همه‌کاره و همه‌چیزدان نباشید!
آنچه زندگی را غنی می‌سازد چیزهایی نیستند که به آن اضافه می‌کنید، بلکه چیزهایی هستند که از آن حذف می‌کنید.
آنچه زمانه‌ی ما را تهدید میکند انفجار اطلاعات نیست، بلکه انفجار انواع نظرات مختلف است.
آزادی واقعی یعنی این که، مجبور نباشید در مورد همه‌چیز و همه‌کس نظری داشته باشید، نگران این نباشید که بی‌نظر بودن نشانه‌ی ضعف شماست، برعکس این نشانه هوش و بلوغ شماست!
«رولف دوبلی»
@renaissancetranslate
آنچه زندگی را غنی می‌سازد چیزهایی نیستند که به آن اضافه می‌کنید، بلکه چیزهایی هستند که از آن حذف می‌کنید.
آنچه زمانه‌ی ما را تهدید میکند انفجار اطلاعات نیست، بلکه انفجار انواع نظرات مختلف است.
آزادی واقعی یعنی این که، مجبور نباشید در مورد همه‌چیز و همه‌کس نظری داشته باشید، نگران این نباشید که بی‌نظر بودن نشانه‌ی ضعف شماست، برعکس این نشانه هوش و بلوغ شماست!
«رولف دوبلی»
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
🖋اصطلاحی در زبان انگلیسی وجود دارد به نام « هایپرسین – hypersane که یک قدمت تاریخی در فرهنگ بشر دارد. شروعش با فیلسوف یونانی «دیوژن» بود که عملا مثل یک دیوانه، پریشان و ولگرد می زیست.
وقتی از دیوژن پرسیدند زیباترین چیزی که می تواند وجود داشته باشد چیست؟ او گفت parrhesia که معنای تحت الفضی‌اش می شود آزادی مطلق و کامل از هر قید و بند …
از دید روانشناسی، انسانها برای در جمع زندگی کردن، هم باید مدام نیت‌ها و امیال خود را کنترل کنند و هم باید مدام در مسیر تربیت و سنت عمومی هر جامعه، تلاش کنند نرمال باشند. این نرمال بودن مصادف است با انواع خودفریبی و دیگران فریبی… برای اینکه نرمال بودن یعنی داشتن موقعیت و هویتي دیگران پسند …
برای خیلی ها، ایجاد یک موقعیت نرمال در این دنیای نابرابر، باعث تشوشی و نگرانی و سرخوردگی و ریسک های توام با شکست می شود. اگر هم خوش شانس باشیم باید با سرسختی و از خودگذشتگی تمام موفقیت انسانی مان را حفظ کنیم.
این تقلا برای همرنگ و همراه بودن، اذیت کننده و افسرده ساز هم می تواند بشود. درصد خودکشی ها، تنهایی‌ها و مصرف زدگی مدام بیشتر می شود چون اکثریت بشر همه عمر می دود که نرمال شود.
همه می گویند نرمال بودن یک اتفاق انسانی است و برای همین از تفکر و دقت در چرایی جهان پیرامون می ترسند. اذیت شان می کند. نگران هستند مبادا دیوانه شوند.
از دیوژن که به عمد ادای دیوانه ها را در می آورد پرسیدند دنبال چه می گردی به آرامی گفت دنبال انسان می گردم. این همان جستجویی است که مولوی نیز بیان کرده است. منظور کلی این دو انسان فراخردمند و سقراط و کنفسیوس و افرادی مثل جین گودل تا نلسون ماندلا، این است که یک بار به دنیا آمده اید و ذهن و وجود شگرفی دارید. انسانیت را محدود به نرمال هایی که جامعه توقع دارد نسازید. انسان باشید به جای اینکه فقط نرمال باشید.
افراد فرادیوانه، می توانند از حالت نرمال خارج شوند بدون اینکه دیوانه شوند. این نوع افراد از احساسات و خواسته های لحظه ایی و دوره ایی فاصله می گیرند. از چشم و همچشمی و مسابقه کدام مان بیشتر داریم پرهیز می کنند..
آدم های فرادیوانه، معمولا دیده نمی شوند و حتی کشف هم نمی شوند و ترجیح می دهند خود را وفق یک کار مثبت کنند. صبور و آرام و بدون هیچ درخواست و توقعی، کارشان را می کنند و از اینکه مورد توجه قرار نگرفتند ناراحت نیستند.
انسانهای زیادی بر اثر استرس های رواج یافته برای دستیابی به توقعات زندگی، روح و روان شان خرد می شود ولی دست از تلاش برای نرمال شدن نمی کشند. آنها اگر می توانستند به تمناهای معمول در هر جامعه، دست رد بزنند دیوانه و عصبی و پریشان و مملو از استرس نمی شدند. آنها می توانستند به معنای واقعی کلمه اتنخاب کنند که آزاد و رها زندگی کنند حتی اگر جامعه آنها را غیرعادی و دیوانه ببیند.
«فرادیوانه» کیست؟
یادداشتی از: ماهان طباطبایی
@renaissancetranslate
وقتی از دیوژن پرسیدند زیباترین چیزی که می تواند وجود داشته باشد چیست؟ او گفت parrhesia که معنای تحت الفضی‌اش می شود آزادی مطلق و کامل از هر قید و بند …
از دید روانشناسی، انسانها برای در جمع زندگی کردن، هم باید مدام نیت‌ها و امیال خود را کنترل کنند و هم باید مدام در مسیر تربیت و سنت عمومی هر جامعه، تلاش کنند نرمال باشند. این نرمال بودن مصادف است با انواع خودفریبی و دیگران فریبی… برای اینکه نرمال بودن یعنی داشتن موقعیت و هویتي دیگران پسند …
برای خیلی ها، ایجاد یک موقعیت نرمال در این دنیای نابرابر، باعث تشوشی و نگرانی و سرخوردگی و ریسک های توام با شکست می شود. اگر هم خوش شانس باشیم باید با سرسختی و از خودگذشتگی تمام موفقیت انسانی مان را حفظ کنیم.
این تقلا برای همرنگ و همراه بودن، اذیت کننده و افسرده ساز هم می تواند بشود. درصد خودکشی ها، تنهایی‌ها و مصرف زدگی مدام بیشتر می شود چون اکثریت بشر همه عمر می دود که نرمال شود.
همه می گویند نرمال بودن یک اتفاق انسانی است و برای همین از تفکر و دقت در چرایی جهان پیرامون می ترسند. اذیت شان می کند. نگران هستند مبادا دیوانه شوند.
از دیوژن که به عمد ادای دیوانه ها را در می آورد پرسیدند دنبال چه می گردی به آرامی گفت دنبال انسان می گردم. این همان جستجویی است که مولوی نیز بیان کرده است. منظور کلی این دو انسان فراخردمند و سقراط و کنفسیوس و افرادی مثل جین گودل تا نلسون ماندلا، این است که یک بار به دنیا آمده اید و ذهن و وجود شگرفی دارید. انسانیت را محدود به نرمال هایی که جامعه توقع دارد نسازید. انسان باشید به جای اینکه فقط نرمال باشید.
افراد فرادیوانه، می توانند از حالت نرمال خارج شوند بدون اینکه دیوانه شوند. این نوع افراد از احساسات و خواسته های لحظه ایی و دوره ایی فاصله می گیرند. از چشم و همچشمی و مسابقه کدام مان بیشتر داریم پرهیز می کنند..
آدم های فرادیوانه، معمولا دیده نمی شوند و حتی کشف هم نمی شوند و ترجیح می دهند خود را وفق یک کار مثبت کنند. صبور و آرام و بدون هیچ درخواست و توقعی، کارشان را می کنند و از اینکه مورد توجه قرار نگرفتند ناراحت نیستند.
انسانهای زیادی بر اثر استرس های رواج یافته برای دستیابی به توقعات زندگی، روح و روان شان خرد می شود ولی دست از تلاش برای نرمال شدن نمی کشند. آنها اگر می توانستند به تمناهای معمول در هر جامعه، دست رد بزنند دیوانه و عصبی و پریشان و مملو از استرس نمی شدند. آنها می توانستند به معنای واقعی کلمه اتنخاب کنند که آزاد و رها زندگی کنند حتی اگر جامعه آنها را غیرعادی و دیوانه ببیند.
«فرادیوانه» کیست؟
یادداشتی از: ماهان طباطبایی
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
مردم دوران‌های فاسد، مردمی زیرک و اندیشمند و اهل تهمت و افترا هستند. آنها می‌دانند که می‌توان بدون استفاده از خنجر و غافلگیری کسی را کُشت. و همچنین می‌دانند، مردم آنچه را که خوب «بیان» شود باور می‌کنند!
حکمت شادان
فردریش نیچه
@renaissancetranslate
مردم دوران‌های فاسد، مردمی زیرک و اندیشمند و اهل تهمت و افترا هستند. آنها می‌دانند که می‌توان بدون استفاده از خنجر و غافلگیری کسی را کُشت. و همچنین می‌دانند، مردم آنچه را که خوب «بیان» شود باور می‌کنند!
حکمت شادان
فردریش نیچه
@renaissancetranslate
مردم ما از موسیقی سطحی و پیش و پا افتاده بیشتر استقبال می کنند تا موسیقی عمیقی که پشتوانه اندیشه دارد. آنهم نه به این علت که مردم ذاتا بی هنر آفریده شده اند، به این دلیل که در سلیقه شان دخل و تصرف شده است.
«استاد حسین علیزاده»
@renaissancetranslate
وقتی از نسل آدم حسابی های مملکت حرف می زنیم از آنهایی که می گوییم که چون استاد «حسین علیزاده» در بیست و شش سالگی اثری چون
«نی نوا» را خلق می کنند که هنوز که هنوز است پس از نزدیک به چهل سال در بخش موسیقی ارکسترال و تلفيق «نی» به عنوان نشانه موسیقی سنتی و ارکستر زهی از بهترین هاست.
به مناسبت یکم شهریور که زادروز استاد حسین علیزاده عزیز است.🌹🍀
@renaissancetranslate
«استاد حسین علیزاده»
@renaissancetranslate
وقتی از نسل آدم حسابی های مملکت حرف می زنیم از آنهایی که می گوییم که چون استاد «حسین علیزاده» در بیست و شش سالگی اثری چون
«نی نوا» را خلق می کنند که هنوز که هنوز است پس از نزدیک به چهل سال در بخش موسیقی ارکسترال و تلفيق «نی» به عنوان نشانه موسیقی سنتی و ارکستر زهی از بهترین هاست.
به مناسبت یکم شهریور که زادروز استاد حسین علیزاده عزیز است.🌹🍀
@renaissancetranslate
ایرانیان را فرانسویهای آسیا نامیده اند. هوش برتر آنان، احترامشان نسبت به اهالی فضل و دانش و کمال، مهمان نوازیشان در قبال مسافران غربی، مسامحه شان نسبت به مسیحیانی که در سرزمینشان زندگی می کنند، مسامحه ای که با رفتار تعصب آلود ترکان عثمانی در تضاد آشکار است، گویا از فرهنگ غنی آنان نشأت می گیرد؛ فرهنگی که برساخته ی شاعران بزرگ آنان است، و طی پنج قرن مدام تقویت شده و ایرانیان را قادر ساخته تا خوی فاتحان سرزمینشان را تلطیف کنند و متمدنشان سازند، مادام که هویت ملی خود را حفظ می کنند.
پنج اقلیم حضور
داریوش شایگان
@renaissancetranslate
پنج اقلیم حضور
داریوش شایگان
@renaissancetranslate
زيباترين انسان‌هايى كه تاكنون شناخته‌ام، آنهايى بودند كه شكست خورده بودند، رنج می‌کشیدند، دچار فقدان شده بودند و با اين حال راه خود را از اعماق درد و رنج گشودند و بيرون آمدند.
اين افراد، يک حسى از قدردانى، حساسيت و فهم زندگى داشتند كه آنها را پر از شفقت، ملايمت و توجه عميق و عاشقانه می‌کرد.
زيبايى اين افراد، اتفاقى و بى‌سبب نبود.
اليزابت كوبلر راس
@renaissancetranslate
اين افراد، يک حسى از قدردانى، حساسيت و فهم زندگى داشتند كه آنها را پر از شفقت، ملايمت و توجه عميق و عاشقانه می‌کرد.
زيبايى اين افراد، اتفاقى و بى‌سبب نبود.
اليزابت كوبلر راس
@renaissancetranslate
#طنز
نام اثر: ایستگاه مترو دروازه دولت(۲۰۱۸)
نقاش: ناشناس (احتمالاً در حین خلق اثر، فوت و سپس جاویدالاثر گشته است!)
سبک: وندالیسم
@renaissancetranslate
نام اثر: ایستگاه مترو دروازه دولت(۲۰۱۸)
نقاش: ناشناس (احتمالاً در حین خلق اثر، فوت و سپس جاویدالاثر گشته است!)
سبک: وندالیسم
@renaissancetranslate
😁1
"زمان خود را به بهتر کردن خود با مطالعه نوشته های دیگران اختصاص دهید. بنابراین شما به سادگی آنچه را بدست می آورید که دیگران سخت برای آن زحمت کشیده اند."
سقراط
@renaissancetranslate
سقراط
@renaissancetranslate
رنسانس
زمانه ی ما بی تردید عصر «نهایت» ها است. چون با تهدید مدامِ دو عاقبتی روزگار می‌گذرانیم که به یک اندازه هولناک اند و در عین حال متضاد هم به نظر می آیند: "ابتذال پایان ناپذیر" و "وحشت غیرقابل تصور". «سوزان سانتاگ»؛ فیلسوف و نویسنده آمریکایی @renaissancetranslate
🖋توصیه های سوزان سونتاگ برای نویسندگی:
- اخلاق‌مدار باشید:
نویسنده خوب باید هوش اخلاقی بالایی داشته باشید. اخلاقیات شما را تبدیل به نویسنده‌ای معتبر و خاص میکند. من فکر می‌کنم نویسندگان داستان کوتاه و رمان نقش مأمور ترویج اخلاق را در جامعه دارند. نویسندگان داستان‌های جدی می‌توانند موضوعات اخلاقی را در داستان خود بیان کنند. داستانی روایت کنند که بُعد آموزش داشته باشد. اغلب خوانندگان رمان و یا افراد زیادی از من می‌پرسند اگر بخواهیم نویسنده شویم باید چه‌کار کنیم؟ و من همیشه می‌گویم نویسندگی چیزی نیست که تصمیم بگیرید انجام دهید. نویسندگی حسی است که اگر انجامش ندهید، نمی‌توانید به زندگی خود با آرامش ادامه دهید.
