"هیچ انقلابی را نمی شود عظیم تلقی کرد مگر آنکه زنان یک کشور و نحوه زندگیشان را دگرگون کند.
بدون زنان هیچ انقلابی پیروز نمی شود."


اوریانا فالاچی
@renaissancetranslate

موسقی واپسین شب

قطعه بیکلام آرام و زیبایی با نام «به یاد می آورم...»

آهنگساز : استاد فریبرز لاچینی

نوازنده : استاد فقید آندره آرزومانیان

آلبوم : پاییز طلایی(۲)

سبک: پیانوی کلاسیک ایرانی، لایت
@renaissancetranslate

🍀توصیه های ده گانه "برنامه محیط زیست سازمان ملل (یونپ) به شهروندان جهان

"یونپ" معتقد است هر کدام از هفت میلیارد و سیصد میلیون نفر شهروند ساکن زمین می تواند گام های موثری برای حفاظت از آن بردارد.

1- "هر نفر یک روز در هفته از رژیم غذایی گیاهی استفاده کرده و گوشت نخورد".
با رعایت این توصیه ، پس از یک سال، میزان "کاهش تولید گازهای گلخانه ای" توسط هر نفر تقریبا برابر است با بیرون نیاوردن خودرو از منزل به مدت یک ماه.

2- "هر کسی بلیت سفرهای خود را الکترونیکی تهیه کرده و "بلیت کاغذی" دریافت نکند". این اقدام در کاهش میزان مصرف کاغذ، قطع درختان و سایر هزینه ها تاثیر گذار است.

3- "لوله های آب دارای نشتی به منظور جلوگیری از هدر رفت آب، تعمیر و بهسازی شوند".
اگر تنها و تنها یک لوله آب دارای نشتی، تعمیر و بهسازی شود، سالیانه به صورت میانگین از هدر رفت حدود ۴۰ هزار لیتر "آب در دسترس" جلوگیری می شود.

4- "لامپ های کم مصرف، جایگزین لامپ های معمولی شوند".
جایگزینی یک لامپ معمولی یا رشته ای با یک لامپ کم مصرف، موجب ۷۵ درصد صرفه جویی در مصرف انرژی برق می شود.

5- "هیچکس وسایل و ابزارهای الکترونیکی کهنه را دور نیانداخته و به عنوان زباله تلقی نکند، بلکه این دستگاه ها را بازیافت نموده و از قطعات آنها استفاده کند".

6- "برخی فعالیت های خانگی از طریق اینترنت، تلفن و سایر وسایل الکترونیکی و ارتباطی انجام شده و برای انجام برخی کارها از تردد غیر ضروری (بخصوص با اتومبیل شخصی) خوداری شود".

7- "برای مصرف آب به جای بطری های یک بار مصرف پلاستیکی از قمقمه و بطری های دائمی استفاده شود".

8- "شیشه و آلومینیم ازسایر زباله ها جدا گشته و به مراکز بازیافت تحویل داده شوند".

9- "هر شهروندی در صورت امکان و زمینه مناسب با استفاده از دوچرخه به محل کار خود برود".
اگر کسی با دوچرخه به محل کار خود برود، در ازای هر کیلومتر مسافت، زمین را از شر ۲۵۰ گرم کربن خلاص می کند.

10- "هر کسی تلاش کند تا غذا را در خانه بخورد و از ظروف یکبار مصرف پلاستیکی استفاده نکند".

با رعایت این توصیه، علاوه بر کاهش تولید زباله های پلاستیکی، ۲۶۰ گونه جانوری نیز از خطر مرگ ناشی از خوردن زباله های پلاستیکی و گیر افتادن در آنها نجات پیدا می کنند.



#بازنشر
#لطفا_بازنشر_نمایید
@renaissancetranslate

کتاب‌ها برای باور کردن نوشته نشده‌اند، بلکه نوشته شده‌اند تا در معرض پرسش‌گری قرار گیرند.



«نام گل سرخ»
امبرتو اکو
@renaissancetranslate

"سرمایه‌داری مدرن همواره درباره حقوق بشر، دموکراسی، ‌آزادی و غیره سخن می‌گوید اما در واقع به عینه می‌بینیم که تحت همه این نام‌ها هیچ چیز جز حیوان‌های بشری و منافع شخصی‌شان نمی‌یابیم، حیوان‌هایی که باید با تملک محصولات بشری احساس سعادت کنند: به چشم سرمایه‌داری مدرن سوژه چیزی شبیه حیوان‌هایی در جلو بازار است. این به راستی تعریف انسان است. سلسله‌مراتبی داریم که در قعرش فقیران قرار دارند، فقیرانی که جلو بازار ایستاده‌اند اما وسیله‌ای برای خرید ندارند، و در بالای آن ثروتمندان قرار دارند. آنها هم جلو بازار ایستاده‌اند اما وسایل بسیار بیشتری دارند و وسیله حفظ این همه به واقع چیزی جز انسان‌شناسی سرمایه‌سالار نیست. امکان چیزی غیر از حیوان‌ها بودن در این معنی به واقع یعنی سوژه‌شدنِ یک حیوان بشری؛ با جزئی از یک پیکر جدید شدن (یعنی چیزی غیر از در جلو بازار بودن) است که می‌توانید چیزی نظیر یک سوژه شوید."





«دیالکتیک غیرسلبی: از منطق تا انسان‌شناسی»
آلن بدیو
@renaissancetranslate

‍ ‍ 🖋تنهایی انسان و توتالیتاریسم

هانا آرنت، میان توتالیتاریسم و تنهایی انسان پیوندی ژرف می بیند و به ویژه در پایان سر چشمه هایی توتالیتاریسم در این باره شرح می دهد. با غیاب سیاست در نظام توتالیتر، قلمروی برای نمود انسان ها برای همدیگر وجود ندارد ؛رشته ارتباط و تعامل انسان ها با یکدیگر از هم گسسته و فضایی میان آنها نیست. نظام توتالیتر به بی جهانی می انجامد. برای آرنت، توتالیتاریسم در آلمان و اتحاد جماهیر شوروی، جلوه جامعه توده ای استوار بر(تنهایی سازمان دهی شده)بود. حکومت در های قلمرو عمومی را به روی ارتباط معنادار و مشارکت در عمل جمعی شهروندان می بست. نظام توتالیتر، به طور سیستماتیک، شهروند را تنها می کرد، ترس از بی کسی را بر سراسر روح و جسم او مستولی می داشت و سپس به پیکار با او می رفت و او را در هم می شکست. برای آرنت توتالیتاریسم به (نا اندیشندگی) وابسته است و نااندیشندگی خود از تجربه تنهایی مایه می گیرد. او می نویسد (تنهایی، زمینه مشترک ارعاب (ترور) وجوه حکومت توتالیتر است) در پی تجربه وانهاده شدن از سوی همه کس و همه چیز، (تنهایی شخص را از داشتن درک مشترک و جهان مشترک با دیگران محروم می کند، او را از تجربه سخن گفتن جدی با دیگران، شنیدن صدای وجدان و شنیدن به شکل های دیگر باز می دارد. تخیل های ایدئولوژیک و توتالیتر به انسان ها وعده عضویت های موهوم می دهند و انسان های تنها در معرض باور کردن این وعده هایند. انسان تنها از ترس فقدان امنیت، آماده پناه بردن به جهان با ثبات و منسجمی می شود که افراط گرایی های ایدئولوژیک عرضه می کنند)
آیشمن از نظر آرنت، انسان تنهایی بود که از حس عدم امنیت، فقدان نظم و راهنمایی برای عمل دلهره داشت و این اضطراب، دامن کشان او را به سمت سر سپردگی به حکومت و تعطیل اندیشیدن سوق داده بود ؛او می خواست عضوی از چیزی یا هویتی بزرگ تر باشد و به سازمان یا گروهی بپیوندد که به زندگی او جهت و معنا ببخشد.
آرنت، سیاست را رویه دیگر آزادی انسان، بن مایه امید و یگانه راه تخیل آینده می نگارد :
(تنهایی، عزلت نیست. عزلت نیازمند تنها بودن است، در حالی که تنهایی خود را به طور شاخص تری در میان جمع نمایان میکند...عزلت می تواند به تنهایی بدل شود:این اتفاق وقتی می افتد که من دور از دیگران، خلوت نشین درون خویش شوم...آن چه تنهایی را چنین تحمل ناپذیر می کند، نبود صدای خویشتن است؛خویشتنی که در تنهایی عزلت هستی یافته، وای هویت آن تنها با اعتماد کردن و همراهی اعتماد آمیز با جمع افراد برابر دیگر رسمیت می یابد. آن چه آدمیان را در جهانی غیر توتالیتر، برای انداختن یوغ سلطه ای توتالیتر به گردن خود آماده می سازد، این واقعیت است که تنهایی به تجربه هر روزه توده ی رو به افزایش سده ما بدل سده، در حالی که در روزگار قدیم، تنهایی جز تجربه ای حاشیه ای در شرایط نادر اجتماعی نبود... با این همه،حقیقت آن است که هر پایانی در تاریخ به ضرورت آبستن آغازی تازه است :این آغازیدن وعده است،یگانه پیامی است که پایان می فرستد. آغازیدن، پیش از آن که رویدادی تاریخی شود، توانایی شگرف آدمی است ؛از نظر سیاسی، آغازیدن با آزادی انسان یکی است)





«انسان ها در عصر ظلمت»
هانا آرنت؛ فیلسوف و نویسنده آلمانی قرن بیستم
@Renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه حماسی و درخشان «بغدادِ کهن»

آهنگساز: جری گلداسمیت

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی:
«سیزدهمین سلحشور»(۱۹۹۹)

سبک: ساندترک، کلاسیک، حماسی
@renaissancetranslate

پایان زندگی ما لزوما همان روز مرگمان نیست: برای برخی کسان، این روز بسی پیش تر فرا می رسد، اما برای آن کس که به راستی زنده است، شاید هرگز فرا نرسد.



«نور جهان»
کریستین بوبن
@renaissancetranslate

"‌چگونه می توانستیم برای تابلو "مونالیزا" ارزشی قائل باشیم اگر داوینچی پایین آن می نوشت: می خندد به این دلیل که رازی را از معشوق اش پنهان کرده...، پیچیده گویی کاملترین شکل بیان است."




«استنلی کوبریک»
@renaissancetranslate

🍀نجات ایران نیازمند یک مهربانی،عشق و بخشایش بزرگ است:

۱.خوب یا بد ما در سال ۵۷ حکومت موجود را سرنگون کردیم و در این میان به جان یکدیگر افتادیم و برخی از ما زندگی خود را از دست دادند.

۲.خوب یا بد ما در سالهای نخستین پس از انقلاب به جان هم افتادیم و یکدیگر را زدیم و شکنجه کردیم و کشتیم و ترور کردیم و با انجام برخی فعالیت های درست و نادرست به انتشار تخم نفرت و خشونت در کشور و در بین مردم خود پرداختیم.

۳.خوب یا بد ما در پایان دادن یا ندادن به جنگ کوتاهی کردیم و مرتکب اشتباهات بزرگی شدیم و تعداد زیادی از هموطنانمان را به نام شهید به کشتن دادیم.

۴.خوب یا بد ما همه چیز سرنوشت خود را به دست آیت الله خمینی سپردیم و او را امام خود کردیم.

۵.خوب یا بد ما در سالهای اخر دهه شصت جمعیت زیادی از زندانیان سیاسی را بی دلیل و جهت به جوخه اعدام سپردیم و خانواده های آنها را داغدار کردیم.

۶.خوب یا بد ما در سالهای دهه شصت جوانان زیادی را با نگه داشتن در زندان از زندگی محروم کردیم.

۷.خوب یا بد ما با اقلیت قومی و دینی کشور با خشونت رفتار کردیم و آنها را از بسیاری از حقوق اولیه شان محروم کردیم.

۸.خوب یا بد ما در فرآیند توسعه کشور به گسترش فاصله طبقاتی دامن زدیم و ثروت کشور را به شکلی ناعادلانه مصرف کردیم.

۹.خوب یا بد ما بسیاری از کارخانه ها و صنایع و میراث فرهنگی خود را بی دلیل تخریب کردیم.

۱۰.خوب یا بد ما محیط زیست کشور خود را نابود ساخته ایم.

۱۱.خوب یا بد ما تک صدایی را در فضای سیاسی کشور حاکم ساخته ایم و افراد زیادی را به صرف نپذیرفتن این قاعده از زندگی محروم ساخته ایم.

۱۲.خوب یا بد ما نظامیان کشور را به عنوان نیروهای حافظ نظام در برابر مردم قرار داده ایم.

۱۳.خوب یا بد ما به زنان و جوانان و سالمندان کشور خود ظلم روا داشته ایم.

۱۴.خوب یا بد ما به جای تقویت دین رحمانی به ترویج خرافات در جامعه کمک کرده ایم.

۱۵.خوب یا بد ما قدرت سیاسی را در دست شخص رهبر متمرکز کرده ایم و به نارضایتی سیاسی در بین مردم و سیاسیون دامن زده ایم.

۱۶.خوب یا بد ما رابطه خود با جهان را از دست داده ایم.

۱۷.خوب یا بد ما تریبون های زیادی در کشور داریم که کاری جز ترویج خشونت انجام نمی دهند.

۱۸.خوب یا بد ما کشور را در ورطه انواع فساد رها ساخته ایم.

۱۹.این لیست را می توان طولانی و طولانی تر ساخت.ما در ۴۰ سال یا به عبارتی صد سال گذشته جامعه خود را درگیر در مسایل و مشکلاتی ساخته ایم که ما را از حرکت به جلو و توسعه باز داشته است.مهمترین معضل اما در این میان نفرت و خشونتی است که ما میان مردم خود و میان مردم خود با مردم برخی سرزمین های دیگر ترویج داده ایم.این خشونت تهدیدی است که قطعا این سرزمین را نابود خواهد ساخت.

۲۰.مردم ما و مسئولین این کشور باید بدانند رها شدن این خشونت در کشور خون ریزی ها بهمراه خواهد آورد و کشور را در ورطه خشونت گرفتار خواهد ساخت.

۲۱.خطاب این جمله به مردم و مقامات جمهوری اسلامی است که اگر به جای این خشونت نتوانید عشق،مهربانی و یک بخشش بزرگ را در کشور ایران ممکن سازید سرزمین ایران از بین خواهد رفت و به طور کامل نابود خواهد شد.

۲۲.راه ممکن شدن این عشق و مهربانی و بخشایش بزرگ از میدان سیاست می گذرد و مهمترین فرد یا نقش یا نیرویی که باید این راه حل را ممکن سازد از یک سو نیروی مردم رنج دیده و نگران و زندگی نکرده این سرزمین است و از سوی دیگر نقش یا جایگاهی است که امروزه به نام جایگاه رهبری سیاسی- دینی این جامعه شناخته می شود.امیدوارم این آرزوی مردم ما در بستری از عشق و مهربانی و بخشایش چند سویه ممکن شود و سرزمین ما از نابودی نجات یابد.



«مصطفی مهرآیین»
@renaissancetranslate

موسیقی روز

ترانه فوق العاده زیبا و شنیدنی «اکنون برای تو...»

خواننده: کریس دی بِرگ

آلبوم: «جاده ای رو به سوی آزادی»(۲۰۰۴)

سبک: سافت راک، پاپ
@renaissancetranslate

‍ بخش نخست

🖋"هرچه بیشتر به رفتار «مردم» نگاه می‌کنم و آنها را می‌شناسم، بیشتر درک می کنم چرا خداوند پیش از نازل شدن طوفان به نوح(ع) گفت: اول «حیوانات» را نجات بده!"

منسوب به «مارک تواین»

@renaissancetranslate

این روزها تنها کافی است نگاهی به «دارالمجانین» های دوربرتان بیندازید! تا معنای واقعی جمله اولم را درک کنید.
ما که روزگاری نه چندان دور در سنت عزاداری و ماتم سرائی گوی سبقت رو از همه جهانیان ربوده بودیم، اکنون مصداق همان زاغی شده ایم که راه رفتن خودش را هم از یاد برده است. دیگر حتی راه و رسم عزاداری را هم نمی‌دانیم!
«شادی» مان که به قول شفیعی کدکنی٬ طفلی است مظلوم که دیر زمانی است گم شده و از این سرزمین پر رنج و نکبت رخت بر بسته است و هر کس ازو نشانی دارد ما را هم خبر کند؛ آنکه هیچ! اما «ماتم» مان که سالیان سال مثل آدمیزاد به راه بود و هست و برخی اوقات همه مایه تفاخرمان در مقابل جهانیان می شد، پیش از این در بطنش جذابیتهای خودش را داشت؛ نوحه هایش گاه و بیگاه وجه و کنایه های سنگین سیاسی داشت؛ تعزیه ها و مراسم آئینی محزون و موقرش گاه شانه به شانه تئاتر می زد و چه بسا بالاتر و جذاب تر؛ مداحان و روضه خوانانش اغلب موسیقی مقامی و نواحی ایران را بسیار خوب می‌شناخت و نوحه هایشان برگرفته از اشعار شعرای بزرگی بود که در رثای حسین بن علی و خاندان و یارانش سروده بودند؛ مرثیه هایی پر معنا و موزون که شنیدنش از زبان راوی و مداح دل همگان را به درد می آورد و چه بسا که حزن دلنشینش غیر مذهبیون جامعه هم را با خود همدل و همصدا می نمود؛ اکنون اما سوال این است که آنچه این روزها و این سالها شاهدش هستیم چیست؟! آیا این حوادث غریب و مناسک نادیده و تازه بخشی از مراسم «عزاداری» برای شهادت امام سوم شیعیان_یکی از نمادهای اصلی و بسیار مورد احترام مذهب تشیع در نگاه همگان_است که شجاعت، حقیقت گویی و حزن حاصل از شهادتش را عامل تزکیه روحی و اخلاقی مردم یک جامعه اخلاق مدار برشمرده اند و یا کارناوالی مضحک و پلشت از حضور انبوه خودنمایان، بیماران جنسی، مذهبیون خشک مغز و حسابگر(با خدا!) و اوباش و قمه کشان عصر جدید در سطح شهر؟! و یا شاید اکنون ما دیگر بار شاهد ظهور دسته های «هفت صندوقی» و «شامورتی بازان» عصر قجر در این سرزمین هستیم!؟ اساساً مداح امروز کارش چیست و بارش چه؟! ولله اگر تصادفا نوحه «حاج منصور ارضی» گوش دهم نمی‌دانم چرا یاد «هایده» مرحوم می‌افتم و اگر هم هایده گوش دهم، نمی‌دانم چرا یاد «سید مجید بنی فاطمه» می افتم! گاهی در این میان «محسن یگانه» و «مهستی» و «ویگن» هم می آیند و سلامی می دهند و می روند، اما چیزی است که من را بسیار می ترساند؛ اینکه صدایشان با تصویرشان اصلا همخوانی ندارد! و با شنیدن صدای این خوانندگان، چهره چند مداح مشهورِ هفت تیرکش! در پیش چشمانم صف می بندند. بگذریم! این داستان «شیر فضه» و قاه قاه خنده حضار در روز عاشورا دیگر چیست؟! کسی واقعاً درباره اش چیزی می داند؟ چند سال است که داستان بی سرو ته این شیر و معرکه گیریهای تهوع آورش(همچون صحنه های پر جمعیتِ مشتاق تماشای محکومین به اعدام) مراسمی سرتاسر وقاحت، خنده و مسخره بازی برای حضار «ماتم زده و عزادار حسینی» فراهم آورده است!! اصلا کسی نیست از خودش بپرسد که یک شیر جنگلی در صحرای کربلا چه کار می‌کرده است؟! اگر قرار بر نقل تاریخ_و نه اسطوره و افسانه ولو برای عامه مردم_ است پس این داستان من درآوردی ِ سخیف و احمقانه دیگر چه صیغه ای است؟! روایتی مضحک و شرم‌آور که در هیچ یک از  «مقاتل» معتبر و فرعی امام حسین(ع) از آن سخنی به میان آورده نشده و به هیچ عنوان مورد قبول هیچ دین پژوه یا مراجع معتبر مذهبی نیست؛ اما ما کماکان با تلاشی تحسین برانگیز! سعی در نمایش لودگی و حماقتمان به خود و دیگران داریم. شیر فضه تنها یک وجه از این بنای متزلزل، زشت و ناهنجار ِ قلابی مذهبی را به ما نشان می دهد و نه وجه الهی_اخلاقی اش را. اما پس از این سخنان اجازه دهید بی پرده به شما  دوستان چیزی را بگویم؛ این کارها و اعمال تباه، تنها یا از دست «دیوانگان و مجانین» ساخته است و یا از دست «فرصت طلبان و دین فروشان» بر می آید و بس؛ وگرنه همگان می دانند عاقلان و آدمیزادگانی که به سبب حرمت، اندوه و حزم اخلاقی ماه محرم، قصد و نیت حقیقی شان تنها پندآموزی، تعالی اخلاقی و تزکیه روحی است چنین خود را مضحکه خاص و عام نمی‌سازند و مقدسات را به سخره نمی‌گیرند.




«در باب حرمت ماه محرم و شیوه های غریب عزاداری امروز ما»
یادداشتی از: «رضی الدین طبیب»؛منتشر شده در صفحه شخصی اینستاگرام نویسنده.
@renaissancetranslate

‍
قسمت دوم


اما حقیقت تلخ و غیرقابل اغماض جامعه‌ ی ترسناک و جن زده ی مان این است که در پیشرفته ترین عصر تمدن بشری، خودخواسته خود را به چاه بی انتهای قرون تاریکِ «نادانی» و «جهالت» و «بلاهت» و «بی اخلاقی» بشریت درافکنده ایم. ما به شکلی شگفت انگیز و با اشتیاقی وصف ناپذیر، به «عصر ناصری»، زشتی ها، بی مایگی ها و بی اخلاقی های مشهورش بازگشته ایم و از سر جهلی مرکب به آن افتخار می‌کنیم.
آری، بسیاری از ما جزو همان مردمانیم؛ تنها در عصری جدیدتر و با پوششی مدرن تر اما بی تردید با همان مغزهای پوسیده، تهی از اندیشه، اخلاق و وجدان.

امروز بسیارند کسانی که هرگز داعیه زهد و مذهب و مذهبی بودن را نداشته اند و ندارند، اما حسین بن علی را بسیار بیشتر از بسیاری دیگر از این جماعت بی فکر و‌ نادان می شناسند و محترم می شمارند.

حسین بن علی(ع) برای این جماعت بسیار_اما قلیل در جامعه پلشت و عاری از اخلاق امروز ایران_همان رادمردی است که از او «انسانیت» و «وجدان بیدار» و «آزادگی» و «حقیقت گویی» و «ظلم ستیزی» «عقلانیت» و «محبت» و به زبان آوردن سخن حق در هر شرایطی را آموخته اند٬ نه آنکس که این جماعت مقدس مآب ِ نادانِ بیشمار، تنها از او «ذوالجناح» و «عٙلٙم» و «شمشیر» و «شهربانو» و «شیر فضه» اش را می شناسند. چه خوش گفته است حضرت مولانا درباره این بیخردان:


زین همرهان سست عناصر دلم گرفت
«شیر خدا» و «رستم دستانم» آرزوست
جانم ملول گشت ز «فرعون» و ظلم او
آن نور روی «موسای عمرانم» آرزوست
زین «خلق» پرشکایت گریان شدم ملول
آن های هوی و نعره مستانم آرزوست
دی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر
کز «دیو» و «دد» ملولم و «انسانم» آرزوست


و هنوز هم در این روزگار وانفسا٬ برای بسیاری از ما انسانم آرزوست...امید که باشند و یافت شوند.




پی‌نوشت ۱: ویدئوی محزون، وزین و زیبای قسمت اول را با دو ویدیوی بعد مقایسه فرمایید. اشعار مرثیه ویدئوی نخست از «محتشم کاشانی» است

پی نوشت۲: مقام شیر فضه، زیارتگاهی واقع در کربلا بوده و به فضه کنیز حضرت زهرا (سلام‌الله‌علیها) منسوب است. بر اساس داستانی، فضه در این مکان از یک شیر می‌خواهد جلوی اسب‌ تاختن لشکر یزید بر روی جسد مبارک امام حسین (علیه‌السلام) را بگیرد. این داستان به هیچ عنوان اعتبار کافی ندارد و مخالف واقعیات تاریخی می‌باشد. بسیاری از دین پژوهان و فقها معتقدند که روایت فوق از سند و اعتبار کافی، برخوردار نیست و با واقعیت‌های تاریخی تناقض دارد؛ زیرا لگدمال شدن جسد مبارک امام حسین (علیه‌السلام) در روز عاشورا، از وقایع مسلّم حادثه عاشوراست که در همه مقاتل ذکر آن رفته است.(منبع: ویکی فقه)




«در باب حرمت ماه محرم و شیوه های غریب عزاداری امروز ما»
یادداشتی از: «رضی الدین طبیب»؛منتشر شده در صفحه شخصی اینستاگرام نویسنده.
@renaissancetranslate

تعزیه ای سوررئال به سبک ترانه جمال جمالو در ماه محرم



#تلنگر
#التماس_تفکر
#جامعه_منحط
@renaissancetranslate

مزاحمت و آسیب شیر تعزیه به پیرمرد نوحه خوان و خنده ی بی امان حضار؛ کارناوال شادی در ماه محرم!

#تلنگر
#التماس_تعقل
#جامعه_منحط
#جهل_مرکب
@renaissancetranslate

قطعه زیبا و‌ محزون « تنهایی» | آهنگساز: استاد فرهاد فخرالدینی | آلبوم موسیقی متن سریال امام علی (ع)
@Renaissancetranslate

ما در روابط صمیمی، مرزهای مان را گسترش می دهیم تا دیگران را در هویت مان بگنجانیم و تجربه "با هم بودن" را به وجود آوریم. با این حال، حتی در روابط صمیمی، معمولاً نمی توانیم تمام جنبه های فرد دیگر را بپذیریم، زیرا تمام جنبه های خودمان را قبول نداریم.







«پروچاسکا و نورکراس»
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

ترانه محزون و بسیار زیبای «کشور کوچک»(۱۹۹۲)

خواننده: سزاریا اِوررا

سبک: فولک، آفریکن، لاتین
@renaissancetranslate

🖋«سِزاریا اِوورا»(۲۰۰۱_۱۹۴۱)، یکی از مشهورترین خوانندگان فولکلور دنیا، خواننده ای اهل کشور کوچک کیپ ورده(cape Verde) در قاره آفریقا بود. خانم اوورا را اغلب "دیوای پابرهنه" نیز می خواندند، چون معمولاً برای اجرای موسیقی بدون کفش روی صحنه حاضر می شد. اِوورا تا سال ۱۹۸۸ هیچ اثری از خود ضبط نکرد، و در سال ۲۰۰۴ برنده جایزه گرمی شد.
تن صدای او بسیار بم بود و معمولا با صدای بیلی هالیدی، خواننده بلوز، مقایسه می شد. آلبوم چهارم او با عنوان "خانم پرفومادور"( به معنای خانم مجری)در سال ۱۹۹۲ زندگی حرفه ای او را زیر و رو کرد و بیش از ۳۰۰ هزار نسخه در سراسر جهان به فروش رفت. اوورا علاقه زیادی به الکل و سیگار داشت، و به تدریج وضعیت جسمی اش بدتر شد. او در سال ۲۰۰۸ و در میانه تور استرالیایش سکته قبلی کرد و کمتر توانست همچون سابق به کار حرفه ای اش در زمینه خوانندگی ادامه دهد.

اوورا یکی از بزرگترین نمایندگان موزیک «مورنا»(در زبان پرتغالی به معنای آرام یا محزون) در جهان است. مورنا شکلی از موسیقی بلوز است که موسیقی ملیکیپ ورده به حساب می آید. کیپ ورده قبلا مستعمره پرتغال بوده و در سال ۱۹۷۵ مستقل شده است. این موسیقی میراثی است از تاریخ این کشور، از بردگی گرفته تا دورافتادگی اش در اقیانوس اطلس، صدها کیلومتر دور از ساحل و نیز تلفیقی است از موسیقی آفریقایی، لاتین و موسیقی جنوب اروپا به دلیل مرگ اوورا، دو روز عزای عمومی در کشور کوچک کیپ ورده اعلام شده است. شاید دلیل به اشتراک گذاری این موسیقی این بوده که همزمان با خودکشی غمگِنانه ی «سحر» دخترک بیگناه هوادار فوتبال، ترانه ای را با شما به اشتراک بگذارم که شعر و محتوای آن با وضعیت کنونی زنان کشورم مطابقت و شباهت غریبی دارد؛ بسیاری از زنان و دختران این سرزمین، همان ستارگان آسمانند که مجالی نیست تا بدرخشند، آنان همان «ساحل» دریایی هستند که آب دریا از آنها دریغ شده است؛ در واقع حتی اگر از منظر زبانی و اسطوره ای هم به مفهوم «سرزمین» بنگریم، متن این ترانه زیبا هم شامل حال سرزمین مادری مان در این سال‌ها می‌گردد. امیدوارم از دیدن و شنیدنش لذت ببرید.


@renaissancetranslate
گردآوری و ترجمه: رضی الدین طبیب


«سرزمین کوچک»(۱۹۹۲)
خواننده: سزاریا اوورا

تو آن «ستاره» آسمانی که نمی درخشد
تو آن «ساحل دریایی» که خیس نمی شود
تو آن «پرسه زنی» که از دنیا، تنها صخره های سخت و دریای طوفانی را دیده است

سرزمین تنها، لبریز از عشق؛
صاحب «مورونا» و «کولادِرا»

سرزمین مهربان، مملو از عشق
صاحب «بوتاکو» و «فونانا»

آه چه دلتنگ خانه ام، آه چقدر دلتنگ و بیقرار
آه چه دلتنگ خانه ام، دلتنگی بی انتها...

سرزمین کوچکم (بینوایم)٬ تو را بسیار دوست می دارم
سرزمین کوچکم، تو را بسیار عاشقم....
@renaissancetranslate

پیکارِ نیچه با عصرِ خویش تعادلِ مغز اش را به‌هم زد. جنگ با اخلاق و عاداتِ عصر، وحشتناک است...آنکه واردِ این پیکار شود از درون و بیرون کیفر خواهد دید.



«تاریخ فلسفه»
ویل دورانت
@renaissancetranslate

🖋فرد انقلابی مقهور سرنوشت است. نه نفع شخصی میشناسد و نه کار و باری دارد، نه احساسی، نه دل بستگی ای و نه مایملکی، حتی نامی هم برای خود ندارد. همه چیز او در یک عشق منحصر به فرد ، در یک اندیشه مستحیل شده: در انقلاب. فرد انقلابی هر نوع نظریه پرستی را تحقیر می کند و به مشغولیت‌های بی دغدغه‌ی علمی پشت پا میزند.
او می گوید: آنها ارزانی آیندگان باد.
او تنها یک علم می شناسد: علم ویرانگری!

رسالت ما انهدامی تام و تمام و هولناک و سراسری و بی‌امان است.
بیایید به دنیای جسور راهزنان بپیوندید.
به تنها «انقلابیون» صادق.



«پرسش وپاسخ يک انقلابى»
سرگئی نچایف
@renaissancetranslate