#تلنگر

صبح خبر را در روزنامه اطلاعات با لحن نقی معمولی خواندم‌:

«مگه میشه؟مگه داریم؟»


پایان‌نامه فوق‌لیسانس درباره خیار؛ نه دانشجو فرق «خیار غبن» با «خیار سالادی» را فهمید، نه استاد!

در یکی از دانشگاه‌های کشور پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد دانشجویی در رشته حقوق، به موضوع «خیارغبن» مربوط بوده.(خیار اصطلاحی حقوقی و به معنای اختیار است و خیار غبن برای اختیار فسخ معامله مصطلح است) در همان پایان‌نامه در صفحه انگلیسی تیتر و خلاصه پایان‌نامه از کلمه Cucumber استفاده شده که به معنای خیار سالاد(میوه) است!

کمی جستجو کردم و به این پایان‌نامه رسیدم. خروجی یکی از معتبرترین دانشگاه‌های کشور! احتمالاً نتیجه اعتماد به مترجم گوگل یا دارالترجمه سرکوچه! اما نباید یک نفر دقت می‌کرد؟ دانشجو؟ استاد راهنما؟ مشاور؟ داور؟

این تنها یک نمونه از کپی‌کاری ملی در دانشگاه‌هاست. جایی که بازار نیست و انتظار می‌رود دقت و صداقت بیشتری وجود داشته باشد!

این دانشجو تنها نیست و امیدوارم قربانی نشود اما وقت است به کاسبی پایان‌نامه و مقاله خاتمه داده شود.



وقتی «خیار»، پته علمی‌مان را روی آب می‌ریزد؟!

🖋احسان محمدی
@renaissancetranslate

‏گورکن نخستین: آن کیست که از بنّا و نجار و کشتی‌ساز محکم‌تر می‌سازد؟

گورکن دوم: آن‌که چوبه‌دار می‌سازد. برای این‌که هزارنفر هم بالایش بروند، باز سرپاست!



نمایشنامه «هملت»
ویلیام شکسپیر



+نام اثر: "خلق یک شاهکار هنری قهرمانانه با اجساد بیگناهان!"؛ از مجموعه بزرگ فجایع جنگ(۱۸۲۰_۱۸۱۰) اثر فرانسیسکو گویا
@renaissancetranslate

قابیل و هابیل بعد از مرگ هابیل به هم رسیدند. داشتند از میان صحرا می گذشتند و همدیگر را از دور شناختند، چون هر دوشان خیلی قدبلند بودند. دو برادر روی زمین نشستند، آتش درست کردند و غذایی خوردند. هر دو ساکت نشستند، همانطور که آدم های خسته وقتی تاریکی فرا می رسد، ساکت می شوند. ستاره ای در آسمان درخشید، با این که هنوز اسمی به آن داده نشده بود. در نور آتش، قابیل بر پیشانی هابیل جای زخم سنگ را دید؛ لقمه نانی را که می خواست به دهان ببرد، انداخت و از برادرش طلب بخشایش کرد.
هابیل جواب داد:« این تو بودی که مرا کشتی یا من تو را کشتم؟ دیگر به خاطر نمی آورم؛ فعلاً که در این جا با هم هستیم، درست مثل سابق.»

قابیل گفت:« اکنون می دانم که واقعاً مرا بخشیده ای، زیرا فراموش کردن،بخشیدن است. من هم سعی می کنم فراموش کنم.»

هابیل به آرامی گفت:« آری، تا وقتی پشیمانی باقی است، گناه هم باقی می ماند.»






( در ستایش تاریکی | نویسنده: خورخه لوئیس بورخس | ترجمه: مانی صالحی علامه؛ انتشارات کتاب پارسه)
@renaissancetranslate

+نقاشی: "عدالت و ستاندن انتقام الهی از قابیل"(۱۸۰۵)

نقاش: پی یر پل پرودون
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


بخش پایانی بسیار زیبای اپرای مشهور «دستبرد از حرمسرا»(۱۷۸۱) k 381

برگرفته از فیلم سینمایی «آمادئوس»(۱۹۸۴) به کارگردانی میلوش فورمن

آهنگساز: ولفگانگ آمادئوس موتسارت

سبک: کلاسیک، ساندترک
@renaissancetranslate

با یک اثر هنری چنان رفتار کنید که با شهریاران رفتار می‌کنید. بگذارید نخست او با شما آغاز سخن کند.



