کارل پوپر در گفتگویی با هربرت مارکوزه می گوید:

"کوشش برای پدید آوردن بهشت در زمین، همواره دوزخ ساخته است. این جمله می تواند ما را به بازخوانی اندیشه هایمان در هر زمینه ای راهنمایی کند. نه زمین بهشت خواهد شد و نه انسان ها فرشته؛ ما فقط باید تلاش کنیم کمی بهتر و انسان تر از دیروزمان باشیم. همین!"
@renaissancetranslate

🖋برایان مگی، کسی که فلسفه را از کتابخانه به کوچه آورد

یاسر میردامادی
بخش نخست

برایان مگی فلسفه‌دان، نویسنده، پژوهشگر، روزنامه‌نگار و سیاستمدار بریتانیایی آوریل ۱۹۳۰ میلادی در شرق لندن به دنیا آمد و ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۹ در ۸۹ سالگی در آکسفورد درگذشت.
مگی بیش از آن‌که شهره به فیلسوفی باشد، شهرتش را مرهون نقش استثنایی‌‌اش در ترویج فلسفه برای همگان بود. او فلسفه را از گوشه‌ تنگ و تاریک کتابخانه‌ها، لابلای خاک‌گرفته کتاب‌ها، کلاس‌های تخصصی دانشگاهی و حلقه بسته فیلسوفان با آن زبان زرگری‌شان، به میان مردم کوچه و بازار برد و به زبانی همه‌فهم درآورد، بی آن‌که از اصالت فلسفه بکاهد.
بدین سان او نقش بزرگی در آشتی فضای عمومی با فلسفه ایفا کرد. او نه تنها بر فهم عمومی انگلیسی‌زبان‌ها از فلسفه اثر گذاشت بلکه از رهگذر ترجمه آثارش بر فضای عمومیِ بسا زبان‌های دیگر، از جمله فارسی، اثر نهاد. او در طول عمر حرفه‌ای خود نزدیک به سی کتاب منتشر کرد.
پدر او، فردریک، لباس‌فروشی فرهیخته با تحصیلات رسمی اندک بود. او رابطه نزدیکی با پسرش داشت و عشق به موسیقی و تئاتر را در دل او کاشت. علاقه به موسیقی موجب شد که برایان بعدها دو کتاب در باب ریشارد واگنر موسیقی‌دان، آهنگساز و رهبر ارکستر قرن نوزدهمی آلمانی بنویسد. مگی در این دو اثر کوشید تأثیر فلسفه بر واگنر را بررسی کند. جای ترجمه فارسی این دو اثر به فارسی خالی است. مگی هم‌چنین به عنوان منتقد موسیقی در نشریات مطلب می‌نوشت. مگی در گفت‌وگویی با رامین جهانبگلو میگوید اگر یک بار دیگر به دنیا بیاید به جای فلسفه به دنبال موسیقی می‌رود، زیرا از نظر او هنر ژرف‌تر از فلسفه است. رابطه برایان با مادرش، شیلا، به خوبی رابطه‌اش با پدرش نبود. مادرش به علائق فرهنگی پسرش بی اعتنا بود. در مورد رابطه‌ خود با مادرش، مگی در آخرین مصاحبه زندگی‌اش می‌گوید "مادرم هیچ کس را دوست نداشت. آدمی خالی از محبت بود. به من و خواهرم می‌گفت که ما را دوست ندارد." برایان ۹ ساله بود که خانواده‌اش از شرق لندن کوچ کردند تا از بمباران آلمانی‌ها در جنگ جهانی دوم در امان باشند؛ گرچه خانه آن‌ها از بمباران در امان نماند و منطقه زندگی آن‌ها در شرق لندن بر اثر بمباران‌ آلمانی‌ها در جنگ جهانی دوم با خاک یکسان شد.
مگی در دانشگاه آکسفورد تاریخ و فلسفه خواند. دوره دکترای فلسفه را در این دانشگاه نیمه کاره رها کرد و به دانشگاه ییل رفت. در آن‌جا نیز تنها یک سال فلسفه خواند. اولین اثر مگی مجموعه اشعارش بود که به خرج خودش آن‌ها را به سال ۱۹۵۱ منتشر کرد. او بعدها گفت که به خاطر کیفیت برخی از اشعارش شرمنده است و از انتشار این اثر پشیمان.
او سال ۱۹۷۴ از حوزه انتخابی لیتون در شمال شرقی لندن به نمایندگی مجلس بریتانیا رسید. او در آن زمان عضو حزب کارگر بود. بعدها با گرایش حزب کارگر به چپ از این حزب جدا شد. او تا سال ۱۹۸۳ در سمت نمایندگی مجلس باقی ماند. مگی سپس سیاست را برای همیشه ترک گفت. او از دوران نمایندگی خود به عنوان بیهوده‌ترین دوران زندگی‌اش یاد می‌کرد. در روزگاری که کسی چون بوریس جانسون از نمایندگی مجلس عوام بریتانیا به نخست‌وزیری می‌رسد_ فردی که به سخنان و رفتارهای نسنجیده‌اش مشهور است_تصور این‌که روزگاری نه چندان دور پژوهشگر و فلسفه‌دان برجسته‌ای چون مگی نماینده مجلس این کشور بوده است، گویی نشان از آن دارد که در غیاب اهل فلسفه، سیاست‌ورزی در بریتانیا چه مایه پسرفت کرده است. مگی همیشه به فلسفه کارل پوپر علاقه داشت. او کتاب کم حجم و خوش‌خوانی در شرح فلسفه پوپر نوشت. منوچهر بزرگمهر در سال ۱۳۵۹ خورشیدی این کتاب را به فارسی ترجمه و خوارزمی آن را منتشرکرد. او در سال‌های۱۹۷۰ و ۱۹۷۱ میلادی در رادیوی بی‌بی‌سی به اجرای برنامه‌ای با عنوان "فلسفه مدرن بریتانیا" پرداخت. در این برنامه رادیویی او با برخی از فیلسوفان برجسته بریتانیایی و آمریکایی‌ در باب فلسفه اخلاق، فلسفه دین، فلسفه هنر و فلسفه علوم اجتماعی به گفتگو پرداخت.

