آنقدر دوستت دارم
که خودم هم نمی‌دانم چقدر دوستت دارم!
هربار که می‌پرسی "چقدر؟"
با خودم فکر می‌کنم
دریا چطور حساب موج‌هایش را نگه دارد...




«نزار قبانی»
@renaissancetranslate

+نقاش: «دریای ناآرام»(۱۹۲۳)؛ اثر استنلی وینگیت وودوارد
@renaissancetranslate

گفت: پیلی را آوردند بر سر چشمه‌ای که آب خورد ،
خود را در آب می‌دید و می‌رمید
او می‌پنداشت که از دیگری می‌رمد ، نمی‌دانست که از خود می‌رمد!
همه اخلاق بد ، از ظلم و کین و حسد و حرص و بی‌رحمی و کبر ، چون در توست ، نمی‌رنجی!
چون آن را در دیگری می بینی
می‌رمی و می‌رنجی!



«فیه ما فیه»
حضرت مولانا🌹
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

قطعه بیکلام آرام و زیبایی با نام «برگها آشفته به سوی دریا رفتند...»

آهنگساز : استاد فریبرز لاچینی

نوازنده : استاد فقید آندره آرزومانیان

آلبوم : پاییز طلایی(۱۳۶۸)

سبک: پیانوی کلاسیک ایرانی، لایت
@renaissancetranslate

#تلنگر

مصادیق فاشیسم!👌
@renaissancetranslate

طنز روز

دونالد ترامپ: دو کشور آمریکا و ایتالیا از عصر روم باستان متحد یکدیگر به شمار می‌رفتند!!

منبع: نت نیوز


پانوشت ۱: کشور فعلی ایتالیا بخشی از امپراتوری پهناور روم باستان به شمار می‌رود که در سال ۱۸۷۱ از امپراتوری اتریش_مجارستان جدا و اعلام استقلال نمود.

پانوشت۲: از استقلال کشور آمریکا تنها ۲۴۳ می‌گذرد!!

پانوشت۳: نگاه متعجب و گیج رئیس جمهور بینوای ایتالیا

پانوشت ۴: انتقادات آتشین برخی مورخان سرشناسِ فقید جهان غرب که به علت مسائل اخلاقی از انعکاس آنها در کانال معذوریم!!

#ایتالیا_جزیره_ای_در_شرق_آمریکا
#پوپولیسم
#عصر_جهالت_مدرن
#دونالدیوس_ترامپیوس
@renaissancetranslate

🖋اینستاگرام در نسخه‌های جدید امکانات و قابلیت‌های تازه‌ای افزوده که به وسیله‌ی آن‌ها می‌توان با فرمهای مختلف نور در انواع استیکرهای عجیب [و غریب] عکس گرفت. نکته‌ی قابل تأمل و مبتذل این تغییرات و امکانات جدید آن‌جاست که استیکرهای قلب، بوسه، ستاره‌های آسمان و حتی نور خورشید را می‌تواند در چهره و اطراف چهره‌ی فرد ایجاد کند. کاربر می‌تواند خود را در قامت چهره‌های آسمانی ببیند... حتی از این هم فراتر شما می‌توانید با گذاشتن گوش و پوزه و دیگر اعضای حیواناتی از قبیل خر و سگ و خرگوش و غیره خودتان را در قامت این حیوانات دریابید.
@renaissancetranslate
قابلیت‌های جدید اینستاگرام بلاهت و ابتذال این شبکه‌ی اجتماعی را چند قدم به پیش برد. افراد ساعت‌ها در مقابل صفحه‌های دیجیتال تلفن همراهشان خیره می‌شوند و سلفی می‌گیرند، هر روز و هر ساعت با تصاویرِ دستکاری شده زمان واقعی زندگی را به تعلیق درمی‌آورند. سازندگان این نرم‌افزار بسیار هوشمندانه عمل کرده‌اند و با کمال صداقت شکل و شمایل بلاهت و نمایشِ مستقیمِ حیوانیت و خرفتی و پلشتیِ عوام را برای آن‌ها ابداع کرده‌اند. زیرِ پوستِ میلِ استفاده از این امکانات فرهنگِ بربریت رسوب کرده در پسِ اذهان شهروندان جامعه‌ای است که گله‌وار و بی‌چون و چرا هرآنچه هست را می‌پذیرند. جامعه‌ای که هنوز در آن «سوژه» شکل نگرفته است و همه در یک روح و کنش جمعی کاملاً منفعلانه مصرف کننده‌ی محصولاتی هستند که برایشان تولید شده. قابلیت‌های جدید اینستاگرام برای کاربرانش گوشِ خرگوش و پوزه‌ی سگ می‌گذارد و به بلاهت و حیوانیتِ آنان رسمیت و عینیت می‌بخشد. این یک تمرین هرروزه برای شهروندانی است که حالا باید به تمامی نقش‌ها و کارکردهای منفعلانه و احمقانه‌شان در تمامی عرصه‌های زندگی آن‌گونه که نهادهای قدرت برنامه‌ریزی کرد‌ه‌اند تحقق بخشند. دنیای تماشایی و نمایشِ قیافه‌هایی که ساعت‌ها در مقابل دوربین تلفن همراه مشغول سلفی گرفتن و ویرایش کردن آن با انواع فرمها و قابلیت‌هاست. کاربرانی که خرگوش و سگ بودن را با اتصال اعضای این حیوانات در خود درونی می‌کنند. مطیع و گوش به فرمان باشید و از سرگرمی‌های نوین لذت ببرید...