«آرتور شوپنهاور»
@renaissancetranslate

#دیالوگ_برگزیده



و انسان تنها نشسته بود، غرقه در اندوه. حیوانات نزدیکش نشستند و گفتند: "ما دوست نداریم تو را این‌گونه غمگین ببینیم. هرچیز که آرزو داری از ما بخواه." انسان گفت: "می‌خواهم تیزبین باشم." کرکس جواب داد: "بینایی من مال تو." انسان گفت: "می‌خواهم قوی‌دست باشم." پلنگ گفت: "مانند من قدرتمند خواهی شد." انسان گفت: "می‌خواهم اسرار زمین را بدانم." مار گفت: "نشانت خواهم داد." و سپس تمام حیوانات هرچه داشتند به او دادند. وقتی انسان همه چیز را گرفت و رفت، جغد به بقیه گفت: "انسان خیلی چیزها می‌داند و قادر است کارهای زیادی انجام دهد. حالا من می‌ترسم!" گوزن گفت: "ولی انسان هرچه را آرزو داشت، یافت. اکنون اندوه او پایان می‌یابد." اما جغد جواب داد: "نه. حفره‌ای درون انسان دیدم. آنقدر عمیق که کسی را یارای پر کردن آن نیست. آن‌چه او را اندوهگین می‌سازد همین است و آن‌چه باعث خواسته‌های او می‌شود نیز همین است. او خواهد گرفت و خواهد گرفت... تا روزی هستی می‌گوید: من تمام شده‌ام و دیگر چیزی ندارم پیشکش کنم!"




«آپوکالیپتو»(۲۰۰۶)
مل گیبسون
@renaissancetranslate

دیدگاه گورخری در روانشناسی:


یعنی آدمها را مجموعه ای از ویژگی‌های بد و خوب بدانیم،
هیچ‌کس بد مطلق و یا خوب مطلق نیست
باهم بودن را بیاموزیم نه دربرابر هم بودن ما در حدی نیستیم که راجع به کسی قضاوت کنیم.

از گورخری پرسیدم :
تو سفیدی، راه راه سیاه داری یا اینکه سیاهی، راه راه سفید داری؟

گورخر به جای جواب دادن پرسید:
تو خوبی فقط عادت های بد داری،
یا بدی و چندتا عادت خوب داری؟!
ساکتی بعضی وقت ها شلوغ می کنی،
یا شیطونی و بعضی وقتها ساکت میشی؟
ذاتا خوشحالی بعضی روزها ناراحتی،
یا ذاتا افسرده‌ای و بعضی روزها خوشحالی؟
لباس هات تمیزن فقط پیراهنت کثیفه،
یا کثیفن و شلوارت تمیزه ؟!

و من دیگه هیچ وقت از گورخرها درباره ی راه راهاشون چیزی نپرسیدم!