او در این برنامه هم‌چنین با برخی از متخصصان نامور در باب فلسفه فیلسوفان برجسته‌ای مانند راسل، مور، آستین و ویتگنشتاین گفتگو کرد.
گیلبرت رایل، پیتر استراسون، برنارد ویلیامز، نینیان اسمارت و السدر مک‌اینتایر از جمله فیلسوفان طراز اولی بودند که طرف گفتگوی مگی در این برنامه قرار گرفتند. بخشی از این مصاحبه‌ها همان موقع در کتابی با عنوان "فلسفه مدرن بریتانیا" از سوی انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر شد. این کتاب با عنوان "فلسفه نوین بریتانیا" به ترجمه ابوالفضل رجبی از سوی نشر "نقش جهان" منتشر شده است. سال ۱۹۷۷ میلادی، مگی رمانی با عنوان "مواجهه با مرگ" منتشر کرد. از نظر او تنها مرگ است که میتواند به زندگی انسان معنا ببخشد. چیزی که همیشه وجود داشته باشد، معنای خود را از دست میدهد. به تعبیر سهراب سپهری "و گر مرگ نبود دست ما در پی چیزی می گشت."
@renaissancetranslate

🖋برایان مگی، کسی که فلسفه را از کتابخانه به کوچه آورد

یاسر میردامادی
بخش دوم و پایانی
منبع : بی بی سی فارسی
@renaissancetranslate
ترجمه فارسی این رمان سرنوشت عجیبی یافت. ترجمه به سال ۱۳۹۷ خورشیدی از سوی "نشر نو" منتشر شد. مجتبی عبدالله‌نژاد، مترجم این اثر، در مقدمه‌ چند خطی‌ای که بر ترجمه این رمان نوشته می‌نویسد: "در تمام مدتی که این کتاب را ترجمه می‌کردم، به مرگ فکر می‌کردم. شبح مرگ بالای سرم ایستاده بود. خیال می‌کردم قهرمان داستان که بمیرد، من هم می‌میرم. نمردم. ولی شبح مرگ هنوز بالای سرم ایستاده، رهایم نمی‌کند."
"شبح مرگ" اما چندان بالای سر مترجم نایستاد. عبدالله‌نژاد مدت کوتاهی پس از پایان ترجمه این کتاب در سن چهل و هشت سالگی به سال ۱۳۹۶خورشیدی در گذشت. برگردان فارسیِ "مواجهه با مرگ" یک سال پس از مرگ مترجم منتشر شد.
در سال ۱۹۷۸ مگی برنامه مشابهی، این بار برای تلویزیون بی‌بی‌سی، با عنوان "مردان اندیشه" اجرا کرد. او با پانزده فیلسوف نامور درباره موضوعات مختلف فلسفی به گفتگو پرداخت. او، از جمله، در باب فلسفه مارکس با چارلز تیلور، در باب مکتب فرانکفورت با هربرت مارکوزه، در باب فلسفه زبان با جان سرل، در باب فلسفه چامسکی با خود چامسکی، در باب فلسفه علم با هیلاری پاتنم، در باب فلسفه سیاسی با رونالد دورکین و در باب فلسفه و ادبیات با آیریس مرداک به گفت‌وشنود نشست.
مگی در همان سال این‌ گفتگوها را در کتابی منتشر کرد. این کتاب بعدها با عنوان "مردان اندیشه" به ترجمه عزت‌الله فولادوند، از سوی نشر "طرح نو" منتشر شد. این اثر خوانندگان وسیعی در فارسی یافت. گفتگوهای مگی را شبکه چهار تلویزیون ایران به فارسی دوبله و پخش کرد. به جای برایان مگی، در دوبله فارسی، نصرالله مدقالچی دوبلور پرسابقه ایرانی سخن می‌گوید. می‌توان گفت صدای مدقالچی در دوبله فارسی از صدای خود مگی در نسخه اصلی فیلسوفانه‌تر است.

