"کسی که می‌خواهد میل ادامه به زندگی و اعتقاد به چیزی دل‌انگیز تر از چیزهای عادی را در درون خود حفظ کند باید قدم بزند؛ زیرا کوچه‌ها و خیابان‌ها پر از الهه‌اند..."



«در جستجوی زمان از دست رفته»
مارسل پروست
@renaissancetranslate

پی نوشت: برای من جذاب‌ترین فعالیت دنیا قدم‌زدنه، اون هم نه قدم زدن در پارک، بلکه قدم زدن توی کوچه‌پس‌کوچه‌ها. هرچی این کوچه‌ها تنگ‌تر باشن، بهترن. وقتی مسافرت می‌رم، نه می‌خوام موزه برم، نه توی صف تله‌کابین و باغ وحش بایستم، نه توی مراکز خرید برم. فقط می‌خوام توی کوچه‌ پس کوچه های محله های قدیمی اون شهر ولگردی کنم‌ و آدما رو ببینم.


دکتر حافظ باجغلی
@renaissancetranslate

‍ ‍ «مصائب تولید کتاب: سانسورهای عجیب الخلقه»
🖋جواد مازندرانی




تا همين چند سال پيش و بعد از همه گفتگوهایی كه درباره واگذاری مميزی كتاب به خود ناشران مطرح بود، انتظار ناشران، نويسندگان و مترجمان از اداره كتاب وزارت ارشاد اين بود كه سانسورها به‌طور حداقلی و هر چه بيشتر با ديده اغماض وارد شوند تا امكان نشر آثار هر چه بيشتر تسهيل شود. در اين ميان، برخی ناشران هم كه با رويای گرفتن كپی رايت از ناشران خارجی و درج لوگوی مربوطه روی جلد، اقدام به نشر آثار ترجمه می كنند، قطعاً قادر به پايبند ماندن به آن ‌بندی كه مقيد می كند «اثر بايد بدون هيچ تغيير و حذف و كاملا براساس متن اصلی ترجمه و منتشر شود» نيستند يا به توافقی نانوشته و اخلاقی با طرف خارجی رسيده‌اند. در دولت اخير، هر قدر كه عملكرد متوليان مميزی كتاب تا نيمه‌های سال ۹۷ مطلوب بود و تا حد زيادی امكان توافق با ناشران خارجی را بيشتر می كرد، تقريبا از زمستان آن سال، آشكارا روندی در اداره مزبور آغاز شد كه نه ‌فقط دستيابی به توافق‌های بين‌المللی ناشران ايرانی را در افق محو كرده بلكه مصائب نوظهورِ عجيب‌الخلقه‌ای را هم پديد آورده كه در دولت‌های قبلی ديده و آزموده نشده بود. از زمستان ۹۷ بی آنكه آن نامه معروفِ واگذاری مميزی كتاب به يك نهاد يا فرد ناشناخته_به صورت پيمانكاری_به شبكه‌های اجتماعی راه يافته باشد، به‌ يكباره سويه‌ای تازه در اين وادی اتخاذ شد. اينكه شنيده‌ايد گفته‌اند به ‌جای «شير مادر خوردن نوزاد» چيز ديگری بگذاريد يا اگر بچه شير نخورد اتفاق خاصی هم نمی افتد و حذفش كنيد واقعيت دارد و تخيلي نيست!! همينطور اينكه گفته‌اند رنگ شرابی موها را با يك رنگ ديگر عوض كنيد. يا جای كلمه «مسكرات» از كلمه نوشيدنی استفاده كنيد، بی خيال اينكه شخصيت داستان چطور ممكن است بر اثر خوردن نوشيدنی تلوتلو بخورد و پرت‌و‌پلا بگويد. يا بخشهایی از كتابی را كه در آن داعشی ها بنا می كنند به نماز خواندن يا اذان گفتن، به كلی حذف كنيد تا حتی مظاهر مسلمانی آنها را هم نشان ندهيم. اينها گذشت و خبر تازه‌ای از بهارستان رسيد و آن اينكه ديگر كتابی درباره كره‌شمالی ترجمه نكنيد و هر چه كرده‌ايد بس است؛ در نمايشگاه ۹۸ هم كتابهایی با اين موضوع يا جمع‌آوری شد يا از قبل به ناشران ابلاغ كردند كه كتاب‌هایی درباره كره‌شمالی را به نمايشگاه نياوريد. خب، معلوم است در كره‌شمالی چه خبر است، اما چرا تصميماتی كه در پيونگ‌يانگ برای ناشران كره‌ای گرفته می شود، ما بايد برای ناشران ايرانی بگيريم؟ گفته شد محتوای اين كتاب‌ها يك‌جور كنايه و استعاره چه و چه در خود دارد…و چيزی نگذشت كه در فضايي بی سروصدا، رمان‌ها و كتابهایی با موضوع يهوديت يا حتی با شخصيت‌های يهودی، از دريافت مجوز منع شدند. اين اتفاق زمانی رخ داد كه مليت يووال نوح هراری (نويسنده «انسان خردمند») بر سر زبانها افتاد و كتابهای او ممنوع‌الانتشار شدند، اما‌ تر و خشك با هم سوختند و هر رمان يا كتابی كه به آيين‌های يهودی پرداخته يا شخصيت اصلی آن يهودی باشد، پشت درهای بسته مانده و كماكان مجوز نشر نمی گيرند؛ حتي اگر نويسنده‌اش يك يهودی مخالف رژيم اشغالگر صهيونيستی باشد. بازهم چند ماهی گذشت و اين‌بار برگ تازه‌ای رو شد:
اخيرا دستورالعمل‌نويسان علاوه بر نگاه سلبی، صاحب نگاه ايجابی شده و پيشنهادهایی برای جايگزين‌سازی كلمات و جملات كتاب ارايه می كنند كه آدم با خودش فكر می كند چنين جايگزين هایی چرا به فكر خود نويسنده نرسيده بود! يعنی فرقی نمی كند كه نويسنده‌اش پس از سال‌ها تحقيق يا تحت تاثير هر ايدئولوژی يا فلسفه‌ای، به چه باور يا نتيجه‌ای رسيده باشد؛ در چند مورد، به عنوان شاهد ديده‌ام كه براي آثار نويسندگان بزرگی مثل ويل دورانت، موراكامی و ژان پل سارتر، پيشنهادهایی به عنوان جايگزين برخی كلمات و جملات داده شده كه نظرات ايشان را به كل وارونه می كرده. البته، باز به عنوان شاهد ديده‌ام كه خوشبختانه ناشرها يا به نوشتن زيرنويس‌های توضيحي بسنده كرده يا آن قسمت را حذف كرده‌اند تا در نظرات آن بزرگان دست نبرند. اما اينها همه مقدمه بود تا آمادگی هضم اين يكی را داشته باشيد. اينجا خود نقطه حيرت است كه دستورالعمل‌ها می گويد:
«بنويسيد اين نويسنده اشتباه كرده و نظرش كاملا نادرست است»
كه معنایش اين است كه من به عنوان يك مسوول اداری يا من به عنوان تحريريه يك نشر از دورانت، راسل و كامو بيشتر می فهمم و آنها به خطا رفته‌اند كه چنين نوشته‌اند. چگونه ممكن است پس از سال‌ها تجربه در امر مميزی و سال‌ها داشتنِ دستگاه نظارتی در وزارتهای فرهنگ ادوار گوناگون، به چنين درجه‌ای از استادی رسيد؟اگر به عمق اتفاق بنگريد، ديگر كپی رايت را فراموش كرده و با توكل به آينده، به افق خیره می شوید.
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



قطعه بیکلام بسیار زیبایی با نام
«پرتره ی لوپه»

آهنگساز: الیوت گلدنتال

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «فریدا»(۲۰۰۲)
برنده جایزه بهترین موسیقی متن سال و نامزد جایزه اسکار

سبک: لاتین، ساندترک، فولک
@renaissancetranslate

"به جز عشق، چه‌قدر تمام احساسات دیگر آدمی که مایۀ تردید، ناامیدی، هراس و حسادت زردرنگ و بیماری اند ـ در چشم بر هم زدنی در هوا ناپدید می‌گردند. پس ای عشق! دمی آرام گیر و از وجد و نشاط خود بکاه؛ شادمانی را به قدر اعتدال بفرست و پیوسته از افراط پرهیز کن"



نمایشنامه «تاجر ونیزی»(۱۵۹۴)
ویلیام شکسپیر
@renaissancetranslate

گاهی با خودم میگم کاش من هم مثل خیلی ها می تونستم در لحظه شاد باشم، روی مبل لم بدم، چای بخورم، شام بخورم، سوار ماشین شم و بیخیال دنیا آهنگ مورد علاقه ام رو گوش کنم!
اما همه زندگی ختم میشه به اون چند لحظه قبل از خوابیدن، وقتی که همه این ها تموم شده، پاهات رو توی شکمت جمع کردی و چشم هات رو بستی، تاریکی همه جا رو گرفته، اون طرف هم داره خواب هفت پادشاه رو میبینه، اما احساس می کنی یه چیزی نیست، یه چیزی رو گم کردی!
گم کردن حس خیلی بدیه، هرجا باشی چشمت دنبال چیزی می گرده که یه روز گم کردی، آدم حاضره اون رو از اول نداشته باشه، اما گمش نکنه!