«شل سیلور استاین»
@renaissancetranslate

‍ نویسنده های بزرگ یا حکم شوهر را دارند یا معشوق را. بعضی هایشان فضیلتهای ماندگار یک شوهر را دارند: «قابل اتکا، قابل فهم، سخاوتمند و نجیب هستند». نویسنده های دیگری هم هستند که آدم در وجودشان موهبت های یک معشوق را می بیند، موهبتهایی که مربوط به طبع شان می شود نه به خوبی های اخلاقی. زنها مشهورند به اینکه به بهای لبریز شدن از هیجان و احساسات شدید، با خصوصیت هایی از معشوقشان کنار می آیند_«دمدمی مزاجی، خودخواهی، اطمینان ناپذیری، سنگدلی»؛ خصوصیاتی که هیچوقت در رفتار و کردار شوهرشان تاب نمی آورند. به همین ترتیب، خواننده ها هم حاضرند با غیر قابل فهم بودن وسواس ها، حقیقت های دردناک، دروغها و یا دستور زبان معیوب نویسنده بسازند_اگر در قبالش نویسنده بهشان اجازه بدهد از عواطفی نایاب و احساساتی خطرناک لذت ببرند.
در هنر هم مثل زندگی٬ هر دوی این ها لازم است، هم شوهر و هم معشوق؛ چقدر حیف که آدم مجبور بشود یکی شان را انتخاب کند.
در حوزه هنر هم اوضاع مثل زندگی است: معشوق معمولاً باید جایگاه دوم را داشته باشد. در دوره های درخشان ادبيات، تعداد شوهرها بیشتر از معشوق ها بوده؛ مرادم از دوره های درخشان ادبیات یعنی تمام دوره ها غیر از دوره ی خودمان. منبع الهام ادبیات مدرن، انحراف است. امروزه داستانها مملو از عاشقان دیوانه، تجاوزگران سرخوش و پسران اخته اند_اما از شوهرها چندان خبری نیست. شوهرها بدصفت شده اند، همه شان می خواهند معشوق باشند. حتی نویسنده ی شوهر مآب و ثابت قدمی چون «توماس مان» هم از تردیدش درباره فضیلت در عذاب بود و در قالب ستیز بین بورژوا و هنرمند تا ابد درباره ی این مسئله قلم‌فرسایی کرد. اما بیشتر نویسنده های مدرن حتی مسئله «مان» را هم به رسمیت نمی‌شناسند. هر نویسنده و هر کدام از جنبش های ادبی در رقابت با اسلافشان به نمایش بزرگی از طبع ها، وسواس ها و یکه تازی ها رو می آورند. ادبیات مدرن نابغه های
مجنون زیاد دارد. پس عجیب نیست وقتی یک نویسنده به شدت مستعد، که البته استعدادش قطعاً در حد نبوغ نیست، این میان قد علم می کند و مسئولیت های سلامت عقل را جسورانه به دوش می کشد، باید به خاطر چیزهایی فراتر از فضیلت های ادبی صِرفش مورد تحسین قرار گیرد.
@renaissancetranslate
بله، البته که منظورم آلبر کاموست، شوهر ایده آل ادب معاصر. او به خاطر معاصر بودنش چاره ای نداشت جز اینکه با مضمون های این مجانین سر و کله بزند: «خودکشی، فقدان عواطف، گناه، وحشت مطلق». ولی این کار را با چنان حال و هوای خاصی از معقولیت سنجیدگی، آسودگی و بی طرفی موقرانه ای انجام می دهد که تکلیفش از بقیه جدا می شود. بنایش را می گذارد روی پیش فرض های یک نیهیلیسم عامه پسند و خواننده را تنها به مدد لحن و صدای آرام و با طُمأنینه اش_به نتیجه گیری های اومانیستی و انسان دوستانه ای می رساند که به هیچ وجه در محدوده پیش فرض هایش نیست. این جهش غیر منطقی از روی ورطه نیهیلیسم همان عطيه ای است که خوانندگان به خاطرش از کامو سپاسگزارند. به همین دلیل هم بوده که احساسات و عواطفی واقعی را در وجود خوانندگانش بیدار می کند. کافکا ترحم و وحشت را بر می انگیزد، جویس تحسین را، پروست و ژید احترام را، اما هیچ نویسنده مدرنی به خاطرم نمی آید که عشق را برانگیخته باشد، غیر از کامو. مرگ او در ۱۹۶۰ برای کل دنیای ادبیات به ضایعه ای شخصی می مانست.





(علیه تفسیر: یادداشت های آلبر کامو | نویسنده: سوزان سانتاگ | ترجمه: احسان کیانی خواه؛ نشر حرفه نویسنده )
@renaissancetranslate

زمانه ی ما بی تردید عصر «نهایت» ها است. چون با تهدید مدامِ دو عاقبتی روزگار می‌گذرانیم که به یک اندازه هولناک اند و در عین حال متضاد هم به نظر می آیند:

"ابتذال پایان ناپذیر" و "وحشت غیرقابل تصور".




«سوزان سانتاگ»؛
فیلسوف و نویسنده آمریکایی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه مشهور و شنیدنی «ملکه رستگاری» اثر آنتونیو ویوالدی/ RV 616

اجرا: ارکستر فیلارمونیک آمستردام به رهبری جیمز بومن(۲۰۱۶)

سبک: باروک، کلاسیک
@renaissancetranslate

طنز واپسین شب


شوخی با برنامه عروسکی
Kermit the frog
در بی بی سی
و بازخوانی ترانه مشهور
"mahna mahnam"

London
2016 sep


@renaissancetranslate

دیدار با شکنجه‌گر «ساواک»


یکی از کارمندان ساواک به نام «علی‌اکبر دهقانی» (با نام‌های مستعار طالبی، محمودی، بهرنگ) پس از ۴۰ سال به ایران بازمی‌گردد و توسط یک تیم مستندساز قانع می‌شود با زندانیانی که آنها را شکنجه کرده است روبه‌رو شود.

