موسیقی واپسین شب


قطعه مشهور و شنیدنی «ملکه رستگاری» اثر آنتونیو ویوالدی/ RV 616

اجرا: ارکستر فیلارمونیک آمستردام به رهبری جیمز بومن(۲۰۱۶)

سبک: باروک، کلاسیک
@renaissancetranslate

طنز واپسین شب


شوخی با برنامه عروسکی
Kermit the frog
در بی بی سی
و بازخوانی ترانه مشهور
"mahna mahnam"

London
2016 sep


@renaissancetranslate

دیدار با شکنجه‌گر «ساواک»


یکی از کارمندان ساواک به نام «علی‌اکبر دهقانی» (با نام‌های مستعار طالبی، محمودی، بهرنگ) پس از ۴۰ سال به ایران بازمی‌گردد و توسط یک تیم مستندساز قانع می‌شود با زندانیانی که آنها را شکنجه کرده است روبه‌رو شود.

مستند «پرسنل اداره سوم»(۱۳۹۶) به کارگردانی ایمان گودرزی، روایتی است از دیدار با این شکنجه‌گر که گفته شده هم‌اکنون در حال نوشتن خاطرات خود از سال‌های عضویتش در ساواک است.

صحنه های دیدار زندانیان و زندانبان سابق تکان دهنده، قابل تأمل و گاه غیرقابل تحمل هستند...

تاریخ تکرار می شود، زنده می شود. ما در حال ساختن و نوشتن تاریخ هستیم، مراقب رفتار و اعمالمان باشیم!


(برگرفته از کانال تلگرامی علوم اجتماعی، مسائل روز)
@renaissancetranslate

"نخستین بار که فیلم
"Eyes Wide Shut" (1999)
را دیدم، ارتباطی با آن برقرار نکردم. اما پس از تماشای دوباره فیلم، متوجه شدم که با دستاوردی خارق‌العاده روبه‌رو هستم.
متاسفانه استنلی کوبریک پیش از اتمام موسیقی متن درگذشت. با این وجود استودیو به‌خوبی از عهده‌ تکمیل فیلم برآمد. این فیلم از نقاط ضعف بسیار بسیار کوچک و سطحی که تقریبا فنی به حساب می‌آیند، رنج می‌برد؛ و من کاملا مطمئن هستم که خود کوبریک آن‌ها را برطرف می‌کرد.
اگر این فرصت را داشتم که از استنلی کوبریک یک سوال بپرسم، من دوست داشتم بدانم او چطور «چشمان کاملا بسته» را به پایان می‌رساند."


«کریستوفر نولان»
@renaissancetranslate

پی نوشت: از این فیلم با عنوان وصیت نامه «هنری_اخلاقی» استنلی کوبریک فقید یاد می‌شود و از کریستوفر نولان با نام جانشین به حق این کارگردان بزرگ در تاریخ سینما؛ اما جالب آنکه تا پیش از این که کریستوفر نولان شهرتی برای خود بهم زند، منتقدین از «ام.نایت شیامالان» با عنوان کوبریک جوان یاد می‌کردند!


✍رضی‌الدین طبیب
@renaissancetranslate

جامعه ای که در انتخاب «حاکم» نقشی ندارد، از اهرم های سیاسی لازم برای خلع حاکم نیز برخوردار نیست، تنها کاری که مردم در چنین جامعه ای می کنند لعن و نفرین کردن است و اگر جامعه ای قبیله ای یا دینی باشد، این مسئولیت را به عهده ی خداوند می گذارند.



«جامعه شناسی خودکامگی
علی رضاقلی
@renaissancetranslate

🍀برخی از آمارهای منتشر شده در ماههای اخیر نشان می دهد که میزان طلاق رشد چشمگیری داشته است. هر چند معمولا بر نقش بحران اقتصادی موجود در کشور بر افزایش طلاق بیش از حد تأکید می شود ولی بدیهی است که طلاق دلایل آشکار و پنهان مختلفی دارد و باید آنرا با تغییرات وسیع ترِ جامعه ایرانی در ارتباط نهاد. آنچه در ادامه می آید برداشت های اولیه نویسنده این سطور درباره یکی از تغییرات است که البته لازم است با تحقیقات میدانی بررسی های دقیق تری روی آن انجام گیرد.

تبدیل خود به مثابه «پروژۀ زندگی» : در تحولات اجتماعی جامعه ایرانی، مسیرِ تغییر به تدریج از قبیله، تیره و طایفه به سوی خانوادۀ پرجمعیتِ گسترده، و طی دهه های گذشته، مسیر تغییر از خانواده پرجمعیتِ گسترده به سوی خانوادۀ کوچکِ هسته ای شامل پدر، مادر، فرزند یا فرزندان بوده است. در سال های اخیر اما، خانواده کوچکِ هسته ای نیز کم رنگ شده و جامعه ایرانی به سوی محوریت فرد در حال حرکت است. به بیان دیگر، طی سال های اخیر به تدریج شاهد آن هستیم که « خود» تبدیل به هدف زندگی شده است. برای مثال حتی زیر چتر خانواده هسته ای چهار نفره نیز شاهد چهار پروژه زندگی هستیم. مادر به گل و گیاه علاقه مند است، پدر می خواهد در کسب و کار خودش پیشرفت کند، فرزند پسر به موسیقی علاقه مند است و فرزند دختر دوست دارد قهرمان تنیس روی میز شود. هر کدام از اعضای خانواده پروژه جداگانه خود را برای زندگی دارد. در یک خانواده بدون فرزند نیز شاهد دو مسیر زندگی در بین زن و شوهر هستیم.

