🍀کتب درسی در کشورهای ایران، چین و آلمان به کودکان چه می آموزند؟
✍ علیرضا عابدین

@renaissancetranslate
"کتابهای درسی ایران، کودکان را تن‌پرور بار میاورد!"


در پژوهشی به بررسی و تحلیل داستان‌های کتاب فارسی کلاس اول در ایران و مقایسه آن با داستان‌های کتاب زبان کلاس اول در دو کشور شرقی و غربی یعنی
➖ چین، بعنوان نماینده فرهنگ جمع‌گرا
➖ و آلمان، بعنوان نماینده فرهنگ فردگرا
پرداخته شد. به این منظور کلیه داستان‌‌های کتاب فارسی اول ابتدایی در ایران، شامل ۵١ داستان منتشر شده در سال ١٣٩١، همچنین ۴۴ داستان از داستان‌های کتاب کلاس اول چین و ٢۶ داستان از مجموعه چهار کتاب کلاس اول آلمان به عنوان نمونه پژوهشی انتخاب شدند. در این پژوهش، تحلیل روان‌شناختی با استفاده از یکی از معتبرترین آزمون‌های فرافکن تحلیلی یعنی آزمون‌اندریافت موضوع که یکی از مناسب‌ترین آزمون‌ها برای تحلیل داستان است انجام گرفت تا مشخص شود چه موضوعاتی در قالب تم اصلی داستان، چه نیازها و چه فشارهای محیطی توسط این کتابهای درسی به کودکان القاء می‌شود و این موضوعات چه تفاوتی در دنیای شرق وغرب دارند.

نتایج این پژوهش نشان داد
🇮🇷 نیازهای «پیروی» در ایران
🇩🇪 «پیشرفت» در آلمان
🇨🇳 و «مهرورزی» در چین،
سه نیاز اول و اصلی در سه کشور هستند.

▪️نیاز به «پیروی » به دو نوع «تسلیم » و «احترام » تقسیم شده است.

➖ پرتکرارترین نیاز در ایران، «پیروی » از هر دو نوع ولی در بیشتر موارد از نوع «تسلیم »
➖ و در چین و آلمان فقط از نوع دوم یعنی «سپاسگزاری» است.

🇨🇳 نیاز «مهرورزی » پرتکرارترین نیاز در چین است که به شدت با ساختار جمع‌گرای شرقی مطابقت دارد.
➖ در مرتبه‌های بعدی نیاز «فهمیدن»
➖و همچنین نیاز به «ارائه و بیان» در چین قراردارند.

به طور خلاصه می‌توان گفت :
🇨🇳 کودک چینی به دنبال آن است که مهر بورزد، بفهمد و بفهماند. بعد از این سه نیاز که اساسا در ارتباط با دیگران (نیازهای جمعی) معنا پیدا می‌کنند، نیازهای شخصی‌تر مثل «پیشرفت » و «بازی » در چین، ظهور می‌کنند.

🇩🇪 این ترتیب بروز نیازها در آلمان درست برعکس چین است. در آلمان نیاز به «پیشرفت»، «بازی»، «شناخت» که نیازهای فردی و معطوف به خود هستند، در درجه اول قرار دارند و بعد از آنها نیاز «پیوندجویی» ظهور می‌کند.

🇮🇷 کودک ایرانی می‌آموزد که طلب‌کننده و گیرنده (تلویحا مصرف کننده و تنبل) باشد؛

🇨🇳 کودک چینی می‌آموزد دهنده و بخشنده (تلویحا تولیدکننده و کارگر) باشد
🇩🇪 و کودک آلمانی چیزی طلب نمی‌کند (تلویحا مستقل) ولی تا حدی دهنده است.

به این ترتیب می‌توان نتیجه گرفت :

🇮🇷 کودک ایرانی:
➖ در کتاب درسی خود یاد می‌گیرد که مطیع و سر به زیر باشد.

➖ نگاه کودک ایرانی یا به سمت پایین است و یا از پایین به بالا نگاه می‌کند.