مستند «پرسنل اداره سوم»(۱۳۹۶) به کارگردانی ایمان گودرزی، روایتی است از دیدار با این شکنجه‌گر که گفته شده هم‌اکنون در حال نوشتن خاطرات خود از سال‌های عضویتش در ساواک است.

صحنه های دیدار زندانیان و زندانبان سابق تکان دهنده، قابل تأمل و گاه غیرقابل تحمل هستند...

تاریخ تکرار می شود، زنده می شود. ما در حال ساختن و نوشتن تاریخ هستیم، مراقب رفتار و اعمالمان باشیم!


(برگرفته از کانال تلگرامی علوم اجتماعی، مسائل روز)
@renaissancetranslate

"نخستین بار که فیلم
"Eyes Wide Shut" (1999)
را دیدم، ارتباطی با آن برقرار نکردم. اما پس از تماشای دوباره فیلم، متوجه شدم که با دستاوردی خارق‌العاده روبه‌رو هستم.
متاسفانه استنلی کوبریک پیش از اتمام موسیقی متن درگذشت. با این وجود استودیو به‌خوبی از عهده‌ تکمیل فیلم برآمد. این فیلم از نقاط ضعف بسیار بسیار کوچک و سطحی که تقریبا فنی به حساب می‌آیند، رنج می‌برد؛ و من کاملا مطمئن هستم که خود کوبریک آن‌ها را برطرف می‌کرد.
اگر این فرصت را داشتم که از استنلی کوبریک یک سوال بپرسم، من دوست داشتم بدانم او چطور «چشمان کاملا بسته» را به پایان می‌رساند."


«کریستوفر نولان»
@renaissancetranslate

پی نوشت: از این فیلم با عنوان وصیت نامه «هنری_اخلاقی» استنلی کوبریک فقید یاد می‌شود و از کریستوفر نولان با نام جانشین به حق این کارگردان بزرگ در تاریخ سینما؛ اما جالب آنکه تا پیش از این که کریستوفر نولان شهرتی برای خود بهم زند، منتقدین از «ام.نایت شیامالان» با عنوان کوبریک جوان یاد می‌کردند!


✍رضی‌الدین طبیب
@renaissancetranslate

جامعه ای که در انتخاب «حاکم» نقشی ندارد، از اهرم های سیاسی لازم برای خلع حاکم نیز برخوردار نیست، تنها کاری که مردم در چنین جامعه ای می کنند لعن و نفرین کردن است و اگر جامعه ای قبیله ای یا دینی باشد، این مسئولیت را به عهده ی خداوند می گذارند.



«جامعه شناسی خودکامگی
علی رضاقلی
@renaissancetranslate

🍀برخی از آمارهای منتشر شده در ماههای اخیر نشان می دهد که میزان طلاق رشد چشمگیری داشته است. هر چند معمولا بر نقش بحران اقتصادی موجود در کشور بر افزایش طلاق بیش از حد تأکید می شود ولی بدیهی است که طلاق دلایل آشکار و پنهان مختلفی دارد و باید آنرا با تغییرات وسیع ترِ جامعه ایرانی در ارتباط نهاد. آنچه در ادامه می آید برداشت های اولیه نویسنده این سطور درباره یکی از تغییرات است که البته لازم است با تحقیقات میدانی بررسی های دقیق تری روی آن انجام گیرد.

تبدیل خود به مثابه «پروژۀ زندگی» : در تحولات اجتماعی جامعه ایرانی، مسیرِ تغییر به تدریج از قبیله، تیره و طایفه به سوی خانوادۀ پرجمعیتِ گسترده، و طی دهه های گذشته، مسیر تغییر از خانواده پرجمعیتِ گسترده به سوی خانوادۀ کوچکِ هسته ای شامل پدر، مادر، فرزند یا فرزندان بوده است. در سال های اخیر اما، خانواده کوچکِ هسته ای نیز کم رنگ شده و جامعه ایرانی به سوی محوریت فرد در حال حرکت است. به بیان دیگر، طی سال های اخیر به تدریج شاهد آن هستیم که « خود» تبدیل به هدف زندگی شده است. برای مثال حتی زیر چتر خانواده هسته ای چهار نفره نیز شاهد چهار پروژه زندگی هستیم. مادر به گل و گیاه علاقه مند است، پدر می خواهد در کسب و کار خودش پیشرفت کند، فرزند پسر به موسیقی علاقه مند است و فرزند دختر دوست دارد قهرمان تنیس روی میز شود. هر کدام از اعضای خانواده پروژه جداگانه خود را برای زندگی دارد. در یک خانواده بدون فرزند نیز شاهد دو مسیر زندگی در بین زن و شوهر هستیم.