تولد خود به مثابه پروژه زندگی ریشه های مختلفی می تواند داشته باشد. هر روز نشانه هایی می بینیم که بیانگر اهمیت یافتن احساس، ادراک، ذوق، لذت، برداشت و نگاه فردی است. مدام از جامعه تقاضا می شود تا به حریم خصوصی و انتخاب های شخصی فرد احترام بگذارد. ما آرام آرام شاهد تولد فرد یا آنچه برخی جامعه شناسان «خود» می نامند هستیم. نتیجه آنکه به تدریج « خود » به معنای اجتماعی آن و شکوفایی خود تبدیل به پروژه زندگی شده است.

به این جمله ها دقت کنید: به خودت استراحت بده/ به خودت احترام بگذار/ خودت را باور کن/ با خودت روراست باش/ خودت را مرکز هستی بدان/ از زندگی لذت ببر/ خودت را برای لذت هایی که می بری سرزنش نکن/ گاهی اوقات با اندام های خودت حرف بزن/ خودت را در آغوش بگیر/ دلم برای خودم تنگ شده است/ چرا باید « خودم» را به پای او بسوزانم/ چرا باید او درس بخواند و من نه/ چرا باید او شاغل باشد و پیشرفت کند ولی من در خانه بمانم/ من می خواهم کسب و کار خودم را داشته باشم پس وظایف خانه باید بین ما دو نفر تقسیم شود/ چرا او هر روز موقعیت اجتماعی کسب کند و من پی پی بچه ها را بشورم/ اگر مخالف هستی جدا شویم چون من تصمیم خودم را گرفته ام/ تو به پیشرفت من حسودیت می شود، چشم دیدن پیشرفت های مرا نداری/

ریشه بخشی از طلاق های جامعه ایرانی بیانگر اهمیت یافتن فرد و تبدیل خود به مثابه پروژه زندگی است. باید توجه داشت که تبدیل خود به مثابه پروژه زندگی پیامدهایی در پی دارد. این موضوع می تواند باعث شود تا افراد اساسا تن به ازدواج ندهند. یکی از دلایل گسترش زندگی مشترکِ بدون ازدواج در کشورهای صنعتی جهان یا حتی همبالینی های یک شبه، آسان تر کردن جدایی برای رسیدگی به «خود به مثابه پروژه زندگی» است که در این کشورها عموما با پیشرفت شغلی معنا می یابد. تبدیل خود به مثابه پروژه زندگی همچنین می تواند باعث شود تا آمار طلاق نیز افزایش یابد. در اینجا هر همراه یا شریک زندگی که به شکلی در مقابل پروژۀ « شکوفایی خود » دیگری بأیستد یا باعث توقف او شود به آسانی کنار گذاشته می شود. برای مثال جمله ای که به عنوان تیتر این مطلب انتخاب شده است جمله ای است که یک زن به شوهری گفته است که با مهاجرت از ایران مخالف بود. آن زن می خواست با مهاجرت تجربه جدیدی در زندگی کسب کند. البته اشاره به زنان در این نوشته به معنای آن نیست که مردان «خود» را تبدیل به « پروژه زندگی» نکرده اند.

امروزه برداشت ما از خانواده عموما معطوف به خانواده کم جمعیت هسته ای است و این در حالی است که زمانی صحبت از این نوع خانواده شاید دیوانگی محسوب می شد. جوامع نتوانستند در مقابل تغییر از خانواده پرجمعیت گسترده به خانواده کم جمعیت هسته ای مقاومت کنند. آیا جامعه ایران می تواند در مقابل حرکت از خانواده کم جمعیت هسته ای به سوی فرد مقاومت کند؟

همانطور که گفته شد بخشی از طلاق های جامعه ایرانی به دلیل تبدیل خود به پروژه زندگی رخ می دهند. به یقین هدف نویسنده از بیان این مطلب نه تقاضای فداکاری در زندگی مشترک بلکه توصیف وضعیتی پیش رو و حرف زدن درباره آن است تا اگر هم قرار است تغییری رخ دهد نسبت به پیامدهای آن آگاهی وجود داشته باشد.




"اومد اومد، نیومد من می رم!"
یادداشتی از : دکتر فردین علیخواه؛ جامعه‌شناس
@renaissancetranslate

"تبعیدی واقعی کسی است که در جائی ساکن است، اما حقیقتِ جایی دیگر را به یاد می‌آورد یا به تصویر می‌کند."


