🖋اگرچه شخص ترامپ با ملاحظات مادی صرف -که بر ملاحظات ارزشی پیش از این آمریکا تقدم دارد - اصرار بر امتناع از جنگ دارد اما نباید فراموش کرد که تصمیم گیران و متنفذینی هستند که تلاش دارند برای خفظ حیثیت و هژمون آمریکا در منطقه حتما پاسخی به ایران بدهند بنابراین باور بدون تغییر به "امتناع حمله نظامی آمریکا" در میان برخی مقامات ما می تواند به غروری کاذب و جسارتی مبالغه آمیز تبدیل شود و مقدمه نهایی کردن تصمیم برای آنانی شود که در دوراهی حمله یا عدم حمله به ایران قرار ایستاده اند، برای فهم این مساله بخشی از کتاب "تاریخ بی خردی" را در اینجا می آورم:

خشک مغزی منشأ خود فریبی است و در حکومت ، نقش بسیار بزرگی دارد و عبارت از این است که اوضاع و احوال را بر مبنای تصورات ثابت و پیش ساخته ارزیابی کنیم و علایم و قراین مخالف را نادیده بگیریم با مردود بشماریم و به پیروی از آرزوهای خود عمل کنیم و واقعیت ها را گردن ننهيم. عصاره خشک مغزی را یکی از مورخان در گفته ای درباره فیلیپ دوم پادشاه اسپانیا و سردستۀ تاجداران یک دنده و خشک مغز بیان کرده است: «تجربه هیچ شکستی ایمان او را به برتری ذاتی سیاست خویش سست نمی کرد.»

یکی از نمونه های برجسته خشک مغزی در عمل، «نقشه ۱۷»، یعنی نقشه جنگی فرانسویان در ۱۹۱۴، بود که در حال و هوای سرسپردگی مطلق به تهاجم طرح ریزی شده بود، به موجب این نقشه، همه قوا و تجهیزات برای پیشروی فرانسه در ناحیه راین تمرکز می یافت، وجناح چپ فرانسه عملا بی دفاع می ماند. توجیه این استراتژی فقط با این باور خشک و نامتغیر امکان پذیر بود که آلمانی ها نمی توانند آن قدر نفرات به میدان بیاورند که از غرب بلژیک و استان های ساحلی فرانسه حمله ور شوند. این فرض نیز به نوبه خود براعتقاد جامد و ثابت دیگری استوار بود که آلمانی ها هیچگاه از نیروهای ذخیره در خط مقدم جبهه استفاده نخواهند کرد. شواهد ضد این امر از ۱۹۱۳ به ستاد کل ارتش فرانسه کم کم رخنه می کرد. اما مقرر بود با عزم جزم نادیده گرفته شود و نادیده گرفته شد تا نگرانی حمله احتمالی آلمان از غرب موجب بردن قوا از جناح شرق و مانع حمله مستقیم فرانسه به ناحیه راین نشود. وقتی جنگ در گرفت. آلمانی ها نشان دادند که می توانند از نیروهای ذخیره در خط مقدم استفاده کنند (و کردند)، و فرانسه را دور زدند و از راه غرب آمدند. نتیجه جنگی طولاني و پیامدهای وحشتناک آن برای قرن ما بود.
(بخشی از کتاب «تاریخ بی خردی»؛ به قلم: باربارا تاکمن)




غیرعقلانی بودن اعتقاد به باور ثابت " امتناع حمله به ایران"
یادداشتی از: سهند ایرانمهر
@sahandiranmehr
@renaissancetranslate

‍ 🍁بچه که بودم، دلِ خوشی از «پاییز» نداشتم. پاییز برای من معنایی جز جدا شدن از تعطیلات، ده، مادربزرگ، در خانه ماندن، مدرسه، غروب‌های دلگیر و سرما نداشت.
حالا اما فرارسیدن گرما و تابستان است که حالم را می‌گیرد و آمدن پاییز است که سرخوشم می‌کند.

همیشه از خودم می‌پرسم چرا در تابستان‌های کودکی، گرما و حرارت و کلافه‌شدن نبود و حالا اینطور عرق و گرما به تن آدم می‌ماسد؟! و خودم را در این مواقع به این دلیل دم دست قانع می‌کنم که ذهن کودکانه من آن روزها چنان در لذت زندگی غرق بود که مجالی برای اندیشه گرما نبود وگرنه خوب یادم هست که مادرم چقدر شاکی بود از اینکه سرظهر گرما هم رضا نمی‌دادم به سایه.
خنکای پاییز را چند روزی است احساس می‌کنم.

اولین چیز خوشایندش همین است هرچند زمستان‌های این زمانه هم گاهی فقط رد کم‌رنگی از آن زمستان‌های پربرف و سرمای استخوان‌سوز دارند چه برسد به پاییز اما دست کم این سال‌ها که بشر چند قدمی دارد به اینکه به زمین « گند» کاملی بزند، هنوز بین پاییز و تابستان تفاوت‌هایی هست!

دومین چیز خوشایند پاییز اعتدال‌اش در میانه گرمای مطلق و سرمای مطلق است. پاییز شبیه انسان پخته‌ای در میانه عمر خویش است. پاییز شبیه ۳۰ تا ۵۰ سالگی ما آدم‌هاست. با همان تحسر، با همان انبان پر از حرف که در سینه دارد، با همان آغاز برگ ریختن‌ها و چروک‌ها، با همان تقلای ادامه باقی مانده‌ها و همان و همان و همان.

سومینِ پاییز، برای من غروب‌هایش است. غروب‌هایی که انگار فراخوان عمومی به تمام احساسات آدمی است به عشق، غم، بی‌توجهی، دوست داشتن، نفرت، محبت و همه اضدادی که گریبان بشر را گرفته‌اند.

پاییز را چه پادشاه فصل‌ها بدانیم، چه بهاری که عاشق شده است، در عظمت و جاذبه‌اش همین بس که در سراشیب زوال و فروریختن، جاذبه‌ای همپای لحظه بالا‌آمدن و سربرآوردن دارد.

همه‌ی رو به زوال‌ها را به زشتی و از دست‌دادن جاذبه می‌شناسیم، پاییز اما چنان « فروریختن» و « زوال» زیبایی را به نمایش می‌گذارد، چنان غرور ستایش‌برانگیزی در سقوط دارد و چنان تلوّن چشم‌نوازی در به غارت رفتن از خود نشان می‌دهد که در هیچ پدیده‌ یا جلوه دیگری از حیات، نمی‌توان نمونه‌‌ای برای آن یافت.
«پاییز» را دوست دارم. این تنها زوالی است که منتظر شنیدن صدای پاهایش هستم.


سهند ایرانمهر
@sahandiranmehr
@renaissancetranslate

خنک آنکه چشمش بخسبد و «دلش» نخسبد.
وای بر آنکه «چشمش» نخسبد و دلش بخسبد.


گزیده «مقالات شمس»
به انتخاب و توضیح محمد علی موحد
@renaissancetranslate

موسیقی منتخب روز


ویدیوی اورجینال ترانه مشهور و بسیار زیبای "اینک آزاد هستیم..." به آهنگسازی نابغه موسیقی جهان «هانس زیمر» و خوانندگی «لیزا جرارد» برای یکی از جاودانه ترین آثار سینما:

"The Gladiator"(2000)

کارگردان: ریدلی اسکات
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی گلادیاتور (۲۰۰۰)

سبک: ساندترک، حماسی، کلاسیک، موسیقی ملل
@renaissancetranslate

نام زبان شاید عجیب و ناشنیده ی این ترانه آرامی یا «آرامکی» است که در اعصار کهن از زبانهای رایج سرزمین‌های تحت اختیار امپراتوری روم باستان در خاورمیانه، آناتولی و جنوب اروپا به شمار می رفت. آرامی‌، زبان اداری امپراطوری‌های کوچک و بزرگ و حتی کاهنان معابد بود و همچنین زبان اصلی بخش عمده‌ای از کتابهای آسمانی دانیال، عزرا و زبانی است که کتاب تلمود با آن نوشته شده است. از سویی دیگر آرامی یا آرامکی را زبان اصلی حضرت عیسی(ع) دانسته‌اند و امروزه نیز زبان مادری اقلیت‌های کوچک متعددی در خاورمیانه و جنوب اروپا است و تعدادی از جوامعی که بیشتر ایشان آشوری هستند به زبان «آرامی نو» تکلم می‌کنند که البته اکنون جزو زبانهای در حال انقراض هم محسوب می‌شود‌. به نظر می‌رسد که دلیل انتخاب این زبان باستانی برای متن ترانه توسط کارگردان/آهنگساز، توأمان اشاره ای به خاستگاه فرهنگی و نژادی شخصیت ماکسیموس قهرمان فیلم و آشنایی ویژه او با کیش نوظهور مسیحیت در قلب امپراتوری روم است.

