وظیفه «هنر» این است که انسان را برای مرگش آماده کند، روحش را شخم بزند و آبیاری کند و او را قادر سازد که به رفتار و عمل نیک روی آورد.
«آندری تارکوفسکی»
@renaissancetranslate
«آندری تارکوفسکی»
@renaissancetranslate
🖋کشور در وضعیت جنگ داخلی است،اما نه با تفنگ و توپ و تانک و خمپاره و آرپی جی.جنگی که از آن سخن می گویم جنگ "بقاست".نیروهای جامعه همگی علیه مردم است.هم اقتصاد،هم سیاست،هم فرهنگ و هم اجتماع تمام نیروی خود را معطوف به مردم ساخته اند و نیروهای خود را علیه مردم بسیج کرده اند.به یک معنا همه نیروهای جامعه علیه فرد است.مردم جامعه ما به زبان کیرکگور تبدیل به "شهسواران تحمل استرس و رنج و اضطراب" شده اند.اگر ابراهیم یکبار مجبور شد علیه فرزندش چاقو بکشد،مردم جامعه ما هر روز علیه خود و فرزندانشان چاقو می کشند،فارغ از آنکه ابراهیم پولدار بود و مردم جامعه ما فقیر و ناتوان.
۲.در چنین وضعیتی مردم هم به جنگ با یکدیگر مشغول اند.حفظ هر یک از ما مشروط به نابودی دیگری یا دیگران شده است.بی توجه به نقش دیگران در زندگی فردی مان و بی توجه به انسان بودگی دیگران سعی در حذف دیگران و حفظ خود داریم.به زبان آدرنو اینقدر برای حفظ خود،خود را از وجوه انسانی مان خالی کرده ایم که دیگر چیزی از ما باقی نمانده است.سقوط کرده ایم اما تصور می کنیم در حال دفاع از خود هستیم.ما هر روز خود یا دیگری را می دریم تا زنده بمانیم.امید استوار بر مرگ دیگری در جامعه ما شکل گرفته است و این خطرناک ترین وضعیت انسانی ست که تصور کنیم بقای من در مرگ دیگری و نابودی کلیت جامعه است.این جنگ هیچ پیروزی ندارد.جنگ برای حفظ زندگی عین مرگ زندگی ست.
۳.تا تفکر نظامی و جنگ طلبی حاکم بر فضای کلان جامعه رو به سوی صلح و عشق و توسعه و آزادی نکند این وضعیت در جامعه ما تداوم خواهد داشت.باید نگران حفظ کشور بود. باید نگران فروپاشی کشور بود. اگر وضعیت به همین صورت ادامه یابد قطعاً با فروپاشی نظم موجود روبرو خواهیم شد. امیدوارم تفکر نظامی از این کشور رخت بربندد و صلح و عشق و شادی تبدیل به کلمات بنیادی زندگی ما شوند.
«کشور در وضعیت جنگ داخلی است»
یادداشتی از: مصطفی مهرآیین
@renaissancetranslate
۲.در چنین وضعیتی مردم هم به جنگ با یکدیگر مشغول اند.حفظ هر یک از ما مشروط به نابودی دیگری یا دیگران شده است.بی توجه به نقش دیگران در زندگی فردی مان و بی توجه به انسان بودگی دیگران سعی در حذف دیگران و حفظ خود داریم.به زبان آدرنو اینقدر برای حفظ خود،خود را از وجوه انسانی مان خالی کرده ایم که دیگر چیزی از ما باقی نمانده است.سقوط کرده ایم اما تصور می کنیم در حال دفاع از خود هستیم.ما هر روز خود یا دیگری را می دریم تا زنده بمانیم.امید استوار بر مرگ دیگری در جامعه ما شکل گرفته است و این خطرناک ترین وضعیت انسانی ست که تصور کنیم بقای من در مرگ دیگری و نابودی کلیت جامعه است.این جنگ هیچ پیروزی ندارد.جنگ برای حفظ زندگی عین مرگ زندگی ست.
۳.تا تفکر نظامی و جنگ طلبی حاکم بر فضای کلان جامعه رو به سوی صلح و عشق و توسعه و آزادی نکند این وضعیت در جامعه ما تداوم خواهد داشت.باید نگران حفظ کشور بود. باید نگران فروپاشی کشور بود. اگر وضعیت به همین صورت ادامه یابد قطعاً با فروپاشی نظم موجود روبرو خواهیم شد. امیدوارم تفکر نظامی از این کشور رخت بربندد و صلح و عشق و شادی تبدیل به کلمات بنیادی زندگی ما شوند.
«کشور در وضعیت جنگ داخلی است»
یادداشتی از: مصطفی مهرآیین
@renaissancetranslate
value of books
iman fani
#تلنگر
"آیا رسانه‌های صوتی و تصویری سرانجام جایگزین کتاب خواهند شد؟"
ترجمه و صدا: دکتر ایمان فانی
لطفاً به دقت به این فایل صوتی کوتاه اما بسیار ارزشمند گوش داده و آن را با دوستان و نزدیکان خود به اشتراک بگذارید.
#روانشناسی
#کتاب
#بازنشر
@renaissancetranslate
"آیا رسانه‌های صوتی و تصویری سرانجام جایگزین کتاب خواهند شد؟"
ترجمه و صدا: دکتر ایمان فانی
لطفاً به دقت به این فایل صوتی کوتاه اما بسیار ارزشمند گوش داده و آن را با دوستان و نزدیکان خود به اشتراک بگذارید.
#روانشناسی
#کتاب
#بازنشر
@renaissancetranslate
🖋آقای یوزف ک.، کارمند بانک، صبح روز تولد سی سالگی‌اش، در خانه بازداشت می‌شود. هر چه فکر می‌کند نمی‌داند دلیل بازداشت چیست. مأموران بازداشت هم اجازه ندارند هیچ توضیحی به او دهند. او بازداشت می‌شود، بیآنکه بداند چه دستگاهی بازداشتش کرده؛ محاکمه می‌شود، بیآنکه بداند اتهامش چیست؛ باید از خود در دادگاه دفاع کند، بیآنکه هیچگاه به درستی بفهمید دادگاه کجاست. او ابتدا بسیار کلافه است، اما می‌فهمد با اینکه بازداشت است می‌تواند زندگی عادی‌اش را فعلاً ادامه دهد.
