ما در روابط صمیمی، مرزهای مان را گسترش می دهیم تا دیگران را در هویت مان بگنجانیم و تجربه "با هم بودن" را به وجود آوریم. با این حال، حتی در روابط صمیمی، معمولاً نمی توانیم تمام جنبه های فرد دیگر را بپذیریم، زیرا تمام جنبه های خودمان را قبول نداریم.







«پروچاسکا و نورکراس»
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

ترانه محزون و بسیار زیبای «کشور کوچک»(۱۹۹۲)

خواننده: سزاریا اِوررا

سبک: فولک، آفریکن، لاتین
@renaissancetranslate

🖋«سِزاریا اِوورا»(۲۰۰۱_۱۹۴۱)، یکی از مشهورترین خوانندگان فولکلور دنیا، خواننده ای اهل کشور کوچک کیپ ورده(cape Verde) در قاره آفریقا بود. خانم اوورا را اغلب "دیوای پابرهنه" نیز می خواندند، چون معمولاً برای اجرای موسیقی بدون کفش روی صحنه حاضر می شد. اِوورا تا سال ۱۹۸۸ هیچ اثری از خود ضبط نکرد، و در سال ۲۰۰۴ برنده جایزه گرمی شد.
تن صدای او بسیار بم بود و معمولا با صدای بیلی هالیدی، خواننده بلوز، مقایسه می شد. آلبوم چهارم او با عنوان "خانم پرفومادور"( به معنای خانم مجری)در سال ۱۹۹۲ زندگی حرفه ای او را زیر و رو کرد و بیش از ۳۰۰ هزار نسخه در سراسر جهان به فروش رفت. اوورا علاقه زیادی به الکل و سیگار داشت، و به تدریج وضعیت جسمی اش بدتر شد. او در سال ۲۰۰۸ و در میانه تور استرالیایش سکته قبلی کرد و کمتر توانست همچون سابق به کار حرفه ای اش در زمینه خوانندگی ادامه دهد.

اوورا یکی از بزرگترین نمایندگان موزیک «مورنا»(در زبان پرتغالی به معنای آرام یا محزون) در جهان است. مورنا شکلی از موسیقی بلوز است که موسیقی ملیکیپ ورده به حساب می آید. کیپ ورده قبلا مستعمره پرتغال بوده و در سال ۱۹۷۵ مستقل شده است. این موسیقی میراثی است از تاریخ این کشور، از بردگی گرفته تا دورافتادگی اش در اقیانوس اطلس، صدها کیلومتر دور از ساحل و نیز تلفیقی است از موسیقی آفریقایی، لاتین و موسیقی جنوب اروپا به دلیل مرگ اوورا، دو روز عزای عمومی در کشور کوچک کیپ ورده اعلام شده است. شاید دلیل به اشتراک گذاری این موسیقی این بوده که همزمان با خودکشی غمگِنانه ی «سحر» دخترک بیگناه هوادار فوتبال، ترانه ای را با شما به اشتراک بگذارم که شعر و محتوای آن با وضعیت کنونی زنان کشورم مطابقت و شباهت غریبی دارد؛ بسیاری از زنان و دختران این سرزمین، همان ستارگان آسمانند که مجالی نیست تا بدرخشند، آنان همان «ساحل» دریایی هستند که آب دریا از آنها دریغ شده است؛ در واقع حتی اگر از منظر زبانی و اسطوره ای هم به مفهوم «سرزمین» بنگریم، متن این ترانه زیبا هم شامل حال سرزمین مادری مان در این سال‌ها می‌گردد. امیدوارم از دیدن و شنیدنش لذت ببرید.


@renaissancetranslate
گردآوری و ترجمه: رضی الدین طبیب


«سرزمین کوچک»(۱۹۹۲)
خواننده: سزاریا اوورا

تو آن «ستاره» آسمانی که نمی درخشد
تو آن «ساحل دریایی» که خیس نمی شود
تو آن «پرسه زنی» که از دنیا، تنها صخره های سخت و دریای طوفانی را دیده است

سرزمین تنها، لبریز از عشق؛
صاحب «مورونا» و «کولادِرا»

سرزمین مهربان، مملو از عشق
صاحب «بوتاکو» و «فونانا»

آه چه دلتنگ خانه ام، آه چقدر دلتنگ و بیقرار
آه چه دلتنگ خانه ام، دلتنگی بی انتها...

سرزمین کوچکم (بینوایم)٬ تو را بسیار دوست می دارم
سرزمین کوچکم، تو را بسیار عاشقم....
@renaissancetranslate

پیکارِ نیچه با عصرِ خویش تعادلِ مغز اش را به‌هم زد. جنگ با اخلاق و عاداتِ عصر، وحشتناک است...آنکه واردِ این پیکار شود از درون و بیرون کیفر خواهد دید.



«تاریخ فلسفه»
ویل دورانت
@renaissancetranslate

🖋فرد انقلابی مقهور سرنوشت است. نه نفع شخصی میشناسد و نه کار و باری دارد، نه احساسی، نه دل بستگی ای و نه مایملکی، حتی نامی هم برای خود ندارد. همه چیز او در یک عشق منحصر به فرد ، در یک اندیشه مستحیل شده: در انقلاب. فرد انقلابی هر نوع نظریه پرستی را تحقیر می کند و به مشغولیت‌های بی دغدغه‌ی علمی پشت پا میزند.
او می گوید: آنها ارزانی آیندگان باد.
او تنها یک علم می شناسد: علم ویرانگری!

رسالت ما انهدامی تام و تمام و هولناک و سراسری و بی‌امان است.
بیایید به دنیای جسور راهزنان بپیوندید.
به تنها «انقلابیون» صادق.



«پرسش وپاسخ يک انقلابى»
سرگئی نچایف
@renaissancetranslate

اما من، امروز تمام دارایی‌ام را در مدت خیلی کمی باختم.

اول بیست فردریک روی «جفت» گذاشتم و بردم. از نو همه بردم را همانجا گذاشتم و باز بردم. و همچنین دو یا سه بار دیگر بی‌اینکه چیزی ببازم نزدیک به چهارصد فردریک در چند دقیقه روی هم انباشته کرده‌بودم.
و حالا موقع رفتن بود.

ولی در این وقت احساس عجیبی سراپای مرا فراگرفته بود:
چیزی مثل اشتیاق به تحقیر سرنوشت و به مبارزه طلبیدن آن، مثل اشتیاق به مسخره‌ کردن آن و آزار دادن آن را حس می‌کردم.

بزرگترین پولی را که در بازی مجاز بود، یعنی چهارهزار فلورین، به بازی گذاشتم و باختم. در شور و هیجانی که داشتم تمام آنچه را جلویم باقی مانده بود برداشتم و به همان طریق به بازی گذاشتم و از نو باختم.

و سالن را مثل یک آدم گیج ترک کردم. حتی نفهمیدم چه به سرم آمده است.




«قمارباز»
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate

آیا به قیافه مردمی که در خیابان رفت و آمد می‌کنند با دقت نگاه کرده‌اید؟ اغلب همشهری‌های ما قیافه اخم‌آلود دارند یك عده کمی هم هستند که خیلی الکی خوشند و صدای خنده‌شان از چند متر دورتر هم به گوش میرسد. ما آدم معمولی نداریم یا خوب گریه می‌کنیم و یا خوب می‌خندیم ولی آنهایی که گریه می‌کنند تعدادشان از آنهایی که می‌خندند خیلی بیشتر است دلیلش هم این است که زندگی ما پر از درد و غصه است.
مردم ما برای اینکه بتواند به خوبی گریه بکنند و اشک بریزند هر کجا که یک فیلم غم‌انگیز و درام و یا کتاب پر از درد و غم پیدا بکند فورا به طرفش می‌روند و اگر مجلس عزاداری باشد به آنجا رفته و تا آنجایی که می‌توانند گریه می‌کنند. در حقیقت به حال خودشان می‌گریند . به عقیده من مسئله گریه کردن در اجتماع ما سابقه خیلی طولانی دارد و این به مسائل اجتماعی مربوط می‌شود و رفته رفته جزو عادات ملت ما شده است.



«خر مرده »
عزیز نسین
@renaissancetranslate

🖋اگرچه شخص ترامپ با ملاحظات مادی صرف -که بر ملاحظات ارزشی پیش از این آمریکا تقدم دارد - اصرار بر امتناع از جنگ دارد اما نباید فراموش کرد که تصمیم گیران و متنفذینی هستند که تلاش دارند برای خفظ حیثیت و هژمون آمریکا در منطقه حتما پاسخی به ایران بدهند بنابراین باور بدون تغییر به "امتناع حمله نظامی آمریکا" در میان برخی مقامات ما می تواند به غروری کاذب و جسارتی مبالغه آمیز تبدیل شود و مقدمه نهایی کردن تصمیم برای آنانی شود که در دوراهی حمله یا عدم حمله به ایران قرار ایستاده اند، برای فهم این مساله بخشی از کتاب "تاریخ بی خردی" را در اینجا می آورم:

خشک مغزی منشأ خود فریبی است و در حکومت ، نقش بسیار بزرگی دارد و عبارت از این است که اوضاع و احوال را بر مبنای تصورات ثابت و پیش ساخته ارزیابی کنیم و علایم و قراین مخالف را نادیده بگیریم با مردود بشماریم و به پیروی از آرزوهای خود عمل کنیم و واقعیت ها را گردن ننهيم. عصاره خشک مغزی را یکی از مورخان در گفته ای درباره فیلیپ دوم پادشاه اسپانیا و سردستۀ تاجداران یک دنده و خشک مغز بیان کرده است: «تجربه هیچ شکستی ایمان او را به برتری ذاتی سیاست خویش سست نمی کرد.»

یکی از نمونه های برجسته خشک مغزی در عمل، «نقشه ۱۷»، یعنی نقشه جنگی فرانسویان در ۱۹۱۴، بود که در حال و هوای سرسپردگی مطلق به تهاجم طرح ریزی شده بود، به موجب این نقشه، همه قوا و تجهیزات برای پیشروی فرانسه در ناحیه راین تمرکز می یافت، وجناح چپ فرانسه عملا بی دفاع می ماند. توجیه این استراتژی فقط با این باور خشک و نامتغیر امکان پذیر بود که آلمانی ها نمی توانند آن قدر نفرات به میدان بیاورند که از غرب بلژیک و استان های ساحلی فرانسه حمله ور شوند. این فرض نیز به نوبه خود براعتقاد جامد و ثابت دیگری استوار بود که آلمانی ها هیچگاه از نیروهای ذخیره در خط مقدم جبهه استفاده نخواهند کرد. شواهد ضد این امر از ۱۹۱۳ به ستاد کل ارتش فرانسه کم کم رخنه می کرد. اما مقرر بود با عزم جزم نادیده گرفته شود و نادیده گرفته شد تا نگرانی حمله احتمالی آلمان از غرب موجب بردن قوا از جناح شرق و مانع حمله مستقیم فرانسه به ناحیه راین نشود. وقتی جنگ در گرفت. آلمانی ها نشان دادند که می توانند از نیروهای ذخیره در خط مقدم استفاده کنند (و کردند)، و فرانسه را دور زدند و از راه غرب آمدند. نتیجه جنگی طولاني و پیامدهای وحشتناک آن برای قرن ما بود.
(بخشی از کتاب «تاریخ بی خردی»؛ به قلم: باربارا تاکمن)




غیرعقلانی بودن اعتقاد به باور ثابت " امتناع حمله به ایران"
یادداشتی از: سهند ایرانمهر
@sahandiranmehr
@renaissancetranslate

‍ 🍁بچه که بودم، دلِ خوشی از «پاییز» نداشتم. پاییز برای من معنایی جز جدا شدن از تعطیلات، ده، مادربزرگ، در خانه ماندن، مدرسه، غروب‌های دلگیر و سرما نداشت.
حالا اما فرارسیدن گرما و تابستان است که حالم را می‌گیرد و آمدن پاییز است که سرخوشم می‌کند.

همیشه از خودم می‌پرسم چرا در تابستان‌های کودکی، گرما و حرارت و کلافه‌شدن نبود و حالا اینطور عرق و گرما به تن آدم می‌ماسد؟! و خودم را در این مواقع به این دلیل دم دست قانع می‌کنم که ذهن کودکانه من آن روزها چنان در لذت زندگی غرق بود که مجالی برای اندیشه گرما نبود وگرنه خوب یادم هست که مادرم چقدر شاکی بود از اینکه سرظهر گرما هم رضا نمی‌دادم به سایه.
خنکای پاییز را چند روزی است احساس می‌کنم.

اولین چیز خوشایندش همین است هرچند زمستان‌های این زمانه هم گاهی فقط رد کم‌رنگی از آن زمستان‌های پربرف و سرمای استخوان‌سوز دارند چه برسد به پاییز اما دست کم این سال‌ها که بشر چند قدمی دارد به اینکه به زمین « گند» کاملی بزند، هنوز بین پاییز و تابستان تفاوت‌هایی هست!

دومین چیز خوشایند پاییز اعتدال‌اش در میانه گرمای مطلق و سرمای مطلق است. پاییز شبیه انسان پخته‌ای در میانه عمر خویش است. پاییز شبیه ۳۰ تا ۵۰ سالگی ما آدم‌هاست. با همان تحسر، با همان انبان پر از حرف که در سینه دارد، با همان آغاز برگ ریختن‌ها و چروک‌ها، با همان تقلای ادامه باقی مانده‌ها و همان و همان و همان.

سومینِ پاییز، برای من غروب‌هایش است. غروب‌هایی که انگار فراخوان عمومی به تمام احساسات آدمی است به عشق، غم، بی‌توجهی، دوست داشتن، نفرت، محبت و همه اضدادی که گریبان بشر را گرفته‌اند.

پاییز را چه پادشاه فصل‌ها بدانیم، چه بهاری که عاشق شده است، در عظمت و جاذبه‌اش همین بس که در سراشیب زوال و فروریختن، جاذبه‌ای همپای لحظه بالا‌آمدن و سربرآوردن دارد.

همه‌ی رو به زوال‌ها را به زشتی و از دست‌دادن جاذبه می‌شناسیم، پاییز اما چنان « فروریختن» و « زوال» زیبایی را به نمایش می‌گذارد، چنان غرور ستایش‌برانگیزی در سقوط دارد و چنان تلوّن چشم‌نوازی در به غارت رفتن از خود نشان می‌دهد که در هیچ پدیده‌ یا جلوه دیگری از حیات، نمی‌توان نمونه‌‌ای برای آن یافت.
«پاییز» را دوست دارم. این تنها زوالی است که منتظر شنیدن صدای پاهایش هستم.


سهند ایرانمهر
@sahandiranmehr
@renaissancetranslate

خنک آنکه چشمش بخسبد و «دلش» نخسبد.
وای بر آنکه «چشمش» نخسبد و دلش بخسبد.


گزیده «مقالات شمس»
به انتخاب و توضیح محمد علی موحد
@renaissancetranslate

موسیقی منتخب روز


ویدیوی اورجینال ترانه مشهور و بسیار زیبای "اینک آزاد هستیم..." به آهنگسازی نابغه موسیقی جهان «هانس زیمر» و خوانندگی «لیزا جرارد» برای یکی از جاودانه ترین آثار سینما:

"The Gladiator"(2000)

کارگردان: ریدلی اسکات
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی گلادیاتور (۲۰۰۰)

سبک: ساندترک، حماسی، کلاسیک، موسیقی ملل
@renaissancetranslate

نام زبان شاید عجیب و ناشنیده ی این ترانه آرامی یا «آرامکی» است که در اعصار کهن از زبانهای رایج سرزمین‌های تحت اختیار امپراتوری روم باستان در خاورمیانه، آناتولی و جنوب اروپا به شمار می رفت. آرامی‌، زبان اداری امپراطوری‌های کوچک و بزرگ و حتی کاهنان معابد بود و همچنین زبان اصلی بخش عمده‌ای از کتابهای آسمانی دانیال، عزرا و زبانی است که کتاب تلمود با آن نوشته شده است. از سویی دیگر آرامی یا آرامکی را زبان اصلی حضرت عیسی(ع) دانسته‌اند و امروزه نیز زبان مادری اقلیت‌های کوچک متعددی در خاورمیانه و جنوب اروپا است و تعدادی از جوامعی که بیشتر ایشان آشوری هستند به زبان «آرامی نو» تکلم می‌کنند که البته اکنون جزو زبانهای در حال انقراض هم محسوب می‌شود‌. به نظر می‌رسد که دلیل انتخاب این زبان باستانی برای متن ترانه توسط کارگردان/آهنگساز، توأمان اشاره ای به خاستگاه فرهنگی و نژادی شخصیت ماکسیموس قهرمان فیلم و آشنایی ویژه او با کیش نوظهور مسیحیت در قلب امپراتوری روم است.

ترجمه متن ترانه:

"سلام و تهنیت ایزد خورشید(قادر متعال) بر من،
و بیکران بر شما باد

بالهای طلایی سُرور،
گرمای زرین روز،
انوار درخشان سپیده‌دم،
و فروغ جان بخش خورشید
از آن همه باد

ای فرزند عدالت و فروغ صبحدم
بر همگان، بر پست و بلند، یکسان بتاب!
بدرخش! جاودانه در قلب آسمان بدرخش..."


⁦

رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

"زن ها وقتی دلتنگ میشن دوست دارن داستانی که هزار بار واسه کسی تعریف کردن را باز هم تعریف کنن تا حالشون خوب شه...
اما اگه سکوت کردن،یعنی نمیخوان که حالشون خوب شه!"



«کتابفروشی خیابان بیست و یکم شرقی»
روزبه معين
@renaissancetranslate

پرتره «گریس کِلی» شاهدخت موناکو و یکی از زیباترین هنرپیشه های عصر طلایی هالیوود.
چهره دلنشین و جذابی که مبدل به نمادی از زیبایی کلاسیک زنانه گشت.

ناپل، ایتالیا(۱۹۵۴)
عکاس: لومیس دین

@cameraverita

اگر نمی توانید یک «قهرمان» باشید، لااقل چون مردی «عاقل» رفتار کنید.

گوته



■ چرا گاهی مردان، با زنی كه دوست دارند بدرفتاری می‌كنند؟!

گوینده: ایمان فانی

#مدرسه_زندگی
#روانشناسی
#درسهای_زندگی
@renaissancetranslate

موسیقی منتخب روز

ترانه بسیار زیبا و معروف ترکی با نام «پژواک»

خواننده: سیمگه

آلبوم: «پژواک»(۲۰۱۶)

سبک: پاپ، الکترونیک، یورودنس
@renaissancetranslate

کیفیت فعلی مطالب کانال رنسانس را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
anonymous poll

خوب – 234
👍👍👍👍👍👍👍 51%

عالی – 164
👍👍👍👍👍 35%

متوسط – 45
👍 10%

ضعیف – 20
👍 4%

👥 463 people voted so far.

هرچه ملتی فرومایه تر و فقیرتر باشد و هرچه فشار دولت و ستمگران شدیدتر باشد، به همان اندازه لذایذ جهان ماورایی که دین معرفی می کند، رنگین تر است.



«آینده یک پندار»
زیگموند فروید
@renaissancetranslate

آنکه با هیولاها دست ‌و‌ پنجه نرم می‌کند، باید بپاید که خود در این میانه مبدل به هیولا نشود. اگر دیری در مغاکی چشم بدوزی، آن مغاک نیز در تو چشم می‌دوزد.


«فراسوی نیک و بد»
فریدریش نیچه
@renaissancetranslate

چیزهایِ خیلی بدتری هم از تنها بودن هست،
ولی معمولا ده‌ها سال طول میکشه
تا آدم اینو بفهمه.
و خیلی اوقات وقتی دوزاریت جا میافته،
که دیگه خیلی دیر شده
و هیچ چیز بدتر از خیلی دیر شدن نیست.




«دختری با دامن کوتاه بیرون پنجره اتاق من، انجیل می‌خواند»
چارلز بوکوفسکی
@renaissancetranslate

گرتا تونبرگ فعال نوجوان سوئدی محیط زیست در سازمان‌ ملل در انتقاد به انفعال سیاستمداران در قبال محیط زیست:

شما رویاهای و کودکی مرا با کلمات پوچ خود به سرقت برده اید ، ...ما در شرف انقراض دسته جمعی هستیم اما تنها چیزی که از آن صحبت کنید پول و افسانه‌های ناتمام رشد اقتصادی است چطور جرات می کنید اینگونه باشید"

@renaissancetranslate