مگی ده سال بعد در ۱۹۸۷ مجموعه گفت‌وگوهای تلویزیونی دیگری برای تلویزیون بی‌بی‌سی با عنوان "فیلسوفان بزرگ" درباره فیلسوفان غربی از افلاطون تا ویتگنشتاین ساخت. او مجموعه گفت‌وگوها را در کتابی با همین عنوان منتشر کرد. این کتاب با عنوان "فلاسفه بزرگ: آشنایی با فلسفه غرب" به ترجمه عزت‌الله فولادوند و از سوی نشر "خوارزمی" منتشر شد.

مگی در سال ۱۹۸۳ کتاب "فلسفه شوپنهاور" را منتشر کرد. این اثر همچنان یکی از کتاب‌های مهم در شناخت فلسفه شوپنهاور به حساب می‌آید. مگی از این اثر خود بیش از آثار دیگرش راضی بود. این کتاب را رضا ولی‌یاری به فارسی ترجمه و نشر «مرکز» منتشر کرد.

سال ۲۰۰۱ مگی کتاب مفصل و پر نقش‌و‌نگاری با عنوان "سرگذشت فلسفه" منتشر کرد. این کتاب اثری مقدماتی و خوش‌خوان در تاریخ فلسفه از یونان باستان تا فلسفه معاصر بود. این اثر با دو ترجمه مختلف (حسن کامشاد، نشر "نی" و مانی صالحی علامه نشر "کتاب آمه") منتشر شد.
مگی خیلی زود از همسر سوییسی‌اش جدا شد و هیچ گاه دیگر ازدواج نکرد، گرچه رابطه‌های بلند مدت پیشه کرد. حاصل ازدواج او تنها یک دختر بود. جلد سوم و آخرین جلد از خاطرات مگی یک سال پیش از مرگ او به سال ۲۰۱۸ میلادی منتشر شد.
مگی با وجود تأثیر بزرگی که بر تقریر و ترویج فلسفه گذاشت، می‌توان گفت که ناکام از دنیا رفت. او، به گفته خودش، در تمام عمر فلسفی‌اش کوشید از تقریرگر و مروّج فلسفه به مقام فیلسوفی نوآور ارتقا یابد. این تقلا را حتی در آخرین کتاب فلسفی خود "پرسش‌های غایی"، که تنها سه سال پیش از مرگ او منتشر شد، نیز می‌توان دید.

مگی اما خود معتقد بود به مقام فیلسوفی نوآور نرسیده است. او در آخرین مصاحبه عمر خود که تقریبا یک سال پیش از مرگش انجام شد می‌گوید: "پوپر متفکری نوآور بود، راسل از خلاقیّت بهره داشت، انیشتین بی شک از چنین خلاقیتی برخوردار بود ... من اما با تمام وجود دریافتم که هرگز نمی‌توانم مثل آن‌ها باشم، هرگز. کاش می‌توانستم."

او که تجربه‌ای شکست‌خورده هم در آهنگسازی داشت، راه خودش را به دین هم بسته می‌دید، او ندانم‌انگار بود. در گفت‌وگویی که تقریبا سه دهه پیش رامین جهانبگلو با او داشته، مگی می‌گوید:

"من یک ایده‌آلیست اشراقی هستم، ولی فرد مذهبی نیستم و به خدا و جاودانگی روح اعتقاد ندارم، اما الان که ۷۰ سال سن دارم، آرزو می‌کنم که ای کاش در من اعتقاد مذهبی وجود داشت. این چیزی است که دلم می‌خواهد».
@renaissancetranslate

‍ ‍ 🍀هارتموت رزا،جامعه شناس آلمانی و از نظریه پردازان نظریه اجتماعی "زمان"، معتقد است می توان در کنار تعریف آدرنو از مدرنیته به مثابه "رام کردن یا کالایی شدن"،یا تعریف زیمل از مدرنیته به مثابه "فردیت یابی"، یا تعریف وبر و هابرماس از مدرنیته به مثابه "عقلانی سازی"، مدرنیته را از منظر نحوه پرداخت آن از زمان به مثابه "نظم شتاب اجتماعی زمان" تعریف کرد.

به باور هارتموت رزا،جامعه مدرن را یک رژیم سفت و سخت زمانی تنظیم،هماهنگ و نظارت می کند که در چارچوب های اخلاقی جای نمی گیرد.او معتقد است ما به عنوان سوژه هایی که در عصر مدرن زندگی می کنیم از آزادی های بسیار برخورداریم،اما نوعی رژیم زمانی عمدتا نامریی،سیاست زدایی شده،بی چون و چرا،نظریه پردازی نشده و تصریح نشده،به شدت به ما نظم می بخشد و بر ما مسلط است و ما را سرکوب می کند:منطق شتاب اجتماعی.به باور هارتموت در چنین نظمی اتلاف زمان "مهلک ترین گناهان" است.
اکنون تصور کنید ما در نظم سیاسی زندگی می کنیم که هیچ گونه درکی از اهمیت زمان برای زندگی اجتماعی مردمانش ندارد و زمان را تنها در چارچوب منافع خودش معنابخشی می کند و می فهمد.در حدود ده سال،به بهانه جنگ و مسائل مربوط به آن زندگی ما دچار کندی و آسیب های ناشی از آن شد.در زمانی که باید توسعه اقتصادی و سیاسی پیدا می کردیم و روزهای جوانی و میانسالی خود را می گذراندیم ما را گرفتار در منازعات سیاسی بیهوده ساخت و با کش دادن زمان هر منازعه سیاسی و گرفتار کردن ما در چنگ رخوت و بی تحرکی و بی تصمیمی زندگی ما را نابود کرد.اکنون سالهاست که به بهانه مذاکرات با جهان غرب و آمریکا زندگی ما گرفتار رخوت و کسادی و افسرده گی و ....است.اصولا در چنین نظامی کسی نمی پرسد که این روزها و شب ها که می گذرد همین زندگی و عمر ما و توانایی های ماست که نابود می شود.
ما گرفتار در چرخه سکوت و بی معنایی و عدم تصمیم گیری و معطل ماندن زندگی هستیم تا شاید روزی کسی (ازچهره های نظام)سخنی بگوید و تصمیمی بگیرد و شاید در آن سخن و تصمیم وضعیت ما تغییر کند.ما به نحوی ظالمانه در حال از دست دادن زندگی و آرمانها و آرزوهای خود در چرخه سکوت و رخوت و بی زمانی حاکمانی هستیم که هیچ درکی از مفهوم "زمان" ندارند و زمان را برای ما تبدیل به سلول انفرادی ساخته اند که زندانی در آن تنها ساعت اعدام خود را انتظار می کشد.

دستاورد زمان، به دست آوردن «فرصت ها» است و از دست دادن زمان به معنی از دست رفتن و نابودی «فرصت ها»!





(چگونه «زمان» ما را نابود می کند: درک نابودگرِ سیاسیون عصر ما از مفهوم «زمان» | یادداشتی از: مصطفی مهرآیین؛ منتشر شده در کانال تلگرامی نویسنده)
@renaissancetranslate

می توان زندگی را با قطعه ای پارچه گلدوزی شده مقایسه کرد، که هر کس در نیمه اول عمر خود روی آن را می بیند،
اما در نیمه دوم پشت آن را.
آنچه در نیمه دوم می بیند آنقدرها زیبا نیست، اما بیشتر آموزنده است، زیرا او را قادر می سازد که ببیند چگونه نخ ها به یکدیگر متصل شده اند.





«درمان شوپنهاور»
اروين يالوم
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام زیبایی با نام «ماوراء»

آهنگساز: ویلیام ژوزف

آلبوم: ماوراء (۲۰۱۰)

سبک: آمبینت، پاپ کلاسیک، لایت
@renaissancetranslate

- "این خیلی زیباست که دو تا آدم که عاشق هم هستن، باهم تنها باشن و از دنیا جدا. ولی گفت وگوهای عاشقانه شونو از چی تغذیه کنن؟ شاید دنیا خیلی خوار و حقیر باشه؛ ولی بازم برای حرف زدن باهم، به اون نیاز دارن."

- "میتونن حرف نزنن."

- "مثل اون دو نفر میز بغلی؟"

مرد به چهره محبوبش نگاه کرد و خندید. "اوه نه عزیزم؛ هیچ عشقی نمیتونه تو سکوت زنده بمونه."



«هویت»
میلان کوندرا
@renaissancetranslate

‍ ‍ 🖋از صبح که این عکس استاد «نجف دریابندری» را در ایبنا دیدم حالم خراب است. محمد زهرایی می‌گفت از دریابندری پرسیدند جمالزاده چه می‌کند؟ با همان ظرافت معهودش گفت: سالهاست مشغول مردن است.

عکس دریابندری را که دیدم به یاد این حرفش افتادم. هیهات از زندگی! دریغ از دریابندری!

این کوزه‌گر دهر چنین جام لطیف
می‌سازد و باز بر زمین می‌زندش

دریابندری نمونۀ یک روشنفکر روشن‌بین است؛ هوشمند و فهمیده. بذله‌گو و نکته‌پرداز. خوش‌مشرب. قهقهه‌هایش مشهور بود. صابون سیاست به تنش خورده بود. زندان کشیده بود. عقده‌ای نبود. می‌توانست خودش را دست بیندازد. بسیارخوان و بسیاردان بود. خودآموخته بود. زهرایی که سالها مصاحب دریابندری بود می‌گفت نجف بعد از مقداری نوشتن می‌گوید احساس می‌کنم خالی شدم و باید بخوانم و دیوانه‌وار می‌خواند. همه چیز می‌خواند. سایه می‌گفت نجف پیش از سکته قصاید خاقانی و قاآنی را از برمی‌خواند. خودم ازدریابندری شنیدم که معلمش را در نثرنویسی بوستان سعدی – و نه گلستان – می‌دانست. می‌گفت بوستان را از بر بوده. دریابندری مترجم درجه‌اولی بود. رمان و نمایشنامه و تاریخ و تاریخ هنر و تاریخ سینما و فلسفه غرب و تاریخ فلسفه غرب ترجمه کرد. نقاش بود و درباره نقاشی نوشته. طرحی که از دکتر مصدق کشیده ماندنی است. عکاس بود. به فیلم و تئاتر علاقه داشت. از جوانی دربارۀ فیلم نوشت. بخشی از تاریخ ویرایش ایران است. منتقد صاحب‌سبکی بود. نکته‌یاب و شیرین‌نویس و طناز و صریح. وای از وقتی که می‌خواست جدل کند. دعوای او با عباس میلانی خواندنی است یا آنچه دربارۀ چوبک نوشته. دریابندری به نظر من یکی از بزرگترین نثرنویسان روزگار ماست. نوشته‌هایش آموزگار نثر فصیح فارسی است.
یاد آقای زهرایی بخیر. هر روز دریابندری را به دفتر نشر کارنامه می‌برد. در آن دفتردلپذیر بسیار دریابندری را دیدم. گوشش سنگین بود اما هوشش بجا بود. یک شب هم با سایه به کلبه ما آمد. وقتی خوب نمی‌شنید سایه کلافه می‌شد. غصه می‌خورد. از او درباره مرتضی کیوان پرسید. گفت: سایه می‌دانی که من کیوان را خیلی دوست داشتم و سایه به‌درد گریست. طفلک عاطفه آن شب چقدر دلهره داشت که باید برای مؤلف کتاب مستطاب آشپزی غذا بپزد. با رغبت غذاخورد و تعریف و تشویق کرد. دربارۀ کتاب مستطاب باید جداگانه بنویسم. به دریابندری می‌گفتم این کتاب نمی‌گذارد به یأس فلسفی برسم. می‌خندید. به او می‌گفتم حکیم.
چه نگاه عجیبی داری در این عکس استاد نجف. قربان نگاهت بروم ای حکیم دریابندری. می‌بینی؟! دنیا روزبه‌روز بدتر می‌شود و ما روزبه‌روز تیره‌روزتر. کاش بلد بودم مثل تو قهقهه بزنم.





در ستایش «نجف دریابندری»
به قلم: میلاد عظیمی
منتشر شده در صفحه اینستاگرام نویسنده؛ هفدهم تیرماه ۱۳۹۷
@renaissancetranslate

مشکل بسیاری از مردم در وهله‌ی نخست این است که دوستشان بدارند، نه اینکه خود دوست بدارند یا استعداد مهر ورزیدن داشته باشند. بدین ترتیب، مسئله‌ی مهم برای آنان این است که چگونه دوستشان بدارند و چگونه دوستداشتنی باشند. پس راههایی چند بر می‌گزینند تا به این هدف برسند. از جمله می‌کوشند، تا به اقتضای موقع اجتماعیشان، مردمان موفق صاحب قدرت وثروت باشند_ و این درمورد مردان بیشتر صادق است. زنان بیشتر می‌کوشند تا با پرورش تن، جامه‌ی برازنده و غیره، آراسته و جالب بنمایند. هر دو گروه سعی می‌کنند با رفتاری خوشایند و سخنانی دل‌انگیز و با فروتنی و یاری به دیگران و خودداری از رنجاندن آنان، خود را در دل مردم جای دهند. زنان و مردان برای محبوب شدن همان راه‌هایی را بر می‌گزینند که معمولاً برای موفق شدن، «جلب دوستان بیشتر و نفوذ در مردم» توصیه می‌شود. در حقیقت، آنچه اغلب مردم در فرهنگ امروزی ما از محبوب بودن می‌فهمند، اساساً معجونی است از مردم پسند بودن و جاذبه‌ی جنسی...




(هنر عشق ورزیدن | نویسنده: اریک فروم | ترجمه: پوری سلطانی؛ انتشارات مروارید)
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


یکی از مشهورترین ترانه های رمانتیک ایتالیایی در دهه پنجاه و شصت میلادی
با نام : «نگاه کن چه ماه زیبایی!»(۲۰۱۴)

خواننده: یاژنا تسالیکا

آهنگساز و خواننده اصلی اثر: فردیناندو بُسکالیونه

سبک: پاپ، فولک، موسیقی ملل
@renaissancetranslate

#تلنگر


«آنچه {جرج} اَُروِل از آن می ترسید کسانی بودند که کتابها را ممنوع می کردند. {اما} آنچه {آلدوس} هاکسلی از آن می ترسید این بود که دیگر دلیلی برای ممنوع کردن یک کتاب وجود نداشته باشد، چرا که دیگر هیچ کس آن را نمی خواند.


اُرول از کسانی می ترسید که ما را از اطلاعات محروم می کنند. هاکسلی از کسانی می ترسید که آنقدر اطلاعات زیادی به ما بدهند که ما را به انفعال و خودخواهی بکشانند.


اُرول از آن می ترسید که حقیقت از ما پنهان شود. هاکسلی از آن میترسید که حقیقت در دریایی از مسائل بی اهمیت و نامربوط غرق شود.»




بهزاد غلی‌پور، فلسفه و اندیشه
@renaissancetranslate

‍ ‍ ‍🍀۱_اریک هابسبام، تاریخ دان بزرگ، در تحلیل زندگی آلن تورینگ به نکته ای اشاره می کند که سرنوشت بسیاری از ما اهل کتاب وفرهنگ است.
هابسبام می نویسد: آلن تورینگ که سال ها فقط در فضاهای نظامی کار کرده بود و گرفتار در انجام محاسبات ریاضی بود شبی به یک دیسکو یا محیطی شبیه دیسکو می رود و در آنجا بخاطر گرایشات همجنس گرایانه اش با مردی آشنا می شود. تورینگ خانه ای کرایه میکند و تصمیم می گیرد با این مرد با هم زندگی کنند. در همین ایام همخانه تورینگ با دزدیدن مبلغی از پول های تورینگ از خانه فرار می کند. تورینگ به پلیس متوسل می شود و پلیس به او میگوید دزد خانه اش همان معشوقه اوست و تورینگ را دستگیر میکنند.
جرم تورینگ آن است که افراد کارمند دولت نمی توانند مطابق قانون همجنسگرا باشند. مطابق رای دادگاه به تورینگ هورمون های متفاوت تزریق می کنند و او در نهایت در نتیجه عواقب همین مساله می میرد.

۲_هابسبام چنین نتیجه گیری می کند که این مغز بزرگ ریاضی و فلسفه قربانی دانش خود شد چون او اینقدر غرق در ریاضی و محاسبات ریاضی بود که حتی کوچکترین قانون کشور و مردمانش در خصوص لزوم ناهمجنس گرا بودن کارمندان دولت را نمی دانست. تورینگ بنا به قانون مجرم بود و باید مجازات میشد. تورینگ قربانی دانش ریاضی و بی اعتنایی اش به قوانین جامعه اطرافش شد،جامعه ای که تورینگ آن را در ایام جنگ نجات داده بود.

۳_قصه برخی از ما کتابخوانان در ایران هم همانند قصه تورینگ است. ما بواسطه سر فرو کردن در کتاب و از نگاه خود فکر کردن به مسائل جامعه مان نسبت به جامعه اطرافمان هیچ شناختی نداریم و عمدتا قربانی این ناتوانی در شناخت جامعه می شویم. غرق در کتاب و فکر کردن می شویم و از منظر همین دانش سعی در کمک کردن به جامعه ای داریم که بنا به قوانین و هنجارهایش ما را دشمن خود می داند.