تولد خود به مثابه پروژه زندگی ریشه های مختلفی می تواند داشته باشد. هر روز نشانه هایی می بینیم که بیانگر اهمیت یافتن احساس، ادراک، ذوق، لذت، برداشت و نگاه فردی است. مدام از جامعه تقاضا می شود تا به حریم خصوصی و انتخاب های شخصی فرد احترام بگذارد. ما آرام آرام شاهد تولد فرد یا آنچه برخی جامعه شناسان «خود» می نامند هستیم. نتیجه آنکه به تدریج « خود » به معنای اجتماعی آن و شکوفایی خود تبدیل به پروژه زندگی شده است.

به این جمله ها دقت کنید: به خودت استراحت بده/ به خودت احترام بگذار/ خودت را باور کن/ با خودت روراست باش/ خودت را مرکز هستی بدان/ از زندگی لذت ببر/ خودت را برای لذت هایی که می بری سرزنش نکن/ گاهی اوقات با اندام های خودت حرف بزن/ خودت را در آغوش بگیر/ دلم برای خودم تنگ شده است/ چرا باید « خودم» را به پای او بسوزانم/ چرا باید او درس بخواند و من نه/ چرا باید او شاغل باشد و پیشرفت کند ولی من در خانه بمانم/ من می خواهم کسب و کار خودم را داشته باشم پس وظایف خانه باید بین ما دو نفر تقسیم شود/ چرا او هر روز موقعیت اجتماعی کسب کند و من پی پی بچه ها را بشورم/ اگر مخالف هستی جدا شویم چون من تصمیم خودم را گرفته ام/ تو به پیشرفت من حسودیت می شود، چشم دیدن پیشرفت های مرا نداری/

ریشه بخشی از طلاق های جامعه ایرانی بیانگر اهمیت یافتن فرد و تبدیل خود به مثابه پروژه زندگی است. باید توجه داشت که تبدیل خود به مثابه پروژه زندگی پیامدهایی در پی دارد. این موضوع می تواند باعث شود تا افراد اساسا تن به ازدواج ندهند. یکی از دلایل گسترش زندگی مشترکِ بدون ازدواج در کشورهای صنعتی جهان یا حتی همبالینی های یک شبه، آسان تر کردن جدایی برای رسیدگی به «خود به مثابه پروژه زندگی» است که در این کشورها عموما با پیشرفت شغلی معنا می یابد. تبدیل خود به مثابه پروژه زندگی همچنین می تواند باعث شود تا آمار طلاق نیز افزایش یابد. در اینجا هر همراه یا شریک زندگی که به شکلی در مقابل پروژۀ « شکوفایی خود » دیگری بأیستد یا باعث توقف او شود به آسانی کنار گذاشته می شود. برای مثال جمله ای که به عنوان تیتر این مطلب انتخاب شده است جمله ای است که یک زن به شوهری گفته است که با مهاجرت از ایران مخالف بود. آن زن می خواست با مهاجرت تجربه جدیدی در زندگی کسب کند. البته اشاره به زنان در این نوشته به معنای آن نیست که مردان «خود» را تبدیل به « پروژه زندگی» نکرده اند.

امروزه برداشت ما از خانواده عموما معطوف به خانواده کم جمعیت هسته ای است و این در حالی است که زمانی صحبت از این نوع خانواده شاید دیوانگی محسوب می شد. جوامع نتوانستند در مقابل تغییر از خانواده پرجمعیت گسترده به خانواده کم جمعیت هسته ای مقاومت کنند. آیا جامعه ایران می تواند در مقابل حرکت از خانواده کم جمعیت هسته ای به سوی فرد مقاومت کند؟

همانطور که گفته شد بخشی از طلاق های جامعه ایرانی به دلیل تبدیل خود به پروژه زندگی رخ می دهند. به یقین هدف نویسنده از بیان این مطلب نه تقاضای فداکاری در زندگی مشترک بلکه توصیف وضعیتی پیش رو و حرف زدن درباره آن است تا اگر هم قرار است تغییری رخ دهد نسبت به پیامدهای آن آگاهی وجود داشته باشد.




