامبران و شاعران"
مقایسه و مروری کوتاه بر جادوی تصاویر خیال‌انگیز «پیامبر سینما» و «شاعر سینما»
استنلی کوبریک / آندری تارکوفسکی
@Renaissancetranslate
گفت: زندگی مثل نخ کردن سوزنه !
یه وقتایی بلد نیستی چیزیو بدوزی ولی چشات انقد خوب کار میکنه که همون بار اول سوزن رو نخ میکنی ، اما هرچی پخته تر میشی
هرچی بیشتر یاد میگیری چجوری بدوزی ،چجوری پینه بزنی، چجوری زندگی کنی ، تازه اونوقت دیگه چشات سو ندارن ...
گفتم :خب یعنی نمیشه یه وقتی برسه که هم بلد باشی بدوزی هم چشات اونقدر سو داشته باشن که سوزن رو نخ کنی؟
گفت : چرا میشه ، خوبم میشه اما زندگی همیشه یه چیزش کمه
گفتم: چطور مگه ؟
گفت :اخه مشکل اینجاست وقتی هم که بلد باشی بدوزی ،هم چشات سو دارت تازه اون موقع میفهمی نه نخ داری ،نه سوزن...
«بعد از ابر»
بابک زمانی
@renaissancetranslate
یه وقتایی بلد نیستی چیزیو بدوزی ولی چشات انقد خوب کار میکنه که همون بار اول سوزن رو نخ میکنی ، اما هرچی پخته تر میشی
هرچی بیشتر یاد میگیری چجوری بدوزی ،چجوری پینه بزنی، چجوری زندگی کنی ، تازه اونوقت دیگه چشات سو ندارن ...
گفتم :خب یعنی نمیشه یه وقتی برسه که هم بلد باشی بدوزی هم چشات اونقدر سو داشته باشن که سوزن رو نخ کنی؟
گفت : چرا میشه ، خوبم میشه اما زندگی همیشه یه چیزش کمه
گفتم: چطور مگه ؟
گفت :اخه مشکل اینجاست وقتی هم که بلد باشی بدوزی ،هم چشات سو دارت تازه اون موقع میفهمی نه نخ داری ،نه سوزن...
«بعد از ابر»
بابک زمانی
@renaissancetranslate
#تلنگر
همچنان که گاهی باید بر مرگ مردی گریست و دریغ خورد، گاهی هم باید از مردن کلمه ای و نابود شدن اصطلاحی و از میان رفتن تعبیری دریغ داشت...یکی از این کلمات که این روزها در حال احتضار است! و بیم آن می رود که دوسه سال دیگر- کسی چه می داند- شاید هم دیرتر رخت از این جهان بربندد...کلمه «آقازاده» است. (پی نوشت: مرحوم نفیسی این متن را در سال 1334 نوشته و خبر نداشته است که رستاخیر این واژه در زمان ماست!}
این کلمه تا بیست سی سال پیش خیلی زنده تر و نیرومندتر و دهان پرکن تر از امروز بود و در هرکوی و برزن، در هر شهر و محله، آقازاده فراوان بود. این آقازادگان دو دسته بودند:
یک عده بازماندگان و زادگان اعیان و اشراف؛ و یک عده اخلاف و اعقاب دستارپوشان که با آنکه در دو محیط جداگانه زاده شده بودند در بسیاری از جهات مادی و معنوی باهم شریک بودند و وجه اشتراک مهم ایشان بی هنری و بیکارگی بود. آقازاده ها، عمری را به خورد و خواب و حلق و دلق و جلق بسر می بردند.
«خاطرات ادبی و سیاسی و جوانی»
به قلم سعید نفیسی؛ دی ماه 1334
#ژن_خوب
#آقازاده
@renaissancetranslate
@sahandiranmehr
همچنان که گاهی باید بر مرگ مردی گریست و دریغ خورد، گاهی هم باید از مردن کلمه ای و نابود شدن اصطلاحی و از میان رفتن تعبیری دریغ داشت...یکی از این کلمات که این روزها در حال احتضار است! و بیم آن می رود که دوسه سال دیگر- کسی چه می داند- شاید هم دیرتر رخت از این جهان بربندد...کلمه «آقازاده» است. (پی نوشت: مرحوم نفیسی این متن را در سال 1334 نوشته و خبر نداشته است که رستاخیر این واژه در زمان ماست!}
این کلمه تا بیست سی سال پیش خیلی زنده تر و نیرومندتر و دهان پرکن تر از امروز بود و در هرکوی و برزن، در هر شهر و محله، آقازاده فراوان بود. این آقازادگان دو دسته بودند:
یک عده بازماندگان و زادگان اعیان و اشراف؛ و یک عده اخلاف و اعقاب دستارپوشان که با آنکه در دو محیط جداگانه زاده شده بودند در بسیاری از جهات مادی و معنوی باهم شریک بودند و وجه اشتراک مهم ایشان بی هنری و بیکارگی بود. آقازاده ها، عمری را به خورد و خواب و حلق و دلق و جلق بسر می بردند.
«خاطرات ادبی و سیاسی و جوانی»
به قلم سعید نفیسی؛ دی ماه 1334
#ژن_خوب
#آقازاده
@renaissancetranslate
@sahandiranmehr
پیر فرزانه
پریسا
موسیقی واپسین شب
الا ای پیر فرزانه مکن عیبم ز میخانه
که من در ترک پیمانه دلی پیمان شکن دارم
خدا را ای رقیب امشب زمانی دیده بر هم نه
که من با لعل خاموشش نهانی صد سخن دارم
حضرت حافظ🌹
تصنیف بسیار زیبا و خاطره انگیز «پیر فرزانه»
خواننده: بانو پریسا( فاطمه واعظی)
آهنگساز: استاد حسین علیزاده
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی«سوته دلان»(۱۳۵۲)
سبک: سنتی، فولک، کلاسیک
@renaissancetranslate
الا ای پیر فرزانه مکن عیبم ز میخانه
که من در ترک پیمانه دلی پیمان شکن دارم
خدا را ای رقیب امشب زمانی دیده بر هم نه
که من با لعل خاموشش نهانی صد سخن دارم
حضرت حافظ🌹
تصنیف بسیار زیبا و خاطره انگیز «پیر فرزانه»
خواننده: بانو پریسا( فاطمه واعظی)
آهنگساز: استاد حسین علیزاده
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی«سوته دلان»(۱۳۵۲)
سبک: سنتی، فولک، کلاسیک
@renaissancetranslate
❤1
#برگزیده
🍀آرامش خود را به هیچ چیز و هیچ کس وابسته نکن، تا همیشه آن را داشته باشی..!
🍀مرا ببخش اگر چیزی که برای تو ناچیز به نظر می رسد، اما برای من همه چیز است!
🍀همه ی چیزهای از دست رفته یک روز بر میگردند، اما درست وقتی که یاد می گیریم بدون آنها زندگی کنیم!
🍀آدم ها وقتی معنی حرفهایشان را می فهمند و متوجه رفتارهایشان می شوند که با کسی از جنس خودشان مواجه شوند.
🍀همه کورند ؛ تمام شهر. تمام مملکت! اگر کسی هم می بیند پیش خودش نگه می دارد و بروز نمی دهد.
«ژوزه ساراماگو»
نویسنده و متفکر پرتغالی
@renaissancetranslate
🍀آرامش خود را به هیچ چیز و هیچ کس وابسته نکن، تا همیشه آن را داشته باشی..!
🍀مرا ببخش اگر چیزی که برای تو ناچیز به نظر می رسد، اما برای من همه چیز است!
🍀همه ی چیزهای از دست رفته یک روز بر میگردند، اما درست وقتی که یاد می گیریم بدون آنها زندگی کنیم!
🍀آدم ها وقتی معنی حرفهایشان را می فهمند و متوجه رفتارهایشان می شوند که با کسی از جنس خودشان مواجه شوند.
🍀همه کورند ؛ تمام شهر. تمام مملکت! اگر کسی هم می بیند پیش خودش نگه می دارد و بروز نمی دهد.
«ژوزه ساراماگو»
نویسنده و متفکر پرتغالی
@renaissancetranslate
"هر «قدیسی» گذشته ای دارد و هر «گناه کاری» آینده ای، پس قضاوتم نکن! می دانم اگر قضاوت نادرستی در مورد شخصی انجام دهم، دنیا تمام تلاشش را می کند تا مرا در شرایط او قرار دهد؛ تنها به این دلیل که به من ثابت کند در تاریکی همه ی ما شبیه یکدیگریم.
«مردی که می خندد»
ویکتور هوگو
@renaissancetranslate
«مردی که می خندد»
ویکتور هوگو
@renaissancetranslate
Audio
ورژن اورجینال قطعه بسیار زیبا و به یاد ماندنی «صدای سکوت»
خواننده: پل سایمون
آلبوم: دفتر ترانه ها(۱۹۶۵)
سبک: راک، فولک
پنجمین ترانه برتر «راک» در فهرست پانصد ترانه ی برتر راک تمام دوران؛
مجله رولینگ استونز
@Renaissancetranslate
خواننده: پل سایمون
آلبوم: دفتر ترانه ها(۱۹۶۵)
سبک: راک، فولک
پنجمین ترانه برتر «راک» در فهرست پانصد ترانه ی برتر راک تمام دوران؛
مجله رولینگ استونز
@Renaissancetranslate
#تلنگر
صبح خبر را در روزنامه اطلاعات با لحن نقی معمولی خواندم:
«مگه میشه؟مگه داریم؟»
پایان‌نامه فوق‌لیسانس درباره خیار؛ نه دانشجو فرق «خیار غبن» با «خیار سالادی» را فهمید، نه استاد!
در یکی از دانشگاه‌های کشور پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد دانشجویی در رشته حقوق، به موضوع «خیارغبن» مربوط بوده.(خیار اصطلاحی حقوقی و به معنای اختیار است و خیار غبن برای اختیار فسخ معامله مصطلح است) در همان پایان‌نامه در صفحه انگلیسی تیتر و خلاصه پایان‌نامه از کلمه Cucumber استفاده شده که به معنای خیار سالاد(میوه) است!
کمی جستجو کردم و به این پایان‌نامه رسیدم. خروجی یکی از معتبرترین دانشگاه‌های کشور! احتمالاً نتیجه اعتماد به مترجم گوگل یا دارالترجمه سرکوچه! اما نباید یک نفر دقت می‌کرد؟ دانشجو؟ استاد راهنما؟ مشاور؟ داور؟
این تنها یک نمونه از کپی‌کاری ملی در دانشگاه‌هاست. جایی که بازار نیست و انتظار می‌رود دقت و صداقت بیشتری وجود داشته باشد!
این دانشجو تنها نیست و امیدوارم قربانی نشود اما وقت است به کاسبی پایان‌نامه و مقاله خاتمه داده شود.
وقتی «خیار»، پته علمی‌مان را روی آب می‌ریزد؟!
🖋احسان محمدی
@renaissancetranslate
صبح خبر را در روزنامه اطلاعات با لحن نقی معمولی خواندم:
«مگه میشه؟مگه داریم؟»
پایان‌نامه فوق‌لیسانس درباره خیار؛ نه دانشجو فرق «خیار غبن» با «خیار سالادی» را فهمید، نه استاد!
در یکی از دانشگاه‌های کشور پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد دانشجویی در رشته حقوق، به موضوع «خیارغبن» مربوط بوده.(خیار اصطلاحی حقوقی و به معنای اختیار است و خیار غبن برای اختیار فسخ معامله مصطلح است) در همان پایان‌نامه در صفحه انگلیسی تیتر و خلاصه پایان‌نامه از کلمه Cucumber استفاده شده که به معنای خیار سالاد(میوه) است!
کمی جستجو کردم و به این پایان‌نامه رسیدم. خروجی یکی از معتبرترین دانشگاه‌های کشور! احتمالاً نتیجه اعتماد به مترجم گوگل یا دارالترجمه سرکوچه! اما نباید یک نفر دقت می‌کرد؟ دانشجو؟ استاد راهنما؟ مشاور؟ داور؟
این تنها یک نمونه از کپی‌کاری ملی در دانشگاه‌هاست. جایی که بازار نیست و انتظار می‌رود دقت و صداقت بیشتری وجود داشته باشد!
این دانشجو تنها نیست و امیدوارم قربانی نشود اما وقت است به کاسبی پایان‌نامه و مقاله خاتمه داده شود.
وقتی «خیار»، پته علمی‌مان را روی آب می‌ریزد؟!
🖋احسان محمدی
@renaissancetranslate
گورکن نخستین: آن کیست که از بنّا و نجار و کشتی‌ساز محکم‌تر می‌سازد؟
گورکن دوم: آنکه چوبه‌دار می‌سازد. برای اینکه هزارنفر هم بالایش بروند، باز سرپاست!
نمایشنامه «هملت»
ویلیام شکسپیر
+نام اثر: "خلق یک شاهکار هنری قهرمانانه با اجساد بیگناهان!"؛ از مجموعه بزرگ فجایع جنگ(۱۸۲۰_۱۸۱۰) اثر فرانسیسکو گویا
@renaissancetranslate
گورکن دوم: آنکه چوبه‌دار می‌سازد. برای اینکه هزارنفر هم بالایش بروند، باز سرپاست!
نمایشنامه «هملت»
ویلیام شکسپیر
+نام اثر: "خلق یک شاهکار هنری قهرمانانه با اجساد بیگناهان!"؛ از مجموعه بزرگ فجایع جنگ(۱۸۲۰_۱۸۱۰) اثر فرانسیسکو گویا
@renaissancetranslate
قابیل و هابیل بعد از مرگ هابیل به هم رسیدند. داشتند از میان صحرا می گذشتند و همدیگر را از دور شناختند، چون هر دوشان خیلی قدبلند بودند. دو برادر روی زمین نشستند، آتش درست کردند و غذایی خوردند. هر دو ساکت نشستند، همانطور که آدم های خسته وقتی تاریکی فرا می رسد، ساکت می شوند. ستاره ای در آسمان درخشید، با این که هنوز اسمی به آن داده نشده بود. در نور آتش، قابیل بر پیشانی هابیل جای زخم سنگ را دید؛ لقمه نانی را که می خواست به دهان ببرد، انداخت و از برادرش طلب بخشایش کرد.
هابیل جواب داد:« این تو بودی که مرا کشتی یا من تو را کشتم؟ دیگر به خاطر نمی آورم؛ فعلاً که در این جا با هم هستیم، درست مثل سابق.»
قابیل گفت:« اکنون می دانم که واقعاً مرا بخشیده ای، زیرا فراموش کردن،بخشیدن است. من هم سعی می کنم فراموش کنم.»
هابیل به آرامی گفت:« آری، تا وقتی پشیمانی باقی است، گناه هم باقی می ماند.»
( در ستایش تاریکی | نویسنده: خورخه لوئیس بورخس | ترجمه: مانی صالحی علامه؛ انتشارات کتاب پارسه)
@renaissancetranslate
+نقاشی: "عدالت و ستاندن انتقام الهی از قابیل"(۱۸۰۵)
نقاش: پی یر پل پرودون
@renaissancetranslate
هابیل جواب داد:« این تو بودی که مرا کشتی یا من تو را کشتم؟ دیگر به خاطر نمی آورم؛ فعلاً که در این جا با هم هستیم، درست مثل سابق.»
قابیل گفت:« اکنون می دانم که واقعاً مرا بخشیده ای، زیرا فراموش کردن،بخشیدن است. من هم سعی می کنم فراموش کنم.»
هابیل به آرامی گفت:« آری، تا وقتی پشیمانی باقی است، گناه هم باقی می ماند.»
( در ستایش تاریکی | نویسنده: خورخه لوئیس بورخس | ترجمه: مانی صالحی علامه؛ انتشارات کتاب پارسه)
@renaissancetranslate
+نقاشی: "عدالت و ستاندن انتقام الهی از قابیل"(۱۸۰۵)
نقاش: پی یر پل پرودون
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
موسیقی واپسین شب
بخش پایانی بسیار زیبای اپرای مشهور «دستبرد از حرمسرا»(۱۷۸۱) k 381
برگرفته از فیلم سینمایی «آمادئوس»(۱۹۸۴) به کارگردانی میلوش فورمن
آهنگساز: ولفگانگ آمادئوس موتسارت
سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate
بخش پایانی بسیار زیبای اپرای مشهور «دستبرد از حرمسرا»(۱۷۸۱) k 381
برگرفته از فیلم سینمایی «آمادئوس»(۱۹۸۴) به کارگردانی میلوش فورمن
آهنگساز: ولفگانگ آمادئوس موتسارت
سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate
با یک اثر هنری چنان رفتار کنید که با شهریاران رفتار می‌کنید. بگذارید نخست او با شما آغاز سخن کند.
«آرتور شوپنهاور»
@renaissancetranslate
«آرتور شوپنهاور»
@renaissancetranslate
#دیالوگ_برگزیده
و انسان تنها نشسته بود، غرقه در اندوه. حیوانات نزدیکش نشستند و گفتند: "ما دوست نداریم تو را این‌گونه غمگین ببینیم. هرچیز که آرزو داری از ما بخواه." انسان گفت: "می‌خواهم تیزبین باشم." کرکس جواب داد: "بینایی من مال تو." انسان گفت: "می‌خواهم قوی‌دست باشم." پلنگ گفت: "مانند من قدرتمند خواهی شد." انسان گفت: "می‌خواهم اسرار زمین را بدانم." مار گفت: "نشانت خواهم داد." و سپس تمام حیوانات هرچه داشتند به او دادند. وقتی انسان همه چیز را گرفت و رفت، جغد به بقیه گفت: "انسان خیلی چیزها می‌داند و قادر است کارهای زیادی انجام دهد. حالا من می‌ترسم!" گوزن گفت: "ولی انسان هرچه را آرزو داشت، یافت. اکنون اندوه او پایان می‌یابد." اما جغد جواب داد: "نه. حفره‌ای درون انسان دیدم. آنقدر عمیق که کسی را یارای پر کردن آن نیست. آن‌چه او را اندوهگین می‌سازد همین است و آن‌چه باعث خواسته‌های او می‌شود نیز همین است. او خواهد گرفت و خواهد گرفت... تا روزی هستی می‌گوید: من تمام شده‌ام و دیگر چیزی ندارم پیشکش کنم!"
«آپوکالیپتو»(۲۰۰۶)
مل گیبسون
@renaissancetranslate
و انسان تنها نشسته بود، غرقه در اندوه. حیوانات نزدیکش نشستند و گفتند: "ما دوست نداریم تو را این‌گونه غمگین ببینیم. هرچیز که آرزو داری از ما بخواه." انسان گفت: "می‌خواهم تیزبین باشم." کرکس جواب داد: "بینایی من مال تو." انسان گفت: "می‌خواهم قوی‌دست باشم." پلنگ گفت: "مانند من قدرتمند خواهی شد." انسان گفت: "می‌خواهم اسرار زمین را بدانم." مار گفت: "نشانت خواهم داد." و سپس تمام حیوانات هرچه داشتند به او دادند. وقتی انسان همه چیز را گرفت و رفت، جغد به بقیه گفت: "انسان خیلی چیزها می‌داند و قادر است کارهای زیادی انجام دهد. حالا من می‌ترسم!" گوزن گفت: "ولی انسان هرچه را آرزو داشت، یافت. اکنون اندوه او پایان می‌یابد." اما جغد جواب داد: "نه. حفره‌ای درون انسان دیدم. آنقدر عمیق که کسی را یارای پر کردن آن نیست. آن‌چه او را اندوهگین می‌سازد همین است و آن‌چه باعث خواسته‌های او می‌شود نیز همین است. او خواهد گرفت و خواهد گرفت... تا روزی هستی می‌گوید: من تمام شده‌ام و دیگر چیزی ندارم پیشکش کنم!"
«آپوکالیپتو»(۲۰۰۶)
مل گیبسون
@renaissancetranslate
دیدگاه گورخری در روانشناسی:
یعنی آدمها را مجموعه ای از ویژگی‌های بد و خوب بدانیم،
هیچ‌کس بد مطلق و یا خوب مطلق نیست
باهم بودن را بیاموزیم نه دربرابر هم بودن ما در حدی نیستیم که راجع به کسی قضاوت کنیم.
از گورخری پرسیدم :
تو سفیدی، راه راه سیاه داری یا اینکه سیاهی، راه راه سفید داری؟
گورخر به جای جواب دادن پرسید:
تو خوبی فقط عادت های بد داری،
یا بدی و چندتا عادت خوب داری؟!
ساکتی بعضی وقت ها شلوغ می کنی،
یا شیطونی و بعضی وقتها ساکت میشی؟
ذاتا خوشحالی بعضی روزها ناراحتی،
یا ذاتا افسرده‌ای و بعضی روزها خوشحالی؟
لباس هات تمیزن فقط پیراهنت کثیفه،
یا کثیفن و شلوارت تمیزه ؟!
و من دیگه هیچ وقت از گورخرها درباره ی راه راهاشون چیزی نپرسیدم!
«شل سیلور استاین»
@renaissancetranslate
یعنی آدمها را مجموعه ای از ویژگی‌های بد و خوب بدانیم،
هیچ‌کس بد مطلق و یا خوب مطلق نیست
باهم بودن را بیاموزیم نه دربرابر هم بودن ما در حدی نیستیم که راجع به کسی قضاوت کنیم.
از گورخری پرسیدم :
تو سفیدی، راه راه سیاه داری یا اینکه سیاهی، راه راه سفید داری؟
گورخر به جای جواب دادن پرسید:
تو خوبی فقط عادت های بد داری،
یا بدی و چندتا عادت خوب داری؟!
ساکتی بعضی وقت ها شلوغ می کنی،
یا شیطونی و بعضی وقتها ساکت میشی؟
ذاتا خوشحالی بعضی روزها ناراحتی،
یا ذاتا افسرده‌ای و بعضی روزها خوشحالی؟
لباس هات تمیزن فقط پیراهنت کثیفه،
یا کثیفن و شلوارت تمیزه ؟!
و من دیگه هیچ وقت از گورخرها درباره ی راه راهاشون چیزی نپرسیدم!
«شل سیلور استاین»
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
نویسنده های بزرگ یا حکم شوهر را دارند یا معشوق را. بعضی هایشان فضیلتهای ماندگار یک شوهر را دارند: «قابل اتکا، قابل فهم، سخاوتمند و نجیب هستند». نویسنده های دیگری هم هستند که آدم در وجودشان موهبت های یک معشوق را می بیند، موهبتهایی که مربوط به طبع شان می شود نه به خوبی های اخلاقی. زنها مشهورند به اینکه به بهای لبریز شدن از هیجان و احساسات شدید، با خصوصیت هایی از معشوقشان کنار می آیند_«دمدمی مزاجی، خودخواهی، اطمینان ناپذیری، سنگدلی»؛ خصوصیاتی که هیچوقت در رفتار و کردار شوهرشان تاب نمی آورند. به همین ترتیب، خواننده ها هم حاضرند با غیر قابل فهم بودن وسواس ها، حقیقت های دردناک، دروغها و یا دستور زبان معیوب نویسنده بسازند_اگر در قبالش نویسنده بهشان اجازه بدهد از عواطفی نایاب و احساساتی خطرناک لذت ببرند.
در هنر هم مثل زندگی٬ هر دوی این ها لازم است، هم شوهر و هم معشوق؛ چقدر حیف که آدم مجبور بشود یکی شان را انتخاب کند.
در حوزه هنر هم اوضاع مثل زندگی است: معشوق معمولاً باید جایگاه دوم را داشته باشد. در دوره های درخشان ادبيات، تعداد شوهرها بیشتر از معشوق ها بوده؛ مرادم از دوره های درخشان ادبیات یعنی تمام دوره ها غیر از دوره ی خودمان. منبع الهام ادبیات مدرن، انحراف است. امروزه داستانها مملو از عاشقان دیوانه، تجاوزگران سرخوش و پسران اخته اند_اما از شوهرها چندان خبری نیست. شوهرها بدصفت شده اند، همه شان می خواهند معشوق باشند. حتی نویسنده ی شوهر مآب و ثابت قدمی چون «توماس مان» هم از تردیدش درباره فضیلت در عذاب بود و در قالب ستیز بین بورژوا و هنرمند تا ابد درباره ی این مسئله قلم‌فرسایی کرد. اما بیشتر نویسنده های مدرن حتی مسئله «مان» را هم به رسمیت نمی‌شناسند. هر نویسنده و هر کدام از جنبش های ادبی در رقابت با اسلافشان به نمایش بزرگی از طبع ها، وسواس ها و یکه تازی ها رو می آورند. ادبیات مدرن نابغه های
مجنون زیاد دارد. پس عجیب نیست وقتی یک نویسنده به شدت مستعد، که البته استعدادش قطعاً در حد نبوغ نیست، این میان قد علم می کند و مسئولیت های سلامت عقل را جسورانه به دوش می کشد، باید به خاطر چیزهایی فراتر از فضیلت های ادبی صِرفش مورد تحسین قرار گیرد.
@renaissancetranslate
بله، البته که منظورم آلبر کاموست، شوهر ایده آل ادب معاصر. او به خاطر معاصر بودنش چاره ای نداشت جز اینکه با مضمون های این مجانین سر و کله بزند: «خودکشی، فقدان عواطف، گناه، وحشت مطلق». ولی این کار را با چنان حال و هوای خاصی از معقولیت سنجیدگی، آسودگی و بی طرفی موقرانه ای انجام می دهد که تکلیفش از بقیه جدا می شود. بنایش را می گذارد روی پیش فرض های یک نیهیلیسم عامه پسند و خواننده را تنها به مدد لحن و صدای آرام و با طُمأنینه اش_به نتیجه گیری های اومانیستی و انسان دوستانه ای می رساند که به هیچ وجه در محدوده پیش فرض هایش نیست. این جهش غیر منطقی از روی ورطه نیهیلیسم همان عطيه ای است که خوانندگان به خاطرش از کامو سپاسگزارند. به همین دلیل هم بوده که احساسات و عواطفی واقعی را در وجود خوانندگانش بیدار می کند. کافکا ترحم و وحشت را بر می انگیزد، جویس تحسین را، پروست و ژید احترام را، اما هیچ نویسنده مدرنی به خاطرم نمی آید که عشق را برانگیخته باشد، غیر از کامو. مرگ او در ۱۹۶۰ برای کل دنیای ادبیات به ضایعه ای شخصی می مانست.
(علیه تفسیر: یادداشت های آلبر کامو | نویسنده: سوزان سانتاگ | ترجمه: احسان کیانی خواه؛ نشر حرفه نویسنده )
@renaissancetranslate
در هنر هم مثل زندگی٬ هر دوی این ها لازم است، هم شوهر و هم معشوق؛ چقدر حیف که آدم مجبور بشود یکی شان را انتخاب کند.
در حوزه هنر هم اوضاع مثل زندگی است: معشوق معمولاً باید جایگاه دوم را داشته باشد. در دوره های درخشان ادبيات، تعداد شوهرها بیشتر از معشوق ها بوده؛ مرادم از دوره های درخشان ادبیات یعنی تمام دوره ها غیر از دوره ی خودمان. منبع الهام ادبیات مدرن، انحراف است. امروزه داستانها مملو از عاشقان دیوانه، تجاوزگران سرخوش و پسران اخته اند_اما از شوهرها چندان خبری نیست. شوهرها بدصفت شده اند، همه شان می خواهند معشوق باشند. حتی نویسنده ی شوهر مآب و ثابت قدمی چون «توماس مان» هم از تردیدش درباره فضیلت در عذاب بود و در قالب ستیز بین بورژوا و هنرمند تا ابد درباره ی این مسئله قلم‌فرسایی کرد. اما بیشتر نویسنده های مدرن حتی مسئله «مان» را هم به رسمیت نمی‌شناسند. هر نویسنده و هر کدام از جنبش های ادبی در رقابت با اسلافشان به نمایش بزرگی از طبع ها، وسواس ها و یکه تازی ها رو می آورند. ادبیات مدرن نابغه های
مجنون زیاد دارد. پس عجیب نیست وقتی یک نویسنده به شدت مستعد، که البته استعدادش قطعاً در حد نبوغ نیست، این میان قد علم می کند و مسئولیت های سلامت عقل را جسورانه به دوش می کشد، باید به خاطر چیزهایی فراتر از فضیلت های ادبی صِرفش مورد تحسین قرار گیرد.
@renaissancetranslate
بله، البته که منظورم آلبر کاموست، شوهر ایده آل ادب معاصر. او به خاطر معاصر بودنش چاره ای نداشت جز اینکه با مضمون های این مجانین سر و کله بزند: «خودکشی، فقدان عواطف، گناه، وحشت مطلق». ولی این کار را با چنان حال و هوای خاصی از معقولیت سنجیدگی، آسودگی و بی طرفی موقرانه ای انجام می دهد که تکلیفش از بقیه جدا می شود. بنایش را می گذارد روی پیش فرض های یک نیهیلیسم عامه پسند و خواننده را تنها به مدد لحن و صدای آرام و با طُمأنینه اش_به نتیجه گیری های اومانیستی و انسان دوستانه ای می رساند که به هیچ وجه در محدوده پیش فرض هایش نیست. این جهش غیر منطقی از روی ورطه نیهیلیسم همان عطيه ای است که خوانندگان به خاطرش از کامو سپاسگزارند. به همین دلیل هم بوده که احساسات و عواطفی واقعی را در وجود خوانندگانش بیدار می کند. کافکا ترحم و وحشت را بر می انگیزد، جویس تحسین را، پروست و ژید احترام را، اما هیچ نویسنده مدرنی به خاطرم نمی آید که عشق را برانگیخته باشد، غیر از کامو. مرگ او در ۱۹۶۰ برای کل دنیای ادبیات به ضایعه ای شخصی می مانست.
(علیه تفسیر: یادداشت های آلبر کامو | نویسنده: سوزان سانتاگ | ترجمه: احسان کیانی خواه؛ نشر حرفه نویسنده )
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
زمانه ی ما بی تردید عصر «نهایت» ها است. چون با تهدید مدامِ دو عاقبتی روزگار می‌گذرانیم که به یک اندازه هولناک اند و در عین حال متضاد هم به نظر می آیند:
"ابتذال پایان ناپذیر" و "وحشت غیرقابل تصور".
«سوزان سانتاگ»؛
فیلسوف و نویسنده آمریکایی
@renaissancetranslate
"ابتذال پایان ناپذیر" و "وحشت غیرقابل تصور".
«سوزان سانتاگ»؛
فیلسوف و نویسنده آمریکایی
@renaissancetranslate
Audio
موسیقی واپسین شب
قطعه مشهور و شنیدنی «ملکه رستگاری» اثر آنتونیو ویوالدی/ RV 616
اجرا: ارکستر فیلارمونیک آمستردام به رهبری جیمز بومن(۲۰۱۶)
سبک: باروک، کلاسیک
@renaissancetranslate
قطعه مشهور و شنیدنی «ملکه رستگاری» اثر آنتونیو ویوالدی/ RV 616
اجرا: ارکستر فیلارمونیک آمستردام به رهبری جیمز بومن(۲۰۱۶)
سبک: باروک، کلاسیک
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
طنز واپسین شب
شوخی با برنامه عروسکی
Kermit the frog
در بی بی سی
و بازخوانی ترانه مشهور
"mahna mahnam"
London
2016 sep
@renaissancetranslate
شوخی با برنامه عروسکی
Kermit the frog
در بی بی سی
و بازخوانی ترانه مشهور
"mahna mahnam"
London
2016 sep
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
دیدار با شکنجه‌گر «ساواک»
یکی از کارمندان ساواک به نام «علی‌اکبر دهقانی» (با نام‌های مستعار طالبی، محمودی، بهرنگ) پس از ۴۰ سال به ایران بازمی‌گردد و توسط یک تیم مستندساز قانع می‌شود با زندانیانی که آنها را شکنجه کرده است روبه‌رو شود.