«مایکل سایدل»
@renaissancetranslate

‍ ‍ #تلنگر


مردم آمریکا بازی با ایران را جدی نمی‌گیرند و از استمرار آن، زیانی متوجه آنان نیست. آنها به هیاهوی رهبران و سیاستمداران کاری ندارند و گاه حتی از آن بی‌خبرند. مردم آمریکا در واقع "زندگی" می‌کنند و به نرخ اشتغال فرزندان خود حساسیت دارند که مثلا در همین روزها با حداقل بیکاری (زیر ۴ درصد) از کار و آینده خود و جوانانشان اطمینان دارند. حالا گاه به ادا و اطوار ترامپ می‌خندند و گاهی هم از تهِ دل او را تحسین می‌کنند که:
" ....عجب مویی، عجب رویی.... عجب لحن طلاگویی....!! که همه آمارهای فروش و سود و بازار و کار را بهبودی داده است!"
اصلا خیلی از مردم آمریکا نمی‌دانند "ایران" کجاست و گاه در نظر سنجی‌ها کشور ایران را با عراق و آفریقا و ... اشتباه می‌گیرند!!

اما در ایران اوضاع طور دیگری ست. هر روز سرفه و عطسه و...رییس جمهور آمریکا نرخ زندگی و ارزش دارایی‌های این مردم را تقسیم بر دو،سه و یا چهار می کند و در این قیل و قال بد اقبال، نرخ تولید و معیشت و رفاه و بهداشت و آموزش و اشتغال به نقصان می رود.

ما البته برخلاف شهروندان آمریکایی، می‌دانیم "آمریکا" کجاست و در کدام قاره است و اقتصاد، ارتش و دلار آن رتبه چندم جهان است و حتی مسئولان ما می‌دانند که "گرین کارت" آنجا چقدر فواید و حسنات برای خودشان و اولاد و اولیایشان دارد؛ فلذا گاه به رغم مرگ و ناسزاگویی به استکبار، به استقبال (کارت سبز رویایی) آن نیز می‌روند و در تکاپوی آنند که به دلالت دلار و دلال روادید بستانند و از قافله عشاق سرزمین فرصت‌ها باز نمانند!

این بازی نافرجام و "به دور باطل افتاده"، مردم را سرگردان کرده و هیچ کس نمی‌داند که کدام دعوی آزادی بخش جهانی یا مأموریت الهی از آسمان افتاده بر دوش ما، یا کدام مقاومت بر علیه اِشغال و آشوب و تهدید از جانب آنها (آمریکا)، ما را به چنین تقابلی بی‌حاصل در افکنده است؟

از سوی دیگر، دولت و حکومت ما نه در آمار و ارقام و نه در نیت و آرمان چنان نمی‌نماید که مورد حسد رقیبان و همگنان شود که مثلاً دولت های دون همت و کم‌خدمت به کاستن از شهرتِ نیکنامی آن برخاسته‌اند، و نه دولت آمریکا به جفا و خصومت و خیانت چندان قابل قیاس با دشمنان ِ نشان دار ِ این مُلک و میهن است که به گواهی تاریخ بر ما ظلم و تعدی بی شمار روا داشته‌اند.

پس چه شد که اینگونه به ستیز در افتاده‌ایم و از سازش و مذاکره و مصالحه درمانده ایم. مگر مسایل و دعاوی ما و آمریکا از همه مسایل و تنگناهای تاریخ بشر از زمان حضرت موسی"ع" تا امروز سخت تر و صعب تر است؟ کدام جنگ ، کدام ننگ ، کدام فلسفه و نیرنگ در پشت این سرگرمی و سرگردانی نهان است که آگاهان، زبان به رمزگشایی این معما باز نمی کنند و مردمان راه برون رفت نمی یابند؟

اگر دولتیان و مسئولان ما در مسیر صلح و سازش و ساده‌سازی مسائل ایران و آمریکا حکمت و همتی رو نمی‌کنند، این نه از سر صعوبت ذاتی این ستیز مزمن، بلکه از سیاست و کیاستی دیگرست! که تنها یکی از آنها سرپوشی و بل فراموشی ضعف ها و کاستی های مدیریتی و انباشتگی مطالبات توسعه خواهانه است که پس از انقلاب اسلامی ۵۷ بر روی هم تلنبار شده و طی همه این سالها به اقتضای طبیعت ِجامعه و جهان پر شتاب و جمعیت پرشمار ما، بر آن افزوده شده است.
@renaissancetranslate
ازین رو است که مردم ایران نیز این سرگرمی بدلی و سرگردانی ناشی از آن را - مثل مردم آمریکا، ولی از منظری دیگر - جدی نگرفته اند و بازیگران داخلی را تنها گذاشتند تا گاه "غنی‌سازی" و گاه "بتن‌بازی" کنند و در قبال همه این موارد صبر و سکوتی معنادار پیشه کرده اند. چه بسا همین شکوه و مهابت ایرانیان بیش از هر طرح و تدبیر هیأت حاکمه ما، برای بیگانگان بازدارنده باشد.




( آمریکا سرگرم زندگی، ایران سرگردان در وادی سیاست | نویسنده: علی ملکی؛ منتشر شده در وبسایت «بالاترین»)
@renaissancetranslate

اكانت توئیتری
https://t.co/GxSFtgqcyU
که نزدیک به سه ميليون فالوور دارد، اين ویدئوی نوستالژیک و زیبا را توئيت كرده است؛ اما نکته بسیار قابل توجه كامنتهايی است كه مردم تركيه در پایین آن نوشته‌اند.