با ظهور و گسترش شبکه‌های اجتماعی در چند سال اخیر در ابتدا تصور می‌شد که به دلیل آزاد بودن گردش اطلاعات و فردی بودن استفاده از آن‌ها، اینترنت اساساً نقش فعال و مهمی در افزایش آگاهی عمومی جوامع خواهد داشت و بر خلافِ تلوزیون و رادیو که دست دولت‌ها و سرمایه‌داران است، اینترنت ماهیت رهایی بخشی خواهد داشت. اکنون چنین قضاوت و نتیجه‌گیری‌هایی بسیار خام‌اندیشانه و ساده لوحانه است. هرچه از عمر انقلاب دیجیتال می‌گذرد نقش و تأثیرگذاری سرمایه‌داران، دولت‌ها و نهادهای قدرت در برنامه‌ریزی و چگونگی پیش‌برد کارکردهای اینترنت بیشتر می‌شود.




«عینیتِ بلاهت در قابلیت‌های جدید اینستاگرام»
یادداشتی از: احسان عزیزی
@renaissancetranslate

در حسرتِ زندگیِ دیگران. برای این است که از بیرون که نگاه می‌کنی، زندگیِ دیگران یک کلّ است که وحدت دارد، امّا زندگیِ خودمان، که از درون نگاهش می‌کنیم، همه‌اش تکّه‌تکّه و پاره‌پاره به‌نظر می‌آید. هنوز هم در پیِ سرابِ وحدت می‌دویم!




( یادداشت ها | نوشته : آلبر کامو | ترجمه : خشایار دیهیمی، نشر ماهی)
@renaissancetranslate

‍ 🍀هنگامی که جنایت‌، با «دلیل»های عقلانی و منطقی، توسطِ عاملِ جنایت، توجیه شود، عملاً، از محاکمه و پرسش، تبرئه می‌شود؛ این همان چیزی‌ست که آلبرکامو در کتابش، عصیانگر، به تصویرش می‌کشد؛ عصرِ «جنایت‌های منطقی». عصری که جنایت، مثلِ خودِ دلیلِ آن، تکثیر می‌شود. دیگر نمی‌توان، درباره‌ی آن «حکم» داد، چراکه خود، حاوی حکم‌ست و حکم‌رانی.
اما، چگونه می‌توان برای جنایت دلیل آورد و مهم‌تر، چطور می‌شود جنایتی را به واسطه‌ی دلیلی، ندید یا فراموش کرد؟ بخشی از پاسخ را می‌توان در پروژه‌ی حساسیت‌زدایی منطقی از جنایت دید. کامو می‌گوید، هنگامی که حکم‌ران‌، بعد از فتحی که در پوششِ عشقِ به ملت بود، «دشمن» را به اسارت می‌گرفتند؛ جلویِ ملتِ خود، داخلِ قفس‌های حیوانات وحشی می‌انداختند و «مردم»، در بافت و فضایِ عشقِ به میهن، شاهد دل‌خراش‌ترین واقعه‌ها می‌شدند و از «قضاوت»، تهی. ذهن، به این‌جا نمی‌رفت که دشمن، صرفا به واسطه‌ی این وجود دارد که در جایِ دیگری بدنیا آمده، همین! حکم‌ران، با دست‌آویز کردنِ عشقِ به انسانیتِ ملتِ خود، «دیگری» را سلاخی می‌کرد و قوه‌ِی قضاوتِ اخلاقی-انسانی را نیز به قتل می‌رساند. جنایاتِ منطقی با چنین عقبه‌ای، حالا در ساز و کارِ و سیستمِ نظامِ سرمایه‌داری نیز عمیقاً حمایت می‌شود، چراکه بی‌نهایت، محصول به بار می‌آورد. از تجارتِ میلیارد دلاری اسلحه، تا کنترلِ جامعه، با سیاستِ «عدمِ اطمینان-اضطراب» و گفتمانِ «وجودِ دشمن». در موردِ اخیر، به عنوانِ عملیات، دقت کنید: «چشمه‌یِ صلح» دست آویزی سازمان ملل پذیر، برای قتلِ قضاوتِ مردمِ خود و شاهدانِ ماجرا. دیگر ذهن به این‌جا نمی‌رود که در یک هفته،۱۸۰ هزار انسان، آواره شده‌اند و صدها کشته. این‌ها بخشی از جنایات و خشونتِ «عینی» و «آشکارند»؛ خشونتِ اصلی، در سیستم و ساز و کار و جهانی‌ست که در آن زیست می‌کنیم، جهانی که با «دلیل» قانع، و به نظاره جنایت می‌نشینند؛ سرش جای دیگری گرم و نهایتِ کنش اش، ابراز همدردی یا محکومیتی نمایشی بر روی کاغذ. از این رو، عملِ کنش‌گرانه، اگر علیه‌ی گفتمان و خشونتِ سیستمی نباشد، چندان کارا نیست. جنایت را نباید به یک شخص تقلیل دارد. قدرت، شمایلی شبکه‌ای دارد. علیه‌ خشونت بودن، بقولِ ژیژک، نگاهِ زیرچشمی می‌طلبد تا نگاهِ اصلی از خشونت سیستم، غافل نشود؛ و خشونت سیستم، همان ساز و کار سرمایه‌داری جنایت آفرین است که «انسان» را  به بهای پول حذف کرده.
علیه خشونت بودن، در پرتوی علیه این گفتمان، معنای وسیع‌تری به خود می‌گیرد.

و کلام آخر، تبدیل جنگ اخیر به دعوای قومیتی، مشارکت در این خشونت است، چیزی شبیه این عکس؛ او که ایستاده تا تفنگ روی شانه‌هایش باشد، در خشونت سهیم است.
جنگ اخیر، جنگ علیهِ انسان است، نه صرفا یک قومیت.



«علیه انسان»
یادداشتی از: مسعود ‌ریاحی
@renaissancetranslate

"کسی که می‌خواهد میل ادامه به زندگی و اعتقاد به چیزی دل‌انگیز تر از چیزهای عادی را در درون خود حفظ کند باید قدم بزند؛ زیرا کوچه‌ها و خیابان‌ها پر از الهه‌اند..."



«در جستجوی زمان از دست رفته»
مارسل پروست
@renaissancetranslate

پی نوشت: برای من جذاب‌ترین فعالیت دنیا قدم‌زدنه، اون هم نه قدم زدن در پارک، بلکه قدم زدن توی کوچه‌پس‌کوچه‌ها. هرچی این کوچه‌ها تنگ‌تر باشن، بهترن. وقتی مسافرت می‌رم، نه می‌خوام موزه برم، نه توی صف تله‌کابین و باغ وحش بایستم، نه توی مراکز خرید برم. فقط می‌خوام توی کوچه‌ پس کوچه های محله های قدیمی اون شهر ولگردی کنم‌ و آدما رو ببینم.


دکتر حافظ باجغلی
@renaissancetranslate

‍ ‍ «مصائب تولید کتاب: سانسورهای عجیب الخلقه»
🖋جواد مازندرانی




تا همين چند سال پيش و بعد از همه گفتگوهایی كه درباره واگذاری مميزی كتاب به خود ناشران مطرح بود، انتظار ناشران، نويسندگان و مترجمان از اداره كتاب وزارت ارشاد اين بود كه سانسورها به‌طور حداقلی و هر چه بيشتر با ديده اغماض وارد شوند تا امكان نشر آثار هر چه بيشتر تسهيل شود. در اين ميان، برخی ناشران هم كه با رويای گرفتن كپی رايت از ناشران خارجی و درج لوگوی مربوطه روی جلد، اقدام به نشر آثار ترجمه می كنند، قطعاً قادر به پايبند ماندن به آن ‌بندی كه مقيد می كند «اثر بايد بدون هيچ تغيير و حذف و كاملا براساس متن اصلی ترجمه و منتشر شود» نيستند يا به توافقی نانوشته و اخلاقی با طرف خارجی رسيده‌اند. در دولت اخير، هر قدر كه عملكرد متوليان مميزی كتاب تا نيمه‌های سال ۹۷ مطلوب بود و تا حد زيادی امكان توافق با ناشران خارجی را بيشتر می كرد، تقريبا از زمستان آن سال، آشكارا روندی در اداره مزبور آغاز شد كه نه ‌فقط دستيابی به توافق‌های بين‌المللی ناشران ايرانی را در افق محو كرده بلكه مصائب نوظهورِ عجيب‌الخلقه‌ای را هم پديد آورده كه در دولت‌های قبلی ديده و آزموده نشده بود. از زمستان ۹۷ بی آنكه آن نامه معروفِ واگذاری مميزی كتاب به يك نهاد يا فرد ناشناخته_به صورت پيمانكاری_به شبكه‌های اجتماعی راه يافته باشد، به‌ يكباره سويه‌ای تازه در اين وادی اتخاذ شد. اينكه شنيده‌ايد گفته‌اند به ‌جای «شير مادر خوردن نوزاد» چيز ديگری بگذاريد يا اگر بچه شير نخورد اتفاق خاصی هم نمی افتد و حذفش كنيد واقعيت دارد و تخيلي نيست!! همينطور اينكه گفته‌اند رنگ شرابی موها را با يك رنگ ديگر عوض كنيد. يا جای كلمه «مسكرات» از كلمه نوشيدنی استفاده كنيد، بی خيال اينكه شخصيت داستان چطور ممكن است بر اثر خوردن نوشيدنی تلوتلو بخورد و پرت‌و‌پلا بگويد. يا بخشهایی از كتابی را كه در آن داعشی ها بنا می كنند به نماز خواندن يا اذان گفتن، به كلی حذف كنيد تا حتی مظاهر مسلمانی آنها را هم نشان ندهيم. اينها گذشت و خبر تازه‌ای از بهارستان رسيد و آن اينكه ديگر كتابی درباره كره‌شمالی ترجمه نكنيد و هر چه كرده‌ايد بس است؛ در نمايشگاه ۹۸ هم كتابهایی با اين موضوع يا جمع‌آوری شد يا از قبل به ناشران ابلاغ كردند كه كتاب‌هایی درباره كره‌شمالی را به نمايشگاه نياوريد. خب، معلوم است در كره‌شمالی چه خبر است، اما چرا تصميماتی كه در پيونگ‌يانگ برای ناشران كره‌ای گرفته می شود، ما بايد برای ناشران ايرانی بگيريم؟ گفته شد محتوای اين كتاب‌ها يك‌جور كنايه و استعاره چه و چه در خود دارد…و چيزی نگذشت كه در فضايي بی سروصدا، رمان‌ها و كتابهایی با موضوع يهوديت يا حتی با شخصيت‌های يهودی، از دريافت مجوز منع شدند. اين اتفاق زمانی رخ داد كه مليت يووال نوح هراری (نويسنده «انسان خردمند») بر سر زبانها افتاد و كتابهای او ممنوع‌الانتشار شدند، اما‌ تر و خشك با هم سوختند و هر رمان يا كتابی كه به آيين‌های يهودی پرداخته يا شخصيت اصلی آن يهودی باشد، پشت درهای بسته مانده و كماكان مجوز نشر نمی گيرند؛ حتي اگر نويسنده‌اش يك يهودی مخالف رژيم اشغالگر صهيونيستی باشد. بازهم چند ماهی گذشت و اين‌بار برگ تازه‌ای رو شد:
اخيرا دستورالعمل‌نويسان علاوه بر نگاه سلبی، صاحب نگاه ايجابی شده و پيشنهادهایی برای جايگزين‌سازی كلمات و جملات كتاب ارايه می كنند كه آدم با خودش فكر می كند چنين جايگزين هایی چرا به فكر خود نويسنده نرسيده بود! يعنی فرقی نمی كند كه نويسنده‌اش پس از سال‌ها تحقيق يا تحت تاثير هر ايدئولوژی يا فلسفه‌ای، به چه باور يا نتيجه‌ای رسيده باشد؛ در چند مورد، به عنوان شاهد ديده‌ام كه براي آثار نويسندگان بزرگی مثل ويل دورانت، موراكامی و ژان پل سارتر، پيشنهادهایی به عنوان جايگزين برخی كلمات و جملات داده شده كه نظرات ايشان را به كل وارونه می كرده. البته، باز به عنوان شاهد ديده‌ام كه خوشبختانه ناشرها يا به نوشتن زيرنويس‌های توضيحي بسنده كرده يا آن قسمت را حذف كرده‌اند تا در نظرات آن بزرگان دست نبرند. اما اينها همه مقدمه بود تا آمادگی هضم اين يكی را داشته باشيد. اينجا خود نقطه حيرت است كه دستورالعمل‌ها می گويد:
«بنويسيد اين نويسنده اشتباه كرده و نظرش كاملا نادرست است»
كه معنایش اين است كه من به عنوان يك مسوول اداری يا من به عنوان تحريريه يك نشر از دورانت، راسل و كامو بيشتر می فهمم و آنها به خطا رفته‌اند كه چنين نوشته‌اند. چگونه ممكن است پس از سال‌ها تجربه در امر مميزی و سال‌ها داشتنِ دستگاه نظارتی در وزارتهای فرهنگ ادوار گوناگون، به چنين درجه‌ای از استادی رسيد؟اگر به عمق اتفاق بنگريد، ديگر كپی رايت را فراموش كرده و با توكل به آينده، به افق خیره می شوید.
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



قطعه بیکلام بسیار زیبایی با نام
«پرتره ی لوپه»

آهنگساز: الیوت گلدنتال

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «فریدا»(۲۰۰۲)
برنده جایزه بهترین موسیقی متن سال و نامزد جایزه اسکار

سبک: لاتین، ساندترک، فولک
@renaissancetranslate

"به جز عشق، چه‌قدر تمام احساسات دیگر آدمی که مایۀ تردید، ناامیدی، هراس و حسادت زردرنگ و بیماری اند ـ در چشم بر هم زدنی در هوا ناپدید می‌گردند. پس ای عشق! دمی آرام گیر و از وجد و نشاط خود بکاه؛ شادمانی را به قدر اعتدال بفرست و پیوسته از افراط پرهیز کن"



نمایشنامه «تاجر ونیزی»(۱۵۹۴)
ویلیام شکسپیر
@renaissancetranslate

گاهی با خودم میگم کاش من هم مثل خیلی ها می تونستم در لحظه شاد باشم، روی مبل لم بدم، چای بخورم، شام بخورم، سوار ماشین شم و بیخیال دنیا آهنگ مورد علاقه ام رو گوش کنم!
اما همه زندگی ختم میشه به اون چند لحظه قبل از خوابیدن، وقتی که همه این ها تموم شده، پاهات رو توی شکمت جمع کردی و چشم هات رو بستی، تاریکی همه جا رو گرفته، اون طرف هم داره خواب هفت پادشاه رو میبینه، اما احساس می کنی یه چیزی نیست، یه چیزی رو گم کردی!
گم کردن حس خیلی بدیه، هرجا باشی چشمت دنبال چیزی می گرده که یه روز گم کردی، آدم حاضره اون رو از اول نداشته باشه، اما گمش نکنه!




«قهوه سرد آقای نویسنده»
روزبه معین
@renaissancetranslate

عکس منتخب

«چهره نگاری»(۲۰۱۹)

عکاس: حسن ترابی

@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه‌ ترکی بسیار زیبایی با نام «اگه بگم برگرد....»

خواننده: اوزجان دنیز

آلبوم: لیلا(۲۰۰۲)

سبک: پاپ، کلاسیک، فولک
@renaissancetranslate

🍀متن اصلی و ترجمه ترانه

«اگه بگم برگرد...»
خواننده: اوزجان دنیز
آلبوم: لیلا(۲۰۰۲)




Bu aralar içimde bir yangın var

این اواخر آتش جانکاهی درونم  هست

Hem yorgunum birazda suskun

هم خسته هستم و کمی هم ساکت

Sabah olmaz gönülde yar sancım var

امیدی ( سحری ) درقلبم نیست ، درد یار دارم

Hem dargınım birazda kırgın

هم دلتنگم و کمی هم دل  شکسته

Neler oldu ruhun duymaz

چه ها شد روحت نمی شنود

Gözün görse gönlün bilmez

اگرچشمانت هم ببینند ، قلبت درک نمی کند

Her ayrılık bir başlangıç

هر جدایی یک شروع

Bu gidişle sonum olmaz

ولی با رفتن تو ، عاقبتم معلوم نیست

Yar

ای یار

Ama dön desem

اما بگویم برگرد

Seviyorum seni gel desem

 دوستت دارم ، بیا

Seni nasıl özledim bir bilsen

چطور دلتنگت هستم کاش بدانی

Zaman olur gözümde yaşlar çağlar

بعضا اشک از چشمانم چون آبشار جاری است

Kah akarlar kah dururlar

گاه جاریست و گاه متوقف

Bir an olur dilim de sözler ağlar

لحظه هایی می شود کلمات در زبانم می گریند

Ben aşk derim hüzün olurlar

من عشق می گویم و آنها غم می شوند

Neler oldu ruhun duymaz

چه ها شد روحت نمی شنود

Gözün görse gönlün bilmez

اگرچشمانت هم ببینند ، قلبت درک نمی کند

Her ayrılık bir başlangıç

هر جدایی یک شروع

Bu gidişle sonum olmaz

ولی با رفتن تو ، عاقبتم معلوم نیست

Yar

ا ی یار

Ama dön desem

اما بگویم برگرد

Seviyorum seni gel desem

  دوستت دارم ، بیا

Seni nasıl özledim bir bilsen

چطور دلتنگت هستم کاش بدانی

@renaissancetranslate

آنکس که خود را عمیق می داند تلاش می کند که واضح و شفاف باشد. آن کس که می خواهد به نظر توده مردم عمیق بیاید تلاش میکند که مبهم و کدر باشد. توده مردم کف هر جایی را که نتوانند ببینند عمیق می پندارند و از غرق شدن واهمه دارند.




«حکمت شادان»
فردریش نیچه
@renaissancetranslate

وقتی می‌خواهیم به‌یاد بیاوریم که عشق‌مان به یک زن چگونه آغاز شد، دیگر عاشق او شده‌ایم؛ درباره‌ی خیال‌بافی‌هایی که آغاز کار می‌کردیم نمی‌گفتیم: "این‌ها مقدمه‌ی عشق است، مواظب باش!" و خیال‌بافی‌های غافلگیرانه کار خودش را می‌کرد، بی‌آن‌که توجه بکنیم.


«در جستجوی زمان از دست رفته»
مارسل پروست
@renaissancetranslate

#عاشقانه_ها
#ماه_نو


سوی تو بی تاب دویدن خوش است
برقع از آن روی کشیدن خوش است
می ز دهان تو کشیدن نکوست
جان ز لبان تو مکیدن خوش است
در هوس بوسه لعل لبت
جان به لب کام رسیدن خوش است
گوشهٔ ابروی تو آن «ماه نو»
بر رخ «خورشید» تو دیدن خوش است
نیست بِه از باغ رخت روضه
«سیب» زنخدان تو چیدن خوش است
قصه «شیرین» لبش دم به دم
از نی «کلک» تو شنیدن خوش است


فیض کاشانی

«فیض کاشانی»
غزل ۹۸
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه سحرانگیز و بسیار زیبای «ماه نو»

آهنگساز: الکساندر دسپلات

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی«گرگ و میش»(۲۰۰۹)

سبک:کلاسیک، ساندترک، آمبینت
@renaissancetranslate

🍀کتب درسی در کشورهای ایران، چین و آلمان به کودکان چه می آموزند؟
✍ علیرضا عابدین

@renaissancetranslate
"کتابهای درسی ایران، کودکان را تن‌پرور بار میاورد!"


در پژوهشی به بررسی و تحلیل داستان‌های کتاب فارسی کلاس اول در ایران و مقایسه آن با داستان‌های کتاب زبان کلاس اول در دو کشور شرقی و غربی یعنی
➖ چین، بعنوان نماینده فرهنگ جمع‌گرا
➖ و آلمان، بعنوان نماینده فرهنگ فردگرا
پرداخته شد. به این منظور کلیه داستان‌‌های کتاب فارسی اول ابتدایی در ایران، شامل ۵١ داستان منتشر شده در سال ١٣٩١، همچنین ۴۴ داستان از داستان‌های کتاب کلاس اول چین و ٢۶ داستان از مجموعه چهار کتاب کلاس اول آلمان به عنوان نمونه پژوهشی انتخاب شدند. در این پژوهش، تحلیل روان‌شناختی با استفاده از یکی از معتبرترین آزمون‌های فرافکن تحلیلی یعنی آزمون‌اندریافت موضوع که یکی از مناسب‌ترین آزمون‌ها برای تحلیل داستان است انجام گرفت تا مشخص شود چه موضوعاتی در قالب تم اصلی داستان، چه نیازها و چه فشارهای محیطی توسط این کتابهای درسی به کودکان القاء می‌شود و این موضوعات چه تفاوتی در دنیای شرق وغرب دارند.

نتایج این پژوهش نشان داد
🇮🇷 نیازهای «پیروی» در ایران
🇩🇪 «پیشرفت» در آلمان
🇨🇳 و «مهرورزی» در چین،
سه نیاز اول و اصلی در سه کشور هستند.

▪️نیاز به «پیروی » به دو نوع «تسلیم » و «احترام » تقسیم شده است.

➖ پرتکرارترین نیاز در ایران، «پیروی » از هر دو نوع ولی در بیشتر موارد از نوع «تسلیم »
➖ و در چین و آلمان فقط از نوع دوم یعنی «سپاسگزاری» است.

🇨🇳 نیاز «مهرورزی » پرتکرارترین نیاز در چین است که به شدت با ساختار جمع‌گرای شرقی مطابقت دارد.
➖ در مرتبه‌های بعدی نیاز «فهمیدن»
➖و همچنین نیاز به «ارائه و بیان» در چین قراردارند.

به طور خلاصه می‌توان گفت :
🇨🇳 کودک چینی به دنبال آن است که مهر بورزد، بفهمد و بفهماند. بعد از این سه نیاز که اساسا در ارتباط با دیگران (نیازهای جمعی) معنا پیدا می‌کنند، نیازهای شخصی‌تر مثل «پیشرفت » و «بازی » در چین، ظهور می‌کنند.

🇩🇪 این ترتیب بروز نیازها در آلمان درست برعکس چین است. در آلمان نیاز به «پیشرفت»، «بازی»، «شناخت» که نیازهای فردی و معطوف به خود هستند، در درجه اول قرار دارند و بعد از آنها نیاز «پیوندجویی» ظهور می‌کند.

🇮🇷 کودک ایرانی می‌آموزد که طلب‌کننده و گیرنده (تلویحا مصرف کننده و تنبل) باشد؛

🇨🇳 کودک چینی می‌آموزد دهنده و بخشنده (تلویحا تولیدکننده و کارگر) باشد
🇩🇪 و کودک آلمانی چیزی طلب نمی‌کند (تلویحا مستقل) ولی تا حدی دهنده است.

به این ترتیب می‌توان نتیجه گرفت :

🇮🇷 کودک ایرانی:
➖ در کتاب درسی خود یاد می‌گیرد که مطیع و سر به زیر باشد.

➖ نگاه کودک ایرانی یا به سمت پایین است و یا از پایین به بالا نگاه می‌کند.

🇨🇳 نگاه کودک چینی :
➖ به اطراف است و یک نگاه دایره‌وار دارد،

🇩🇪 ولی کودک آلمانی :
یک حرکت و نگاه رو به جلو و هدفمند دارد. او به یک نقطه و هدف چشم دوخته و تنها برای رسیدن به‌ آن در یک خط سیر مشخص تلاش می‌کند و در نهایت هم موفق است.
@renaissancetranslate