با قصه همذات‌پنداری کنید:
ممکن است داستان در کتاب با زندگی شخصی خواننده متفاوت باشد، اما دیدگاه و جهان‌بینی فرد را بی‌شک گسترش می‌دهد و ظرفیت‌مان را برای قضاوتی اخلاقی افزایش می‌دهد.
- توجه کنید:
توجه کنید. نویسندگی توجه زیادی می‌طلبد. اتفاقات پیرامون خود را درک کنید و اجازه ندهید محدودیت‌های اجتماعی زندگی شما را کوچک و حقیر کند. توجه کردن سبب می‌شود با دیگران ارتباط برقرار کنید و مشتاقتان میکند. همیشه مشتاق باقی بمانید.
- کتاب‌های تأثیرگذار بخوانید:
من دوست دارم آثاری بخوانم که تحت تأثیرم قرار دهند؛ کتابی که چیزی به معرفت من از دنیا بیفزاید. برای شاعران ارزش بیشتری قائل هستم. بسیاری از نویسندگانی که دوست دارم، در آغاز شاعر بوده‌اند.
- احساستان را بروز دهید:
نوشتن کاری عجیب است. نویسنده باید احساسات مختلفی را همزمان تجربه و به خواننده منتقل کند. البته احساسات بخشی از همه آثار هنری است، اما به نظر من برای نویسندگان بیشتر صدق میکند، زیرا نویسنده بر خلاف نقاش یا آهنگساز در ساختاری کار میکند که در همه حال کاربرد دارد. نویسنده خوب باید بتواند احساسات مختلف را بروز دهد و البته معتقدم نویسنده نباید احساسات شخصی‌اش را بروز دهد که در این صورت همه باید از زندگی شخصی خود بنویسند! نوشتن کلاً کار پیچیده‌ای است.
- عاشق کلمات باشید:
عاشق کلمات باشید، برای نوشتن جملات سختی بکشید و به دنیا توجه کنید. کمی هم جدی باشید؛ منظور من این است که دورو نباشید، نه اینکه شوخ‌طبع نباشید. نکته دیگری هم هست که دوست دارم بگویم: لطفاً عجله نکنید. اگر نویسنده خوش‌شانسی باشید می‌توانید از خواندن آثار نویسندگانی چون تولستوی، داستایوسکی و تورگنیف لذت زیادی ببرید. مردم زیادی از من می‌پرسند اگر بخواهیم نویسنده شویم باید چه‌کار کنیم و من همیشه می‌گویم نویسندگی چیزی نیست که تصمیم بگیرید انجام دهید. نویسندگی حسی است که اگر انجامش ندهید، نمی‌توانید به زندگی خود با آرامش ادامه دهید. البته اشکالی ندارد کارهایی چون نقاشی و یادگیری موسیقی را با تصمیم شخصی‌مان آغاز کنیم و بیاموزیم. افراد زیادی می‌نویسند و اشکالی هم ندارد، اما اگر بخواهید نویسنده‌ای حرفه‌ای شوید نیاز به حسی ورای تصمیمی شخصی است.
- دستور زبان را یاد بگیرید:
نویسنده خوب باید از علائم نگارشی و نقش کلمات مختلف در جمله آگاه باشد.
- منبع الهام خود را در اتفاقات روزمره بیابید:
کنجکاو باشید و به سراغ موضوعات مختلف در زندگی‌تان بروید. منتظر نباشید تا ناخودآگاه به شما الهام شود. برای نویسنده شدن باید ماجراجو باشید و به دل جامعه بروید و از موضوعات و اتفاقات مختلف آگاه شوید.
توصیه ی من:
انسان بدون داستان می میرد!
شما باید داستان داشته باشید. در زندگی تان داستان شما چیست؟
می توانید برای خودتان تعریف کنید؟
@renaissancetranslate
- اخلاق‌مدار باشید:
نویسنده خوب باید هوش اخلاقی بالایی داشته باشید. اخلاقیات شما را تبدیل به نویسنده‌ای معتبر و خاص میکند. من فکر می‌کنم نویسندگان داستان کوتاه و رمان نقش مأمور ترویج اخلاق را در جامعه دارند. نویسندگان داستان‌های جدی می‌توانند موضوعات اخلاقی را در داستان خود بیان کنند. داستانی روایت کنند که بُعد آموزش داشته باشد. اغلب خوانندگان رمان و یا افراد زیادی از من می‌پرسند اگر بخواهیم نویسنده شویم باید چه‌کار کنیم؟ و من همیشه می‌گویم نویسندگی چیزی نیست که تصمیم بگیرید انجام دهید. نویسندگی حسی است که اگر انجامش ندهید، نمی‌توانید به زندگی خود با آرامش ادامه دهید.
با قصه همذات‌پنداری کنید:
ممکن است داستان در کتاب با زندگی شخصی خواننده متفاوت باشد، اما دیدگاه و جهان‌بینی فرد را بی‌شک گسترش می‌دهد و ظرفیت‌مان را برای قضاوتی اخلاقی افزایش می‌دهد.
- توجه کنید:
توجه کنید. نویسندگی توجه زیادی می‌طلبد. اتفاقات پیرامون خود را درک کنید و اجازه ندهید محدودیت‌های اجتماعی زندگی شما را کوچک و حقیر کند. توجه کردن سبب می‌شود با دیگران ارتباط برقرار کنید و مشتاقتان میکند. همیشه مشتاق باقی بمانید.
- کتاب‌های تأثیرگذار بخوانید:
من دوست دارم آثاری بخوانم که تحت تأثیرم قرار دهند؛ کتابی که چیزی به معرفت من از دنیا بیفزاید. برای شاعران ارزش بیشتری قائل هستم. بسیاری از نویسندگانی که دوست دارم، در آغاز شاعر بوده‌اند.
- احساستان را بروز دهید:
نوشتن کاری عجیب است. نویسنده باید احساسات مختلفی را همزمان تجربه و به خواننده منتقل کند. البته احساسات بخشی از همه آثار هنری است، اما به نظر من برای نویسندگان بیشتر صدق میکند، زیرا نویسنده بر خلاف نقاش یا آهنگساز در ساختاری کار میکند که در همه حال کاربرد دارد. نویسنده خوب باید بتواند احساسات مختلف را بروز دهد و البته معتقدم نویسنده نباید احساسات شخصی‌اش را بروز دهد که در این صورت همه باید از زندگی شخصی خود بنویسند! نوشتن کلاً کار پیچیده‌ای است.
- عاشق کلمات باشید:
عاشق کلمات باشید، برای نوشتن جملات سختی بکشید و به دنیا توجه کنید. کمی هم جدی باشید؛ منظور من این است که دورو نباشید، نه اینکه شوخ‌طبع نباشید. نکته دیگری هم هست که دوست دارم بگویم: لطفاً عجله نکنید. اگر نویسنده خوش‌شانسی باشید می‌توانید از خواندن آثار نویسندگانی چون تولستوی، داستایوسکی و تورگنیف لذت زیادی ببرید. مردم زیادی از من می‌پرسند اگر بخواهیم نویسنده شویم باید چه‌کار کنیم و من همیشه می‌گویم نویسندگی چیزی نیست که تصمیم بگیرید انجام دهید. نویسندگی حسی است که اگر انجامش ندهید، نمی‌توانید به زندگی خود با آرامش ادامه دهید. البته اشکالی ندارد کارهایی چون نقاشی و یادگیری موسیقی را با تصمیم شخصی‌مان آغاز کنیم و بیاموزیم. افراد زیادی می‌نویسند و اشکالی هم ندارد، اما اگر بخواهید نویسنده‌ای حرفه‌ای شوید نیاز به حسی ورای تصمیمی شخصی است.
- دستور زبان را یاد بگیرید:
نویسنده خوب باید از علائم نگارشی و نقش کلمات مختلف در جمله آگاه باشد.
- منبع الهام خود را در اتفاقات روزمره بیابید:
کنجکاو باشید و به سراغ موضوعات مختلف در زندگی‌تان بروید. منتظر نباشید تا ناخودآگاه به شما الهام شود. برای نویسنده شدن باید ماجراجو باشید و به دل جامعه بروید و از موضوعات و اتفاقات مختلف آگاه شوید.
توصیه ی من:
انسان بدون داستان می میرد!
شما باید داستان داشته باشید. در زندگی تان داستان شما چیست؟
می توانید برای خودتان تعریف کنید؟
@renaissancetranslate
Minuetto
Paul Mauriat (@freelite)
موسیقی واپسین شب
قطعه آرام و دل انگیز «مینوئت»
آهنگساز و رهبر ارکستر: پل موریه
آلبوم: اعترافات حقیقی(۱۹۹۳)
سبک: نیوایج، کلاسیک، پاپ، لایت
@Renaissancetranslate
قطعه آرام و دل انگیز «مینوئت»
آهنگساز و رهبر ارکستر: پل موریه
آلبوم: اعترافات حقیقی(۱۹۹۳)
سبک: نیوایج، کلاسیک، پاپ، لایت
@Renaissancetranslate
🍀شهری بود که در آن، همه چیز ممنوع بود و چون تنها چیزی که ممنوع نبود بازی الک دولک بود، اهالی شهر هر روز به صحراهای اطراف می‌رفتند و اوقات خود را با بازی الک دولک می‌گذراندند.
و چون قوانین ممنوعیت نه یکباره بلکه به تدریج و همیشه با دلایل کافی وضع شده بودند، کسی دلیلی برای گلایه و شکایت نداشت و اهالی مشکلی هم برای سازگاری با این قوانین نداشتند.
سال‌ها گذشت. یک روز بزرگان شهر دیدند که ضرورتی وجود ندارد که همه چیز ممنوع باشد و جارچی‌ها را روانه کوچه و بازار کردند تا به مردم اطلاع بدهند که می‌توانند هر کاری دلشان می‌خواهد بکنند.
جارچی‌ها برای رساندن این خبر به مردم، به مراکز تجمع اهالی شهر رفتند و با صدای بلند به مردم گفتند:”آهای مردم! آهای … ! بدانید و آگاه باشید که از حالا به بعد هیچ کاری ممنوع نیست.”
مردم که دور جارچی‌ها جمع شده بودند، پس از شنیدن اطلاعیه، پراکنده شدند و بازی الک دولک شان را از سر گرفتند.
جارچی‌ها دوباره اعلام کردند: “می‌فهمید! شما حالا آزاد هستید که هر کاری دلتان می‌خواهد، بکنید.”
اهالی جواب دادند: “خب! ما داریم الک دولک بازی می‌کنیم.”
جارچی‌ها کارهای جالب و مفید متعددی را به یادشان آوردند که آنها قبلاً انجام می‌دادند و حالا دوباره می‌توانستند به آن بپردازند.
ولی اهالی گوش نکردند و همچنان به بازی الک دولک شان ادامه دادند؛ بدون لحظه‌ای درنگ.
جارچی‌ها که دیدند تلاش شان بی‌نتیجه است، رفتند که به اُمرا اطلاع دهند.
اُمرا گفتند: ”کاری ندارد! الک دولک را ممنوع می‌کنیم.”
آن وقت بود که مردم دست به شورش زدند و همه امرای شهر را کشتند و بی‌درنگ برگشتند و بازی الک دولک را از سر گرفتند.
ایتالو کالوینو
@renaissancetranslate
و چون قوانین ممنوعیت نه یکباره بلکه به تدریج و همیشه با دلایل کافی وضع شده بودند، کسی دلیلی برای گلایه و شکایت نداشت و اهالی مشکلی هم برای سازگاری با این قوانین نداشتند.
سال‌ها گذشت. یک روز بزرگان شهر دیدند که ضرورتی وجود ندارد که همه چیز ممنوع باشد و جارچی‌ها را روانه کوچه و بازار کردند تا به مردم اطلاع بدهند که می‌توانند هر کاری دلشان می‌خواهد بکنند.
جارچی‌ها برای رساندن این خبر به مردم، به مراکز تجمع اهالی شهر رفتند و با صدای بلند به مردم گفتند:”آهای مردم! آهای … ! بدانید و آگاه باشید که از حالا به بعد هیچ کاری ممنوع نیست.”
مردم که دور جارچی‌ها جمع شده بودند، پس از شنیدن اطلاعیه، پراکنده شدند و بازی الک دولک شان را از سر گرفتند.
جارچی‌ها دوباره اعلام کردند: “می‌فهمید! شما حالا آزاد هستید که هر کاری دلتان می‌خواهد، بکنید.”
اهالی جواب دادند: “خب! ما داریم الک دولک بازی می‌کنیم.”
جارچی‌ها کارهای جالب و مفید متعددی را به یادشان آوردند که آنها قبلاً انجام می‌دادند و حالا دوباره می‌توانستند به آن بپردازند.
ولی اهالی گوش نکردند و همچنان به بازی الک دولک شان ادامه دادند؛ بدون لحظه‌ای درنگ.
جارچی‌ها که دیدند تلاش شان بی‌نتیجه است، رفتند که به اُمرا اطلاع دهند.
اُمرا گفتند: ”کاری ندارد! الک دولک را ممنوع می‌کنیم.”
آن وقت بود که مردم دست به شورش زدند و همه امرای شهر را کشتند و بی‌درنگ برگشتند و بازی الک دولک را از سر گرفتند.
ایتالو کالوینو
@renaissancetranslate
"هیچ انقلابی را نمی شود عظیم تلقی کرد مگر آنکه زنان یک کشور و نحوه زندگیشان را دگرگون کند.
بدون زنان هیچ انقلابی پیروز نمی شود."
اوریانا فالاچی
@renaissancetranslate
بدون زنان هیچ انقلابی پیروز نمی شود."
اوریانا فالاچی
@renaissancetranslate
Beyad Miavaram
F.Lachini.
موسقی واپسین شب
قطعه بیکلام آرام و زیبایی با نام «به یاد می آورم...»
آهنگساز : استاد فریبرز لاچینی
نوازنده : استاد فقید آندره آرزومانیان
آلبوم : پاییز طلایی(۲)
سبک: پیانوی کلاسیک ایرانی، لایت
@renaissancetranslate
قطعه بیکلام آرام و زیبایی با نام «به یاد می آورم...»
آهنگساز : استاد فریبرز لاچینی
نوازنده : استاد فقید آندره آرزومانیان
آلبوم : پاییز طلایی(۲)
سبک: پیانوی کلاسیک ایرانی، لایت
@renaissancetranslate
🍀توصیه های ده گانه "برنامه محیط زیست سازمان ملل (یونپ) به شهروندان جهان
"یونپ" معتقد است هر کدام از هفت میلیارد و سیصد میلیون نفر شهروند ساکن زمین می تواند گام های موثری برای حفاظت از آن بردارد.
1- "هر نفر یک روز در هفته از رژیم غذایی گیاهی استفاده کرده و گوشت نخورد".
با رعایت این توصیه ، پس از یک سال، میزان "کاهش تولید گازهای گلخانه ای" توسط هر نفر تقریبا برابر است با بیرون نیاوردن خودرو از منزل به مدت یک ماه.
2- "هر کسی بلیت سفرهای خود را الکترونیکی تهیه کرده و "بلیت کاغذی" دریافت نکند". این اقدام در کاهش میزان مصرف کاغذ، قطع درختان و سایر هزینه ها تاثیر گذار است.
3- "لوله های آب دارای نشتی به منظور جلوگیری از هدر رفت آب، تعمیر و بهسازی شوند".
اگر تنها و تنها یک لوله آب دارای نشتی، تعمیر و بهسازی شود، سالیانه به صورت میانگین از هدر رفت حدود ۴۰ هزار لیتر "آب در دسترس" جلوگیری می شود.
4- "لامپ های کم مصرف، جایگزین لامپ های معمولی شوند".
جایگزینی یک لامپ معمولی یا رشته ای با یک لامپ کم مصرف، موجب ۷۵ درصد صرفه جویی در مصرف انرژی برق می شود.
5- "هیچکس وسایل و ابزارهای الکترونیکی کهنه را دور نیانداخته و به عنوان زباله تلقی نکند، بلکه این دستگاه ها را بازیافت نموده و از قطعات آنها استفاده کند".
6- "برخی فعالیت های خانگی از طریق اینترنت، تلفن و سایر وسایل الکترونیکی و ارتباطی انجام شده و برای انجام برخی کارها از تردد غیر ضروری (بخصوص با اتومبیل شخصی) خوداری شود".
7- "برای مصرف آب به جای بطری های یک بار مصرف پلاستیکی از قمقمه و بطری های دائمی استفاده شود".
8- "شیشه و آلومینیم ازسایر زباله ها جدا گشته و به مراکز بازیافت تحویل داده شوند".
9- "هر شهروندی در صورت امکان و زمینه مناسب با استفاده از دوچرخه به محل کار خود برود".
اگر کسی با دوچرخه به محل کار خود برود، در ازای هر کیلومتر مسافت، زمین را از شر ۲۵۰ گرم کربن خلاص می کند.
10- "هر کسی تلاش کند تا غذا را در خانه بخورد و از ظروف یکبار مصرف پلاستیکی استفاده نکند".
با رعایت این توصیه، علاوه بر کاهش تولید زباله های پلاستیکی، ۲۶۰ گونه جانوری نیز از خطر مرگ ناشی از خوردن زباله های پلاستیکی و گیر افتادن در آنها نجات پیدا می کنند.
#بازنشر
#لطفا_بازنشر_نمایید
@renaissancetranslate
"یونپ" معتقد است هر کدام از هفت میلیارد و سیصد میلیون نفر شهروند ساکن زمین می تواند گام های موثری برای حفاظت از آن بردارد.
1- "هر نفر یک روز در هفته از رژیم غذایی گیاهی استفاده کرده و گوشت نخورد".
با رعایت این توصیه ، پس از یک سال، میزان "کاهش تولید گازهای گلخانه ای" توسط هر نفر تقریبا برابر است با بیرون نیاوردن خودرو از منزل به مدت یک ماه.
2- "هر کسی بلیت سفرهای خود را الکترونیکی تهیه کرده و "بلیت کاغذی" دریافت نکند". این اقدام در کاهش میزان مصرف کاغذ، قطع درختان و سایر هزینه ها تاثیر گذار است.
3- "لوله های آب دارای نشتی به منظور جلوگیری از هدر رفت آب، تعمیر و بهسازی شوند".
اگر تنها و تنها یک لوله آب دارای نشتی، تعمیر و بهسازی شود، سالیانه به صورت میانگین از هدر رفت حدود ۴۰ هزار لیتر "آب در دسترس" جلوگیری می شود.
4- "لامپ های کم مصرف، جایگزین لامپ های معمولی شوند".
جایگزینی یک لامپ معمولی یا رشته ای با یک لامپ کم مصرف، موجب ۷۵ درصد صرفه جویی در مصرف انرژی برق می شود.
5- "هیچکس وسایل و ابزارهای الکترونیکی کهنه را دور نیانداخته و به عنوان زباله تلقی نکند، بلکه این دستگاه ها را بازیافت نموده و از قطعات آنها استفاده کند".
6- "برخی فعالیت های خانگی از طریق اینترنت، تلفن و سایر وسایل الکترونیکی و ارتباطی انجام شده و برای انجام برخی کارها از تردد غیر ضروری (بخصوص با اتومبیل شخصی) خوداری شود".
7- "برای مصرف آب به جای بطری های یک بار مصرف پلاستیکی از قمقمه و بطری های دائمی استفاده شود".
8- "شیشه و آلومینیم ازسایر زباله ها جدا گشته و به مراکز بازیافت تحویل داده شوند".
9- "هر شهروندی در صورت امکان و زمینه مناسب با استفاده از دوچرخه به محل کار خود برود".
اگر کسی با دوچرخه به محل کار خود برود، در ازای هر کیلومتر مسافت، زمین را از شر ۲۵۰ گرم کربن خلاص می کند.
10- "هر کسی تلاش کند تا غذا را در خانه بخورد و از ظروف یکبار مصرف پلاستیکی استفاده نکند".
با رعایت این توصیه، علاوه بر کاهش تولید زباله های پلاستیکی، ۲۶۰ گونه جانوری نیز از خطر مرگ ناشی از خوردن زباله های پلاستیکی و گیر افتادن در آنها نجات پیدا می کنند.