بسیاری از کاربران اهل ترکیه با ابراز تعجب فراوان از اين همه شباهت بين فرهنگ های ايران و تركيه، نوشته اند كه در دوران کودکی‌شان، لحظه به لحظه ی اين تصاوير را واقعاً زندگی كرده اند.

@renaissancetranslate

برگرفته از اکانت توئیتری «علی میری»
@renaissancetranslate
#بازنشر_نمایید
#بازنشر

موسیقی واپسین شب



«شب» با چهره ی او٬ «مه» جلوه گر نیست
چون روی لطیفش٬ گلبرگ تر نیست
با نگاه گرم او٬ «باده» را اثر نیست
مست عشق رویش را٬ از «جهان» خبر نیست
از جهان هستی٬ ما و «عشق» و مستی
تازه شد «بهار عاشق» از جمال گل عذارش
وآن که نوگلی ندارد چون «خزان» بود بهارش...🌹


تصنیف فوق‌العاده زیبا و فراموش ناشدنی «بهار عاشق» با صدای آسمانی «همایون شجریان»

آهنگساز: استاد روح الله خالقی

تنظیم: مزدا انصاری

آلبوم: شب جدایی (۱۳۸۹)

شاعر: رهی معیری

سبک: سنتی، کلاسیک
@renaissancetranslate

براین مگی، فیلسوف، روزنامه نگار و سیاستمدار بریتانیایی، در سن ۸۹ سالگی درگذشت.

براین مگی متولد ۱۲ آوریل ۱۹۳۰ بود و در اوایل دهه ۱۹۷۰ برنامه رادیویی فلسفه مدرن بریتانیا را در بی بی سی آغاز کرد. او همچنین برنامه تلویزیونی «مردان اندیشه» را در سال ۱۹۷۸ شروع کرد.

او در این برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی خود با شماری از فیلسوفان از جمله کارل پوپر، برنار ویلیامز، گیلبرت رایل، السدیر مک‌اینتایر، آیزایا برلین، هربرت مارکوزه، نوام چامسکی، و شماری دیگر مصاحبه کرد.

براین مگی از دانشگاه آکسفورد لیسانس فلسفه گرفت و یک سال نیز در دانشگاه ییل آمریکا تحصیل کرد. او از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۳ نماینده پارلمان بریتانیا بود.

یکی از آثار ترجمه شده براین مگی در ایران کتاب «مردان اندیشه» توسط عزت‌الله فولادوند است.
@renaissancetranslate

شکست مطلق بی معنا است، چون همیشه برای همه‌ی ما یک «راه دوم» وجود دارد!👌

#روانشناسي
#مدرسه‌_زندگی
#موفقیت

دیدن و بازنشر این ویدئوی سازنده را به همه دوستان توصیه می کنیم

ترجمه و‌صدا: ایمان فانی
@renaissancetranslate

"غیراخلاقی‌ترین عادت بشر اینست که مدام و بی‌وقفه درباره‌ی هرکس، پیش از آنکه بفهمد و درک کند، قضاوت می‌کند. این آمادگی پرشور برای قضاوت کردن، نفرت‌انگیزترین حماقت و مخرب‌ترین شرارت‌هاست."



«وصیت خیانت شده»
میلان کوندرا
@renaissancetranslate

کارل پوپر در گفتگویی با هربرت مارکوزه می گوید:

"کوشش برای پدید آوردن بهشت در زمین، همواره دوزخ ساخته است. این جمله می تواند ما را به بازخوانی اندیشه هایمان در هر زمینه ای راهنمایی کند. نه زمین بهشت خواهد شد و نه انسان ها فرشته؛ ما فقط باید تلاش کنیم کمی بهتر و انسان تر از دیروزمان باشیم. همین!"
@renaissancetranslate

🖋برایان مگی، کسی که فلسفه را از کتابخانه به کوچه آورد

یاسر میردامادی
بخش نخست

برایان مگی فلسفه‌دان، نویسنده، پژوهشگر، روزنامه‌نگار و سیاستمدار بریتانیایی آوریل ۱۹۳۰ میلادی در شرق لندن به دنیا آمد و ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۹ در ۸۹ سالگی در آکسفورد درگذشت.
مگی بیش از آن‌که شهره به فیلسوفی باشد، شهرتش را مرهون نقش استثنایی‌‌اش در ترویج فلسفه برای همگان بود. او فلسفه را از گوشه‌ تنگ و تاریک کتابخانه‌ها، لابلای خاک‌گرفته کتاب‌ها، کلاس‌های تخصصی دانشگاهی و حلقه بسته فیلسوفان با آن زبان زرگری‌شان، به میان مردم کوچه و بازار برد و به زبانی همه‌فهم درآورد، بی آن‌که از اصالت فلسفه بکاهد.
بدین سان او نقش بزرگی در آشتی فضای عمومی با فلسفه ایفا کرد. او نه تنها بر فهم عمومی انگلیسی‌زبان‌ها از فلسفه اثر گذاشت بلکه از رهگذر ترجمه آثارش بر فضای عمومیِ بسا زبان‌های دیگر، از جمله فارسی، اثر نهاد. او در طول عمر حرفه‌ای خود نزدیک به سی کتاب منتشر کرد.
پدر او، فردریک، لباس‌فروشی فرهیخته با تحصیلات رسمی اندک بود. او رابطه نزدیکی با پسرش داشت و عشق به موسیقی و تئاتر را در دل او کاشت. علاقه به موسیقی موجب شد که برایان بعدها دو کتاب در باب ریشارد واگنر موسیقی‌دان، آهنگساز و رهبر ارکستر قرن نوزدهمی آلمانی بنویسد. مگی در این دو اثر کوشید تأثیر فلسفه بر واگنر را بررسی کند. جای ترجمه فارسی این دو اثر به فارسی خالی است. مگی هم‌چنین به عنوان منتقد موسیقی در نشریات مطلب می‌نوشت. مگی در گفت‌وگویی با رامین جهانبگلو میگوید اگر یک بار دیگر به دنیا بیاید به جای فلسفه به دنبال موسیقی می‌رود، زیرا از نظر او هنر ژرف‌تر از فلسفه است. رابطه برایان با مادرش، شیلا، به خوبی رابطه‌اش با پدرش نبود. مادرش به علائق فرهنگی پسرش بی اعتنا بود. در مورد رابطه‌ خود با مادرش، مگی در آخرین مصاحبه زندگی‌اش می‌گوید "مادرم هیچ کس را دوست نداشت. آدمی خالی از محبت بود. به من و خواهرم می‌گفت که ما را دوست ندارد." برایان ۹ ساله بود که خانواده‌اش از شرق لندن کوچ کردند تا از بمباران آلمانی‌ها در جنگ جهانی دوم در امان باشند؛ گرچه خانه آن‌ها از بمباران در امان نماند و منطقه زندگی آن‌ها در شرق لندن بر اثر بمباران‌ آلمانی‌ها در جنگ جهانی دوم با خاک یکسان شد.
مگی در دانشگاه آکسفورد تاریخ و فلسفه خواند. دوره دکترای فلسفه را در این دانشگاه نیمه کاره رها کرد و به دانشگاه ییل رفت. در آن‌جا نیز تنها یک سال فلسفه خواند. اولین اثر مگی مجموعه اشعارش بود که به خرج خودش آن‌ها را به سال ۱۹۵۱ منتشر کرد. او بعدها گفت که به خاطر کیفیت برخی از اشعارش شرمنده است و از انتشار این اثر پشیمان.
او سال ۱۹۷۴ از حوزه انتخابی لیتون در شمال شرقی لندن به نمایندگی مجلس بریتانیا رسید. او در آن زمان عضو حزب کارگر بود. بعدها با گرایش حزب کارگر به چپ از این حزب جدا شد. او تا سال ۱۹۸۳ در سمت نمایندگی مجلس باقی ماند. مگی سپس سیاست را برای همیشه ترک گفت. او از دوران نمایندگی خود به عنوان بیهوده‌ترین دوران زندگی‌اش یاد می‌کرد. در روزگاری که کسی چون بوریس جانسون از نمایندگی مجلس عوام بریتانیا به نخست‌وزیری می‌رسد_ فردی که به سخنان و رفتارهای نسنجیده‌اش مشهور است_تصور این‌که روزگاری نه چندان دور پژوهشگر و فلسفه‌دان برجسته‌ای چون مگی نماینده مجلس این کشور بوده است، گویی نشان از آن دارد که در غیاب اهل فلسفه، سیاست‌ورزی در بریتانیا چه مایه پسرفت کرده است. مگی همیشه به فلسفه کارل پوپر علاقه داشت. او کتاب کم حجم و خوش‌خوانی در شرح فلسفه پوپر نوشت. منوچهر بزرگمهر در سال ۱۳۵۹ خورشیدی این کتاب را به فارسی ترجمه و خوارزمی آن را منتشرکرد. او در سال‌های۱۹۷۰ و ۱۹۷۱ میلادی در رادیوی بی‌بی‌سی به اجرای برنامه‌ای با عنوان "فلسفه مدرن بریتانیا" پرداخت. در این برنامه رادیویی او با برخی از فیلسوفان برجسته بریتانیایی و آمریکایی‌ در باب فلسفه اخلاق، فلسفه دین، فلسفه هنر و فلسفه علوم اجتماعی به گفتگو پرداخت.

او در این برنامه هم‌چنین با برخی از متخصصان نامور در باب فلسفه فیلسوفان برجسته‌ای مانند راسل، مور، آستین و ویتگنشتاین گفتگو کرد.
گیلبرت رایل، پیتر استراسون، برنارد ویلیامز، نینیان اسمارت و السدر مک‌اینتایر از جمله فیلسوفان طراز اولی بودند که طرف گفتگوی مگی در این برنامه قرار گرفتند. بخشی از این مصاحبه‌ها همان موقع در کتابی با عنوان "فلسفه مدرن بریتانیا" از سوی انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر شد. این کتاب با عنوان "فلسفه نوین بریتانیا" به ترجمه ابوالفضل رجبی از سوی نشر "نقش جهان" منتشر شده است. سال ۱۹۷۷ میلادی، مگی رمانی با عنوان "مواجهه با مرگ" منتشر کرد. از نظر او تنها مرگ است که میتواند به زندگی انسان معنا ببخشد. چیزی که همیشه وجود داشته باشد، معنای خود را از دست میدهد. به تعبیر سهراب سپهری "و گر مرگ نبود دست ما در پی چیزی می گشت."
@renaissancetranslate

🖋برایان مگی، کسی که فلسفه را از کتابخانه به کوچه آورد

یاسر میردامادی
بخش دوم و پایانی
منبع : بی بی سی فارسی
@renaissancetranslate
ترجمه فارسی این رمان سرنوشت عجیبی یافت. ترجمه به سال ۱۳۹۷ خورشیدی از سوی "نشر نو" منتشر شد. مجتبی عبدالله‌نژاد، مترجم این اثر، در مقدمه‌ چند خطی‌ای که بر ترجمه این رمان نوشته می‌نویسد: "در تمام مدتی که این کتاب را ترجمه می‌کردم، به مرگ فکر می‌کردم. شبح مرگ بالای سرم ایستاده بود. خیال می‌کردم قهرمان داستان که بمیرد، من هم می‌میرم. نمردم. ولی شبح مرگ هنوز بالای سرم ایستاده، رهایم نمی‌کند."
"شبح مرگ" اما چندان بالای سر مترجم نایستاد. عبدالله‌نژاد مدت کوتاهی پس از پایان ترجمه این کتاب در سن چهل و هشت سالگی به سال ۱۳۹۶خورشیدی در گذشت. برگردان فارسیِ "مواجهه با مرگ" یک سال پس از مرگ مترجم منتشر شد.
در سال ۱۹۷۸ مگی برنامه مشابهی، این بار برای تلویزیون بی‌بی‌سی، با عنوان "مردان اندیشه" اجرا کرد. او با پانزده فیلسوف نامور درباره موضوعات مختلف فلسفی به گفتگو پرداخت. او، از جمله، در باب فلسفه مارکس با چارلز تیلور، در باب مکتب فرانکفورت با هربرت مارکوزه، در باب فلسفه زبان با جان سرل، در باب فلسفه چامسکی با خود چامسکی، در باب فلسفه علم با هیلاری پاتنم، در باب فلسفه سیاسی با رونالد دورکین و در باب فلسفه و ادبیات با آیریس مرداک به گفت‌وشنود نشست.
مگی در همان سال این‌ گفتگوها را در کتابی منتشر کرد. این کتاب بعدها با عنوان "مردان اندیشه" به ترجمه عزت‌الله فولادوند، از سوی نشر "طرح نو" منتشر شد. این اثر خوانندگان وسیعی در فارسی یافت. گفتگوهای مگی را شبکه چهار تلویزیون ایران به فارسی دوبله و پخش کرد. به جای برایان مگی، در دوبله فارسی، نصرالله مدقالچی دوبلور پرسابقه ایرانی سخن می‌گوید. می‌توان گفت صدای مدقالچی در دوبله فارسی از صدای خود مگی در نسخه اصلی فیلسوفانه‌تر است.

مگی ده سال بعد در ۱۹۸۷ مجموعه گفت‌وگوهای تلویزیونی دیگری برای تلویزیون بی‌بی‌سی با عنوان "فیلسوفان بزرگ" درباره فیلسوفان غربی از افلاطون تا ویتگنشتاین ساخت. او مجموعه گفت‌وگوها را در کتابی با همین عنوان منتشر کرد. این کتاب با عنوان "فلاسفه بزرگ: آشنایی با فلسفه غرب" به ترجمه عزت‌الله فولادوند و از سوی نشر "خوارزمی" منتشر شد.

مگی در سال ۱۹۸۳ کتاب "فلسفه شوپنهاور" را منتشر کرد. این اثر همچنان یکی از کتاب‌های مهم در شناخت فلسفه شوپنهاور به حساب می‌آید. مگی از این اثر خود بیش از آثار دیگرش راضی بود. این کتاب را رضا ولی‌یاری به فارسی ترجمه و نشر «مرکز» منتشر کرد.

سال ۲۰۰۱ مگی کتاب مفصل و پر نقش‌و‌نگاری با عنوان "سرگذشت فلسفه" منتشر کرد. این کتاب اثری مقدماتی و خوش‌خوان در تاریخ فلسفه از یونان باستان تا فلسفه معاصر بود. این اثر با دو ترجمه مختلف (حسن کامشاد، نشر "نی" و مانی صالحی علامه نشر "کتاب آمه") منتشر شد.
مگی خیلی زود از همسر سوییسی‌اش جدا شد و هیچ گاه دیگر ازدواج نکرد، گرچه رابطه‌های بلند مدت پیشه کرد. حاصل ازدواج او تنها یک دختر بود. جلد سوم و آخرین جلد از خاطرات مگی یک سال پیش از مرگ او به سال ۲۰۱۸ میلادی منتشر شد.
مگی با وجود تأثیر بزرگی که بر تقریر و ترویج فلسفه گذاشت، می‌توان گفت که ناکام از دنیا رفت. او، به گفته خودش، در تمام عمر فلسفی‌اش کوشید از تقریرگر و مروّج فلسفه به مقام فیلسوفی نوآور ارتقا یابد. این تقلا را حتی در آخرین کتاب فلسفی خود "پرسش‌های غایی"، که تنها سه سال پیش از مرگ او منتشر شد، نیز می‌توان دید.

مگی اما خود معتقد بود به مقام فیلسوفی نوآور نرسیده است. او در آخرین مصاحبه عمر خود که تقریبا یک سال پیش از مرگش انجام شد می‌گوید: "پوپر متفکری نوآور بود، راسل از خلاقیّت بهره داشت، انیشتین بی شک از چنین خلاقیتی برخوردار بود ... من اما با تمام وجود دریافتم که هرگز نمی‌توانم مثل آن‌ها باشم، هرگز. کاش می‌توانستم."

او که تجربه‌ای شکست‌خورده هم در آهنگسازی داشت، راه خودش را به دین هم بسته می‌دید، او ندانم‌انگار بود. در گفت‌وگویی که تقریبا سه دهه پیش رامین جهانبگلو با او داشته، مگی می‌گوید:

"من یک ایده‌آلیست اشراقی هستم، ولی فرد مذهبی نیستم و به خدا و جاودانگی روح اعتقاد ندارم، اما الان که ۷۰ سال سن دارم، آرزو می‌کنم که ای کاش در من اعتقاد مذهبی وجود داشت. این چیزی است که دلم می‌خواهد».
@renaissancetranslate

‍ ‍ 🍀هارتموت رزا،جامعه شناس آلمانی و از نظریه پردازان نظریه اجتماعی "زمان"، معتقد است می توان در کنار تعریف آدرنو از مدرنیته به مثابه "رام کردن یا کالایی شدن"،یا تعریف زیمل از مدرنیته به مثابه "فردیت یابی"، یا تعریف وبر و هابرماس از مدرنیته به مثابه "عقلانی سازی"، مدرنیته را از منظر نحوه پرداخت آن از زمان به مثابه "نظم شتاب اجتماعی زمان" تعریف کرد.

به باور هارتموت رزا،جامعه مدرن را یک رژیم سفت و سخت زمانی تنظیم،هماهنگ و نظارت می کند که در چارچوب های اخلاقی جای نمی گیرد.او معتقد است ما به عنوان سوژه هایی که در عصر مدرن زندگی می کنیم از آزادی های بسیار برخورداریم،اما نوعی رژیم زمانی عمدتا نامریی،سیاست زدایی شده،بی چون و چرا،نظریه پردازی نشده و تصریح نشده،به شدت به ما نظم می بخشد و بر ما مسلط است و ما را سرکوب می کند:منطق شتاب اجتماعی.به باور هارتموت در چنین نظمی اتلاف زمان "مهلک ترین گناهان" است.
اکنون تصور کنید ما در نظم سیاسی زندگی می کنیم که هیچ گونه درکی از اهمیت زمان برای زندگی اجتماعی مردمانش ندارد و زمان را تنها در چارچوب منافع خودش معنابخشی می کند و می فهمد.در حدود ده سال،به بهانه جنگ و مسائل مربوط به آن زندگی ما دچار کندی و آسیب های ناشی از آن شد.در زمانی که باید توسعه اقتصادی و سیاسی پیدا می کردیم و روزهای جوانی و میانسالی خود را می گذراندیم ما را گرفتار در منازعات سیاسی بیهوده ساخت و با کش دادن زمان هر منازعه سیاسی و گرفتار کردن ما در چنگ رخوت و بی تحرکی و بی تصمیمی زندگی ما را نابود کرد.اکنون سالهاست که به بهانه مذاکرات با جهان غرب و آمریکا زندگی ما گرفتار رخوت و کسادی و افسرده گی و ....است.اصولا در چنین نظامی کسی نمی پرسد که این روزها و شب ها که می گذرد همین زندگی و عمر ما و توانایی های ماست که نابود می شود.
ما گرفتار در چرخه سکوت و بی معنایی و عدم تصمیم گیری و معطل ماندن زندگی هستیم تا شاید روزی کسی (ازچهره های نظام)سخنی بگوید و تصمیمی بگیرد و شاید در آن سخن و تصمیم وضعیت ما تغییر کند.ما به نحوی ظالمانه در حال از دست دادن زندگی و آرمانها و آرزوهای خود در چرخه سکوت و رخوت و بی زمانی حاکمانی هستیم که هیچ درکی از مفهوم "زمان" ندارند و زمان را برای ما تبدیل به سلول انفرادی ساخته اند که زندانی در آن تنها ساعت اعدام خود را انتظار می کشد.

دستاورد زمان، به دست آوردن «فرصت ها» است و از دست دادن زمان به معنی از دست رفتن و نابودی «فرصت ها»!





(چگونه «زمان» ما را نابود می کند: درک نابودگرِ سیاسیون عصر ما از مفهوم «زمان» | یادداشتی از: مصطفی مهرآیین؛ منتشر شده در کانال تلگرامی نویسنده)
@renaissancetranslate

می توان زندگی را با قطعه ای پارچه گلدوزی شده مقایسه کرد، که هر کس در نیمه اول عمر خود روی آن را می بیند،
اما در نیمه دوم پشت آن را.
آنچه در نیمه دوم می بیند آنقدرها زیبا نیست، اما بیشتر آموزنده است، زیرا او را قادر می سازد که ببیند چگونه نخ ها به یکدیگر متصل شده اند.





«درمان شوپنهاور»
اروين يالوم
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام زیبایی با نام «ماوراء»

آهنگساز: ویلیام ژوزف

آلبوم: ماوراء (۲۰۱۰)

سبک: آمبینت، پاپ کلاسیک، لایت
@renaissancetranslate

- "این خیلی زیباست که دو تا آدم که عاشق هم هستن، باهم تنها باشن و از دنیا جدا. ولی گفت وگوهای عاشقانه شونو از چی تغذیه کنن؟ شاید دنیا خیلی خوار و حقیر باشه؛ ولی بازم برای حرف زدن باهم، به اون نیاز دارن."

- "میتونن حرف نزنن."

- "مثل اون دو نفر میز بغلی؟"

مرد به چهره محبوبش نگاه کرد و خندید. "اوه نه عزیزم؛ هیچ عشقی نمیتونه تو سکوت زنده بمونه."



«هویت»
میلان کوندرا
@renaissancetranslate

‍ ‍ 🖋از صبح که این عکس استاد «نجف دریابندری» را در ایبنا دیدم حالم خراب است. محمد زهرایی می‌گفت از دریابندری پرسیدند جمالزاده چه می‌کند؟ با همان ظرافت معهودش گفت: سالهاست مشغول مردن است.

عکس دریابندری را که دیدم به یاد این حرفش افتادم. هیهات از زندگی! دریغ از دریابندری!

این کوزه‌گر دهر چنین جام لطیف
می‌سازد و باز بر زمین می‌زندش

دریابندری نمونۀ یک روشنفکر روشن‌بین است؛ هوشمند و فهمیده. بذله‌گو و نکته‌پرداز. خوش‌مشرب. قهقهه‌هایش مشهور بود. صابون سیاست به تنش خورده بود. زندان کشیده بود. عقده‌ای نبود. می‌توانست خودش را دست بیندازد. بسیارخوان و بسیاردان بود. خودآموخته بود. زهرایی که سالها مصاحب دریابندری بود می‌گفت نجف بعد از مقداری نوشتن می‌گوید احساس می‌کنم خالی شدم و باید بخوانم و دیوانه‌وار می‌خواند. همه چیز می‌خواند. سایه می‌گفت نجف پیش از سکته قصاید خاقانی و قاآنی را از برمی‌خواند. خودم ازدریابندری شنیدم که معلمش را در نثرنویسی بوستان سعدی – و نه گلستان – می‌دانست. می‌گفت بوستان را از بر بوده. دریابندری مترجم درجه‌اولی بود. رمان و نمایشنامه و تاریخ و تاریخ هنر و تاریخ سینما و فلسفه غرب و تاریخ فلسفه غرب ترجمه کرد. نقاش بود و درباره نقاشی نوشته. طرحی که از دکتر مصدق کشیده ماندنی است. عکاس بود. به فیلم و تئاتر علاقه داشت. از جوانی دربارۀ فیلم نوشت. بخشی از تاریخ ویرایش ایران است. منتقد صاحب‌سبکی بود. نکته‌یاب و شیرین‌نویس و طناز و صریح. وای از وقتی که می‌خواست جدل کند. دعوای او با عباس میلانی خواندنی است یا آنچه دربارۀ چوبک نوشته. دریابندری به نظر من یکی از بزرگترین نثرنویسان روزگار ماست. نوشته‌هایش آموزگار نثر فصیح فارسی است.
یاد آقای زهرایی بخیر. هر روز دریابندری را به دفتر نشر کارنامه می‌برد. در آن دفتردلپذیر بسیار دریابندری را دیدم. گوشش سنگین بود اما هوشش بجا بود. یک شب هم با سایه به کلبه ما آمد. وقتی خوب نمی‌شنید سایه کلافه می‌شد. غصه می‌خورد. از او درباره مرتضی کیوان پرسید. گفت: سایه می‌دانی که من کیوان را خیلی دوست داشتم و سایه به‌درد گریست. طفلک عاطفه آن شب چقدر دلهره داشت که باید برای مؤلف کتاب مستطاب آشپزی غذا بپزد. با رغبت غذاخورد و تعریف و تشویق کرد. دربارۀ کتاب مستطاب باید جداگانه بنویسم. به دریابندری می‌گفتم این کتاب نمی‌گذارد به یأس فلسفی برسم. می‌خندید. به او می‌گفتم حکیم.
چه نگاه عجیبی داری در این عکس استاد نجف. قربان نگاهت بروم ای حکیم دریابندری. می‌بینی؟! دنیا روزبه‌روز بدتر می‌شود و ما روزبه‌روز تیره‌روزتر. کاش بلد بودم مثل تو قهقهه بزنم.





در ستایش «نجف دریابندری»
به قلم: میلاد عظیمی
منتشر شده در صفحه اینستاگرام نویسنده؛ هفدهم تیرماه ۱۳۹۷
@renaissancetranslate