یوزف می‌کوشد به دادگاه راه یابد. اما راهی که نمی‌یابد هیچ، گویی این دادگاه است که به زندگی او راه می‌یابد. دادگاه هیچ‌جا نیست و همه‌جا هست. او حتی نمی‌داند علیه او حکمی صادر شده است یا نه؛ اگر حکمی بریده‌اند حکم چیست... اما سرانجام یک چیز را می‌فهمد! کار او تمام است و باید منتظر پایان باشد.
«قدرت»، یعنی نهادی که می‌تواند فردی را بازداشت، محاکمه و اعدام کند، «رازی مطلق» است. هیچ‌کس هیچ شناختی از درون آن ندارد. شفافیت و پاسخگویی بی‌معناست. حتی کسی نمی‌تواند بفهمد «حکمی» که علیه‌اش صادر شده چیست و اصلاً صادرکنندۀ حکم کیست. جسمِ قدرت، هیولایی دیوان‌سالارانه (بوروکراتیک) است که سر و ته آن پیدا نیست. هزارتویی تمام‌ناشدنی است که فرد نمی‌داند درون کدامیک از راهروهای پیکرِ هزاردالان اوست، و هیچگاه به ذهنِ هدایتگر آن راهی نمی‌برد. یوزف ک. وقتی می‌خواهد از خود دفاع کند، نزد وکیلی می‌رود که عملاً هیچ کاری برای او نمی‌کند. افرادی که هیچ مقام و منصبی ندارند اما به دلایل مختلف با دادگاه رفت و آمدی دارند، او را چند راهنمایی مبهم می‌کنند، اما به چیزی بیش از این نمی‌رسد. و اینک باید منتظر «اجرای حکم» باشد.
دو مرد فربه، با کلاه استوانه‌ای و کت فراک، شب تولد سی‌ویک سالگی‌اش، به سراغش می‌روند. بازو در بازویش می‌اندازند و او را می‌برند. یوزف لحظه‌ای قصد می‌کند مقاومت کند. اما دو مرد امانش نمی‌دهند. یوزف خود را مانند مگسی حس می‌کند که به کاغذ مگس‌کُش گیر کرده و در تقلا برای رهاندن خود، پاهای کوچکش کَنده می‌شود. نه؛ تقلا بی‌فایده است...
دو مرد یوزف را به معدن سنگی بیرون از شهر می‌برند. او را لخت می‌کنند و لباس‌هایش را با دقت تا می‌کنند (انگار این بسیار مهم است که لباس فرد اعدامی دقیق و تمیز تا شود؛ در حالی که جانش هیچ ارزشی ندارد). یوزف را بر تخت‌سنگی می‌خوابانند، یکی از مأموران چاقویی را از زیر کت درمی‌آورد و دو مأمور فروتنانه چاقو را به هم تعارف می‌کنند... یوزف میل دارد چاقو را از دستشان بگیرد و در سینۀ خود فروکند. سرانجام یکی از جلادان گلویش را می‌گیرد و دیگری چاقو را به قلبش می‌کوبد. اعدام‌کننده و اعدام‌شونده گونه بر گونۀ هم دارند، چنان‌که گویی همدیگر را در آغوش گرفته‌اند. اما هر دو نسبت به مرگ در بی‌تفاوتی عمیقی فرورفته‌اند. چه او که می‌کشد و چه او که می‌میرد نفس مرگ را چندان نمی‌بینند؛ و این بی‌ارزش بودن مرگ در امتداد بی‌ارزش شدن زندگیِ فرد است، در کام هیولای رازآلود قدرت... واپسین جمله‌ای که یوزف بر زبان می‌آورد، توصیف شیوۀ مردنش است: «مثل سگ»!
رمان «محاکمۀ» کافکا را از دیدگاه‌های متفاوتی می‌توان تفسیر کرد. اما یکی از پرطرفدارترین دیدگاه‌ها این است که «محاکمه» وجود بی‌قدرت و ناتوان فرد را در نوعی بوروکراسی توتالیتر نشان می‌دهد (از جمله هانا آرنت و تئودور آدورنو چنین باوری دربارۀ این رمان دارند). وقتی به یاد می‌آوریم در رمان «قصر»، دیگر اثر کافکا نیز فرد در برابر یک نظام بوروکراتیک رازآلود، غیرپاسخگو و ناشناختی، مجبور است در نهایت عجز تقدیرباورانه کرنش کند، این گمان که رمان «محاکمه» نیز ترسیم نظام‌های توتالیتر است جدی‌تر می‌شود (البته آن زمان که کافکا این رمان‌ها را می‌نوشت هنوز نظام‌های توتالیتر دامن نگسترانده بودند).
قهرمانان رمان‌های کافکا آدم‌های بیچاره‌ای‌اند و شگفتا که همه کارمندانی دون‌پایه و معمولی‌اند. گرگور سامسا یک روز صبح بی‌هیچ دلیل و توضیحی «مسخ» می‌شود و هیبتی حشره‌سان می‌یابد، بیآنکه دیگر به زندگی گذشته‌اش راهی داشته باشد. یوزف ک. یک روز صبح با مردانی ناشناس روبرو می‌شود که بازداشتش می‌کنند و پس از یک سال بروبیای بیهوده، پوچ و حوصله‌سربر «مثل سگ» کشته می‌شود. قهرمان رمان «قصر» هم به دنیایی مرموز، سلسله‌مراتبی و دیکتاتورانه پا می‌نهد و رفته‌رفته به فردی بی‌اراده و تسلیم تبدیل می‌شود. انسان در دنیای کافکا «آزاد» نمی‌شود؛ بی‌خبر، ناگهان یا به تدریج، بی‌توضیح و بی‌بازگشت «نابود» می‌شود.
( "شما بازداشتید! اما می‌توانید زندگی عادی‌تان را ادامه دهید" | یادداشتی از: مهدی تدینی )
@renaissancetranslate
یوزف می‌کوشد به دادگاه راه یابد. اما راهی که نمی‌یابد هیچ، گویی این دادگاه است که به زندگی او راه می‌یابد. دادگاه هیچ‌جا نیست و همه‌جا هست. او حتی نمی‌داند علیه او حکمی صادر شده است یا نه؛ اگر حکمی بریده‌اند حکم چیست... اما سرانجام یک چیز را می‌فهمد! کار او تمام است و باید منتظر پایان باشد.