"اومد اومد، نیومد من می رم!"
یادداشتی از : دکتر فردین علیخواه؛ جامعه‌شناس
@renaissancetranslate

"تبعیدی واقعی کسی است که در جائی ساکن است، اما حقیقتِ جایی دیگر را به یاد می‌آورد یا به تصویر می‌کند."


«مایکل سایدل»
@renaissancetranslate

‍ ‍ #تلنگر


مردم آمریکا بازی با ایران را جدی نمی‌گیرند و از استمرار آن، زیانی متوجه آنان نیست. آنها به هیاهوی رهبران و سیاستمداران کاری ندارند و گاه حتی از آن بی‌خبرند. مردم آمریکا در واقع "زندگی" می‌کنند و به نرخ اشتغال فرزندان خود حساسیت دارند که مثلا در همین روزها با حداقل بیکاری (زیر ۴ درصد) از کار و آینده خود و جوانانشان اطمینان دارند. حالا گاه به ادا و اطوار ترامپ می‌خندند و گاهی هم از تهِ دل او را تحسین می‌کنند که:
" ....عجب مویی، عجب رویی.... عجب لحن طلاگویی....!! که همه آمارهای فروش و سود و بازار و کار را بهبودی داده است!"
اصلا خیلی از مردم آمریکا نمی‌دانند "ایران" کجاست و گاه در نظر سنجی‌ها کشور ایران را با عراق و آفریقا و ... اشتباه می‌گیرند!!

اما در ایران اوضاع طور دیگری ست. هر روز سرفه و عطسه و...رییس جمهور آمریکا نرخ زندگی و ارزش دارایی‌های این مردم را تقسیم بر دو،سه و یا چهار می کند و در این قیل و قال بد اقبال، نرخ تولید و معیشت و رفاه و بهداشت و آموزش و اشتغال به نقصان می رود.

ما البته برخلاف شهروندان آمریکایی، می‌دانیم "آمریکا" کجاست و در کدام قاره است و اقتصاد، ارتش و دلار آن رتبه چندم جهان است و حتی مسئولان ما می‌دانند که "گرین کارت" آنجا چقدر فواید و حسنات برای خودشان و اولاد و اولیایشان دارد؛ فلذا گاه به رغم مرگ و ناسزاگویی به استکبار، به استقبال (کارت سبز رویایی) آن نیز می‌روند و در تکاپوی آنند که به دلالت دلار و دلال روادید بستانند و از قافله عشاق سرزمین فرصت‌ها باز نمانند!

این بازی نافرجام و "به دور باطل افتاده"، مردم را سرگردان کرده و هیچ کس نمی‌داند که کدام دعوی آزادی بخش جهانی یا مأموریت الهی از آسمان افتاده بر دوش ما، یا کدام مقاومت بر علیه اِشغال و آشوب و تهدید از جانب آنها (آمریکا)، ما را به چنین تقابلی بی‌حاصل در افکنده است؟

از سوی دیگر، دولت و حکومت ما نه در آمار و ارقام و نه در نیت و آرمان چنان نمی‌نماید که مورد حسد رقیبان و همگنان شود که مثلاً دولت های دون همت و کم‌خدمت به کاستن از شهرتِ نیکنامی آن برخاسته‌اند، و نه دولت آمریکا به جفا و خصومت و خیانت چندان قابل قیاس با دشمنان ِ نشان دار ِ این مُلک و میهن است که به گواهی تاریخ بر ما ظلم و تعدی بی شمار روا داشته‌اند.

پس چه شد که اینگونه به ستیز در افتاده‌ایم و از سازش و مذاکره و مصالحه درمانده ایم. مگر مسایل و دعاوی ما و آمریکا از همه مسایل و تنگناهای تاریخ بشر از زمان حضرت موسی"ع" تا امروز سخت تر و صعب تر است؟ کدام جنگ ، کدام ننگ ، کدام فلسفه و نیرنگ در پشت این سرگرمی و سرگردانی نهان است که آگاهان، زبان به رمزگشایی این معما باز نمی کنند و مردمان راه برون رفت نمی یابند؟