«قهوه سرد آقای نویسنده»
روزبه معین
@renaissancetranslate

عکس منتخب

«چهره نگاری»(۲۰۱۹)

عکاس: حسن ترابی

@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه‌ ترکی بسیار زیبایی با نام «اگه بگم برگرد....»

خواننده: اوزجان دنیز

آلبوم: لیلا(۲۰۰۲)

سبک: پاپ، کلاسیک، فولک
@renaissancetranslate

🍀متن اصلی و ترجمه ترانه

«اگه بگم برگرد...»
خواننده: اوزجان دنیز
آلبوم: لیلا(۲۰۰۲)




Bu aralar içimde bir yangın var

این اواخر آتش جانکاهی درونم  هست

Hem yorgunum birazda suskun

هم خسته هستم و کمی هم ساکت

Sabah olmaz gönülde yar sancım var

امیدی ( سحری ) درقلبم نیست ، درد یار دارم

Hem dargınım birazda kırgın

هم دلتنگم و کمی هم دل  شکسته

Neler oldu ruhun duymaz

چه ها شد روحت نمی شنود

Gözün görse gönlün bilmez

اگرچشمانت هم ببینند ، قلبت درک نمی کند

Her ayrılık bir başlangıç

هر جدایی یک شروع

Bu gidişle sonum olmaz

ولی با رفتن تو ، عاقبتم معلوم نیست

Yar

ای یار

Ama dön desem

اما بگویم برگرد

Seviyorum seni gel desem

 دوستت دارم ، بیا

Seni nasıl özledim bir bilsen

چطور دلتنگت هستم کاش بدانی

Zaman olur gözümde yaşlar çağlar

بعضا اشک از چشمانم چون آبشار جاری است

Kah akarlar kah dururlar

گاه جاریست و گاه متوقف

Bir an olur dilim de sözler ağlar

لحظه هایی می شود کلمات در زبانم می گریند

Ben aşk derim hüzün olurlar

من عشق می گویم و آنها غم می شوند

Neler oldu ruhun duymaz

چه ها شد روحت نمی شنود

Gözün görse gönlün bilmez

اگرچشمانت هم ببینند ، قلبت درک نمی کند

Her ayrılık bir başlangıç

هر جدایی یک شروع

Bu gidişle sonum olmaz

ولی با رفتن تو ، عاقبتم معلوم نیست

Yar

ا ی یار

Ama dön desem

اما بگویم برگرد

Seviyorum seni gel desem

  دوستت دارم ، بیا

Seni nasıl özledim bir bilsen

چطور دلتنگت هستم کاش بدانی

@renaissancetranslate

آنکس که خود را عمیق می داند تلاش می کند که واضح و شفاف باشد. آن کس که می خواهد به نظر توده مردم عمیق بیاید تلاش میکند که مبهم و کدر باشد. توده مردم کف هر جایی را که نتوانند ببینند عمیق می پندارند و از غرق شدن واهمه دارند.




«حکمت شادان»
فردریش نیچه
@renaissancetranslate

وقتی می‌خواهیم به‌یاد بیاوریم که عشق‌مان به یک زن چگونه آغاز شد، دیگر عاشق او شده‌ایم؛ درباره‌ی خیال‌بافی‌هایی که آغاز کار می‌کردیم نمی‌گفتیم: "این‌ها مقدمه‌ی عشق است، مواظب باش!" و خیال‌بافی‌های غافلگیرانه کار خودش را می‌کرد، بی‌آن‌که توجه بکنیم.


«در جستجوی زمان از دست رفته»
مارسل پروست
@renaissancetranslate

#عاشقانه_ها
#ماه_نو


سوی تو بی تاب دویدن خوش است
برقع از آن روی کشیدن خوش است
می ز دهان تو کشیدن نکوست
جان ز لبان تو مکیدن خوش است
در هوس بوسه لعل لبت
جان به لب کام رسیدن خوش است
گوشهٔ ابروی تو آن «ماه نو»
بر رخ «خورشید» تو دیدن خوش است
نیست بِه از باغ رخت روضه
«سیب» زنخدان تو چیدن خوش است
قصه «شیرین» لبش دم به دم
از نی «کلک» تو شنیدن خوش است


فیض کاشانی

«فیض کاشانی»
غزل ۹۸
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


قطعه سحرانگیز و بسیار زیبای «ماه نو»

آهنگساز: الکساندر دسپلات

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی«گرگ و میش»(۲۰۰۹)

سبک:کلاسیک، ساندترک، آمبینت
@renaissancetranslate

🍀کتب درسی در کشورهای ایران، چین و آلمان به کودکان چه می آموزند؟
✍ علیرضا عابدین

@renaissancetranslate
"کتابهای درسی ایران، کودکان را تن‌پرور بار میاورد!"


در پژوهشی به بررسی و تحلیل داستان‌های کتاب فارسی کلاس اول در ایران و مقایسه آن با داستان‌های کتاب زبان کلاس اول در دو کشور شرقی و غربی یعنی
➖ چین، بعنوان نماینده فرهنگ جمع‌گرا
➖ و آلمان، بعنوان نماینده فرهنگ فردگرا
پرداخته شد. به این منظور کلیه داستان‌‌های کتاب فارسی اول ابتدایی در ایران، شامل ۵١ داستان منتشر شده در سال ١٣٩١، همچنین ۴۴ داستان از داستان‌های کتاب کلاس اول چین و ٢۶ داستان از مجموعه چهار کتاب کلاس اول آلمان به عنوان نمونه پژوهشی انتخاب شدند. در این پژوهش، تحلیل روان‌شناختی با استفاده از یکی از معتبرترین آزمون‌های فرافکن تحلیلی یعنی آزمون‌اندریافت موضوع که یکی از مناسب‌ترین آزمون‌ها برای تحلیل داستان است انجام گرفت تا مشخص شود چه موضوعاتی در قالب تم اصلی داستان، چه نیازها و چه فشارهای محیطی توسط این کتابهای درسی به کودکان القاء می‌شود و این موضوعات چه تفاوتی در دنیای شرق وغرب دارند.

نتایج این پژوهش نشان داد
🇮🇷 نیازهای «پیروی» در ایران
🇩🇪 «پیشرفت» در آلمان
🇨🇳 و «مهرورزی» در چین،
سه نیاز اول و اصلی در سه کشور هستند.

▪️نیاز به «پیروی » به دو نوع «تسلیم » و «احترام » تقسیم شده است.

➖ پرتکرارترین نیاز در ایران، «پیروی » از هر دو نوع ولی در بیشتر موارد از نوع «تسلیم »
➖ و در چین و آلمان فقط از نوع دوم یعنی «سپاسگزاری» است.

🇨🇳 نیاز «مهرورزی » پرتکرارترین نیاز در چین است که به شدت با ساختار جمع‌گرای شرقی مطابقت دارد.
➖ در مرتبه‌های بعدی نیاز «فهمیدن»
➖و همچنین نیاز به «ارائه و بیان» در چین قراردارند.

به طور خلاصه می‌توان گفت :
🇨🇳 کودک چینی به دنبال آن است که مهر بورزد، بفهمد و بفهماند. بعد از این سه نیاز که اساسا در ارتباط با دیگران (نیازهای جمعی) معنا پیدا می‌کنند، نیازهای شخصی‌تر مثل «پیشرفت » و «بازی » در چین، ظهور می‌کنند.

🇩🇪 این ترتیب بروز نیازها در آلمان درست برعکس چین است. در آلمان نیاز به «پیشرفت»، «بازی»، «شناخت» که نیازهای فردی و معطوف به خود هستند، در درجه اول قرار دارند و بعد از آنها نیاز «پیوندجویی» ظهور می‌کند.

🇮🇷 کودک ایرانی می‌آموزد که طلب‌کننده و گیرنده (تلویحا مصرف کننده و تنبل) باشد؛

🇨🇳 کودک چینی می‌آموزد دهنده و بخشنده (تلویحا تولیدکننده و کارگر) باشد
🇩🇪 و کودک آلمانی چیزی طلب نمی‌کند (تلویحا مستقل) ولی تا حدی دهنده است.

به این ترتیب می‌توان نتیجه گرفت :

🇮🇷 کودک ایرانی:
➖ در کتاب درسی خود یاد می‌گیرد که مطیع و سر به زیر باشد.

➖ نگاه کودک ایرانی یا به سمت پایین است و یا از پایین به بالا نگاه می‌کند.

🇨🇳 نگاه کودک چینی :
➖ به اطراف است و یک نگاه دایره‌وار دارد،

🇩🇪 ولی کودک آلمانی :
یک حرکت و نگاه رو به جلو و هدفمند دارد. او به یک نقطه و هدف چشم دوخته و تنها برای رسیدن به‌ آن در یک خط سیر مشخص تلاش می‌کند و در نهایت هم موفق است.
@renaissancetranslate

ولادیمیر لنین و ژوزف استالین، رهبران انقلاب اکتبر روسیه در یک قاب (۱۹۱۸)
@renaissancetranslate

ولادیمیر لنین جوان وقتی داستان کوتاه «اتاق شماره شش»، نوشته ی آنتوان چخوف را خواند از آن لذت برد اما خاطرش مکدر و منزجر نیز شد.
لنین در مورد این کتاب چنین می گوید:

"دی شب که خواندن این داستان کوتاه را تمام کردم، حقیقتا احساس می کردم مریض شده ام. نتوانستم در اتاقم بمانم، بلند شدم و از خانه بیرون رفتم. احساس می کردم در اتاق شماره شش زندانی شده ام."(لنين، نوشته رابرت سرویس، ترجمه بیژن اشتری، نشر ثالث، ص۱۱۷).

این داستان خواندنی، داستان اتاقی است در یک بیمارستان روانی در مسکو که در این اتاق جوان اهل اندیشه ای نیز بستری است. این جوان به دستور «اوخرانا»، پلیس مخفی تزار، دستگیر شده است. پزشک معالج این جوان که «آندرہ افیمیچ» نام دارد که پس از ملاقات با این بیمار پی می برد که او تنها عاقلی است که در شهر می شناسد.
دیدارهای مکرر پزشک معالج و این جوان و بحث های فلسفی و اجتماعی شان سبب می شود که این طبیب را نیز دیوانه بپندارند و به زور او را در همان اتاق شماره ی شش بستری کنند. یک روز و در یکی از هواخوری ها این پزشک که قصد خروج از ساختمان بیمارستان را داشت توسط نگهبان مضروب می شود و در نهایت می میرد.
پس از انقلاب اکتبر و به قدرت رسیدن لنین و پس از آن استالین، یکی از شیوه های حذف مخالفان سیاسی و منتقدان، انتقال آنها به بیمارستان روانی بود.. .
گذر تاریخ نشان داده است که دیوانگان واقعی دیکتاتورهایی هستند که سرنوشت ملتی را به تباهی می کشند و نه آنهایی که دلیرانه در برابر ایشان مقاومت می‌کنند.




برگرفته از صفحه اینستاگرام «بهزاد مهرانی»
@renaissancetranslate

تحسین مکنید:


«روز» را پیش از فرارسیدن غروب
«زن» را پیش از طبخ غذا
«مرد» را پیش از جنگاوری
«شمشیر» را پیش از به کار آزمودن
«دوشیزه» را پیش از اختیار شوی
«جوان» را پیش از سخن گفتن
«یخ‌» را پیش از انجماد کامل
و «شراب» را پیش از نوشیدن!


ضرب‌المثل وایکینگی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


لالایی محلی بسیار زیبای سِفاردی با نام «بیآرام، بیآرام...»

خواننده: ایسای هود

آلبوم: ترانه‌های لادینو(۲۰۰۷)

سبک: فولک، لاتین, دریم پاپ
@renaissancetranslate

«‌بیآرام، بیآرام...»
خواننده: ایسای هود
ترجمه: رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate



"بیآرام، بیآرام، دوشیزه زیبای من
بیآرام، بیآرام رها از اندوه و رنج

خادمت آکنده از شور و اشتیاق
با عشقی بی پایان
آرمیدنت را به تماشا ایستاده...

بشنو زیبای من، بشنو نوای سازم را
بشنو زیبای من، بشنو غم آوازم را

بیش از دو سال است که شب و روز از رنج فراق می گریم؛ از برای تو می گریم بانوی زیبای من

تو را کنون اما بازیافته‌ام؛
بیآرام، بیآرام..."
@renaissancetranslate

ژوئیسانس: لذتی که به درد منتهی می شود.
یادداشتی از یاسر درخشان

سکانس کوتاهی از فیلم سینمایی «متری شش و‌ نیم»(۱۳۹۶) با هنرمندی نوید محمدزاده

کارگردان: سعید روستایی

#روانشناسی
#لکان
#لذت
@renaissancetranslate


🖋در فیلم سینمایی «متری شیش و نیم» ، ناصر خاکزاد در پنت هاوس ۶۰۰ متری به قول خودش: "تو ۵ سال طوری زندگی کرد که شاه نکرد..."
او به لذتی دست پیدا کرد که تمام عمر در حسرتش بود. اما چه می شود که در جکوزی بالکن خانه اش، غریبانه دست به خودکشی می زند؟ چه می شود که هنگام فرار، می ایستد و فرار نمی کند؟ او که غرق در لذت بود، چرا به درد عمیقی ختم شد؟ مگر همین را نمی خواست؟
یکی از پرتکرارترین الگوهای(pattern) ما در زندگی همین است؛ لذت هایی را تجربه می کنیم که در نهایت منجر به «درد» می شود. مثلن آنقدر غذا می خوریم که دل درد می گیریم. یا وارد رابطه ی عاطفی ای می شویم که درنهایت با غم عمیقی تموم میشه و جای درد آن سال ها همراه مان است. اینها همه یک تجربه است: " لذتی که منتهی به درد می شود " راز این تبدیل لذت به درد چیست؟ به گفته لکان ، نتیجه تجاوز به «اصل لذت»، رسیدن به لذت بیشتر نیست، بلکه در عوض درد است، زیرا فقط میزان مشخصی از لذت وجود دارد که هر کسی می تواند تحمل کند. فراتر از این حد، لذت تبدیل به درد می شود و این اصل دردناک" چیزی است که او آن را jouissance می نامد."

بسیاری از ما مبتلا به ژوئیسانس هستیم. اگر کمی تأمل کنیم حتماً مثال هایی را در زندگی خودمان پیدا می کنیم وقتی که به فراسوی اصل لذت که همان درد است قدم می گذاریم. بعضی وقتها انگار نمی دانیم دنبال چی هستیم؟ و مدام از این مسأله به مسأله ی دیگر پناه می بریم، با امید که: شاید این بار بشود؟ ولی در واقع این بار هم قرار نیست بشود و ما دردی دیگر را تجربه خواهیم کرد. چیزی از درون ما را به سوی این تجربه های ناکام کننده پیش می برد. چیزی که در چند پست قبل، به آن گفتم: "واقعیت های بی صدای زندگی ما"
ناصر خاکزاد تصور می کرد که آرزویش آن خانه ی مجلل و لاکچری است. ولی واقعیت آن نبود! برای همین وقتی به آن «رسید» دیگر نمی خواستش! بعضی ها کل زندگی شان یک ژوئیسانس غم انگیز است. وقتی می فهمند چیزی که دارند را نمی خواهند، که گاهی خیلی دیر است.





«ژوئیسانس چیست و چه هنگامی رخ می‌دهد»
یادداشتی از: یاسر درخشان
@renaissancetranslate
@experientiallifecenter

اولین برداشت ما از کسی که همین الان به مدت یک دقیقه در سرسرای هتلی او را دیده‌ایم می‌تواند چه چیزی را به ما نشان دهد؟ و به همان دلیل، اولین برداشت در مورد هیچ‌کسی نمی‌تواند چیزی به ما نشان دهد. خب، مگر ما چیزی بیشتر از زهِ ساز در مورد بتهوون می‌دانیم یا بیش از قلم‌مو در مورد بوتیچلّی. انسان‌ها، به واسطه‌ی ماهیت‌شان آن‌قدر دمدمی‌مزاج، آن‌قدر پیچیده، و به‌نحو دلپذيری آن‌قدر متناقض هستند که نه‌تنها شایسته‌ی توجه ما، بلکه شایسته‌ی توجهات دوباره و دوباره‌ی ما و عزم راسخ ما هستند برای اینکه در موردشان نظر ندهیم؛ مگر اینکه در تمام مکان‌های ممکن و در تمام زمان‌های ممکن با آن‌ها نشست و برخاست کرده باشیم.


«نجیب‌زاده‌ای در مسکو»
آمور تولز
@renaissancetranslate