مستند «پرسنل اداره سوم»(۱۳۹۶) به کارگردانی ایمان گودرزی، روایتی است از دیدار با این شکنجه‌گر که گفته شده هم‌اکنون در حال نوشتن خاطرات خود از سال‌های عضویتش در ساواک است.
صحنه های دیدار زندانیان و زندانبان سابق تکان دهنده، قابل تأمل و گاه غیرقابل تحمل هستند...
تاریخ تکرار می شود، زنده می شود. ما در حال ساختن و نوشتن تاریخ هستیم، مراقب رفتار و اعمالمان باشیم!
(برگرفته از کانال تلگرامی علوم اجتماعی، مسائل روز)
@renaissancetranslate
یکی از کارمندان ساواک به نام «علی‌اکبر دهقانی» (با نام‌های مستعار طالبی، محمودی، بهرنگ) پس از ۴۰ سال به ایران بازمی‌گردد و توسط یک تیم مستندساز قانع می‌شود با زندانیانی که آنها را شکنجه کرده است روبه‌رو شود.
مستند «پرسنل اداره سوم»(۱۳۹۶) به کارگردانی ایمان گودرزی، روایتی است از دیدار با این شکنجه‌گر که گفته شده هم‌اکنون در حال نوشتن خاطرات خود از سال‌های عضویتش در ساواک است.
صحنه های دیدار زندانیان و زندانبان سابق تکان دهنده، قابل تأمل و گاه غیرقابل تحمل هستند...
تاریخ تکرار می شود، زنده می شود. ما در حال ساختن و نوشتن تاریخ هستیم، مراقب رفتار و اعمالمان باشیم!
(برگرفته از کانال تلگرامی علوم اجتماعی، مسائل روز)
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
"نخستین بار که فیلم
"Eyes Wide Shut" (1999)
را دیدم، ارتباطی با آن برقرار نکردم. اما پس از تماشای دوباره فیلم، متوجه شدم که با دستاوردی خارق‌العاده روبه‌رو هستم.
متاسفانه استنلی کوبریک پیش از اتمام موسیقی متن درگذشت. با این وجود استودیو به‌خوبی از عهده تکمیل فیلم برآمد. این فیلم از نقاط ضعف بسیار بسیار کوچک و سطحی که تقریبا فنی به حساب می‌آیند، رنج می‌برد؛ و من کاملا مطمئن هستم که خود کوبریک آنها را برطرف می‌کرد.
اگر این فرصت را داشتم که از استنلی کوبریک یک سوال بپرسم، من دوست داشتم بدانم او چطور «چشمان کاملا بسته» را به پایان می‌رساند."
«کریستوفر نولان»
@renaissancetranslate
پی نوشت: از این فیلم با عنوان وصیت نامه «هنری_اخلاقی» استنلی کوبریک فقید یاد می‌شود و از کریستوفر نولان با نام جانشین به حق این کارگردان بزرگ در تاریخ سینما؛ اما جالب آنکه تا پیش از این که کریستوفر نولان شهرتی برای خود بهم زند، منتقدین از «ام.نایت شیامالان» با عنوان کوبریک جوان یاد می‌کردند!
✍رضی‌الدین طبیب
@renaissancetranslate
"Eyes Wide Shut" (1999)
را دیدم، ارتباطی با آن برقرار نکردم. اما پس از تماشای دوباره فیلم، متوجه شدم که با دستاوردی خارق‌العاده روبه‌رو هستم.
متاسفانه استنلی کوبریک پیش از اتمام موسیقی متن درگذشت. با این وجود استودیو به‌خوبی از عهده تکمیل فیلم برآمد. این فیلم از نقاط ضعف بسیار بسیار کوچک و سطحی که تقریبا فنی به حساب می‌آیند، رنج می‌برد؛ و من کاملا مطمئن هستم که خود کوبریک آنها را برطرف می‌کرد.
اگر این فرصت را داشتم که از استنلی کوبریک یک سوال بپرسم، من دوست داشتم بدانم او چطور «چشمان کاملا بسته» را به پایان می‌رساند."
«کریستوفر نولان»
@renaissancetranslate
پی نوشت: از این فیلم با عنوان وصیت نامه «هنری_اخلاقی» استنلی کوبریک فقید یاد می‌شود و از کریستوفر نولان با نام جانشین به حق این کارگردان بزرگ در تاریخ سینما؛ اما جالب آنکه تا پیش از این که کریستوفر نولان شهرتی برای خود بهم زند، منتقدین از «ام.نایت شیامالان» با عنوان کوبریک جوان یاد می‌کردند!
✍رضی‌الدین طبیب
@renaissancetranslate