اگر دولتیان و مسئولان ما در مسیر صلح و سازش و ساده‌سازی مسائل ایران و آمریکا حکمت و همتی رو نمی‌کنند، این نه از سر صعوبت ذاتی این ستیز مزمن، بلکه از سیاست و کیاستی دیگرست! که تنها یکی از آنها سرپوشی و بل فراموشی ضعف ها و کاستی های مدیریتی و انباشتگی مطالبات توسعه خواهانه است که پس از انقلاب اسلامی ۵۷ بر روی هم تلنبار شده و طی همه این سالها به اقتضای طبیعت ِجامعه و جهان پر شتاب و جمعیت پرشمار ما، بر آن افزوده شده است.
@renaissancetranslate
ازین رو است که مردم ایران نیز این سرگرمی بدلی و سرگردانی ناشی از آن را - مثل مردم آمریکا، ولی از منظری دیگر - جدی نگرفته اند و بازیگران داخلی را تنها گذاشتند تا گاه "غنی‌سازی" و گاه "بتن‌بازی" کنند و در قبال همه این موارد صبر و سکوتی معنادار پیشه کرده اند. چه بسا همین شکوه و مهابت ایرانیان بیش از هر طرح و تدبیر هیأت حاکمه ما، برای بیگانگان بازدارنده باشد.




( آمریکا سرگرم زندگی، ایران سرگردان در وادی سیاست | نویسنده: علی ملکی؛ منتشر شده در وبسایت «بالاترین»)
@renaissancetranslate

اكانت توئیتری
https://t.co/GxSFtgqcyU
که نزدیک به سه ميليون فالوور دارد، اين ویدئوی نوستالژیک و زیبا را توئيت كرده است؛ اما نکته بسیار قابل توجه كامنتهايی است كه مردم تركيه در پایین آن نوشته‌اند.

بسیاری از کاربران اهل ترکیه با ابراز تعجب فراوان از اين همه شباهت بين فرهنگ های ايران و تركيه، نوشته اند كه در دوران کودکی‌شان، لحظه به لحظه ی اين تصاوير را واقعاً زندگی كرده اند.

@renaissancetranslate

برگرفته از اکانت توئیتری «علی میری»
@renaissancetranslate
#بازنشر_نمایید
#بازنشر

موسیقی واپسین شب



«شب» با چهره ی او٬ «مه» جلوه گر نیست
چون روی لطیفش٬ گلبرگ تر نیست
با نگاه گرم او٬ «باده» را اثر نیست
مست عشق رویش را٬ از «جهان» خبر نیست
از جهان هستی٬ ما و «عشق» و مستی
تازه شد «بهار عاشق» از جمال گل عذارش
وآن که نوگلی ندارد چون «خزان» بود بهارش...🌹


تصنیف فوق‌العاده زیبا و فراموش ناشدنی «بهار عاشق» با صدای آسمانی «همایون شجریان»

آهنگساز: استاد روح الله خالقی

تنظیم: مزدا انصاری

آلبوم: شب جدایی (۱۳۸۹)

شاعر: رهی معیری

سبک: سنتی، کلاسیک
@renaissancetranslate

براین مگی، فیلسوف، روزنامه نگار و سیاستمدار بریتانیایی، در سن ۸۹ سالگی درگذشت.

براین مگی متولد ۱۲ آوریل ۱۹۳۰ بود و در اوایل دهه ۱۹۷۰ برنامه رادیویی فلسفه مدرن بریتانیا را در بی بی سی آغاز کرد. او همچنین برنامه تلویزیونی «مردان اندیشه» را در سال ۱۹۷۸ شروع کرد.

او در این برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی خود با شماری از فیلسوفان از جمله کارل پوپر، برنار ویلیامز، گیلبرت رایل، السدیر مک‌اینتایر، آیزایا برلین، هربرت مارکوزه، نوام چامسکی، و شماری دیگر مصاحبه کرد.

براین مگی از دانشگاه آکسفورد لیسانس فلسفه گرفت و یک سال نیز در دانشگاه ییل آمریکا تحصیل کرد. او از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۳ نماینده پارلمان بریتانیا بود.

یکی از آثار ترجمه شده براین مگی در ایران کتاب «مردان اندیشه» توسط عزت‌الله فولادوند است.
@renaissancetranslate

شکست مطلق بی معنا است، چون همیشه برای همه‌ی ما یک «راه دوم» وجود دارد!👌

#روانشناسي
#مدرسه‌_زندگی
#موفقیت

دیدن و بازنشر این ویدئوی سازنده را به همه دوستان توصیه می کنیم

ترجمه و‌صدا: ایمان فانی
@renaissancetranslate