ترجمه متن ترانه:

"سلام و تهنیت ایزد خورشید(قادر متعال) بر من،
و بیکران بر شما باد

بالهای طلایی سُرور،
گرمای زرین روز،
انوار درخشان سپیده‌دم،
و فروغ جان بخش خورشید
از آن همه باد

ای فرزند عدالت و فروغ صبحدم
بر همگان، بر پست و بلند، یکسان بتاب!
بدرخش! جاودانه در قلب آسمان بدرخش..."


⁦

رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

"زن ها وقتی دلتنگ میشن دوست دارن داستانی که هزار بار واسه کسی تعریف کردن را باز هم تعریف کنن تا حالشون خوب شه...
اما اگه سکوت کردن،یعنی نمیخوان که حالشون خوب شه!"



«کتابفروشی خیابان بیست و یکم شرقی»
روزبه معين
@renaissancetranslate

پرتره «گریس کِلی» شاهدخت موناکو و یکی از زیباترین هنرپیشه های عصر طلایی هالیوود.
چهره دلنشین و جذابی که مبدل به نمادی از زیبایی کلاسیک زنانه گشت.

ناپل، ایتالیا(۱۹۵۴)
عکاس: لومیس دین

@cameraverita

اگر نمی توانید یک «قهرمان» باشید، لااقل چون مردی «عاقل» رفتار کنید.

گوته



■ چرا گاهی مردان، با زنی كه دوست دارند بدرفتاری می‌كنند؟!

گوینده: ایمان فانی

#مدرسه_زندگی
#روانشناسی
#درسهای_زندگی
@renaissancetranslate

موسیقی منتخب روز

ترانه بسیار زیبا و معروف ترکی با نام «پژواک»

خواننده: سیمگه

آلبوم: «پژواک»(۲۰۱۶)

سبک: پاپ، الکترونیک، یورودنس
@renaissancetranslate

کیفیت فعلی مطالب کانال رنسانس را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
anonymous poll

خوب – 234
👍👍👍👍👍👍👍 51%

عالی – 164
👍👍👍👍👍 35%

متوسط – 45
👍 10%

ضعیف – 20
👍 4%

👥 463 people voted so far.

هرچه ملتی فرومایه تر و فقیرتر باشد و هرچه فشار دولت و ستمگران شدیدتر باشد، به همان اندازه لذایذ جهان ماورایی که دین معرفی می کند، رنگین تر است.



«آینده یک پندار»
زیگموند فروید
@renaissancetranslate

آنکه با هیولاها دست ‌و‌ پنجه نرم می‌کند، باید بپاید که خود در این میانه مبدل به هیولا نشود. اگر دیری در مغاکی چشم بدوزی، آن مغاک نیز در تو چشم می‌دوزد.


«فراسوی نیک و بد»
فریدریش نیچه
@renaissancetranslate

چیزهایِ خیلی بدتری هم از تنها بودن هست،
ولی معمولا ده‌ها سال طول میکشه
تا آدم اینو بفهمه.
و خیلی اوقات وقتی دوزاریت جا میافته،
که دیگه خیلی دیر شده
و هیچ چیز بدتر از خیلی دیر شدن نیست.