۴_دولت بریتانیا سالها پس از مرگ آلن تورینگ مجبور به عذرخواهی از تورینگ بخاطر آنچه بر او رفته بود شد. امیدوارم روزی این جامعه هم قادر به فهم این مساله گردد که با اهل کتاب و فرهنگ خود چه می کند: این جامعه ناجیان خود را تبدیل به دشمنان خود می کند و آنها را در مقام دشمن مجازات و نابود می کند.

به قول آرتور شوپنهاور:

"ای کاش کسی می آمد و تاریخ تراژیک ادبیات را تدوین می کرد تا نشان دهد ملتهایی که بزرگترین «نویسندگان» و «هنرمندان» از دل آنها برخاسته اند و «غرورآمیزترین» دارایی هایشان هستند، در زمان حیات این بزرگان چگونه با آنها معامله کرده اند."





«چرا کتاب صدمه می زند؟»»
با اندکی تلخیص: مصطفی مهرآیین
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


بخشی از اجرای یکی از مشهورترین و زیباترین ترانه های فولک کشور اسپانیا با نام «کولیان سوار بر اسب در دشت ها می‌تازند...»(۱۹۹۰)

دستگاه بولریاس(فلامنکو)

خواننده: دولورِس مونتویا

نوازنده: مانوئل مولینا

سبک: فلامنکو، فولک
@renaissancetranslate

«ایران و جنگ جهانی اول»


داریوش بایندر
نویسنده و پژوهشگر تاریخ معاصر ایران
تدوین و تنظیم: رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

🖋رویداد سرنوشت ساز «بهبهان» در جنگ جهانی اول


بسیج ایلات جنوب و عملیات ایذا و هراسان سازی مأموران و نیروهای بریتانیایی در ایران بیشتر به واسموس نسبت داده شده است. واسموس قبل از جنگ به عنوان نایب کنسول در بوشهر خدمت کرده بود. بعد از جنگ او به ایران فرستاده شد و در زمان شورش ژاندارم ها در شیراز کنسول بود. به طور کلی مأموریت کارگزاران دولتی آلمان از آن جمله واسموس این بود که ایران را به سوی محور "مرکزی" بکشانند. علاوه بر این صحبت از ارتباط با افغانستان برای دسترسی به هند هم می‌شد. معروف است که واسموس با مهارت، به قول معروف سر کیسه را شل می‌کرده و از این راه در سالهای ۱۹۱۵-۱۹۱۶ دست آوردهای شایانی داشته است.
اما به موجب روایتی از مورخ و روزنامه نگار نامی‌ امریکابی باربارا تاکمن موفقیت‌های واسموس برای انگلیس و متحدانش نتیجه‌ای معجزه آسا و کاملا اتفاقی به همراه داشت. ماجرا از این قرار بود که واسموس در ۱۹۱۵ در سفری به بهبهان به دام یکی‌ از خان‌های محلی افتاد که به انگلیس نزدیک بود و قصد داشت او را در قبال دستمزد متناسبی تحویل انگلیسی‌ها دهد. اما پیش از این که مأموران این کشور به بهبهان برسند واسموس موفق به فرار شد. بازداشت چند ساعته واسموس در بهبهان هر چند در آن وقت کوچکترین بازتابی نداشت ولی‌ پیامدهای آن شگرف توصیف شده است. کیف دستی‌ و لوازم شخصی‌ واسموس در موقع فرار به جا مانده بود و با مدتی‌ تاخیر به لندن رسید. در بین این لوازم، کلید رمز شماره ۱۳۰۴۰ وزارت امور خارجه آلمان وجود داشت. به این ترتیب انگلیس به سیستم کُدگزاری آلمان دست یافت و قادر شد با اطلاع از ماهیت سیستم، تغییرات زمان بندی شده رمزها را هم بدون دشواری زیاد کشف کند. به روایت تاکمن، آدمیرال ویلیام هال رئیس بخش رمز وزارت دریاداری بریتانیا با استفاده از این کلید رمز، توانست تگرام‌های کنت بِرنسترُف، سفیر آلمان در واشنگتن را با آرتور زِیمرمان وزیر خارجه آلمان را ردگیری کند؛ تا آنکه در ۱۶ ژانویه ۱۹۱۷ تلگرام مشهور زیمرمان که حاکی‌ از قصد آلمان به اتحاد با مکزیک و کشاندن آن کشور به محور قدرت‌های "مرکزی" بود کشف شد. فاش شدن این موضوع رئیس جمهور امریکا وودرو ویلسن را به ورود به جنگ در کنار محور انگلیس فرانسه و روسیه متقاعد کرد و سرنوشت جنگ جهانی‌ را تغییر داد.


یکم آگوست ۱۹۱۴ سالروز آغاز جنگ جهانی اول است.

📕متن کامل این مقاله خواندنی را در فایل ضمیمه مطالعه فرمایید.👇👇👇
@renaissancetranslate

متن کامل مقاله


«ایران و جنگ جهانی اول»
داریوش بایندر
نویسنده و پژوهشگر تاریخ معاصر ایران
تدوین و تنظیم: رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

یکی از شعرا پیش امیر دزدان رفت و ثنایی برو بگفت. فرمود تا جامه ازو برکنند و از ده بدر کنند. مسکین برهنه به سرما همی‌رفت، سگان در قفای وی افتادند خواست تا سنگی بردارد و سگان را دفع کند در زمین یخ گرفته بود عاجز شد.
گفت:

"این چه حرامزاده مردمانند که سگ را گشاده‌اند و سنگ را بسته."

امیر از غرفه بدید و بشنید و بخندید گفت:
"ای حکیم از من چیزی بخواه. گفت جامه خود می‌خواهم اگر انعام فرمایی!"

امیدوار بود آدمی به خیر کسان
مرا به خیر تو امید نیست، شر مرسان

سالار دزدان را برو رحمت آمد و جامه باز فرمود و قبا پوستینی برو مزید کرد و درمی چند.





گلستان
باب چهارم: در فواید خاموشی
حضرت سعدی🌹
@renaissancetranslate

دن: شنیدم در این کوه معدن هست

بونی: خدا نکند معدن باشد!

دن: نمی فهمم! برای چی؟!

بونی: مادام که کوه فقیر است، از آن ماست، اما همین که معلوم شد غنی است، حکومت آن را تصاحب خواهد کرد.
حکومت یک دست دراز دارد و یک دست کوتاه؛ دست دراز به همه جا می‌ رسد و برای گرفتن است، و دست کوتاه برای دادن است و فقط به کسانی می ‌رسد که خیلی نزدیکند..!!




«نان و شراب»
اینیاتسیو سیلونه
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه درخشان و خیال انگیز بیکلامی با نام «سر زیر تیغ»

آهنگساز: یان تیِرسن

آلبوم: اِئوسا(۲۰۱۶)

سبک: لایت، مینیمال
@renaissancetranslate

به نظر شما بزرگترین دلیل عدم اقبال اکثر ایرانیان به کتاب و کتابخوانی چیست؟
anonymous poll

تنبلی – 180
👍👍👍👍👍👍👍 34%

دشواری ارتباط با کتاب و کتابخوانی، اندیشیدن عمیق و تحلیل کردن – 116
👍👍👍👍👍 22%

تصور همه چیز دان بودن (عقل کل) – 76
👍👍👍 15%

بی فایده دانستن مطالعه – 62
👍👍 12%

مشکلات عدیده اقتصادی و پایین آمدن قدرت خرید مردم – 41
👍👍 8%

دیرپا بودن فرهنگ شفاهی(شنیداری) در جامعه ایرانی – 26
👍 5%

اعتقاد به عملگرایی صِرف و مبتنی بر تجارب گوناگون فردی و اجتماعی – 12
▫️ 2%

اعتقاد عمیق به این باور قدیمی که تنها «دیوانگان» کتاب می‌خوانند و اغلب کسانی که زیاد کتاب میخوانند یک تخته شان کم است! – 10
▫️ 2%

👥 523 people voted so far.

الگوی نخستین "جان آزاد" در اخلاق، خاستگاه خود را در فرهنگ های والانژاد، نظیر فرهنگ والانژادان یونان باستان می یابد. در این فرهنگ، "اندیشه نیک" با حالت های عالی و پر غرورِ روان در پیوند است که در کار تمایز و تعیین رتبه بندی پایگاه (یعنی نظم اجتماعی) است. در چنین فرهنگهایی اندیشه خیر و شر وجود ندارد، بلکه اندیشه نیک و بد وجود دارد. نیک(والا، بی همتا) و بد(پست، فرومایه) برای افراد به کار می رود نه اعمال ایشان؛ اما نیچه کوشش فراوانی می کند تا یاد آوری کند که فقط زاده شدن در طبقه والانژادان تضمین نمی کند که فرد شخصیتی بی همتا خواهد داشت! در غیر این صورت - این نمونه ای دیگر از مغالطه ژنتیکی می شد. اخلاق والاتباران اساساً خود «آفریننده» است: نوع انسان والاتبار٬ خود را تعیین کننده ارزش ها می داند. شاید ما نیز آن را اخلاق سٙروٙران بنامیم.





( نیچه: قدم اول | نویسندگان: لارنس گین،کیتی چان | ترجمه: سید عزیز رودبندی؛ نشر و پژوهش شیرازه )
@renaissancetranslate