«قدرت»، یعنی نهادی که می‌تواند فردی را بازداشت، محاکمه و اعدام کند، «رازی مطلق» است. هیچ‌کس هیچ شناختی از درون آن ندارد. شفافیت و پاسخگویی بی‌معناست. حتی کسی نمی‌تواند بفهمد «حکمی» که علیه‌اش صادر شده چیست و اصلاً صادرکنندۀ حکم کیست. جسمِ قدرت، هیولایی دیوان‌سالارانه (بوروکراتیک) است که سر و ته آن پیدا نیست. هزارتویی تمام‌ناشدنی است که فرد نمی‌داند درون کدامیک از راهروهای پیکرِ هزاردالان اوست، و هیچگاه به ذهنِ هدایتگر آن راهی نمی‌برد. یوزف ک. وقتی می‌خواهد از خود دفاع کند، نزد وکیلی می‌رود که عملاً هیچ کاری برای او نمی‌کند. افرادی که هیچ مقام و منصبی ندارند اما به دلایل مختلف با دادگاه رفت و آمدی دارند، او را چند راهنمایی مبهم می‌کنند، اما به چیزی بیش از این نمی‌رسد. و اینک باید منتظر «اجرای حکم» باشد.
دو مرد فربه، با کلاه استوانه‌ای و کت فراک، شب تولد سی‌ویک سالگی‌اش، به سراغش می‌روند. بازو در بازویش می‌اندازند و او را می‌برند. یوزف لحظه‌ای قصد می‌کند مقاومت کند. اما دو مرد امانش نمی‌دهند. یوزف خود را مانند مگسی حس می‌کند که به کاغذ مگس‌کُش گیر کرده و در تقلا برای رهاندن خود، پاهای کوچکش کَنده می‌شود. نه؛ تقلا بی‌فایده است...
دو مرد یوزف را به معدن سنگی بیرون از شهر می‌برند. او را لخت می‌کنند و لباس‌هایش را با دقت تا می‌کنند (انگار این بسیار مهم است که لباس فرد اعدامی دقیق و تمیز تا شود؛ در حالی که جانش هیچ ارزشی ندارد). یوزف را بر تخت‌سنگی می‌خوابانند، یکی از مأموران چاقویی را از زیر کت درمی‌آورد و دو مأمور فروتنانه چاقو را به هم تعارف می‌کنند... یوزف میل دارد چاقو را از دستشان بگیرد و در سینۀ خود فروکند. سرانجام یکی از جلادان گلویش را می‌گیرد و دیگری چاقو را به قلبش می‌کوبد. اعدام‌کننده و اعدام‌شونده گونه بر گونۀ هم دارند، چنان‌که گویی همدیگر را در آغوش گرفته‌اند. اما هر دو نسبت به مرگ در بی‌تفاوتی عمیقی فرورفته‌اند. چه او که می‌کشد و چه او که می‌میرد نفس مرگ را چندان نمی‌بینند؛ و این بی‌ارزش بودن مرگ در امتداد بی‌ارزش شدن زندگیِ فرد است، در کام هیولای رازآلود قدرت... واپسین جمله‌ای که یوزف بر زبان می‌آورد، توصیف شیوۀ مردنش است: «مثل سگ»!
رمان «محاکمۀ» کافکا را از دیدگاه‌های متفاوتی می‌توان تفسیر کرد. اما یکی از پرطرفدارترین دیدگاه‌ها این است که «محاکمه» وجود بی‌قدرت و ناتوان فرد را در نوعی بوروکراسی توتالیتر نشان می‌دهد (از جمله هانا آرنت و تئودور آدورنو چنین باوری دربارۀ این رمان دارند). وقتی به یاد می‌آوریم در رمان «قصر»، دیگر اثر کافکا نیز فرد در برابر یک نظام بوروکراتیک رازآلود، غیرپاسخگو و ناشناختی، مجبور است در نهایت عجز تقدیرباورانه کرنش کند، این گمان که رمان «محاکمه» نیز ترسیم نظام‌های توتالیتر است جدی‌تر می‌شود (البته آن زمان که کافکا این رمان‌ها را می‌نوشت هنوز نظام‌های توتالیتر دامن نگسترانده بودند).
قهرمانان رمان‌های کافکا آدم‌های بیچاره‌ای‌اند و شگفتا که همه کارمندانی دون‌پایه و معمولی‌اند. گرگور سامسا یک روز صبح بی‌هیچ دلیل و توضیحی «مسخ» می‌شود و هیبتی حشره‌سان می‌یابد، بیآنکه دیگر به زندگی گذشته‌اش راهی داشته باشد. یوزف ک. یک روز صبح با مردانی ناشناس روبرو می‌شود که بازداشتش می‌کنند و پس از یک سال بروبیای بیهوده، پوچ و حوصله‌سربر «مثل سگ» کشته می‌شود. قهرمان رمان «قصر» هم به دنیایی مرموز، سلسله‌مراتبی و دیکتاتورانه پا می‌نهد و رفته‌رفته به فردی بی‌اراده و تسلیم تبدیل می‌شود. انسان در دنیای کافکا «آزاد» نمی‌شود؛ بی‌خبر، ناگهان یا به تدریج، بی‌توضیح و بی‌بازگشت «نابود» می‌شود.
( "شما بازداشتید! اما می‌توانید زندگی عادی‌تان را ادامه دهید" | یادداشتی از: مهدی تدینی )
@renaissancetranslate
ناگه پرسیدمش که «عشق» در نظرت چون بُوٙد؟
فرمود: عاشقان را عشق، پیوسته «دوزخ» است و «برزخ» است و «بهشت»؛ زان رو که نخست چون حریق دوزخ، جانتْ تمام بسوزاند؛ لیک بعدِ آن، صبر اهل برزخ بایدت در این ره که هزارسال باشد و بیشتر؛ اما آندٙم که معشوق به لطف در عاشق نظر افکنٙد، نسیمی بس جان افزا بٙرٙت وزیدن گیرد و احوالت چنان باشد که گویی «قدسیان»، جاودانه عمری بهشتی را خلعت ات ساخته اند.
«در باب عشق»
رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
فرمود: عاشقان را عشق، پیوسته «دوزخ» است و «برزخ» است و «بهشت»؛ زان رو که نخست چون حریق دوزخ، جانتْ تمام بسوزاند؛ لیک بعدِ آن، صبر اهل برزخ بایدت در این ره که هزارسال باشد و بیشتر؛ اما آندٙم که معشوق به لطف در عاشق نظر افکنٙد، نسیمی بس جان افزا بٙرٙت وزیدن گیرد و احوالت چنان باشد که گویی «قدسیان»، جاودانه عمری بهشتی را خلعت ات ساخته اند.
«در باب عشق»
رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
Audio
موسیقی واپسین شب
قطعه بیکلام محزون و بسیار زیبایی با نام «اکسیژن ۱۳»
آهنگساز: ژان میشل ژار
آلبوم: اکسیژن (۱۹۷۶)
اجرا و تنظیم کلاسیک: ارکستر فیلارمونیک پراگ به رهبری نیک راین(۲۰۰۹)
سبک: الکترونیک، نیو ایج، کلاسیک
@Renaissancetranslate
قطعه بیکلام محزون و بسیار زیبایی با نام «اکسیژن ۱۳»
آهنگساز: ژان میشل ژار
آلبوم: اکسیژن (۱۹۷۶)
اجرا و تنظیم کلاسیک: ارکستر فیلارمونیک پراگ به رهبری نیک راین(۲۰۰۹)
سبک: الکترونیک، نیو ایج، کلاسیک
@Renaissancetranslate
❤1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
چرا همیشه عاشق کسانی می‌شویم که اگر هم‌جنس ما بودند، بهترین دوستمان نمی‌شدند؟!
نگاهی به اندیشه آرتور شوپنهاور و «اراده معطوف به حیات» در کتاب «جهان چون اراده و تصور»
(جهان به منزله اراده و بازنمود)
The World as Will and Representation
ترجمه و‌صدا: ایمان فانی
پیشنهاد میکنیم که تماشای این ویدئوی جذاب و آموزنده را از دست ندهید.
#تلنگر
#مدرسه_زندگی
#فلسفه
#شوپنهاور
@renaissancetranslate
نگاهی به اندیشه آرتور شوپنهاور و «اراده معطوف به حیات» در کتاب «جهان چون اراده و تصور»
(جهان به منزله اراده و بازنمود)
The World as Will and Representation
ترجمه و‌صدا: ایمان فانی
پیشنهاد میکنیم که تماشای این ویدئوی جذاب و آموزنده را از دست ندهید.
#تلنگر
#مدرسه_زندگی
#فلسفه
#شوپنهاور
@renaissancetranslate
#دیالوگ_برتر
همه میدونن که یه مشکلی دارن، فقط دقیقاً نمیدونن چی هست. همه دلشون میخواد اعتراف کنن، همه دلشون میخواد یه نفر این اعتراف کردنو براشون تسهیل کنه، مخصوصاً گناهکارا
اما داستان اینه که همه گناهکارن...!!
سریال تلویزیونی «کارآگاه واقعی»(۲۰۱۴)
@renaissancetranslate
همه میدونن که یه مشکلی دارن، فقط دقیقاً نمیدونن چی هست. همه دلشون میخواد اعتراف کنن، همه دلشون میخواد یه نفر این اعتراف کردنو براشون تسهیل کنه، مخصوصاً گناهکارا
اما داستان اینه که همه گناهکارن...!!
سریال تلویزیونی «کارآگاه واقعی»(۲۰۱۴)
@renaissancetranslate
Chashmhaye Negaran
Fardin Khalatbari
موسیقی واپسین شب
قطعه بیکلام بسیار زیبایی با نام «چشمهای نگران»؛ لذت شنیدن یک موسیقی ناب و کلاسیک ایرانی را تجربه کنید.
آهنگساز: فردین خلعتبری
آلبوم: "به خاطر سنگفرشی که مرا به تو می رساند"(۱۳۸۷)
سبک: کلاسیک، نیوایج، لایت
@renaissancetranslate
قطعه بیکلام بسیار زیبایی با نام «چشمهای نگران»؛ لذت شنیدن یک موسیقی ناب و کلاسیک ایرانی را تجربه کنید.
آهنگساز: فردین خلعتبری
آلبوم: "به خاطر سنگفرشی که مرا به تو می رساند"(۱۳۸۷)
سبک: کلاسیک، نیوایج، لایت
@renaissancetranslate
در عصر پسامدرن، «انسان» تنها "موجود/ مخلوق/ ابزاری" است که هیچگاه ظاهرش با "رفتار/ اخلاق/کارکرد" اش مطابقت ندارد و در اغلب اوقات همنوعانش را عمیقاً درباره او به اشتباه می اندازد؛ به قول امروزی ها بهتر است بگوییم که امروزه تقریباً هیچ آدمی «تصویرش» با «صدایش» نمی‌خواند!
به رغم خلق نتایج حیرت انگیز، گوناگون و اغلب بسیار متضاد حاصل از این درهم آمیزی بیرونی و درونی، ماحصل این تناقض هولناک در هیچ کجا همچون عرصه «روابط عاطفی» ویرانگر نبوده است و برای زندگان این عصر جز «آزار» ، «پریشانی» و«تنهایی» هرچه بیشتر، چیزی دیگر به ارمغان نیاورده است.
رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
به رغم خلق نتایج حیرت انگیز، گوناگون و اغلب بسیار متضاد حاصل از این درهم آمیزی بیرونی و درونی، ماحصل این تناقض هولناک در هیچ کجا همچون عرصه «روابط عاطفی» ویرانگر نبوده است و برای زندگان این عصر جز «آزار» ، «پریشانی» و«تنهایی» هرچه بیشتر، چیزی دیگر به ارمغان نیاورده است.
رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
"صدای باد می آید، عبور باید کرد
و من مسافرم ای بادهای همواره..."
پانزدهم مهر ماه، زادروز «سهراب سپهری» شاعر٬ نقاش و متفکر نامدار ایرانی گرامی باد.🌹
@renaissancetranslate
و من مسافرم ای بادهای همواره..."
پانزدهم مهر ماه، زادروز «سهراب سپهری» شاعر٬ نقاش و متفکر نامدار ایرانی گرامی باد.🌹
@renaissancetranslate
آری، رستاخیز زن در عشق و محبت اوست. عشق نجات واقعی زن از هر فساد و تباهی است؛ عشق تولد دیگر اوست. محال است زن بتواند خود را باز یابد و حقیقت خود را آشکار کند مگر در عشق.
«يادداشتهای زيرزمينی»
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate
«يادداشتهای زيرزمينی»
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate
شب عاشقان بی‌دل چه شبی دراز باشد
تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد
عجبست اگر توانم که سفر کنم ز دستت
به کجا رود کبوتر که اسیر باز باشد
ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رویت
که محب صادق آنست که پاکباز باشد
چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی
تو صنم نمی‌گذاری که مرا نماز باشد
دگرش چو بازبینی غم دل مگوی سعدی
که شب وصال کوتاه و سخن دراز باشد
حضرت سعدی🌹
@renaissancetranslate
تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد
عجبست اگر توانم که سفر کنم ز دستت
به کجا رود کبوتر که اسیر باز باشد
ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رویت
که محب صادق آنست که پاکباز باشد
چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی
تو صنم نمی‌گذاری که مرا نماز باشد
دگرش چو بازبینی غم دل مگوی سعدی
که شب وصال کوتاه و سخن دراز باشد
حضرت سعدی🌹
@renaissancetranslate
Hatikvah (The Hope)
John Williams
موسیقی واپسین شب
قطعه بیکلام بسیار زیبا و آرامبخشی با نام «امید»
آهنگساز: جان ویلیامز
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «مونیخ»(۲۰۰۵)
سبک: ساندترک، کلاسیک، فولک
@renaissancetranslate
قطعه بیکلام بسیار زیبا و آرامبخشی با نام «امید»
آهنگساز: جان ویلیامز
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «مونیخ»(۲۰۰۵)
سبک: ساندترک، کلاسیک، فولک
@renaissancetranslate
روزی روزگاری مشاجره ای بین یک اسب و یک گوزن نر در گرفت. اسب سراغ شکارچی رفت و از او کمک خواست تا از گوزن انتقام بگیرد. شکارچی با درخواست او موافقت کرد ولی گفت: " اگر می خواهی گوزن را شکست بدهی، باید به من اجازه بدهی این تکه آهن را داخل دهانت بگذارم تا بتوانم با استفاده از این افسار تو را هدایت کنم؛ همچنین باید اجازه بدهی این زین را روی کمرت بگذارم تا هنگامی که دشمن را تعقیب می کنیم از پشتت نیفتم."
اسب شرایط شکارچی را پذیرفت. شکارچی نیز به سرعت اسب را افسار زد و زین کرد. اسب با کمک شکارچی گوزن را شکست داد. سپس اسب رو به شکارچی کرد و گفت: "اکنون پیاده شو و افسار و زین را هم بردار."
شکارچی در پاسخ گفت: "خیلی تند نرو، رفیق! حالا که بهت افسار زده ام، ترجیح می دهم که فعلا همین طور بمانی..."
برگرفته از داستان اسب و گوزن و شکارچی؛ مجموعه افسانه های ایزوپ
( دموکراسی ها چگونه می میرند | نویسنده: استیون لوینسکی و دانیل زيبلات | ترجمه: سیامک دل آرا و اعظم ورشوچی فرد؛ نشر کتاب پارسه)
@renaissancetranslate
اسب شرایط شکارچی را پذیرفت. شکارچی نیز به سرعت اسب را افسار زد و زین کرد. اسب با کمک شکارچی گوزن را شکست داد. سپس اسب رو به شکارچی کرد و گفت: "اکنون پیاده شو و افسار و زین را هم بردار."
شکارچی در پاسخ گفت: "خیلی تند نرو، رفیق! حالا که بهت افسار زده ام، ترجیح می دهم که فعلا همین طور بمانی..."
برگرفته از داستان اسب و گوزن و شکارچی؛ مجموعه افسانه های ایزوپ
( دموکراسی ها چگونه می میرند | نویسنده: استیون لوینسکی و دانیل زيبلات | ترجمه: سیامک دل آرا و اعظم ورشوچی فرد؛ نشر کتاب پارسه)
@renaissancetranslate
ساختن بهشت روی زمین آسان نیست و با این همه شما قدری به بهشت در این دنیا امید بسته‌اید. درست‌کردن بهشت کارِ سختی است، خیلی مشکل‌تر از آن است که شما با آن دلِ پاک‌تان خیال می‌کنید. بهتر است از این کار صرف‌نظر کنیم، وگرنه باور کنید روزی خواهد رسید که اینکار اسباب خجالت همه‌مان را فراهم خواهد کرد!
«ابله»
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate
«ابله»
فئودور داستایوفسکی
@renaissancetranslate
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
"باید مقدار زیادی تنها باشم. آنچه بدست آوردم فقط نتیجه تنهایی بود."
فرانتس کافکا؛ برگرفته از کتاب «یادداشت‌ها»
@renaissancetranslate
نگاهى به زندگى و آثار فرانتس كافكا
#ادبيات
#مدرسه_زندگي
#کافکا
ترجمه و صدا : ايمان فانى
@renaissancetranslate
فرانتس کافکا؛ برگرفته از کتاب «یادداشت‌ها»
@renaissancetranslate
نگاهى به زندگى و آثار فرانتس كافكا
#ادبيات
#مدرسه_زندگي
#کافکا
ترجمه و صدا : ايمان فانى
@renaissancetranslate
Sonata for Oboe & Piano, 1st Movement
Gerhard Kanzian & Ed Lewis
موسیقی واپسین شب
سونات بسیار زیبایی برای «اُبوا و پیانو»
آهنگساز: اد لوئیس
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «منچستر کنار دریا»(۲۰۱۶)
سبک: کلاسیک، ساندترک، لایت
@renaissancetranslate
سونات بسیار زیبایی برای «اُبوا و پیانو»
آهنگساز: اد لوئیس
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «منچستر کنار دریا»(۲۰۱۶)
سبک: کلاسیک، ساندترک، لایت
@renaissancetranslate
مرد موقع بازگشت به اتاق خواب گفت:
«مواظب باش عزیزم، اسلحه پر است»
زن که به پشتی تخت تکیه داده بود گفت: «این را برای زنت گرفته‌ای؟»
«نه، خیلی خطرناک است، می‌خواهم یک حرفه‌ای استخدام کنم.»
«من چطورم؟»
مرد پوزخندی زد: «بامزه است! اما کدام احمقی برای آدم کشتن، یک زن استخدام می‌کند؟»
زن لب‌هایش را مرطوب کرد، لوله‌ی اسلحه را به طرف مرد گرفت.
«زن تو.»
«داستانهای پنجاه و پنج کلمه‌ای»
جفری وایت‌مور
@renaissancetranslate
«مواظب باش عزیزم، اسلحه پر است»
زن که به پشتی تخت تکیه داده بود گفت: «این را برای زنت گرفته‌ای؟»
«نه، خیلی خطرناک است، می‌خواهم یک حرفه‌ای استخدام کنم.»
«من چطورم؟»
مرد پوزخندی زد: «بامزه است! اما کدام احمقی برای آدم کشتن، یک زن استخدام می‌کند؟»
زن لب‌هایش را مرطوب کرد، لوله‌ی اسلحه را به طرف مرد گرفت.
«زن تو.»
«داستانهای پنجاه و پنج کلمه‌ای»
جفری وایت‌مور
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
#معرفی_کتاب
راستان(نمایشنامه)
نویسنده: آلبر کامو
مترجم: سپیده نوروزی
انتشارات نیلوفر، ۱۳۹۰
نمایشنامه Les Justes توسط «آلبرکامو»(۱۹۶۰_۱۹۱۳) رمان نویس و نمایشنامه نویس برجسته الجزایری- فرانسوی نوشته شده است. ماجرای این نمایشنامه به موضوعی تاریخی بر می گردد:
در زمستان ۱۹۰۵ گروهی از انقلابیون روس تصمیم می گیرند دوک اعظم (از عوامل اصلی حکومت استبدادی رومانوف) را به قتل برسانند. آلبر کامو در این نمایشنامه گفتگوی بین مبارزانی را به تصویر می کشد که در خط نخست عملیات قرار دارند. این گفتگو باعث می شود که آلبر کامو بحث های مهم فلسفه اخلاق و فلسفه سیاسی را به زبان ساده بازگو کند، همان سؤال معروف "آیا هدف وسیله را توجیه می کند؟" یا موضوع "اخلاق مبارزه".
من در فصل های آخر کتاب «اخلاق و آزادی» موضوع اخلاق مبارزه را مورد بحث قرار داده ام اما از آن جا که این کتاب مجوز چاپ دریافت نکرد، آن را به صورت مقالات پی در پی در بخش مقالات سایت و کانال قرار داده ام.
«میلان کوندرا» نویسنده برجسته اهل جمهوری چک می گوید:
"انسان به هر چه دست می زند، آن را به آمیزه ای از بهشت و جهنم تبدیل می کند!"،
کسانی که برای فضیلت ها و آرمان های انسانی مجاهده می کنند بارها با چالش های وسیعی در حوزه اخلاق مواجه می شوند، چالش این که برای جنگیدن با شر تا کجا باید پیش برویم تا خود مرتکب شرارت نشویم.
«نیچه» فیلسوف آلمانی سال ها پیش زینهار داده بود که:
"مراقب باشید در راه مبارزه با هیولا، خود تبدیل به هیولا نشوید!"
در کتاب راستان، آلبر کامو چالش های فلسفی را از زبان بازیگران نمایش به مناظره می گذارد. بگذارید از نمایشنامه بگذریم و به تاریخ بپردازیم:
در همان سال هایی که آزادیخواهان روس برای شکستن اقتدار نامشروع نظام استبدادی دست به ترور "دوک سرژ" زدند در ایران هم میرزا رضا کرمانی با تپانچه ای در دست سینه ناصرالدین شاه را (که به شکرانه پنجاهمین سالگرد سلطنتش به زیارت شاه عبدالعظیم آمده بود) سوراخ کرد.
آزادیخواهان روس در ۱۹۰۵ به سختی سرکوب شدند. یکی از دانشجویان اعدامی آن سال ها برادر لنین بود. میرزارضاکرمانی نیز پس از قتل ناصرالدین شاه به دار آویخته شد. سال های سال ناصرالدین شاه را که در جوار شاه عبدالعظیم حسنی به خاک سپرده شده بود "شاه شهید" می نامیدند و بر میرزا رضای شهید لعنت می فرستادند.
اما یک دهه بعد مجاهدت آزادیخواهان روس به ثمر نشست. نیکولای رومانوفی که حاضر به اصلاحات نبود از حکومت به زیر افتاد و همراه با تمام اعضای خانواده اش تیر باران شد. در ایران نیز آرمان میرزا رضای کرمانی و سایر آرزومندان آزادی به ثمر نشست و در مرداد ۱۲۸۵ شمسی، مظفرالدین شاه فرزند ناصرالدین شاه "فرمان مشروطه"را امضا کرد.
تا پیش از مشروطه، شاه به عنوان نماینده خدا در زمین، به تنهایی در رأس مملکت قرار داشت، قانون می گذاشت، قانون اجرا می کرد و بر درستی اجرای قانون نظارت می کرد! هدف مشروطیت تأسیس مجلس شورای ملی و عدالت خانه بود که بر مبنای آن، نمایندگان ملت قانون وضع می کردند، "قضات مستقل" بر اجرای قانون نظارت می کردند و حکومت مجری قانون و مستخدم ملت بود. نه در روسیه پیروزی انقلاب ۱۹۱۷ منجر به فضای باز سیاسی شد و نه در ایران پیروزی انقلاب مشروطه منجر به تفکیک قوا، اما "راستان"(Les Justes) که زندگی شخصی شان را فدای آرمان ها و ارزش های انسانی کردند همچون فانوس دریایی کشتی طوفان زده جامعه بشری را هادی و راهنما شدند. آیا اگر "آرمان ها" را از جامعه بشری بگیریم زندگی بشری چیزی بیش از تنازع بقای گونه ای از «پریمات ها» خواهد بود؟ پس بگذار علیرغم واقع بینی ماتریالیستی دلبسته آرمان ها و فضیلت های انسانی باقی بمانیم همانگونه که «دورا دالبوف» در نمایشنامه راستان می گوید:
"ما از راستانیم، لذا محکومیم به این که از خود بزرگتر باشیم!"
این کتاب آلبر کامو در گذشته توسط ابوالفضل قاضی نیز به فارسی ترجمه شده است. خشایار دیهیمی نیز این کتاب را با نام «صالحان» ترجمه کرده که توسط نشر ماهی منتشر شده است و ترجمه ی دیگری از کتاب هم با نام «دادگستران» صورت گرفته است.
@renaissancetranslate
بخشی از کتاب
- دورا: در این دنیا بیش از حد خون و خشونت هست. کسانی که واقعا دوستدار عدالتند حق عاشق شدن ندارند...
- کالیائف: اما ما مردم خود را دوست داریم
- دورا: درست است دوست شان داریم، عشق ما به مردم عشقی بی حد اما بی پشتوانه است، ما دور از مردم زندگی می کنیم، غرق افکار خودمان، و مردم، آیا مردم ما را دوست دارند؟ آیا مردم می دانند که ما عاشق آن ها هستیم؟! مردم ساکتند، آن هم چه سکوتی، چه سکوتی!
دکترمحمدرضاسرگلزایی؛ روانپزشک
@renaissancetranslate
راستان(نمایشنامه)
نویسنده: آلبر کامو
مترجم: سپیده نوروزی
انتشارات نیلوفر، ۱۳۹۰
نمایشنامه Les Justes توسط «آلبرکامو»(۱۹۶۰_۱۹۱۳) رمان نویس و نمایشنامه نویس برجسته الجزایری- فرانسوی نوشته شده است. ماجرای این نمایشنامه به موضوعی تاریخی بر می گردد:
در زمستان ۱۹۰۵ گروهی از انقلابیون روس تصمیم می گیرند دوک اعظم (از عوامل اصلی حکومت استبدادی رومانوف) را به قتل برسانند. آلبر کامو در این نمایشنامه گفتگوی بین مبارزانی را به تصویر می کشد که در خط نخست عملیات قرار دارند. این گفتگو باعث می شود که آلبر کامو بحث های مهم فلسفه اخلاق و فلسفه سیاسی را به زبان ساده بازگو کند، همان سؤال معروف "آیا هدف وسیله را توجیه می کند؟" یا موضوع "اخلاق مبارزه".
من در فصل های آخر کتاب «اخلاق و آزادی» موضوع اخلاق مبارزه را مورد بحث قرار داده ام اما از آن جا که این کتاب مجوز چاپ دریافت نکرد، آن را به صورت مقالات پی در پی در بخش مقالات سایت و کانال قرار داده ام.
«میلان کوندرا» نویسنده برجسته اهل جمهوری چک می گوید:
"انسان به هر چه دست می زند، آن را به آمیزه ای از بهشت و جهنم تبدیل می کند!"،
کسانی که برای فضیلت ها و آرمان های انسانی مجاهده می کنند بارها با چالش های وسیعی در حوزه اخلاق مواجه می شوند، چالش این که برای جنگیدن با شر تا کجا باید پیش برویم تا خود مرتکب شرارت نشویم.
«نیچه» فیلسوف آلمانی سال ها پیش زینهار داده بود که:
"مراقب باشید در راه مبارزه با هیولا، خود تبدیل به هیولا نشوید!"
در کتاب راستان، آلبر کامو چالش های فلسفی را از زبان بازیگران نمایش به مناظره می گذارد. بگذارید از نمایشنامه بگذریم و به تاریخ بپردازیم:
در همان سال هایی که آزادیخواهان روس برای شکستن اقتدار نامشروع نظام استبدادی دست به ترور "دوک سرژ" زدند در ایران هم میرزا رضا کرمانی با تپانچه ای در دست سینه ناصرالدین شاه را (که به شکرانه پنجاهمین سالگرد سلطنتش به زیارت شاه عبدالعظیم آمده بود) سوراخ کرد.
آزادیخواهان روس در ۱۹۰۵ به سختی سرکوب شدند. یکی از دانشجویان اعدامی آن سال ها برادر لنین بود. میرزارضاکرمانی نیز پس از قتل ناصرالدین شاه به دار آویخته شد. سال های سال ناصرالدین شاه را که در جوار شاه عبدالعظیم حسنی به خاک سپرده شده بود "شاه شهید" می نامیدند و بر میرزا رضای شهید لعنت می فرستادند.
اما یک دهه بعد مجاهدت آزادیخواهان روس به ثمر نشست. نیکولای رومانوفی که حاضر به اصلاحات نبود از حکومت به زیر افتاد و همراه با تمام اعضای خانواده اش تیر باران شد. در ایران نیز آرمان میرزا رضای کرمانی و سایر آرزومندان آزادی به ثمر نشست و در مرداد ۱۲۸۵ شمسی، مظفرالدین شاه فرزند ناصرالدین شاه "فرمان مشروطه"را امضا کرد.
تا پیش از مشروطه، شاه به عنوان نماینده خدا در زمین، به تنهایی در رأس مملکت قرار داشت، قانون می گذاشت، قانون اجرا می کرد و بر درستی اجرای قانون نظارت می کرد! هدف مشروطیت تأسیس مجلس شورای ملی و عدالت خانه بود که بر مبنای آن، نمایندگان ملت قانون وضع می کردند، "قضات مستقل" بر اجرای قانون نظارت می کردند و حکومت مجری قانون و مستخدم ملت بود. نه در روسیه پیروزی انقلاب ۱۹۱۷ منجر به فضای باز سیاسی شد و نه در ایران پیروزی انقلاب مشروطه منجر به تفکیک قوا، اما "راستان"(Les Justes) که زندگی شخصی شان را فدای آرمان ها و ارزش های انسانی کردند همچون فانوس دریایی کشتی طوفان زده جامعه بشری را هادی و راهنما شدند. آیا اگر "آرمان ها" را از جامعه بشری بگیریم زندگی بشری چیزی بیش از تنازع بقای گونه ای از «پریمات ها» خواهد بود؟ پس بگذار علیرغم واقع بینی ماتریالیستی دلبسته آرمان ها و فضیلت های انسانی باقی بمانیم همانگونه که «دورا دالبوف» در نمایشنامه راستان می گوید:
"ما از راستانیم، لذا محکومیم به این که از خود بزرگتر باشیم!"
این کتاب آلبر کامو در گذشته توسط ابوالفضل قاضی نیز به فارسی ترجمه شده است. خشایار دیهیمی نیز این کتاب را با نام «صالحان» ترجمه کرده که توسط نشر ماهی منتشر شده است و ترجمه ی دیگری از کتاب هم با نام «دادگستران» صورت گرفته است.
@renaissancetranslate
بخشی از کتاب
- دورا: در این دنیا بیش از حد خون و خشونت هست. کسانی که واقعا دوستدار عدالتند حق عاشق شدن ندارند...
- کالیائف: اما ما مردم خود را دوست داریم
- دورا: درست است دوست شان داریم، عشق ما به مردم عشقی بی حد اما بی پشتوانه است، ما دور از مردم زندگی می کنیم، غرق افکار خودمان، و مردم، آیا مردم ما را دوست دارند؟ آیا مردم می دانند که ما عاشق آن ها هستیم؟! مردم ساکتند، آن هم چه سکوتی، چه سکوتی!
دکترمحمدرضاسرگلزایی؛ روانپزشک
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
#تلنگر
ما سه شیوه کتابخوانی در زندگی داریم:
@renaissancetranslate
دسته اول، به ضرورت معاش کتاب می‌خوانیم. یعنی برای ادامه زندگی و برخورداری از استقلال نیاز به درآمد داریم تا زندگی‌مان، هم به لحاظ کمی استمرار پیدا کند و هم به لحاظ اخلاقی ما را تبدیل به انسان مستقل کند. گریزی از این نوع کتاب‌خواندن نیست و در کشور ما هم زیاد مطالعه می‌شود. مسلماً در گروه‌های کتابخوانی به جهت تنوع شغل و پیشه این نوع کتاب‌ها مطالعه نمی‌شود و کتاب‌های نوع دوم و سوم هستند که کشورها را از نظر میزان مطالعه متمایز می‌کند.
دسته دوم کتاب‌هایی که برای لذت خوانده می‌شود. انسان در زندگی به دنبال لذت است. هر کدام از خواسته‌های انسان که ارضا شود انسان لذت می‌برد. یکی از این خواسته‌ها حس کنجکاوی است. یکی از کنجکاوی‌ها، کنجکاوی‌های علمی است. کنجکاوی‌های علمی می‌تواند در موضوع تاریخ، نجوم یا موضوعات دیگر باشد. این نوع کتاب‌خواندن هم کم و بیش در زندگی ما ایرانی‌ها هست اما نه به نسبت کتاب‌های دسته اول.
دسته سوم کتاب‌هایی هستند که به نظر من بیشترین کمبود و عدم توجه از لحاظ کتابخوانی در آن است و نه برای من درآمد می‌آورد نه لذت می‌بخشد، بلکه هنر زندگی می‌آموزد. با آموزش هنر زندگی می‌توانیم خودمان درد و رنج کمتری تحمل کنیم و دیگر اینکه درد و رنج کمتری بر دیگران تحمیل کنیم. مطالعه این کتاب‌ها از دهه ۶۰ میلادی به بعد در غرب در حال رواج بیشتری هستند و از آنها تعابیر مختلفی می‌شود. گاهی از آنها با نام فسفه عملی یاد می‌کنند، گاهی فلسفه زندگی، گاهی فلسفه در زندگی و گاهی فلسفه برای زندگی و گاهی کتاب‌های حکمت و فرزانگی. «فرزانه‌وار زیستن» یعنی چنان زندگی کنیم که فایده زندگی‌کردن به حداکثر ممکن برسد و هزینه آن به حداقل ممکن.
استاد مصطفی ملکیان
@renaissancetranslate
ما سه شیوه کتابخوانی در زندگی داریم:
@renaissancetranslate
دسته اول، به ضرورت معاش کتاب می‌خوانیم. یعنی برای ادامه زندگی و برخورداری از استقلال نیاز به درآمد داریم تا زندگی‌مان، هم به لحاظ کمی استمرار پیدا کند و هم به لحاظ اخلاقی ما را تبدیل به انسان مستقل کند. گریزی از این نوع کتاب‌خواندن نیست و در کشور ما هم زیاد مطالعه می‌شود. مسلماً در گروه‌های کتابخوانی به جهت تنوع شغل و پیشه این نوع کتاب‌ها مطالعه نمی‌شود و کتاب‌های نوع دوم و سوم هستند که کشورها را از نظر میزان مطالعه متمایز می‌کند.
دسته دوم کتاب‌هایی که برای لذت خوانده می‌شود. انسان در زندگی به دنبال لذت است. هر کدام از خواسته‌های انسان که ارضا شود انسان لذت می‌برد. یکی از این خواسته‌ها حس کنجکاوی است. یکی از کنجکاوی‌ها، کنجکاوی‌های علمی است. کنجکاوی‌های علمی می‌تواند در موضوع تاریخ، نجوم یا موضوعات دیگر باشد. این نوع کتاب‌خواندن هم کم و بیش در زندگی ما ایرانی‌ها هست اما نه به نسبت کتاب‌های دسته اول.
دسته سوم کتاب‌هایی هستند که به نظر من بیشترین کمبود و عدم توجه از لحاظ کتابخوانی در آن است و نه برای من درآمد می‌آورد نه لذت می‌بخشد، بلکه هنر زندگی می‌آموزد. با آموزش هنر زندگی می‌توانیم خودمان درد و رنج کمتری تحمل کنیم و دیگر اینکه درد و رنج کمتری بر دیگران تحمیل کنیم. مطالعه این کتاب‌ها از دهه ۶۰ میلادی به بعد در غرب در حال رواج بیشتری هستند و از آنها تعابیر مختلفی می‌شود. گاهی از آنها با نام فسفه عملی یاد می‌کنند، گاهی فلسفه زندگی، گاهی فلسفه در زندگی و گاهی فلسفه برای زندگی و گاهی کتاب‌های حکمت و فرزانگی. «فرزانه‌وار زیستن» یعنی چنان زندگی کنیم که فایده زندگی‌کردن به حداکثر ممکن برسد و هزینه آن به حداقل ممکن.
استاد مصطفی ملکیان
@renaissancetranslate