«دختری با دامن کوتاه بیرون پنجره اتاق من، انجیل می‌خواند»
چارلز بوکوفسکی
@renaissancetranslate

گرتا تونبرگ فعال نوجوان سوئدی محیط زیست در سازمان‌ ملل در انتقاد به انفعال سیاستمداران در قبال محیط زیست:

شما رویاهای و کودکی مرا با کلمات پوچ خود به سرقت برده اید ، ...ما در شرف انقراض دسته جمعی هستیم اما تنها چیزی که از آن صحبت کنید پول و افسانه‌های ناتمام رشد اقتصادی است چطور جرات می کنید اینگونه باشید"

@renaissancetranslate

عقیده ای را که آدم اینجا میخره،بوی گُه میده. تمام مملکت را بی عدالتی گرفته، اون وقت توی مدرسه ی توجیهاً یاد میدن که چرا باید اینطور باشه.
درسته که اینجا روی عریض ترین رودخونه ها پل های سنگی می سازن. اما از روی این پل ها پولدارها میرن برای خوش گذرونی و فقرا میرن برای نوکری.
درسته که علم طب وجود دارد، اما این علم گروهی را درمان میکنه تا بی عدالتی کنن و گروه دیگه ای را درمان می کنه تا جون بکنن، عقاید را عين ماهی میفروشن و برای همین فکر کردن و اندیشیدن بدنام شده. طوری میگن فلانی داره فکر میکنه که انگار داره قضای حاجت می کنه. با وجود این فکر کردن مفیدترین و خوشایندترین کاریه که میشه کرد. چه به روزگارش آوردن؟




«توراندخت»
برتولت برشت
@renaissancetranslate

۳۰ سپتامبر، روز جهانی«ترجمه» گرامی باد.

کانال رنسانس این روز را به همه مترجمان و فرهیختگان عزیز کشور شادباش می گوید.🌹


«برج بابل» در اساطیر و نمادشناسی، سمبل و منشأ گوناگونی زبانهای دنیا است.

برج بابل(۱۵۶۳)
هنرمند: پیتر بروگل
@renaissancetranslate

وظیفه «هنر» این است که انسان را برای مرگش آماده کند، روحش را شخم بزند و آبیاری کند و او را قادر سازد که به رفتار و عمل نیک روی آورد.




«آندری تارکوفسکی»
@renaissancetranslate

🖋کشور در وضعیت جنگ داخلی است،اما نه با تفنگ و توپ و تانک و خمپاره و آرپی جی.جنگی که از آن سخن می گویم جنگ "بقاست".نیروهای جامعه همگی علیه مردم است.هم اقتصاد،هم سیاست،هم فرهنگ و هم اجتماع تمام نیروی خود را معطوف به مردم ساخته اند و نیروهای خود را علیه مردم بسیج کرده اند.به یک معنا همه نیروهای جامعه علیه فرد است.مردم جامعه ما به زبان کیرکگور تبدیل به "شهسواران تحمل استرس و رنج و اضطراب" شده اند.اگر ابراهیم یکبار مجبور شد علیه فرزندش چاقو بکشد،مردم جامعه ما هر روز علیه خود و فرزندانشان چاقو می کشند،فارغ از آنکه ابراهیم پولدار بود و مردم جامعه ما فقیر و ناتوان.

۲.در چنین وضعیتی مردم هم به جنگ با یکدیگر مشغول اند.حفظ هر یک از ما مشروط به نابودی دیگری یا دیگران شده است.بی توجه به نقش دیگران در زندگی فردی مان و بی توجه به انسان بودگی دیگران سعی در حذف دیگران و حفظ خود داریم.به زبان آدرنو اینقدر برای حفظ خود،خود را از وجوه انسانی مان خالی کرده ایم که دیگر چیزی از ما باقی نمانده است.سقوط کرده ایم اما تصور می کنیم در حال دفاع از خود هستیم.ما هر روز خود یا دیگری را می دریم تا زنده بمانیم.امید استوار بر مرگ دیگری در جامعه ما شکل گرفته است و این خطرناک ترین وضعیت انسانی ست که تصور کنیم بقای من در مرگ دیگری و نابودی کلیت جامعه است.این جنگ هیچ پیروزی ندارد.جنگ برای حفظ زندگی عین مرگ زندگی ست.

۳.تا تفکر نظامی و جنگ طلبی حاکم بر فضای کلان جامعه رو به سوی صلح و عشق و توسعه و آزادی نکند این وضعیت در جامعه ما تداوم خواهد داشت.باید نگران حفظ کشور بود. باید نگران فروپاشی کشور بود. اگر وضعیت به همین صورت ادامه یابد قطعاً با فروپاشی نظم موجود روبرو خواهیم شد. امیدوارم تفکر نظامی از این کشور رخت بربندد و صلح و عشق و شادی تبدیل به کلمات بنیادی زندگی ما شوند.





«کشور در وضعیت جنگ داخلی است»
یادداشتی از: مصطفی مهرآیین
@renaissancetranslate

#تلنگر


"آیا رسانه‌های صوتی و تصویری سرانجام جایگزین کتاب خواهند شد؟"

ترجمه و صدا: دکتر ایمان فانی

لطفاً به دقت به این فایل صوتی کوتاه اما بسیار ارزشمند گوش داده و آن را با دوستان و نزدیکان خود به اشتراک بگذارید.

#روانشناسی
#کتاب
#بازنشر
@renaissancetranslate

🖋آقای یوزف ک.، کارمند بانک، صبح روز تولد سی سالگی‌اش، در خانه بازداشت می‌شود. هر چه فکر می‌کند نمی‌داند دلیل بازداشت چیست. مأموران بازداشت هم اجازه ندارند هیچ توضیحی به او دهند. او بازداشت می‌شود، بی‌‌آنکه بداند چه دستگاهی بازداشتش کرده؛ محاکمه می‌شود، بی‌آنکه بداند اتهامش چیست؛ باید از خود در دادگاه دفاع کند، بی‌آنکه هیچ‌گاه به درستی بفهمید دادگاه کجاست. او ابتدا بسیار کلافه است، اما می‌فهمد با اینکه بازداشت است می‌تواند زندگی عادی‌اش را فعلاً ادامه دهد.

یوزف می‌کوشد به دادگاه راه یابد. اما راهی که نمی‌یابد هیچ، گویی این دادگاه است که به زندگی او راه می‌یابد. دادگاه هیچ‌جا نیست و همه‌جا هست. او حتی نمی‌داند علیه او حکمی صادر شده است یا نه؛ اگر حکمی بریده‌اند حکم چیست... اما سرانجام یک چیز را می‌فهمد! کار او تمام است و باید منتظر پایان باشد.

«قدرت»، یعنی نهادی که می‌تواند فردی را بازداشت، محاکمه و اعدام کند، «رازی مطلق» است. هیچ‌کس هیچ‌ شناختی از درون آن ندارد. شفافیت و پاسخگویی بی‌معناست. حتی کسی نمی‌تواند بفهمد «حکمی» که علیه‌اش صادر شده چیست و اصلاً صادرکنندۀ حکم کیست. جسمِ قدرت، هیولایی دیوان‌سالارانه (بوروکراتیک) است که سر و ته آن پیدا نیست. هزارتویی تمام‌ناشدنی است که فرد نمی‌داند درون کدامیک از راهروهای پیکرِ هزاردالان اوست، و هیچ‌گاه به ذهنِ هدایتگر آن راهی نمی‌برد. یوزف ک. وقتی می‌خواهد از خود دفاع کند، نزد وکیلی می‌رود که عملاً هیچ کاری برای او نمی‌کند. افرادی که هیچ مقام و منصبی ندارند اما به دلایل مختلف با دادگاه رفت و آمدی دارند، او را چند راهنمایی مبهم می‌کنند، اما به چیزی بیش از این نمی‌رسد. و اینک باید منتظر «اجرای حکم» باشد.

دو مرد فربه، با کلاه استوانه‌ای و کت فراک، شب تولد سی‌ویک‌ سالگی‌اش، به سراغش می‌روند. بازو در بازویش می‌اندازند و او را می‌برند. یوزف لحظه‌ای قصد می‌کند مقاومت کند. اما دو مرد امانش نمی‌دهند. یوزف خود را مانند مگسی حس می‌کند که به کاغذ مگس‌کُش گیر کرده و در تقلا برای رهاندن خود، پاهای کوچکش کَنده می‌شود. نه؛ تقلا بی‌فایده است...

دو مرد یوزف را به معدن سنگی بیرون از شهر می‌برند. او را لخت می‌کنند و لباس‌هایش را با دقت تا می‌کنند (انگار این بسیار مهم است که لباس فرد اعدامی دقیق و تمیز تا شود؛ در حالی که جانش هیچ ارزشی ندارد). یوزف را بر تخت‌سنگی می‌خوابانند، یکی از مأموران چاقویی را از زیر کت درمی‌آورد و دو مأمور فروتنانه چاقو را به هم تعارف می‌کنند... یوزف میل دارد چاقو را از دستشان بگیرد و در سینۀ خود فروکند. سرانجام یکی از جلادان گلویش را می‌گیرد و دیگری چاقو را به قلبش می‌کوبد. اعدام‌کننده و اعدام‌شونده گونه بر گونۀ هم دارند، چنان‌که گویی همدیگر را در آغوش گرفته‌اند. اما هر دو نسبت به مرگ در بی‌تفاوتی عمیقی فرورفته‌اند. چه او که می‌کشد و چه او که می‌میرد نفس مرگ را چندان نمی‌بینند؛ و این بی‌ارزش بودن مرگ در امتداد بی‌ارزش شدن زندگیِ فرد است، در کام هیولای رازآلود قدرت... واپسین جمله‌ای که یوزف بر زبان می‌آورد، توصیف شیوۀ مردنش است: «مثل سگ»!

رمان «محاکمۀ» کافکا را از دیدگاه‌های متفاوتی می‌توان تفسیر کرد. اما یکی از پرطرفدارترین دیدگاه‌ها این است که «محاکمه» وجود بی‌قدرت و ناتوان فرد را در نوعی بوروکراسی توتالیتر نشان می‌دهد (از جمله هانا آرنت و تئودور آدورنو چنین باوری دربارۀ این رمان دارند). وقتی به یاد می‌آوریم در رمان «قصر»، دیگر اثر کافکا نیز فرد در برابر یک نظام بوروکراتیک رازآلود، غیرپاسخگو و ناشناختی، مجبور است در نهایت عجز تقدیرباورانه کرنش کند، این گمان که رمان «محاکمه» نیز ترسیم نظام‌های توتالیتر است جدی‌تر می‌شود (البته آن زمان که کافکا این رمان‌ها را می‌نوشت هنوز نظام‌های توتالیتر دامن نگسترانده بودند).

قهرمانان رمان‌های کافکا آدم‌های بیچاره‌ای‌اند و شگفتا که همه کارمندانی دون‌پایه و معمولی‌اند. گرگور سامسا یک روز صبح بی‌هیچ دلیل و توضیحی «مسخ» می‌شود و هیبتی حشره‌سان می‌یابد، بی‌آنکه دیگر به زندگی گذشته‌اش راهی داشته باشد. یوزف ک. یک روز صبح با مردانی ناشناس روبرو می‌شود که بازداشتش می‌کنند و پس از یک سال بروبیای بیهوده، پوچ و حوصله‌سربر «مثل سگ» کشته می‌شود. قهرمان رمان «قصر» هم به دنیایی مرموز، سلسله‌مراتبی و دیکتاتورانه پا می‌نهد و رفته‌رفته به فردی بی‌اراده و تسلیم تبدیل می‌شود. انسان در دنیای کافکا «آزاد» نمی‌شود؛ بی‌خبر، ناگهان یا به تدریج، بی‌توضیح و بی‌بازگشت «نابود» می‌شود.





( "شما بازداشتید! اما می‌توانید زندگی عادی‌تان را ادامه دهید" | یادداشتی از: مهدی تدینی )
@renaissancetranslate

ناگه پرسیدمش که «عشق» در نظرت چون بُوٙد؟

فرمود: عاشقان را عشق، پیوسته «دوزخ» است و «برزخ» است و «بهشت»؛ زان رو که نخست چون حریق دوزخ، جانتْ تمام بسوزاند؛ لیک بعدِ آن، صبر اهل برزخ بایدت در این ره که هزارسال باشد و بیشتر؛ اما آندٙم که معشوق به لطف در عاشق نظر افکنٙد، نسیمی بس جان افزا بٙرٙت وزیدن گیرد و احوالت چنان باشد که گویی «قدسیان»، جاودانه عمری بهشتی را خلعت ات ساخته اند.

«در باب عشق»
رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate