آنکه با هیولاها دست ‌و‌ پنجه نرم می‌کند، باید بپاید که خود در این میانه مبدل به هیولا نشود. اگر دیری در مغاکی چشم بدوزی، آن مغاک نیز در تو چشم می‌دوزد.


«فراسوی نیک و بد»
فریدریش نیچه
@renaissancetranslate

چیزهایِ خیلی بدتری هم از تنها بودن هست،
ولی معمولا ده‌ها سال طول میکشه
تا آدم اینو بفهمه.
و خیلی اوقات وقتی دوزاریت جا میافته،
که دیگه خیلی دیر شده
و هیچ چیز بدتر از خیلی دیر شدن نیست.




«دختری با دامن کوتاه بیرون پنجره اتاق من، انجیل می‌خواند»
چارلز بوکوفسکی
@renaissancetranslate

گرتا تونبرگ فعال نوجوان سوئدی محیط زیست در سازمان‌ ملل در انتقاد به انفعال سیاستمداران در قبال محیط زیست:

شما رویاهای و کودکی مرا با کلمات پوچ خود به سرقت برده اید ، ...ما در شرف انقراض دسته جمعی هستیم اما تنها چیزی که از آن صحبت کنید پول و افسانه‌های ناتمام رشد اقتصادی است چطور جرات می کنید اینگونه باشید"

@renaissancetranslate

عقیده ای را که آدم اینجا میخره،بوی گُه میده. تمام مملکت را بی عدالتی گرفته، اون وقت توی مدرسه ی توجیهاً یاد میدن که چرا باید اینطور باشه.
درسته که اینجا روی عریض ترین رودخونه ها پل های سنگی می سازن. اما از روی این پل ها پولدارها میرن برای خوش گذرونی و فقرا میرن برای نوکری.
درسته که علم طب وجود دارد، اما این علم گروهی را درمان میکنه تا بی عدالتی کنن و گروه دیگه ای را درمان می کنه تا جون بکنن، عقاید را عين ماهی میفروشن و برای همین فکر کردن و اندیشیدن بدنام شده. طوری میگن فلانی داره فکر میکنه که انگار داره قضای حاجت می کنه. با وجود این فکر کردن مفیدترین و خوشایندترین کاریه که میشه کرد. چه به روزگارش آوردن؟




«توراندخت»
برتولت برشت
@renaissancetranslate

۳۰ سپتامبر، روز جهانی«ترجمه» گرامی باد.

کانال رنسانس این روز را به همه مترجمان و فرهیختگان عزیز کشور شادباش می گوید.🌹


«برج بابل» در اساطیر و نمادشناسی، سمبل و منشأ گوناگونی زبانهای دنیا است.

برج بابل(۱۵۶۳)
هنرمند: پیتر بروگل
@renaissancetranslate

وظیفه «هنر» این است که انسان را برای مرگش آماده کند، روحش را شخم بزند و آبیاری کند و او را قادر سازد که به رفتار و عمل نیک روی آورد.




«آندری تارکوفسکی»
@renaissancetranslate

🖋کشور در وضعیت جنگ داخلی است،اما نه با تفنگ و توپ و تانک و خمپاره و آرپی جی.جنگی که از آن سخن می گویم جنگ "بقاست".نیروهای جامعه همگی علیه مردم است.هم اقتصاد،هم سیاست،هم فرهنگ و هم اجتماع تمام نیروی خود را معطوف به مردم ساخته اند و نیروهای خود را علیه مردم بسیج کرده اند.به یک معنا همه نیروهای جامعه علیه فرد است.مردم جامعه ما به زبان کیرکگور تبدیل به "شهسواران تحمل استرس و رنج و اضطراب" شده اند.اگر ابراهیم یکبار مجبور شد علیه فرزندش چاقو بکشد،مردم جامعه ما هر روز علیه خود و فرزندانشان چاقو می کشند،فارغ از آنکه ابراهیم پولدار بود و مردم جامعه ما فقیر و ناتوان.

۲.در چنین وضعیتی مردم هم به جنگ با یکدیگر مشغول اند.حفظ هر یک از ما مشروط به نابودی دیگری یا دیگران شده است.بی توجه به نقش دیگران در زندگی فردی مان و بی توجه به انسان بودگی دیگران سعی در حذف دیگران و حفظ خود داریم.به زبان آدرنو اینقدر برای حفظ خود،خود را از وجوه انسانی مان خالی کرده ایم که دیگر چیزی از ما باقی نمانده است.سقوط کرده ایم اما تصور می کنیم در حال دفاع از خود هستیم.ما هر روز خود یا دیگری را می دریم تا زنده بمانیم.امید استوار بر مرگ دیگری در جامعه ما شکل گرفته است و این خطرناک ترین وضعیت انسانی ست که تصور کنیم بقای من در مرگ دیگری و نابودی کلیت جامعه است.این جنگ هیچ پیروزی ندارد.جنگ برای حفظ زندگی عین مرگ زندگی ست.

۳.تا تفکر نظامی و جنگ طلبی حاکم بر فضای کلان جامعه رو به سوی صلح و عشق و توسعه و آزادی نکند این وضعیت در جامعه ما تداوم خواهد داشت.باید نگران حفظ کشور بود. باید نگران فروپاشی کشور بود. اگر وضعیت به همین صورت ادامه یابد قطعاً با فروپاشی نظم موجود روبرو خواهیم شد. امیدوارم تفکر نظامی از این کشور رخت بربندد و صلح و عشق و شادی تبدیل به کلمات بنیادی زندگی ما شوند.





«کشور در وضعیت جنگ داخلی است»
یادداشتی از: مصطفی مهرآیین
@renaissancetranslate

#تلنگر


"آیا رسانه‌های صوتی و تصویری سرانجام جایگزین کتاب خواهند شد؟"

ترجمه و صدا: دکتر ایمان فانی

لطفاً به دقت به این فایل صوتی کوتاه اما بسیار ارزشمند گوش داده و آن را با دوستان و نزدیکان خود به اشتراک بگذارید.

#روانشناسی
#کتاب
#بازنشر
@renaissancetranslate

🖋آقای یوزف ک.، کارمند بانک، صبح روز تولد سی سالگی‌اش، در خانه بازداشت می‌شود. هر چه فکر می‌کند نمی‌داند دلیل بازداشت چیست. مأموران بازداشت هم اجازه ندارند هیچ توضیحی به او دهند. او بازداشت می‌شود، بی‌‌آنکه بداند چه دستگاهی بازداشتش کرده؛ محاکمه می‌شود، بی‌آنکه بداند اتهامش چیست؛ باید از خود در دادگاه دفاع کند، بی‌آنکه هیچ‌گاه به درستی بفهمید دادگاه کجاست. او ابتدا بسیار کلافه است، اما می‌فهمد با اینکه بازداشت است می‌تواند زندگی عادی‌اش را فعلاً ادامه دهد.

یوزف می‌کوشد به دادگاه راه یابد. اما راهی که نمی‌یابد هیچ، گویی این دادگاه است که به زندگی او راه می‌یابد. دادگاه هیچ‌جا نیست و همه‌جا هست. او حتی نمی‌داند علیه او حکمی صادر شده است یا نه؛ اگر حکمی بریده‌اند حکم چیست... اما سرانجام یک چیز را می‌فهمد! کار او تمام است و باید منتظر پایان باشد.

«قدرت»، یعنی نهادی که می‌تواند فردی را بازداشت، محاکمه و اعدام کند، «رازی مطلق» است. هیچ‌کس هیچ‌ شناختی از درون آن ندارد. شفافیت و پاسخگویی بی‌معناست. حتی کسی نمی‌تواند بفهمد «حکمی» که علیه‌اش صادر شده چیست و اصلاً صادرکنندۀ حکم کیست. جسمِ قدرت، هیولایی دیوان‌سالارانه (بوروکراتیک) است که سر و ته آن پیدا نیست. هزارتویی تمام‌ناشدنی است که فرد نمی‌داند درون کدامیک از راهروهای پیکرِ هزاردالان اوست، و هیچ‌گاه به ذهنِ هدایتگر آن راهی نمی‌برد. یوزف ک. وقتی می‌خواهد از خود دفاع کند، نزد وکیلی می‌رود که عملاً هیچ کاری برای او نمی‌کند. افرادی که هیچ مقام و منصبی ندارند اما به دلایل مختلف با دادگاه رفت و آمدی دارند، او را چند راهنمایی مبهم می‌کنند، اما به چیزی بیش از این نمی‌رسد. و اینک باید منتظر «اجرای حکم» باشد.

دو مرد فربه، با کلاه استوانه‌ای و کت فراک، شب تولد سی‌ویک‌ سالگی‌اش، به سراغش می‌روند. بازو در بازویش می‌اندازند و او را می‌برند. یوزف لحظه‌ای قصد می‌کند مقاومت کند. اما دو مرد امانش نمی‌دهند. یوزف خود را مانند مگسی حس می‌کند که به کاغذ مگس‌کُش گیر کرده و در تقلا برای رهاندن خود، پاهای کوچکش کَنده می‌شود. نه؛ تقلا بی‌فایده است...

دو مرد یوزف را به معدن سنگی بیرون از شهر می‌برند. او را لخت می‌کنند و لباس‌هایش را با دقت تا می‌کنند (انگار این بسیار مهم است که لباس فرد اعدامی دقیق و تمیز تا شود؛ در حالی که جانش هیچ ارزشی ندارد). یوزف را بر تخت‌سنگی می‌خوابانند، یکی از مأموران چاقویی را از زیر کت درمی‌آورد و دو مأمور فروتنانه چاقو را به هم تعارف می‌کنند... یوزف میل دارد چاقو را از دستشان بگیرد و در سینۀ خود فروکند. سرانجام یکی از جلادان گلویش را می‌گیرد و دیگری چاقو را به قلبش می‌کوبد. اعدام‌کننده و اعدام‌شونده گونه بر گونۀ هم دارند، چنان‌که گویی همدیگر را در آغوش گرفته‌اند. اما هر دو نسبت به مرگ در بی‌تفاوتی عمیقی فرورفته‌اند. چه او که می‌کشد و چه او که می‌میرد نفس مرگ را چندان نمی‌بینند؛ و این بی‌ارزش بودن مرگ در امتداد بی‌ارزش شدن زندگیِ فرد است، در کام هیولای رازآلود قدرت... واپسین جمله‌ای که یوزف بر زبان می‌آورد، توصیف شیوۀ مردنش است: «مثل سگ»!

رمان «محاکمۀ» کافکا را از دیدگاه‌های متفاوتی می‌توان تفسیر کرد. اما یکی از پرطرفدارترین دیدگاه‌ها این است که «محاکمه» وجود بی‌قدرت و ناتوان فرد را در نوعی بوروکراسی توتالیتر نشان می‌دهد (از جمله هانا آرنت و تئودور آدورنو چنین باوری دربارۀ این رمان دارند). وقتی به یاد می‌آوریم در رمان «قصر»، دیگر اثر کافکا نیز فرد در برابر یک نظام بوروکراتیک رازآلود، غیرپاسخگو و ناشناختی، مجبور است در نهایت عجز تقدیرباورانه کرنش کند، این گمان که رمان «محاکمه» نیز ترسیم نظام‌های توتالیتر است جدی‌تر می‌شود (البته آن زمان که کافکا این رمان‌ها را می‌نوشت هنوز نظام‌های توتالیتر دامن نگسترانده بودند).

قهرمانان رمان‌های کافکا آدم‌های بیچاره‌ای‌اند و شگفتا که همه کارمندانی دون‌پایه و معمولی‌اند. گرگور سامسا یک روز صبح بی‌هیچ دلیل و توضیحی «مسخ» می‌شود و هیبتی حشره‌سان می‌یابد، بی‌آنکه دیگر به زندگی گذشته‌اش راهی داشته باشد. یوزف ک. یک روز صبح با مردانی ناشناس روبرو می‌شود که بازداشتش می‌کنند و پس از یک سال بروبیای بیهوده، پوچ و حوصله‌سربر «مثل سگ» کشته می‌شود. قهرمان رمان «قصر» هم به دنیایی مرموز، سلسله‌مراتبی و دیکتاتورانه پا می‌نهد و رفته‌رفته به فردی بی‌اراده و تسلیم تبدیل می‌شود. انسان در دنیای کافکا «آزاد» نمی‌شود؛ بی‌خبر، ناگهان یا به تدریج، بی‌توضیح و بی‌بازگشت «نابود» می‌شود.





( "شما بازداشتید! اما می‌توانید زندگی عادی‌تان را ادامه دهید" | یادداشتی از: مهدی تدینی )
@renaissancetranslate

ناگه پرسیدمش که «عشق» در نظرت چون بُوٙد؟

فرمود: عاشقان را عشق، پیوسته «دوزخ» است و «برزخ» است و «بهشت»؛ زان رو که نخست چون حریق دوزخ، جانتْ تمام بسوزاند؛ لیک بعدِ آن، صبر اهل برزخ بایدت در این ره که هزارسال باشد و بیشتر؛ اما آندٙم که معشوق به لطف در عاشق نظر افکنٙد، نسیمی بس جان افزا بٙرٙت وزیدن گیرد و احوالت چنان باشد که گویی «قدسیان»، جاودانه عمری بهشتی را خلعت ات ساخته اند.

«در باب عشق»
رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام محزون و بسیار زیبایی با نام «اکسیژن ۱۳»

آهنگساز: ژان میشل ژار

آلبوم: اکسیژن (۱۹۷۶)

اجرا و تنظیم کلاسیک: ارکستر فیلارمونیک پراگ به رهبری نیک راین(۲۰۰۹)

سبک: الکترونیک، نیو ایج، کلاسیک
@Renaissancetranslate

چرا همیشه عاشق کسانی می‌شویم که اگر هم‌جنس ما بودند، بهترین دوستمان نمی‌شدند؟!



نگاهی به اندیشه آرتور شوپنهاور و «اراده معطوف به حیات» در کتاب «جهان چون اراده و تصور»
(جهان به منزله اراده و بازنمود)
The World as Will and Representation

ترجمه و‌صدا: ایمان فانی


پیشنهاد میکنیم که تماشای این ویدئوی جذاب و آموزنده را از دست ندهید.


#تلنگر
#مدرسه_زندگی
#فلسفه
#شوپنهاور
@renaissancetranslate

#دیالوگ_برتر



همه میدونن که یه مشکلی دارن، فقط دقیقاً نمیدونن چی هست. همه دلشون میخواد اعتراف کنن، همه دلشون میخواد یه نفر این اعتراف کردنو براشون تسهیل کنه، مخصوصاً گناهکارا
اما داستان اینه که همه گناهکارن...!!



سریال تلویزیونی «کارآگاه واقعی»(۲۰۱۴)
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه بیکلام بسیار زیبایی با نام «چشمهای نگران»؛ لذت شنیدن یک موسیقی ناب و کلاسیک ایرانی را تجربه کنید.

آهنگساز: فردین خلعتبری

آلبوم: "به خاطر سنگفرشی که مرا به تو می رساند"(۱۳۸۷)

سبک: کلاسیک، نیوایج، لایت
@renaissancetranslate

در عصر پسامدرن، «انسان» تنها "موجود/ مخلوق/ ابزاری" است که هیچگاه ظاهرش با "رفتار/ اخلاق/کارکرد" اش مطابقت ندارد و در اغلب اوقات همنوعانش را عمیقاً درباره او به اشتباه می اندازد؛ به قول امروزی ها بهتر است بگوییم که امروزه تقریباً هیچ آدمی «تصویرش» با «صدایش» نمی‌خواند!
به رغم خلق نتایج حیرت انگیز، گوناگون و اغلب بسیار متضاد حاصل از این درهم آمیزی بیرونی و درونی، ماحصل این تناقض هولناک در هیچ کجا همچون عرصه «روابط عاطفی» ویرانگر نبوده است و برای زندگان این عصر جز «آزار» ، «پریشانی» و«تنهایی» هرچه بیشتر، چیزی دیگر به ارمغان نیاورده است.



رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate

"صدای باد می آید، عبور باید کرد
و من مسافرم ای بادهای همواره..."



پانزدهم مهر ماه، زادروز «سهراب سپهری» شاعر٬ نقاش و متفکر نامدار ایرانی گرامی باد.🌹
@renaissancetranslate

آری، رستاخیز زن در عشق و محبت اوست. عشق نجات واقعی زن از هر فساد و تباهی است؛ عشق تولد دیگر اوست. محال است زن بتواند خود را باز یابد و حقیقت خود را آشکار کند مگر در عشق.



«يادداشتهای زيرزمينی»
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate

شب عاشقان بی‌دل چه شبی دراز باشد

تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد

عجبست اگر توانم که سفر کنم ز دستت

به کجا رود کبوتر که اسیر باز باشد

ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رویت

که محب صادق آنست که پاکباز باشد

چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی

تو صنم نمی‌گذاری که مرا نماز باشد

دگرش چو بازبینی غم دل مگوی سعدی

که شب وصال کوتاه و سخن دراز باشد





حضرت سعدی🌹
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

قطعه بیکلام بسیار زیبا و آرامبخشی با نام «امید»

آهنگساز: جان ویلیامز

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «مونیخ»(۲۰۰۵)

سبک: ساندترک، کلاسیک، فولک
@renaissancetranslate

روزی روزگاری مشاجره ای بین یک اسب و یک گوزن نر در گرفت. اسب سراغ شکارچی رفت و از او کمک خواست تا از گوزن انتقام بگیرد. شکارچی با درخواست او موافقت کرد ولی گفت: " اگر می خواهی گوزن را شکست بدهی، باید به من اجازه بدهی این تکه آهن را داخل دهانت بگذارم تا بتوانم با استفاده از این افسار تو را هدایت کنم؛ همچنین باید اجازه بدهی این زین را روی کمرت بگذارم تا هنگامی که دشمن را تعقیب می کنیم از پشتت نیفتم."

اسب شرایط شکارچی را پذیرفت. شکارچی نیز به سرعت اسب را افسار زد و زین کرد. اسب با کمک شکارچی گوزن را شکست داد. سپس اسب رو به شکارچی کرد و گفت: "اکنون پیاده شو و افسار و زین را هم بردار."

شکارچی در پاسخ گفت: "خیلی تند نرو، رفیق! حالا که بهت افسار زده ام، ترجیح می دهم که فعلا همین طور بمانی..."



برگرفته از داستان اسب و گوزن و شکارچی؛ مجموعه افسانه های ایزوپ




( دموکراسی ها چگونه می میرند | نویسنده: استیون لوینسکی و دانیل زيبلات | ترجمه: سیامک دل آرا و اعظم ورشوچی فرد؛ نشر کتاب پارسه)
@renaissancetranslate

ساختن بهشت روی زمین آسان نیست و با این همه شما قدری به بهشت در این دنیا امید بسته‌اید. درست‌کردن بهشت کارِ سختی است، خیلی مشکل‌تر از آن است که شما با آن دلِ پاک‌تان خیال می‌کنید. بهتر است از این کار صرف‌نظر کنیم، وگرنه باور کنید روزی خواهد رسید که اینکار اسباب خجالت همه‌مان را فراهم خواهد کرد!




«ابله»
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate