Old Bagdad
Jerry Goldsmith/Jerry Goldsmith
موسیقی واپسین شب
قطعه حماسی و درخشان «بغدادِ کهن»
آهنگساز: جری گلداسمیت
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی:
«سیزدهمین سلحشور»(۱۹۹۹)
سبک: ساندترک، کلاسیک، حماسی
@renaissancetranslate
قطعه حماسی و درخشان «بغدادِ کهن»
آهنگساز: جری گلداسمیت
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی:
«سیزدهمین سلحشور»(۱۹۹۹)
سبک: ساندترک، کلاسیک، حماسی
@renaissancetranslate
پایان زندگی ما لزوما همان روز مرگمان نیست: برای برخی کسان، این روز بسی پیش تر فرا می رسد، اما برای آن کس که به راستی زنده است، شاید هرگز فرا نرسد.
«نور جهان»
کریستین بوبن
@renaissancetranslate
«نور جهان»
کریستین بوبن
@renaissancetranslate
❤1
"چگونه می توانستیم برای تابلو "مونالیزا" ارزشی قائل باشیم اگر داوینچی پایین آن می نوشت: می خندد به این دلیل که رازی را از معشوق اش پنهان کرده...، پیچیده گویی کاملترین شکل بیان است."
«استنلی کوبریک»
@renaissancetranslate
«استنلی کوبریک»
@renaissancetranslate
🍀نجات ایران نیازمند یک مهربانی،عشق و بخشایش بزرگ است:
۱.خوب یا بد ما در سال ۵۷ حکومت موجود را سرنگون کردیم و در این میان به جان یکدیگر افتادیم و برخی از ما زندگی خود را از دست دادند.
۲.خوب یا بد ما در سالهای نخستین پس از انقلاب به جان هم افتادیم و یکدیگر را زدیم و شکنجه کردیم و کشتیم و ترور کردیم و با انجام برخی فعالیت های درست و نادرست به انتشار تخم نفرت و خشونت در کشور و در بین مردم خود پرداختیم.
۳.خوب یا بد ما در پایان دادن یا ندادن به جنگ کوتاهی کردیم و مرتکب اشتباهات بزرگی شدیم و تعداد زیادی از هموطنانمان را به نام شهید به کشتن دادیم.
۴.خوب یا بد ما همه چیز سرنوشت خود را به دست آیت الله خمینی سپردیم و او را امام خود کردیم.
۵.خوب یا بد ما در سالهای اخر دهه شصت جمعیت زیادی از زندانیان سیاسی را بی دلیل و جهت به جوخه اعدام سپردیم و خانواده های آنها را داغدار کردیم.
۶.خوب یا بد ما در سالهای دهه شصت جوانان زیادی را با نگه داشتن در زندان از زندگی محروم کردیم.
۷.خوب یا بد ما با اقلیت قومی و دینی کشور با خشونت رفتار کردیم و آنها را از بسیاری از حقوق اولیه شان محروم کردیم.
۸.خوب یا بد ما در فرآیند توسعه کشور به گسترش فاصله طبقاتی دامن زدیم و ثروت کشور را به شکلی ناعادلانه مصرف کردیم.
۹.خوب یا بد ما بسیاری از کارخانه ها و صنایع و میراث فرهنگی خود را بی دلیل تخریب کردیم.
۱۰.خوب یا بد ما محیط زیست کشور خود را نابود ساخته ایم.
۱۱.خوب یا بد ما تک صدایی را در فضای سیاسی کشور حاکم ساخته ایم و افراد زیادی را به صرف نپذیرفتن این قاعده از زندگی محروم ساخته ایم.
۱۲.خوب یا بد ما نظامیان کشور را به عنوان نیروهای حافظ نظام در برابر مردم قرار داده ایم.
۱۳.خوب یا بد ما به زنان و جوانان و سالمندان کشور خود ظلم روا داشته ایم.
۱۴.خوب یا بد ما به جای تقویت دین رحمانی به ترویج خرافات در جامعه کمک کرده ایم.
۱۵.خوب یا بد ما قدرت سیاسی را در دست شخص رهبر متمرکز کرده ایم و به نارضایتی سیاسی در بین مردم و سیاسیون دامن زده ایم.
۱۶.خوب یا بد ما رابطه خود با جهان را از دست داده ایم.
۱۷.خوب یا بد ما تریبون های زیادی در کشور داریم که کاری جز ترویج خشونت انجام نمی دهند.
۱۸.خوب یا بد ما کشور را در ورطه انواع فساد رها ساخته ایم.
۱۹.این لیست را می توان طولانی و طولانی تر ساخت.ما در ۴۰ سال یا به عبارتی صد سال گذشته جامعه خود را درگیر در مسایل و مشکلاتی ساخته ایم که ما را از حرکت به جلو و توسعه باز داشته است.مهمترین معضل اما در این میان نفرت و خشونتی است که ما میان مردم خود و میان مردم خود با مردم برخی سرزمین های دیگر ترویج داده ایم.این خشونت تهدیدی است که قطعا این سرزمین را نابود خواهد ساخت.
۲۰.مردم ما و مسئولین این کشور باید بدانند رها شدن این خشونت در کشور خون ریزی ها بهمراه خواهد آورد و کشور را در ورطه خشونت گرفتار خواهد ساخت.
۲۱.خطاب این جمله به مردم و مقامات جمهوری اسلامی است که اگر به جای این خشونت نتوانید عشق،مهربانی و یک بخشش بزرگ را در کشور ایران ممکن سازید سرزمین ایران از بین خواهد رفت و به طور کامل نابود خواهد شد.
۲۲.راه ممکن شدن این عشق و مهربانی و بخشایش بزرگ از میدان سیاست می گذرد و مهمترین فرد یا نقش یا نیرویی که باید این راه حل را ممکن سازد از یک سو نیروی مردم رنج دیده و نگران و زندگی نکرده این سرزمین است و از سوی دیگر نقش یا جایگاهی است که امروزه به نام جایگاه رهبری سیاسی- دینی این جامعه شناخته می شود.امیدوارم این آرزوی مردم ما در بستری از عشق و مهربانی و بخشایش چند سویه ممکن شود و سرزمین ما از نابودی نجات یابد.
«مصطفی مهرآیین»
@renaissancetranslate
۱.خوب یا بد ما در سال ۵۷ حکومت موجود را سرنگون کردیم و در این میان به جان یکدیگر افتادیم و برخی از ما زندگی خود را از دست دادند.
۲.خوب یا بد ما در سالهای نخستین پس از انقلاب به جان هم افتادیم و یکدیگر را زدیم و شکنجه کردیم و کشتیم و ترور کردیم و با انجام برخی فعالیت های درست و نادرست به انتشار تخم نفرت و خشونت در کشور و در بین مردم خود پرداختیم.
۳.خوب یا بد ما در پایان دادن یا ندادن به جنگ کوتاهی کردیم و مرتکب اشتباهات بزرگی شدیم و تعداد زیادی از هموطنانمان را به نام شهید به کشتن دادیم.
۴.خوب یا بد ما همه چیز سرنوشت خود را به دست آیت الله خمینی سپردیم و او را امام خود کردیم.
۵.خوب یا بد ما در سالهای اخر دهه شصت جمعیت زیادی از زندانیان سیاسی را بی دلیل و جهت به جوخه اعدام سپردیم و خانواده های آنها را داغدار کردیم.
۶.خوب یا بد ما در سالهای دهه شصت جوانان زیادی را با نگه داشتن در زندان از زندگی محروم کردیم.
۷.خوب یا بد ما با اقلیت قومی و دینی کشور با خشونت رفتار کردیم و آنها را از بسیاری از حقوق اولیه شان محروم کردیم.
۸.خوب یا بد ما در فرآیند توسعه کشور به گسترش فاصله طبقاتی دامن زدیم و ثروت کشور را به شکلی ناعادلانه مصرف کردیم.
۹.خوب یا بد ما بسیاری از کارخانه ها و صنایع و میراث فرهنگی خود را بی دلیل تخریب کردیم.
۱۰.خوب یا بد ما محیط زیست کشور خود را نابود ساخته ایم.
۱۱.خوب یا بد ما تک صدایی را در فضای سیاسی کشور حاکم ساخته ایم و افراد زیادی را به صرف نپذیرفتن این قاعده از زندگی محروم ساخته ایم.
۱۲.خوب یا بد ما نظامیان کشور را به عنوان نیروهای حافظ نظام در برابر مردم قرار داده ایم.
۱۳.خوب یا بد ما به زنان و جوانان و سالمندان کشور خود ظلم روا داشته ایم.
۱۴.خوب یا بد ما به جای تقویت دین رحمانی به ترویج خرافات در جامعه کمک کرده ایم.
۱۵.خوب یا بد ما قدرت سیاسی را در دست شخص رهبر متمرکز کرده ایم و به نارضایتی سیاسی در بین مردم و سیاسیون دامن زده ایم.
۱۶.خوب یا بد ما رابطه خود با جهان را از دست داده ایم.
۱۷.خوب یا بد ما تریبون های زیادی در کشور داریم که کاری جز ترویج خشونت انجام نمی دهند.
۱۸.خوب یا بد ما کشور را در ورطه انواع فساد رها ساخته ایم.
۱۹.این لیست را می توان طولانی و طولانی تر ساخت.ما در ۴۰ سال یا به عبارتی صد سال گذشته جامعه خود را درگیر در مسایل و مشکلاتی ساخته ایم که ما را از حرکت به جلو و توسعه باز داشته است.مهمترین معضل اما در این میان نفرت و خشونتی است که ما میان مردم خود و میان مردم خود با مردم برخی سرزمین های دیگر ترویج داده ایم.این خشونت تهدیدی است که قطعا این سرزمین را نابود خواهد ساخت.
۲۰.مردم ما و مسئولین این کشور باید بدانند رها شدن این خشونت در کشور خون ریزی ها بهمراه خواهد آورد و کشور را در ورطه خشونت گرفتار خواهد ساخت.
۲۱.خطاب این جمله به مردم و مقامات جمهوری اسلامی است که اگر به جای این خشونت نتوانید عشق،مهربانی و یک بخشش بزرگ را در کشور ایران ممکن سازید سرزمین ایران از بین خواهد رفت و به طور کامل نابود خواهد شد.
۲۲.راه ممکن شدن این عشق و مهربانی و بخشایش بزرگ از میدان سیاست می گذرد و مهمترین فرد یا نقش یا نیرویی که باید این راه حل را ممکن سازد از یک سو نیروی مردم رنج دیده و نگران و زندگی نکرده این سرزمین است و از سوی دیگر نقش یا جایگاهی است که امروزه به نام جایگاه رهبری سیاسی- دینی این جامعه شناخته می شود.امیدوارم این آرزوی مردم ما در بستری از عشق و مهربانی و بخشایش چند سویه ممکن شود و سرزمین ما از نابودی نجات یابد.
«مصطفی مهرآیین»
@renaissancetranslate
Audio
موسیقی روز
ترانه فوق العاده زیبا و شنیدنی «اکنون برای تو...»
خواننده: کریس دی بِرگ
آلبوم: «جاده ای رو به سوی آزادی»(۲۰۰۴)
سبک: سافت راک، پاپ
@renaissancetranslate
ترانه فوق العاده زیبا و شنیدنی «اکنون برای تو...»
خواننده: کریس دی بِرگ
آلبوم: «جاده ای رو به سوی آزادی»(۲۰۰۴)
سبک: سافت راک، پاپ
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
بخش نخست
🖋"هرچه بیشتر به رفتار «مردم» نگاه می‌کنم و آنها را می‌شناسم، بیشتر درک می کنم چرا خداوند پیش از نازل شدن طوفان به نوح(ع) گفت: اول «حیوانات» را نجات بده!"
منسوب به «مارک تواین»
@renaissancetranslate
این روزها تنها کافی است نگاهی به «دارالمجانین» های دوربرتان بیندازید! تا معنای واقعی جمله اولم را درک کنید.
ما که روزگاری نه چندان دور در سنت عزاداری و ماتم سرائی گوی سبقت رو از همه جهانیان ربوده بودیم، اکنون مصداق همان زاغی شده ایم که راه رفتن خودش را هم از یاد برده است. دیگر حتی راه و رسم عزاداری را هم نمی‌دانیم!
«شادی» مان که به قول شفیعی کدکنی٬ طفلی است مظلوم که دیر زمانی است گم شده و از این سرزمین پر رنج و نکبت رخت بر بسته است و هر کس ازو نشانی دارد ما را هم خبر کند؛ آنکه هیچ! اما «ماتم» مان که سالیان سال مثل آدمیزاد به راه بود و هست و برخی اوقات همه مایه تفاخرمان در مقابل جهانیان می شد، پیش از این در بطنش جذابیتهای خودش را داشت؛ نوحه هایش گاه و بیگاه وجه و کنایه های سنگین سیاسی داشت؛ تعزیه ها و مراسم آئینی محزون و موقرش گاه شانه به شانه تئاتر می زد و چه بسا بالاتر و جذاب تر؛ مداحان و روضه خوانانش اغلب موسیقی مقامی و نواحی ایران را بسیار خوب می‌شناخت و نوحه هایشان برگرفته از اشعار شعرای بزرگی بود که در رثای حسین بن علی و خاندان و یارانش سروده بودند؛ مرثیه هایی پر معنا و موزون که شنیدنش از زبان راوی و مداح دل همگان را به درد می آورد و چه بسا که حزن دلنشینش غیر مذهبیون جامعه هم را با خود همدل و همصدا می نمود؛ اکنون اما سوال این است که آنچه این روزها و این سالها شاهدش هستیم چیست؟! آیا این حوادث غریب و مناسک نادیده و تازه بخشی از مراسم «عزاداری» برای شهادت امام سوم شیعیان_یکی از نمادهای اصلی و بسیار مورد احترام مذهب تشیع در نگاه همگان_است که شجاعت، حقیقت گویی و حزن حاصل از شهادتش را عامل تزکیه روحی و اخلاقی مردم یک جامعه اخلاق مدار برشمرده اند و یا کارناوالی مضحک و پلشت از حضور انبوه خودنمایان، بیماران جنسی، مذهبیون خشک مغز و حسابگر(با خدا!) و اوباش و قمه کشان عصر جدید در سطح شهر؟! و یا شاید اکنون ما دیگر بار شاهد ظهور دسته های «هفت صندوقی» و «شامورتی بازان» عصر قجر در این سرزمین هستیم!؟ اساساً مداح امروز کارش چیست و بارش چه؟! ولله اگر تصادفا نوحه «حاج منصور ارضی» گوش دهم نمی‌دانم چرا یاد «هایده» مرحوم می‌افتم و اگر هم هایده گوش دهم، نمی‌دانم چرا یاد «سید مجید بنی فاطمه» می افتم! گاهی در این میان «محسن یگانه» و «مهستی» و «ویگن» هم می آیند و سلامی می دهند و می روند، اما چیزی است که من را بسیار می ترساند؛ اینکه صدایشان با تصویرشان اصلا همخوانی ندارد! و با شنیدن صدای این خوانندگان، چهره چند مداح مشهورِ هفت تیرکش! در پیش چشمانم صف می بندند. بگذریم! این داستان «شیر فضه» و قاه قاه خنده حضار در روز عاشورا دیگر چیست؟! کسی واقعاً درباره اش چیزی می داند؟ چند سال است که داستان بی سرو ته این شیر و معرکه گیریهای تهوع آورش(همچون صحنه های پر جمعیتِ مشتاق تماشای محکومین به اعدام) مراسمی سرتاسر وقاحت، خنده و مسخره بازی برای حضار «ماتم زده و عزادار حسینی» فراهم آورده است!! اصلا کسی نیست از خودش بپرسد که یک شیر جنگلی در صحرای کربلا چه کار می‌کرده است؟! اگر قرار بر نقل تاریخ_و نه اسطوره و افسانه ولو برای عامه مردم_ است پس این داستان من درآوردی ِ سخیف و احمقانه دیگر چه صیغه ای است؟! روایتی مضحک و شرم‌آور که در هیچ یک از «مقاتل» معتبر و فرعی امام حسین(ع) از آن سخنی به میان آورده نشده و به هیچ عنوان مورد قبول هیچ دین پژوه یا مراجع معتبر مذهبی نیست؛ اما ما کماکان با تلاشی تحسین برانگیز! سعی در نمایش لودگی و حماقتمان به خود و دیگران داریم. شیر فضه تنها یک وجه از این بنای متزلزل، زشت و ناهنجار ِ قلابی مذهبی را به ما نشان می دهد و نه وجه الهی_اخلاقی اش را. اما پس از این سخنان اجازه دهید بی پرده به شما دوستان چیزی را بگویم؛ این کارها و اعمال تباه، تنها یا از دست «دیوانگان و مجانین» ساخته است و یا از دست «فرصت طلبان و دین فروشان» بر می آید و بس؛ وگرنه همگان می دانند عاقلان و آدمیزادگانی که به سبب حرمت، اندوه و حزم اخلاقی ماه محرم، قصد و نیت حقیقی شان تنها پندآموزی، تعالی اخلاقی و تزکیه روحی است چنین خود را مضحکه خاص و عام نمی‌سازند و مقدسات را به سخره نمی‌گیرند.
«در باب حرمت ماه محرم و شیوه های غریب عزاداری امروز ما»
یادداشتی از: «رضی الدین طبیب»؛منتشر شده در صفحه شخصی اینستاگرام نویسنده.
@renaissancetranslate
🖋"هرچه بیشتر به رفتار «مردم» نگاه می‌کنم و آنها را می‌شناسم، بیشتر درک می کنم چرا خداوند پیش از نازل شدن طوفان به نوح(ع) گفت: اول «حیوانات» را نجات بده!"
منسوب به «مارک تواین»
@renaissancetranslate
این روزها تنها کافی است نگاهی به «دارالمجانین» های دوربرتان بیندازید! تا معنای واقعی جمله اولم را درک کنید.
ما که روزگاری نه چندان دور در سنت عزاداری و ماتم سرائی گوی سبقت رو از همه جهانیان ربوده بودیم، اکنون مصداق همان زاغی شده ایم که راه رفتن خودش را هم از یاد برده است. دیگر حتی راه و رسم عزاداری را هم نمی‌دانیم!
«شادی» مان که به قول شفیعی کدکنی٬ طفلی است مظلوم که دیر زمانی است گم شده و از این سرزمین پر رنج و نکبت رخت بر بسته است و هر کس ازو نشانی دارد ما را هم خبر کند؛ آنکه هیچ! اما «ماتم» مان که سالیان سال مثل آدمیزاد به راه بود و هست و برخی اوقات همه مایه تفاخرمان در مقابل جهانیان می شد، پیش از این در بطنش جذابیتهای خودش را داشت؛ نوحه هایش گاه و بیگاه وجه و کنایه های سنگین سیاسی داشت؛ تعزیه ها و مراسم آئینی محزون و موقرش گاه شانه به شانه تئاتر می زد و چه بسا بالاتر و جذاب تر؛ مداحان و روضه خوانانش اغلب موسیقی مقامی و نواحی ایران را بسیار خوب می‌شناخت و نوحه هایشان برگرفته از اشعار شعرای بزرگی بود که در رثای حسین بن علی و خاندان و یارانش سروده بودند؛ مرثیه هایی پر معنا و موزون که شنیدنش از زبان راوی و مداح دل همگان را به درد می آورد و چه بسا که حزن دلنشینش غیر مذهبیون جامعه هم را با خود همدل و همصدا می نمود؛ اکنون اما سوال این است که آنچه این روزها و این سالها شاهدش هستیم چیست؟! آیا این حوادث غریب و مناسک نادیده و تازه بخشی از مراسم «عزاداری» برای شهادت امام سوم شیعیان_یکی از نمادهای اصلی و بسیار مورد احترام مذهب تشیع در نگاه همگان_است که شجاعت، حقیقت گویی و حزن حاصل از شهادتش را عامل تزکیه روحی و اخلاقی مردم یک جامعه اخلاق مدار برشمرده اند و یا کارناوالی مضحک و پلشت از حضور انبوه خودنمایان، بیماران جنسی، مذهبیون خشک مغز و حسابگر(با خدا!) و اوباش و قمه کشان عصر جدید در سطح شهر؟! و یا شاید اکنون ما دیگر بار شاهد ظهور دسته های «هفت صندوقی» و «شامورتی بازان» عصر قجر در این سرزمین هستیم!؟ اساساً مداح امروز کارش چیست و بارش چه؟! ولله اگر تصادفا نوحه «حاج منصور ارضی» گوش دهم نمی‌دانم چرا یاد «هایده» مرحوم می‌افتم و اگر هم هایده گوش دهم، نمی‌دانم چرا یاد «سید مجید بنی فاطمه» می افتم! گاهی در این میان «محسن یگانه» و «مهستی» و «ویگن» هم می آیند و سلامی می دهند و می روند، اما چیزی است که من را بسیار می ترساند؛ اینکه صدایشان با تصویرشان اصلا همخوانی ندارد! و با شنیدن صدای این خوانندگان، چهره چند مداح مشهورِ هفت تیرکش! در پیش چشمانم صف می بندند. بگذریم! این داستان «شیر فضه» و قاه قاه خنده حضار در روز عاشورا دیگر چیست؟! کسی واقعاً درباره اش چیزی می داند؟ چند سال است که داستان بی سرو ته این شیر و معرکه گیریهای تهوع آورش(همچون صحنه های پر جمعیتِ مشتاق تماشای محکومین به اعدام) مراسمی سرتاسر وقاحت، خنده و مسخره بازی برای حضار «ماتم زده و عزادار حسینی» فراهم آورده است!! اصلا کسی نیست از خودش بپرسد که یک شیر جنگلی در صحرای کربلا چه کار می‌کرده است؟! اگر قرار بر نقل تاریخ_و نه اسطوره و افسانه ولو برای عامه مردم_ است پس این داستان من درآوردی ِ سخیف و احمقانه دیگر چه صیغه ای است؟! روایتی مضحک و شرم‌آور که در هیچ یک از «مقاتل» معتبر و فرعی امام حسین(ع) از آن سخنی به میان آورده نشده و به هیچ عنوان مورد قبول هیچ دین پژوه یا مراجع معتبر مذهبی نیست؛ اما ما کماکان با تلاشی تحسین برانگیز! سعی در نمایش لودگی و حماقتمان به خود و دیگران داریم. شیر فضه تنها یک وجه از این بنای متزلزل، زشت و ناهنجار ِ قلابی مذهبی را به ما نشان می دهد و نه وجه الهی_اخلاقی اش را. اما پس از این سخنان اجازه دهید بی پرده به شما دوستان چیزی را بگویم؛ این کارها و اعمال تباه، تنها یا از دست «دیوانگان و مجانین» ساخته است و یا از دست «فرصت طلبان و دین فروشان» بر می آید و بس؛ وگرنه همگان می دانند عاقلان و آدمیزادگانی که به سبب حرمت، اندوه و حزم اخلاقی ماه محرم، قصد و نیت حقیقی شان تنها پندآموزی، تعالی اخلاقی و تزکیه روحی است چنین خود را مضحکه خاص و عام نمی‌سازند و مقدسات را به سخره نمی‌گیرند.
«در باب حرمت ماه محرم و شیوه های غریب عزاداری امروز ما»
یادداشتی از: «رضی الدین طبیب»؛منتشر شده در صفحه شخصی اینستاگرام نویسنده.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
👍1
اتچ بات
بخش نخست 🖋"هرچه بیشتر به رفتار «مردم» نگاه می‌کنم و آنها را می‌شناسم، بیشتر درک می کنم چرا خداوند پیش از نازل شدن طوفان به نوح(ع) گفت: اول «حیوانات» را نجات بده!" منسوب به «مارک تواین» @renaissancetranslate این روزها تنها کافی است نگاهی به «دارالمجانین»…
قسمت دوم
اما حقیقت تلخ و غیرقابل اغماض جامعه ی ترسناک و جن زده ی مان این است که در پیشرفته ترین عصر تمدن بشری، خودخواسته خود را به چاه بی انتهای قرون تاریکِ «نادانی» و «جهالت» و «بلاهت» و «بی اخلاقی» بشریت درافکنده ایم. ما به شکلی شگفت انگیز و با اشتیاقی وصف ناپذیر، به «عصر ناصری»، زشتی ها، بی مایگی ها و بی اخلاقی های مشهورش بازگشته ایم و از سر جهلی مرکب به آن افتخار می‌کنیم.
آری، بسیاری از ما جزو همان مردمانیم؛ تنها در عصری جدیدتر و با پوششی مدرن تر اما بی تردید با همان مغزهای پوسیده، تهی از اندیشه، اخلاق و وجدان.
امروز بسیارند کسانی که هرگز داعیه زهد و مذهب و مذهبی بودن را نداشته اند و ندارند، اما حسین بن علی را بسیار بیشتر از بسیاری دیگر از این جماعت بی فکر و نادان می شناسند و محترم می شمارند.
حسین بن علی(ع) برای این جماعت بسیار_اما قلیل در جامعه پلشت و عاری از اخلاق امروز ایران_همان رادمردی است که از او «انسانیت» و «وجدان بیدار» و «آزادگی» و «حقیقت گویی» و «ظلم ستیزی» «عقلانیت» و «محبت» و به زبان آوردن سخن حق در هر شرایطی را آموخته اند٬ نه آنکس که این جماعت مقدس مآب ِ نادانِ بیشمار، تنها از او «ذوالجناح» و «عٙلٙم» و «شمشیر» و «شهربانو» و «شیر فضه» اش را می شناسند. چه خوش گفته است حضرت مولانا درباره این بیخردان:
زین همرهان سست عناصر دلم گرفت
«شیر خدا» و «رستم دستانم» آرزوست
جانم ملول گشت ز «فرعون» و ظلم او
آن نور روی «موسای عمرانم» آرزوست
زین «خلق» پرشکایت گریان شدم ملول
آن های هوی و نعره مستانم آرزوست
دی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر
کز «دیو» و «دد» ملولم و «انسانم» آرزوست
و هنوز هم در این روزگار وانفسا٬ برای بسیاری از ما انسانم آرزوست...امید که باشند و یافت شوند.
پی‌نوشت ۱: ویدئوی محزون، وزین و زیبای قسمت اول را با دو ویدیوی بعد مقایسه فرمایید. اشعار مرثیه ویدئوی نخست از «محتشم کاشانی» است
پی نوشت۲: مقام شیر فضه، زیارتگاهی واقع در کربلا بوده و به فضه کنیز حضرت زهرا (سلام‌الله‌علیها) منسوب است. بر اساس داستانی، فضه در این مکان از یک شیر می‌خواهد جلوی اسب تاختن لشکر یزید بر روی جسد مبارک امام حسین (علیه‌السلام) را بگیرد. این داستان به هیچ عنوان اعتبار کافی ندارد و مخالف واقعیات تاریخی می‌باشد. بسیاری از دین پژوهان و فقها معتقدند که روایت فوق از سند و اعتبار کافی، برخوردار نیست و با واقعیت‌های تاریخی تناقض دارد؛ زیرا لگدمال شدن جسد مبارک امام حسین (علیه‌السلام) در روز عاشورا، از وقایع مسلّم حادثه عاشوراست که در همه مقاتل ذکر آن رفته است.(منبع: ویکی فقه)
«در باب حرمت ماه محرم و شیوه های غریب عزاداری امروز ما»
یادداشتی از: «رضی الدین طبیب»؛منتشر شده در صفحه شخصی اینستاگرام نویسنده.
@renaissancetranslate
قسمت دوم
اما حقیقت تلخ و غیرقابل اغماض جامعه ی ترسناک و جن زده ی مان این است که در پیشرفته ترین عصر تمدن بشری، خودخواسته خود را به چاه بی انتهای قرون تاریکِ «نادانی» و «جهالت» و «بلاهت» و «بی اخلاقی» بشریت درافکنده ایم. ما به شکلی شگفت انگیز و با اشتیاقی وصف ناپذیر، به «عصر ناصری»، زشتی ها، بی مایگی ها و بی اخلاقی های مشهورش بازگشته ایم و از سر جهلی مرکب به آن افتخار می‌کنیم.
آری، بسیاری از ما جزو همان مردمانیم؛ تنها در عصری جدیدتر و با پوششی مدرن تر اما بی تردید با همان مغزهای پوسیده، تهی از اندیشه، اخلاق و وجدان.
امروز بسیارند کسانی که هرگز داعیه زهد و مذهب و مذهبی بودن را نداشته اند و ندارند، اما حسین بن علی را بسیار بیشتر از بسیاری دیگر از این جماعت بی فکر و نادان می شناسند و محترم می شمارند.
حسین بن علی(ع) برای این جماعت بسیار_اما قلیل در جامعه پلشت و عاری از اخلاق امروز ایران_همان رادمردی است که از او «انسانیت» و «وجدان بیدار» و «آزادگی» و «حقیقت گویی» و «ظلم ستیزی» «عقلانیت» و «محبت» و به زبان آوردن سخن حق در هر شرایطی را آموخته اند٬ نه آنکس که این جماعت مقدس مآب ِ نادانِ بیشمار، تنها از او «ذوالجناح» و «عٙلٙم» و «شمشیر» و «شهربانو» و «شیر فضه» اش را می شناسند. چه خوش گفته است حضرت مولانا درباره این بیخردان:
زین همرهان سست عناصر دلم گرفت
«شیر خدا» و «رستم دستانم» آرزوست
جانم ملول گشت ز «فرعون» و ظلم او
آن نور روی «موسای عمرانم» آرزوست
زین «خلق» پرشکایت گریان شدم ملول
آن های هوی و نعره مستانم آرزوست
دی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر
کز «دیو» و «دد» ملولم و «انسانم» آرزوست
و هنوز هم در این روزگار وانفسا٬ برای بسیاری از ما انسانم آرزوست...امید که باشند و یافت شوند.
پی‌نوشت ۱: ویدئوی محزون، وزین و زیبای قسمت اول را با دو ویدیوی بعد مقایسه فرمایید. اشعار مرثیه ویدئوی نخست از «محتشم کاشانی» است
پی نوشت۲: مقام شیر فضه، زیارتگاهی واقع در کربلا بوده و به فضه کنیز حضرت زهرا (سلام‌الله‌علیها) منسوب است. بر اساس داستانی، فضه در این مکان از یک شیر می‌خواهد جلوی اسب تاختن لشکر یزید بر روی جسد مبارک امام حسین (علیه‌السلام) را بگیرد. این داستان به هیچ عنوان اعتبار کافی ندارد و مخالف واقعیات تاریخی می‌باشد. بسیاری از دین پژوهان و فقها معتقدند که روایت فوق از سند و اعتبار کافی، برخوردار نیست و با واقعیت‌های تاریخی تناقض دارد؛ زیرا لگدمال شدن جسد مبارک امام حسین (علیه‌السلام) در روز عاشورا، از وقایع مسلّم حادثه عاشوراست که در همه مقاتل ذکر آن رفته است.(منبع: ویکی فقه)
«در باب حرمت ماه محرم و شیوه های غریب عزاداری امروز ما»
یادداشتی از: «رضی الدین طبیب»؛منتشر شده در صفحه شخصی اینستاگرام نویسنده.
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تعزیه ای سوررئال به سبک ترانه جمال جمالو در ماه محرم
#تلنگر
#التماس_تفکر
#جامعه_منحط
@renaissancetranslate
#تلنگر
#التماس_تفکر
#جامعه_منحط
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مزاحمت و آسیب شیر تعزیه به پیرمرد نوحه خوان و خنده ی بی امان حضار؛ کارناوال شادی در ماه محرم!
#تلنگر
#التماس_تعقل
#جامعه_منحط
#جهل_مرکب
@renaissancetranslate
#تلنگر
#التماس_تعقل
#جامعه_منحط
#جهل_مرکب
@renaissancetranslate
Loneliness
قطعه زیبا و محزون « تنهایی» | آهنگساز: استاد فرهاد فخرالدینی | آلبوم موسیقی متن سریال امام علی (ع)
@Renaissancetranslate
@Renaissancetranslate
ما در روابط صمیمی، مرزهای مان را گسترش می دهیم تا دیگران را در هویت مان بگنجانیم و تجربه "با هم بودن" را به وجود آوریم. با این حال، حتی در روابط صمیمی، معمولاً نمی توانیم تمام جنبه های فرد دیگر را بپذیریم، زیرا تمام جنبه های خودمان را قبول نداریم.
«پروچاسکا و نورکراس»
@renaissancetranslate
«پروچاسکا و نورکراس»
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
موسیقی واپسین شب
ترانه محزون و بسیار زیبای «کشور کوچک»(۱۹۹۲)
خواننده: سزاریا اِوررا
سبک: فولک، آفریکن، لاتین
@renaissancetranslate
ترانه محزون و بسیار زیبای «کشور کوچک»(۱۹۹۲)
خواننده: سزاریا اِوررا
سبک: فولک، آفریکن، لاتین
@renaissancetranslate
رنسانس
موسیقی واپسین شب ترانه محزون و بسیار زیبای «کشور کوچک»(۱۹۹۲) خواننده: سزاریا اِوررا سبک: فولک، آفریکن، لاتین @renaissancetranslate
🖋«سِزاریا اِوورا»(۲۰۰۱_۱۹۴۱)، یکی از مشهورترین خوانندگان فولکلور دنیا، خواننده ای اهل کشور کوچک کیپ ورده(cape Verde) در قاره آفریقا بود. خانم اوورا را اغلب "دیوای پابرهنه" نیز می خواندند، چون معمولاً برای اجرای موسیقی بدون کفش روی صحنه حاضر می شد. اِوورا تا سال ۱۹۸۸ هیچ اثری از خود ضبط نکرد، و در سال ۲۰۰۴ برنده جایزه گرمی شد.
تن صدای او بسیار بم بود و معمولا با صدای بیلی هالیدی، خواننده بلوز، مقایسه می شد. آلبوم چهارم او با عنوان "خانم پرفومادور"( به معنای خانم مجری)در سال ۱۹۹۲ زندگی حرفه ای او را زیر و رو کرد و بیش از ۳۰۰ هزار نسخه در سراسر جهان به فروش رفت. اوورا علاقه زیادی به الکل و سیگار داشت، و به تدریج وضعیت جسمی اش بدتر شد. او در سال ۲۰۰۸ و در میانه تور استرالیایش سکته قبلی کرد و کمتر توانست همچون سابق به کار حرفه ای اش در زمینه خوانندگی ادامه دهد.
اوورا یکی از بزرگترین نمایندگان موزیک «مورنا»(در زبان پرتغالی به معنای آرام یا محزون) در جهان است. مورنا شکلی از موسیقی بلوز است که موسیقی ملیکیپ ورده به حساب می آید. کیپ ورده قبلا مستعمره پرتغال بوده و در سال ۱۹۷۵ مستقل شده است. این موسیقی میراثی است از تاریخ این کشور، از بردگی گرفته تا دورافتادگی اش در اقیانوس اطلس، صدها کیلومتر دور از ساحل و نیز تلفیقی است از موسیقی آفریقایی، لاتین و موسیقی جنوب اروپا به دلیل مرگ اوورا، دو روز عزای عمومی در کشور کوچک کیپ ورده اعلام شده است. شاید دلیل به اشتراک گذاری این موسیقی این بوده که همزمان با خودکشی غمگِنانه ی «سحر» دخترک بیگناه هوادار فوتبال، ترانه ای را با شما به اشتراک بگذارم که شعر و محتوای آن با وضعیت کنونی زنان کشورم مطابقت و شباهت غریبی دارد؛ بسیاری از زنان و دختران این سرزمین، همان ستارگان آسمانند که مجالی نیست تا بدرخشند، آنان همان «ساحل» دریایی هستند که آب دریا از آنها دریغ شده است؛ در واقع حتی اگر از منظر زبانی و اسطوره ای هم به مفهوم «سرزمین» بنگریم، متن این ترانه زیبا هم شامل حال سرزمین مادری مان در این سالها می‌گردد. امیدوارم از دیدن و شنیدنش لذت ببرید.
@renaissancetranslate
گردآوری و ترجمه: رضی الدین طبیب
«سرزمین کوچک»(۱۹۹۲)
خواننده: سزاریا اوورا
تو آن «ستاره» آسمانی که نمی درخشد
تو آن «ساحل دریایی» که خیس نمی شود
تو آن «پرسه زنی» که از دنیا، تنها صخره های سخت و دریای طوفانی را دیده است
سرزمین تنها، لبریز از عشق؛
صاحب «مورونا» و «کولادِرا»
سرزمین مهربان، مملو از عشق
صاحب «بوتاکو» و «فونانا»
آه چه دلتنگ خانه ام، آه چقدر دلتنگ و بیقرار
آه چه دلتنگ خانه ام، دلتنگی بی انتها...
سرزمین کوچکم (بینوایم)٬ تو را بسیار دوست می دارم
سرزمین کوچکم، تو را بسیار عاشقم....
@renaissancetranslate
تن صدای او بسیار بم بود و معمولا با صدای بیلی هالیدی، خواننده بلوز، مقایسه می شد. آلبوم چهارم او با عنوان "خانم پرفومادور"( به معنای خانم مجری)در سال ۱۹۹۲ زندگی حرفه ای او را زیر و رو کرد و بیش از ۳۰۰ هزار نسخه در سراسر جهان به فروش رفت. اوورا علاقه زیادی به الکل و سیگار داشت، و به تدریج وضعیت جسمی اش بدتر شد. او در سال ۲۰۰۸ و در میانه تور استرالیایش سکته قبلی کرد و کمتر توانست همچون سابق به کار حرفه ای اش در زمینه خوانندگی ادامه دهد.
اوورا یکی از بزرگترین نمایندگان موزیک «مورنا»(در زبان پرتغالی به معنای آرام یا محزون) در جهان است. مورنا شکلی از موسیقی بلوز است که موسیقی ملیکیپ ورده به حساب می آید. کیپ ورده قبلا مستعمره پرتغال بوده و در سال ۱۹۷۵ مستقل شده است. این موسیقی میراثی است از تاریخ این کشور، از بردگی گرفته تا دورافتادگی اش در اقیانوس اطلس، صدها کیلومتر دور از ساحل و نیز تلفیقی است از موسیقی آفریقایی، لاتین و موسیقی جنوب اروپا به دلیل مرگ اوورا، دو روز عزای عمومی در کشور کوچک کیپ ورده اعلام شده است. شاید دلیل به اشتراک گذاری این موسیقی این بوده که همزمان با خودکشی غمگِنانه ی «سحر» دخترک بیگناه هوادار فوتبال، ترانه ای را با شما به اشتراک بگذارم که شعر و محتوای آن با وضعیت کنونی زنان کشورم مطابقت و شباهت غریبی دارد؛ بسیاری از زنان و دختران این سرزمین، همان ستارگان آسمانند که مجالی نیست تا بدرخشند، آنان همان «ساحل» دریایی هستند که آب دریا از آنها دریغ شده است؛ در واقع حتی اگر از منظر زبانی و اسطوره ای هم به مفهوم «سرزمین» بنگریم، متن این ترانه زیبا هم شامل حال سرزمین مادری مان در این سالها می‌گردد. امیدوارم از دیدن و شنیدنش لذت ببرید.
@renaissancetranslate
گردآوری و ترجمه: رضی الدین طبیب
«سرزمین کوچک»(۱۹۹۲)
خواننده: سزاریا اوورا
تو آن «ستاره» آسمانی که نمی درخشد
تو آن «ساحل دریایی» که خیس نمی شود
تو آن «پرسه زنی» که از دنیا، تنها صخره های سخت و دریای طوفانی را دیده است
سرزمین تنها، لبریز از عشق؛
صاحب «مورونا» و «کولادِرا»
سرزمین مهربان، مملو از عشق
صاحب «بوتاکو» و «فونانا»
آه چه دلتنگ خانه ام، آه چقدر دلتنگ و بیقرار
آه چه دلتنگ خانه ام، دلتنگی بی انتها...
سرزمین کوچکم (بینوایم)٬ تو را بسیار دوست می دارم
سرزمین کوچکم، تو را بسیار عاشقم....
@renaissancetranslate
پیکارِ نیچه با عصرِ خویش تعادلِ مغز اش را به‌هم زد. جنگ با اخلاق و عاداتِ عصر، وحشتناک است...آنکه واردِ این پیکار شود از درون و بیرون کیفر خواهد دید.
«تاریخ فلسفه»
ویل دورانت
@renaissancetranslate
«تاریخ فلسفه»
ویل دورانت
@renaissancetranslate
رنسانس
https://www.instagram.com/p/BP173fXDZAGoV3D-kY80pTBvaDm3bamcP0Ib7w0/
🖋فرد انقلابی مقهور سرنوشت است. نه نفع شخصی میشناسد و نه کار و باری دارد، نه احساسی، نه دل بستگی ای و نه مایملکی، حتی نامی هم برای خود ندارد. همه چیز او در یک عشق منحصر به فرد ، در یک اندیشه مستحیل شده: در انقلاب. فرد انقلابی هر نوع نظریه پرستی را تحقیر می کند و به مشغولیت‌های بی دغدغه‌ی علمی پشت پا میزند.
او می گوید: آنها ارزانی آیندگان باد.
او تنها یک علم می شناسد: علم ویرانگری!
رسالت ما انهدامی تام و تمام و هولناک و سراسری و بی‌امان است.
بیایید به دنیای جسور راهزنان بپیوندید.
به تنها «انقلابیون» صادق.
«پرسش وپاسخ يک انقلابى»
سرگئی نچایف
@renaissancetranslate
او می گوید: آنها ارزانی آیندگان باد.
او تنها یک علم می شناسد: علم ویرانگری!
رسالت ما انهدامی تام و تمام و هولناک و سراسری و بی‌امان است.
بیایید به دنیای جسور راهزنان بپیوندید.
به تنها «انقلابیون» صادق.
«پرسش وپاسخ يک انقلابى»
سرگئی نچایف
@renaissancetranslate
اما من، امروز تمام دارایی‌ام را در مدت خیلی کمی باختم.
اول بیست فردریک روی «جفت» گذاشتم و بردم. از نو همه بردم را همانجا گذاشتم و باز بردم. و همچنین دو یا سه بار دیگر بی‌اینکه چیزی ببازم نزدیک به چهارصد فردریک در چند دقیقه روی هم انباشته کرده‌بودم.
و حالا موقع رفتن بود.
ولی در این وقت احساس عجیبی سراپای مرا فراگرفته بود:
چیزی مثل اشتیاق به تحقیر سرنوشت و به مبارزه طلبیدن آن، مثل اشتیاق به مسخره کردن آن و آزار دادن آن را حس می‌کردم.
بزرگترین پولی را که در بازی مجاز بود، یعنی چهارهزار فلورین، به بازی گذاشتم و باختم. در شور و هیجانی که داشتم تمام آنچه را جلویم باقی مانده بود برداشتم و به همان طریق به بازی گذاشتم و از نو باختم.
و سالن را مثل یک آدم گیج ترک کردم. حتی نفهمیدم چه به سرم آمده است.
«قمارباز»
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate
اول بیست فردریک روی «جفت» گذاشتم و بردم. از نو همه بردم را همانجا گذاشتم و باز بردم. و همچنین دو یا سه بار دیگر بی‌اینکه چیزی ببازم نزدیک به چهارصد فردریک در چند دقیقه روی هم انباشته کرده‌بودم.
و حالا موقع رفتن بود.
ولی در این وقت احساس عجیبی سراپای مرا فراگرفته بود:
چیزی مثل اشتیاق به تحقیر سرنوشت و به مبارزه طلبیدن آن، مثل اشتیاق به مسخره کردن آن و آزار دادن آن را حس می‌کردم.
بزرگترین پولی را که در بازی مجاز بود، یعنی چهارهزار فلورین، به بازی گذاشتم و باختم. در شور و هیجانی که داشتم تمام آنچه را جلویم باقی مانده بود برداشتم و به همان طریق به بازی گذاشتم و از نو باختم.
و سالن را مثل یک آدم گیج ترک کردم. حتی نفهمیدم چه به سرم آمده است.
«قمارباز»
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate
آیا به قیافه مردمی که در خیابان رفت و آمد می‌کنند با دقت نگاه کرده‌اید؟ اغلب همشهری‌های ما قیافه اخم‌آلود دارند یك عده کمی هم هستند که خیلی الکی خوشند و صدای خنده‌شان از چند متر دورتر هم به گوش میرسد. ما آدم معمولی نداریم یا خوب گریه می‌کنیم و یا خوب می‌خندیم ولی آنهایی که گریه می‌کنند تعدادشان از آنهایی که می‌خندند خیلی بیشتر است دلیلش هم این است که زندگی ما پر از درد و غصه است.
مردم ما برای اینکه بتواند به خوبی گریه بکنند و اشک بریزند هر کجا که یک فیلم غم‌انگیز و درام و یا کتاب پر از درد و غم پیدا بکند فورا به طرفش می‌روند و اگر مجلس عزاداری باشد به آنجا رفته و تا آنجایی که می‌توانند گریه می‌کنند. در حقیقت به حال خودشان می‌گریند . به عقیده من مسئله گریه کردن در اجتماع ما سابقه خیلی طولانی دارد و این به مسائل اجتماعی مربوط می‌شود و رفته رفته جزو عادات ملت ما شده است.
«خر مرده »
عزیز نسین
@renaissancetranslate
مردم ما برای اینکه بتواند به خوبی گریه بکنند و اشک بریزند هر کجا که یک فیلم غم‌انگیز و درام و یا کتاب پر از درد و غم پیدا بکند فورا به طرفش می‌روند و اگر مجلس عزاداری باشد به آنجا رفته و تا آنجایی که می‌توانند گریه می‌کنند. در حقیقت به حال خودشان می‌گریند . به عقیده من مسئله گریه کردن در اجتماع ما سابقه خیلی طولانی دارد و این به مسائل اجتماعی مربوط می‌شود و رفته رفته جزو عادات ملت ما شده است.
«خر مرده »
عزیز نسین
@renaissancetranslate
🖋اگرچه شخص ترامپ با ملاحظات مادی صرف -که بر ملاحظات ارزشی پیش از این آمریکا تقدم دارد - اصرار بر امتناع از جنگ دارد اما نباید فراموش کرد که تصمیم گیران و متنفذینی هستند که تلاش دارند برای خفظ حیثیت و هژمون آمریکا در منطقه حتما پاسخی به ایران بدهند بنابراین باور بدون تغییر به "امتناع حمله نظامی آمریکا" در میان برخی مقامات ما می تواند به غروری کاذب و جسارتی مبالغه آمیز تبدیل شود و مقدمه نهایی کردن تصمیم برای آنانی شود که در دوراهی حمله یا عدم حمله به ایران قرار ایستاده اند، برای فهم این مساله بخشی از کتاب "تاریخ بی خردی" را در اینجا می آورم:
خشک مغزی منشأ خود فریبی است و در حکومت ، نقش بسیار بزرگی دارد و عبارت از این است که اوضاع و احوال را بر مبنای تصورات ثابت و پیش ساخته ارزیابی کنیم و علایم و قراین مخالف را نادیده بگیریم با مردود بشماریم و به پیروی از آرزوهای خود عمل کنیم و واقعیت ها را گردن ننهيم. عصاره خشک مغزی را یکی از مورخان در گفته ای درباره فیلیپ دوم پادشاه اسپانیا و سردستۀ تاجداران یک دنده و خشک مغز بیان کرده است: «تجربه هیچ شکستی ایمان او را به برتری ذاتی سیاست خویش سست نمی کرد.»
یکی از نمونه های برجسته خشک مغزی در عمل، «نقشه ۱۷»، یعنی نقشه جنگی فرانسویان در ۱۹۱۴، بود که در حال و هوای سرسپردگی مطلق به تهاجم طرح ریزی شده بود، به موجب این نقشه، همه قوا و تجهیزات برای پیشروی فرانسه در ناحیه راین تمرکز می یافت، وجناح چپ فرانسه عملا بی دفاع می ماند. توجیه این استراتژی فقط با این باور خشک و نامتغیر امکان پذیر بود که آلمانی ها نمی توانند آن قدر نفرات به میدان بیاورند که از غرب بلژیک و استان های ساحلی فرانسه حمله ور شوند. این فرض نیز به نوبه خود براعتقاد جامد و ثابت دیگری استوار بود که آلمانی ها هیچگاه از نیروهای ذخیره در خط مقدم جبهه استفاده نخواهند کرد. شواهد ضد این امر از ۱۹۱۳ به ستاد کل ارتش فرانسه کم کم رخنه می کرد. اما مقرر بود با عزم جزم نادیده گرفته شود و نادیده گرفته شد تا نگرانی حمله احتمالی آلمان از غرب موجب بردن قوا از جناح شرق و مانع حمله مستقیم فرانسه به ناحیه راین نشود. وقتی جنگ در گرفت. آلمانی ها نشان دادند که می توانند از نیروهای ذخیره در خط مقدم استفاده کنند (و کردند)، و فرانسه را دور زدند و از راه غرب آمدند. نتیجه جنگی طولاني و پیامدهای وحشتناک آن برای قرن ما بود.
(بخشی از کتاب «تاریخ بی خردی»؛ به قلم: باربارا تاکمن)
غیرعقلانی بودن اعتقاد به باور ثابت " امتناع حمله به ایران"
یادداشتی از: سهند ایرانمهر
@sahandiranmehr
@renaissancetranslate
خشک مغزی منشأ خود فریبی است و در حکومت ، نقش بسیار بزرگی دارد و عبارت از این است که اوضاع و احوال را بر مبنای تصورات ثابت و پیش ساخته ارزیابی کنیم و علایم و قراین مخالف را نادیده بگیریم با مردود بشماریم و به پیروی از آرزوهای خود عمل کنیم و واقعیت ها را گردن ننهيم. عصاره خشک مغزی را یکی از مورخان در گفته ای درباره فیلیپ دوم پادشاه اسپانیا و سردستۀ تاجداران یک دنده و خشک مغز بیان کرده است: «تجربه هیچ شکستی ایمان او را به برتری ذاتی سیاست خویش سست نمی کرد.»
یکی از نمونه های برجسته خشک مغزی در عمل، «نقشه ۱۷»، یعنی نقشه جنگی فرانسویان در ۱۹۱۴، بود که در حال و هوای سرسپردگی مطلق به تهاجم طرح ریزی شده بود، به موجب این نقشه، همه قوا و تجهیزات برای پیشروی فرانسه در ناحیه راین تمرکز می یافت، وجناح چپ فرانسه عملا بی دفاع می ماند. توجیه این استراتژی فقط با این باور خشک و نامتغیر امکان پذیر بود که آلمانی ها نمی توانند آن قدر نفرات به میدان بیاورند که از غرب بلژیک و استان های ساحلی فرانسه حمله ور شوند. این فرض نیز به نوبه خود براعتقاد جامد و ثابت دیگری استوار بود که آلمانی ها هیچگاه از نیروهای ذخیره در خط مقدم جبهه استفاده نخواهند کرد. شواهد ضد این امر از ۱۹۱۳ به ستاد کل ارتش فرانسه کم کم رخنه می کرد. اما مقرر بود با عزم جزم نادیده گرفته شود و نادیده گرفته شد تا نگرانی حمله احتمالی آلمان از غرب موجب بردن قوا از جناح شرق و مانع حمله مستقیم فرانسه به ناحیه راین نشود. وقتی جنگ در گرفت. آلمانی ها نشان دادند که می توانند از نیروهای ذخیره در خط مقدم استفاده کنند (و کردند)، و فرانسه را دور زدند و از راه غرب آمدند. نتیجه جنگی طولاني و پیامدهای وحشتناک آن برای قرن ما بود.
(بخشی از کتاب «تاریخ بی خردی»؛ به قلم: باربارا تاکمن)
غیرعقلانی بودن اعتقاد به باور ثابت " امتناع حمله به ایران"
یادداشتی از: سهند ایرانمهر
@sahandiranmehr
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
🍁بچه که بودم، دلِ خوشی از «پاییز» نداشتم. پاییز برای من معنایی جز جدا شدن از تعطیلات، ده، مادربزرگ، در خانه ماندن، مدرسه، غروب‌های دلگیر و سرما نداشت.
حالا اما فرارسیدن گرما و تابستان است که حالم را می‌گیرد و آمدن پاییز است که سرخوشم می‌کند.
همیشه از خودم می‌پرسم چرا در تابستان‌های کودکی، گرما و حرارت و کلافه‌شدن نبود و حالا اینطور عرق و گرما به تن آدم می‌ماسد؟! و خودم را در این مواقع به این دلیل دم دست قانع می‌کنم که ذهن کودکانه من آن روزها چنان در لذت زندگی غرق بود که مجالی برای اندیشه گرما نبود وگرنه خوب یادم هست که مادرم چقدر شاکی بود از اینکه سرظهر گرما هم رضا نمی‌دادم به سایه.
خنکای پاییز را چند روزی است احساس می‌کنم.
اولین چیز خوشایندش همین است هرچند زمستان‌های این زمانه هم گاهی فقط رد کم‌رنگی از آن زمستان‌های پربرف و سرمای استخوان‌سوز دارند چه برسد به پاییز اما دست کم این سالها که بشر چند قدمی دارد به اینکه به زمین « گند» کاملی بزند، هنوز بین پاییز و تابستان تفاوت‌هایی هست!
دومین چیز خوشایند پاییز اعتدال‌اش در میانه گرمای مطلق و سرمای مطلق است. پاییز شبیه انسان پخته‌ای در میانه عمر خویش است. پاییز شبیه ۳۰ تا ۵۰ سالگی ما آدم‌هاست. با همان تحسر، با همان انبان پر از حرف که در سینه دارد، با همان آغاز برگ ریختن‌ها و چروک‌ها، با همان تقلای ادامه باقی مانده‌ها و همان و همان و همان.
سومینِ پاییز، برای من غروب‌هایش است. غروب‌هایی که انگار فراخوان عمومی به تمام احساسات آدمی است به عشق، غم، بی‌توجهی، دوست داشتن، نفرت، محبت و همه اضدادی که گریبان بشر را گرفته‌اند.
پاییز را چه پادشاه فصل‌ها بدانیم، چه بهاری که عاشق شده است، در عظمت و جاذبه‌اش همین بس که در سراشیب زوال و فروریختن، جاذبه‌ای همپای لحظه بالا‌آمدن و سربرآوردن دارد.
همه‌ی رو به زوال‌ها را به زشتی و از دست‌دادن جاذبه می‌شناسیم، پاییز اما چنان « فروریختن» و « زوال» زیبایی را به نمایش می‌گذارد، چنان غرور ستایش‌برانگیزی در سقوط دارد و چنان تلوّن چشم‌نوازی در به غارت رفتن از خود نشان می‌دهد که در هیچ پدیده یا جلوه دیگری از حیات، نمی‌توان نمونه‌‌ای برای آن یافت.
«پاییز» را دوست دارم. این تنها زوالی است که منتظر شنیدن صدای پاهایش هستم.
سهند ایرانمهر
@sahandiranmehr
@renaissancetranslate
حالا اما فرارسیدن گرما و تابستان است که حالم را می‌گیرد و آمدن پاییز است که سرخوشم می‌کند.
همیشه از خودم می‌پرسم چرا در تابستان‌های کودکی، گرما و حرارت و کلافه‌شدن نبود و حالا اینطور عرق و گرما به تن آدم می‌ماسد؟! و خودم را در این مواقع به این دلیل دم دست قانع می‌کنم که ذهن کودکانه من آن روزها چنان در لذت زندگی غرق بود که مجالی برای اندیشه گرما نبود وگرنه خوب یادم هست که مادرم چقدر شاکی بود از اینکه سرظهر گرما هم رضا نمی‌دادم به سایه.
خنکای پاییز را چند روزی است احساس می‌کنم.
اولین چیز خوشایندش همین است هرچند زمستان‌های این زمانه هم گاهی فقط رد کم‌رنگی از آن زمستان‌های پربرف و سرمای استخوان‌سوز دارند چه برسد به پاییز اما دست کم این سالها که بشر چند قدمی دارد به اینکه به زمین « گند» کاملی بزند، هنوز بین پاییز و تابستان تفاوت‌هایی هست!
دومین چیز خوشایند پاییز اعتدال‌اش در میانه گرمای مطلق و سرمای مطلق است. پاییز شبیه انسان پخته‌ای در میانه عمر خویش است. پاییز شبیه ۳۰ تا ۵۰ سالگی ما آدم‌هاست. با همان تحسر، با همان انبان پر از حرف که در سینه دارد، با همان آغاز برگ ریختن‌ها و چروک‌ها، با همان تقلای ادامه باقی مانده‌ها و همان و همان و همان.
سومینِ پاییز، برای من غروب‌هایش است. غروب‌هایی که انگار فراخوان عمومی به تمام احساسات آدمی است به عشق، غم، بی‌توجهی، دوست داشتن، نفرت، محبت و همه اضدادی که گریبان بشر را گرفته‌اند.
پاییز را چه پادشاه فصل‌ها بدانیم، چه بهاری که عاشق شده است، در عظمت و جاذبه‌اش همین بس که در سراشیب زوال و فروریختن، جاذبه‌ای همپای لحظه بالا‌آمدن و سربرآوردن دارد.
همه‌ی رو به زوال‌ها را به زشتی و از دست‌دادن جاذبه می‌شناسیم، پاییز اما چنان « فروریختن» و « زوال» زیبایی را به نمایش می‌گذارد، چنان غرور ستایش‌برانگیزی در سقوط دارد و چنان تلوّن چشم‌نوازی در به غارت رفتن از خود نشان می‌دهد که در هیچ پدیده یا جلوه دیگری از حیات، نمی‌توان نمونه‌‌ای برای آن یافت.
«پاییز» را دوست دارم. این تنها زوالی است که منتظر شنیدن صدای پاهایش هستم.
سهند ایرانمهر
@sahandiranmehr
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
خنک آنکه چشمش بخسبد و «دلش» نخسبد.
وای بر آنکه «چشمش» نخسبد و دلش بخسبد.
گزیده «مقالات شمس»
به انتخاب و توضیح محمد علی موحد
@renaissancetranslate
وای بر آنکه «چشمش» نخسبد و دلش بخسبد.
گزیده «مقالات شمس»
به انتخاب و توضیح محمد علی موحد
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
موسیقی منتخب روز
ویدیوی اورجینال ترانه مشهور و بسیار زیبای "اینک آزاد هستیم..." به آهنگسازی نابغه موسیقی جهان «هانس زیمر» و خوانندگی «لیزا جرارد» برای یکی از جاودانه ترین آثار سینما:
"The Gladiator"(2000)
کارگردان: ریدلی اسکات
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی گلادیاتور (۲۰۰۰)
سبک: ساندترک، حماسی، کلاسیک، موسیقی ملل
@renaissancetranslate
ویدیوی اورجینال ترانه مشهور و بسیار زیبای "اینک آزاد هستیم..." به آهنگسازی نابغه موسیقی جهان «هانس زیمر» و خوانندگی «لیزا جرارد» برای یکی از جاودانه ترین آثار سینما:
"The Gladiator"(2000)
کارگردان: ریدلی اسکات
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی گلادیاتور (۲۰۰۰)
سبک: ساندترک، حماسی، کلاسیک، موسیقی ملل
@renaissancetranslate