#بازنشر
#لطفا_بازنشر_نمایید
@renaissancetranslate
کتاب‌ها برای باور کردن نوشته نشده‌اند، بلکه نوشته شده‌اند تا در معرض پرسش‌گری قرار گیرند.
«نام گل سرخ»
امبرتو اکو
@renaissancetranslate
«نام گل سرخ»
امبرتو اکو
@renaissancetranslate
"سرمایه‌داری مدرن همواره درباره حقوق بشر، دموکراسی، آزادی و غیره سخن می‌گوید اما در واقع به عینه می‌بینیم که تحت همه این نام‌ها هیچ چیز جز حیوان‌های بشری و منافع شخصی‌شان نمی‌یابیم، حیوان‌هایی که باید با تملک محصولات بشری احساس سعادت کنند: به چشم سرمایه‌داری مدرن سوژه چیزی شبیه حیوان‌هایی در جلو بازار است. این به راستی تعریف انسان است. سلسله‌مراتبی داریم که در قعرش فقیران قرار دارند، فقیرانی که جلو بازار ایستاده‌اند اما وسیله‌ای برای خرید ندارند، و در بالای آن ثروتمندان قرار دارند. آنها هم جلو بازار ایستاده‌اند اما وسایل بسیار بیشتری دارند و وسیله حفظ این همه به واقع چیزی جز انسان‌شناسی سرمایه‌سالار نیست. امکان چیزی غیر از حیوان‌ها بودن در این معنی به واقع یعنی سوژه‌شدنِ یک حیوان بشری؛ با جزئی از یک پیکر جدید شدن (یعنی چیزی غیر از در جلو بازار بودن) است که می‌توانید چیزی نظیر یک سوژه شوید."
«دیالکتیک غیرسلبی: از منطق تا انسان‌شناسی»
آلن بدیو
@renaissancetranslate
«دیالکتیک غیرسلبی: از منطق تا انسان‌شناسی»
آلن بدیو
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
🖋تنهایی انسان و توتالیتاریسم
هانا آرنت، میان توتالیتاریسم و تنهایی انسان پیوندی ژرف می بیند و به ویژه در پایان سر چشمه هایی توتالیتاریسم در این باره شرح می دهد. با غیاب سیاست در نظام توتالیتر، قلمروی برای نمود انسان ها برای همدیگر وجود ندارد ؛رشته ارتباط و تعامل انسان ها با یکدیگر از هم گسسته و فضایی میان آنها نیست. نظام توتالیتر به بی جهانی می انجامد. برای آرنت، توتالیتاریسم در آلمان و اتحاد جماهیر شوروی، جلوه جامعه توده ای استوار بر(تنهایی سازمان دهی شده)بود. حکومت در های قلمرو عمومی را به روی ارتباط معنادار و مشارکت در عمل جمعی شهروندان می بست. نظام توتالیتر، به طور سیستماتیک، شهروند را تنها می کرد، ترس از بی کسی را بر سراسر روح و جسم او مستولی می داشت و سپس به پیکار با او می رفت و او را در هم می شکست. برای آرنت توتالیتاریسم به (نا اندیشندگی) وابسته است و نااندیشندگی خود از تجربه تنهایی مایه می گیرد. او می نویسد (تنهایی، زمینه مشترک ارعاب (ترور) وجوه حکومت توتالیتر است) در پی تجربه وانهاده شدن از سوی همه کس و همه چیز، (تنهایی شخص را از داشتن درک مشترک و جهان مشترک با دیگران محروم می کند، او را از تجربه سخن گفتن جدی با دیگران، شنیدن صدای وجدان و شنیدن به شکل های دیگر باز می دارد. تخیل های ایدئولوژیک و توتالیتر به انسان ها وعده عضویت های موهوم می دهند و انسان های تنها در معرض باور کردن این وعده هایند. انسان تنها از ترس فقدان امنیت، آماده پناه بردن به جهان با ثبات و منسجمی می شود که افراط گرایی های ایدئولوژیک عرضه می کنند)
آیشمن از نظر آرنت، انسان تنهایی بود که از حس عدم امنیت، فقدان نظم و راهنمایی برای عمل دلهره داشت و این اضطراب، دامن کشان او را به سمت سر سپردگی به حکومت و تعطیل اندیشیدن سوق داده بود ؛او می خواست عضوی از چیزی یا هویتی بزرگ تر باشد و به سازمان یا گروهی بپیوندد که به زندگی او جهت و معنا ببخشد.
آرنت، سیاست را رویه دیگر آزادی انسان، بن مایه امید و یگانه راه تخیل آینده می نگارد :
(تنهایی، عزلت نیست. عزلت نیازمند تنها بودن است، در حالی که تنهایی خود را به طور شاخص تری در میان جمع نمایان میکند...عزلت می تواند به تنهایی بدل شود:این اتفاق وقتی می افتد که من دور از دیگران، خلوت نشین درون خویش شوم...آن چه تنهایی را چنین تحمل ناپذیر می کند، نبود صدای خویشتن است؛خویشتنی که در تنهایی عزلت هستی یافته، وای هویت آن تنها با اعتماد کردن و همراهی اعتماد آمیز با جمع افراد برابر دیگر رسمیت می یابد. آن چه آدمیان را در جهانی غیر توتالیتر، برای انداختن یوغ سلطه ای توتالیتر به گردن خود آماده می سازد، این واقعیت است که تنهایی به تجربه هر روزه توده ی رو به افزایش سده ما بدل سده، در حالی که در روزگار قدیم، تنهایی جز تجربه ای حاشیه ای در شرایط نادر اجتماعی نبود... با این همه،حقیقت آن است که هر پایانی در تاریخ به ضرورت آبستن آغازی تازه است :این آغازیدن وعده است،یگانه پیامی است که پایان می فرستد. آغازیدن، پیش از آن که رویدادی تاریخی شود، توانایی شگرف آدمی است ؛از نظر سیاسی، آغازیدن با آزادی انسان یکی است)
«انسان ها در عصر ظلمت»
هانا آرنت؛ فیلسوف و نویسنده آلمانی قرن بیستم
@Renaissancetranslate
هانا آرنت، میان توتالیتاریسم و تنهایی انسان پیوندی ژرف می بیند و به ویژه در پایان سر چشمه هایی توتالیتاریسم در این باره شرح می دهد. با غیاب سیاست در نظام توتالیتر، قلمروی برای نمود انسان ها برای همدیگر وجود ندارد ؛رشته ارتباط و تعامل انسان ها با یکدیگر از هم گسسته و فضایی میان آنها نیست. نظام توتالیتر به بی جهانی می انجامد. برای آرنت، توتالیتاریسم در آلمان و اتحاد جماهیر شوروی، جلوه جامعه توده ای استوار بر(تنهایی سازمان دهی شده)بود. حکومت در های قلمرو عمومی را به روی ارتباط معنادار و مشارکت در عمل جمعی شهروندان می بست. نظام توتالیتر، به طور سیستماتیک، شهروند را تنها می کرد، ترس از بی کسی را بر سراسر روح و جسم او مستولی می داشت و سپس به پیکار با او می رفت و او را در هم می شکست. برای آرنت توتالیتاریسم به (نا اندیشندگی) وابسته است و نااندیشندگی خود از تجربه تنهایی مایه می گیرد. او می نویسد (تنهایی، زمینه مشترک ارعاب (ترور) وجوه حکومت توتالیتر است) در پی تجربه وانهاده شدن از سوی همه کس و همه چیز، (تنهایی شخص را از داشتن درک مشترک و جهان مشترک با دیگران محروم می کند، او را از تجربه سخن گفتن جدی با دیگران، شنیدن صدای وجدان و شنیدن به شکل های دیگر باز می دارد. تخیل های ایدئولوژیک و توتالیتر به انسان ها وعده عضویت های موهوم می دهند و انسان های تنها در معرض باور کردن این وعده هایند. انسان تنها از ترس فقدان امنیت، آماده پناه بردن به جهان با ثبات و منسجمی می شود که افراط گرایی های ایدئولوژیک عرضه می کنند)
آیشمن از نظر آرنت، انسان تنهایی بود که از حس عدم امنیت، فقدان نظم و راهنمایی برای عمل دلهره داشت و این اضطراب، دامن کشان او را به سمت سر سپردگی به حکومت و تعطیل اندیشیدن سوق داده بود ؛او می خواست عضوی از چیزی یا هویتی بزرگ تر باشد و به سازمان یا گروهی بپیوندد که به زندگی او جهت و معنا ببخشد.
آرنت، سیاست را رویه دیگر آزادی انسان، بن مایه امید و یگانه راه تخیل آینده می نگارد :
(تنهایی، عزلت نیست. عزلت نیازمند تنها بودن است، در حالی که تنهایی خود را به طور شاخص تری در میان جمع نمایان میکند...عزلت می تواند به تنهایی بدل شود:این اتفاق وقتی می افتد که من دور از دیگران، خلوت نشین درون خویش شوم...آن چه تنهایی را چنین تحمل ناپذیر می کند، نبود صدای خویشتن است؛خویشتنی که در تنهایی عزلت هستی یافته، وای هویت آن تنها با اعتماد کردن و همراهی اعتماد آمیز با جمع افراد برابر دیگر رسمیت می یابد. آن چه آدمیان را در جهانی غیر توتالیتر، برای انداختن یوغ سلطه ای توتالیتر به گردن خود آماده می سازد، این واقعیت است که تنهایی به تجربه هر روزه توده ی رو به افزایش سده ما بدل سده، در حالی که در روزگار قدیم، تنهایی جز تجربه ای حاشیه ای در شرایط نادر اجتماعی نبود... با این همه،حقیقت آن است که هر پایانی در تاریخ به ضرورت آبستن آغازی تازه است :این آغازیدن وعده است،یگانه پیامی است که پایان می فرستد. آغازیدن، پیش از آن که رویدادی تاریخی شود، توانایی شگرف آدمی است ؛از نظر سیاسی، آغازیدن با آزادی انسان یکی است)
«انسان ها در عصر ظلمت»
هانا آرنت؛ فیلسوف و نویسنده آلمانی قرن بیستم
@Renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Old Bagdad
Jerry Goldsmith/Jerry Goldsmith
موسیقی واپسین شب
قطعه حماسی و درخشان «بغدادِ کهن»
آهنگساز: جری گلداسمیت
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی:
«سیزدهمین سلحشور»(۱۹۹۹)
سبک: ساندترک، کلاسیک، حماسی
@renaissancetranslate
قطعه حماسی و درخشان «بغدادِ کهن»
آهنگساز: جری گلداسمیت
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی:
«سیزدهمین سلحشور»(۱۹۹۹)
سبک: ساندترک، کلاسیک، حماسی
@renaissancetranslate
پایان زندگی ما لزوما همان روز مرگمان نیست: برای برخی کسان، این روز بسی پیش تر فرا می رسد، اما برای آن کس که به راستی زنده است، شاید هرگز فرا نرسد.
«نور جهان»
کریستین بوبن
@renaissancetranslate
«نور جهان»
کریستین بوبن
@renaissancetranslate
❤1
"چگونه می توانستیم برای تابلو "مونالیزا" ارزشی قائل باشیم اگر داوینچی پایین آن می نوشت: می خندد به این دلیل که رازی را از معشوق اش پنهان کرده...، پیچیده گویی کاملترین شکل بیان است."
«استنلی کوبریک»
@renaissancetranslate
«استنلی کوبریک»
@renaissancetranslate
🍀نجات ایران نیازمند یک مهربانی،عشق و بخشایش بزرگ است:
۱.خوب یا بد ما در سال ۵۷ حکومت موجود را سرنگون کردیم و در این میان به جان یکدیگر افتادیم و برخی از ما زندگی خود را از دست دادند.
۲.خوب یا بد ما در سالهای نخستین پس از انقلاب به جان هم افتادیم و یکدیگر را زدیم و شکنجه کردیم و کشتیم و ترور کردیم و با انجام برخی فعالیت های درست و نادرست به انتشار تخم نفرت و خشونت در کشور و در بین مردم خود پرداختیم.
۳.خوب یا بد ما در پایان دادن یا ندادن به جنگ کوتاهی کردیم و مرتکب اشتباهات بزرگی شدیم و تعداد زیادی از هموطنانمان را به نام شهید به کشتن دادیم.
۴.خوب یا بد ما همه چیز سرنوشت خود را به دست آیت الله خمینی سپردیم و او را امام خود کردیم.
۵.خوب یا بد ما در سالهای اخر دهه شصت جمعیت زیادی از زندانیان سیاسی را بی دلیل و جهت به جوخه اعدام سپردیم و خانواده های آنها را داغدار کردیم.
۶.خوب یا بد ما در سالهای دهه شصت جوانان زیادی را با نگه داشتن در زندان از زندگی محروم کردیم.
۷.خوب یا بد ما با اقلیت قومی و دینی کشور با خشونت رفتار کردیم و آنها را از بسیاری از حقوق اولیه شان محروم کردیم.
۸.خوب یا بد ما در فرآیند توسعه کشور به گسترش فاصله طبقاتی دامن زدیم و ثروت کشور را به شکلی ناعادلانه مصرف کردیم.
۹.خوب یا بد ما بسیاری از کارخانه ها و صنایع و میراث فرهنگی خود را بی دلیل تخریب کردیم.
۱۰.خوب یا بد ما محیط زیست کشور خود را نابود ساخته ایم.
۱۱.خوب یا بد ما تک صدایی را در فضای سیاسی کشور حاکم ساخته ایم و افراد زیادی را به صرف نپذیرفتن این قاعده از زندگی محروم ساخته ایم.
۱۲.خوب یا بد ما نظامیان کشور را به عنوان نیروهای حافظ نظام در برابر مردم قرار داده ایم.
۱۳.خوب یا بد ما به زنان و جوانان و سالمندان کشور خود ظلم روا داشته ایم.
۱۴.خوب یا بد ما به جای تقویت دین رحمانی به ترویج خرافات در جامعه کمک کرده ایم.
۱۵.خوب یا بد ما قدرت سیاسی را در دست شخص رهبر متمرکز کرده ایم و به نارضایتی سیاسی در بین مردم و سیاسیون دامن زده ایم.
۱۶.خوب یا بد ما رابطه خود با جهان را از دست داده ایم.
۱۷.خوب یا بد ما تریبون های زیادی در کشور داریم که کاری جز ترویج خشونت انجام نمی دهند.
۱۸.خوب یا بد ما کشور را در ورطه انواع فساد رها ساخته ایم.
۱۹.این لیست را می توان طولانی و طولانی تر ساخت.ما در ۴۰ سال یا به عبارتی صد سال گذشته جامعه خود را درگیر در مسایل و مشکلاتی ساخته ایم که ما را از حرکت به جلو و توسعه باز داشته است.مهمترین معضل اما در این میان نفرت و خشونتی است که ما میان مردم خود و میان مردم خود با مردم برخی سرزمین های دیگر ترویج داده ایم.این خشونت تهدیدی است که قطعا این سرزمین را نابود خواهد ساخت.
۲۰.مردم ما و مسئولین این کشور باید بدانند رها شدن این خشونت در کشور خون ریزی ها بهمراه خواهد آورد و کشور را در ورطه خشونت گرفتار خواهد ساخت.
۲۱.خطاب این جمله به مردم و مقامات جمهوری اسلامی است که اگر به جای این خشونت نتوانید عشق،مهربانی و یک بخشش بزرگ را در کشور ایران ممکن سازید سرزمین ایران از بین خواهد رفت و به طور کامل نابود خواهد شد.
۲۲.راه ممکن شدن این عشق و مهربانی و بخشایش بزرگ از میدان سیاست می گذرد و مهمترین فرد یا نقش یا نیرویی که باید این راه حل را ممکن سازد از یک سو نیروی مردم رنج دیده و نگران و زندگی نکرده این سرزمین است و از سوی دیگر نقش یا جایگاهی است که امروزه به نام جایگاه رهبری سیاسی- دینی این جامعه شناخته می شود.امیدوارم این آرزوی مردم ما در بستری از عشق و مهربانی و بخشایش چند سویه ممکن شود و سرزمین ما از نابودی نجات یابد.
«مصطفی مهرآیین»
@renaissancetranslate
۱.خوب یا بد ما در سال ۵۷ حکومت موجود را سرنگون کردیم و در این میان به جان یکدیگر افتادیم و برخی از ما زندگی خود را از دست دادند.
۲.خوب یا بد ما در سالهای نخستین پس از انقلاب به جان هم افتادیم و یکدیگر را زدیم و شکنجه کردیم و کشتیم و ترور کردیم و با انجام برخی فعالیت های درست و نادرست به انتشار تخم نفرت و خشونت در کشور و در بین مردم خود پرداختیم.
۳.خوب یا بد ما در پایان دادن یا ندادن به جنگ کوتاهی کردیم و مرتکب اشتباهات بزرگی شدیم و تعداد زیادی از هموطنانمان را به نام شهید به کشتن دادیم.
۴.خوب یا بد ما همه چیز سرنوشت خود را به دست آیت الله خمینی سپردیم و او را امام خود کردیم.
۵.خوب یا بد ما در سالهای اخر دهه شصت جمعیت زیادی از زندانیان سیاسی را بی دلیل و جهت به جوخه اعدام سپردیم و خانواده های آنها را داغدار کردیم.
۶.خوب یا بد ما در سالهای دهه شصت جوانان زیادی را با نگه داشتن در زندان از زندگی محروم کردیم.
۷.خوب یا بد ما با اقلیت قومی و دینی کشور با خشونت رفتار کردیم و آنها را از بسیاری از حقوق اولیه شان محروم کردیم.
۸.خوب یا بد ما در فرآیند توسعه کشور به گسترش فاصله طبقاتی دامن زدیم و ثروت کشور را به شکلی ناعادلانه مصرف کردیم.
۹.خوب یا بد ما بسیاری از کارخانه ها و صنایع و میراث فرهنگی خود را بی دلیل تخریب کردیم.
۱۰.خوب یا بد ما محیط زیست کشور خود را نابود ساخته ایم.
۱۱.خوب یا بد ما تک صدایی را در فضای سیاسی کشور حاکم ساخته ایم و افراد زیادی را به صرف نپذیرفتن این قاعده از زندگی محروم ساخته ایم.
۱۲.خوب یا بد ما نظامیان کشور را به عنوان نیروهای حافظ نظام در برابر مردم قرار داده ایم.
۱۳.خوب یا بد ما به زنان و جوانان و سالمندان کشور خود ظلم روا داشته ایم.
۱۴.خوب یا بد ما به جای تقویت دین رحمانی به ترویج خرافات در جامعه کمک کرده ایم.
۱۵.خوب یا بد ما قدرت سیاسی را در دست شخص رهبر متمرکز کرده ایم و به نارضایتی سیاسی در بین مردم و سیاسیون دامن زده ایم.
۱۶.خوب یا بد ما رابطه خود با جهان را از دست داده ایم.
۱۷.خوب یا بد ما تریبون های زیادی در کشور داریم که کاری جز ترویج خشونت انجام نمی دهند.
۱۸.خوب یا بد ما کشور را در ورطه انواع فساد رها ساخته ایم.
۱۹.این لیست را می توان طولانی و طولانی تر ساخت.ما در ۴۰ سال یا به عبارتی صد سال گذشته جامعه خود را درگیر در مسایل و مشکلاتی ساخته ایم که ما را از حرکت به جلو و توسعه باز داشته است.مهمترین معضل اما در این میان نفرت و خشونتی است که ما میان مردم خود و میان مردم خود با مردم برخی سرزمین های دیگر ترویج داده ایم.این خشونت تهدیدی است که قطعا این سرزمین را نابود خواهد ساخت.
۲۰.مردم ما و مسئولین این کشور باید بدانند رها شدن این خشونت در کشور خون ریزی ها بهمراه خواهد آورد و کشور را در ورطه خشونت گرفتار خواهد ساخت.
۲۱.خطاب این جمله به مردم و مقامات جمهوری اسلامی است که اگر به جای این خشونت نتوانید عشق،مهربانی و یک بخشش بزرگ را در کشور ایران ممکن سازید سرزمین ایران از بین خواهد رفت و به طور کامل نابود خواهد شد.
۲۲.راه ممکن شدن این عشق و مهربانی و بخشایش بزرگ از میدان سیاست می گذرد و مهمترین فرد یا نقش یا نیرویی که باید این راه حل را ممکن سازد از یک سو نیروی مردم رنج دیده و نگران و زندگی نکرده این سرزمین است و از سوی دیگر نقش یا جایگاهی است که امروزه به نام جایگاه رهبری سیاسی- دینی این جامعه شناخته می شود.امیدوارم این آرزوی مردم ما در بستری از عشق و مهربانی و بخشایش چند سویه ممکن شود و سرزمین ما از نابودی نجات یابد.
«مصطفی مهرآیین»
@renaissancetranslate