🇨🇳 نگاه کودک چینی :
➖ به اطراف است و یک نگاه دایره‌وار دارد،

🇩🇪 ولی کودک آلمانی :
یک حرکت و نگاه رو به جلو و هدفمند دارد. او به یک نقطه و هدف چشم دوخته و تنها برای رسیدن به‌ آن در یک خط سیر مشخص تلاش می‌کند و در نهایت هم موفق است.
@renaissancetranslate

ولادیمیر لنین و ژوزف استالین، رهبران انقلاب اکتبر روسیه در یک قاب (۱۹۱۸)
@renaissancetranslate

ولادیمیر لنین جوان وقتی داستان کوتاه «اتاق شماره شش»، نوشته ی آنتوان چخوف را خواند از آن لذت برد اما خاطرش مکدر و منزجر نیز شد.
لنین در مورد این کتاب چنین می گوید:

"دی شب که خواندن این داستان کوتاه را تمام کردم، حقیقتا احساس می کردم مریض شده ام. نتوانستم در اتاقم بمانم، بلند شدم و از خانه بیرون رفتم. احساس می کردم در اتاق شماره شش زندانی شده ام."(لنين، نوشته رابرت سرویس، ترجمه بیژن اشتری، نشر ثالث، ص۱۱۷).

این داستان خواندنی، داستان اتاقی است در یک بیمارستان روانی در مسکو که در این اتاق جوان اهل اندیشه ای نیز بستری است. این جوان به دستور «اوخرانا»، پلیس مخفی تزار، دستگیر شده است. پزشک معالج این جوان که «آندرہ افیمیچ» نام دارد که پس از ملاقات با این بیمار پی می برد که او تنها عاقلی است که در شهر می شناسد.
دیدارهای مکرر پزشک معالج و این جوان و بحث های فلسفی و اجتماعی شان سبب می شود که این طبیب را نیز دیوانه بپندارند و به زور او را در همان اتاق شماره ی شش بستری کنند. یک روز و در یکی از هواخوری ها این پزشک که قصد خروج از ساختمان بیمارستان را داشت توسط نگهبان مضروب می شود و در نهایت می میرد.
پس از انقلاب اکتبر و به قدرت رسیدن لنین و پس از آن استالین، یکی از شیوه های حذف مخالفان سیاسی و منتقدان، انتقال آنها به بیمارستان روانی بود.. .
گذر تاریخ نشان داده است که دیوانگان واقعی دیکتاتورهایی هستند که سرنوشت ملتی را به تباهی می کشند و نه آنهایی که دلیرانه در برابر ایشان مقاومت می‌کنند.




برگرفته از صفحه اینستاگرام «بهزاد مهرانی»
@renaissancetranslate

تحسین مکنید:


«روز» را پیش از فرارسیدن غروب
«زن» را پیش از طبخ غذا
«مرد» را پیش از جنگاوری
«شمشیر» را پیش از به کار آزمودن
«دوشیزه» را پیش از اختیار شوی
«جوان» را پیش از سخن گفتن
«یخ‌» را پیش از انجماد کامل
و «شراب» را پیش از نوشیدن!


ضرب‌المثل وایکینگی
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


لالایی محلی بسیار زیبای سِفاردی با نام «بیآرام، بیآرام...»

خواننده: ایسای هود

آلبوم: ترانه‌های لادینو(۲۰۰۷)

سبک: فولک، لاتین, دریم پاپ
@renaissancetranslate

«‌بیآرام، بیآرام...»
خواننده: ایسای هود
ترجمه: رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate



"بیآرام، بیآرام، دوشیزه زیبای من
بیآرام، بیآرام رها از اندوه و رنج

خادمت آکنده از شور و اشتیاق
با عشقی بی پایان
آرمیدنت را به تماشا ایستاده...

بشنو زیبای من، بشنو نوای سازم را
بشنو زیبای من، بشنو غم آوازم را

بیش از دو سال است که شب و روز از رنج فراق می گریم؛ از برای تو می گریم بانوی زیبای من

تو را کنون اما بازیافته‌ام؛
بیآرام، بیآرام..."
@renaissancetranslate

ژوئیسانس: لذتی که به درد منتهی می شود.
یادداشتی از یاسر درخشان

سکانس کوتاهی از فیلم سینمایی «متری شش و‌ نیم»(۱۳۹۶) با هنرمندی نوید محمدزاده

کارگردان: سعید روستایی

#روانشناسی
#لکان
#لذت
@renaissancetranslate


🖋در فیلم سینمایی «متری شیش و نیم» ، ناصر خاکزاد در پنت هاوس ۶۰۰ متری به قول خودش: "تو ۵ سال طوری زندگی کرد که شاه نکرد..."
او به لذتی دست پیدا کرد که تمام عمر در حسرتش بود. اما چه می شود که در جکوزی بالکن خانه اش، غریبانه دست به خودکشی می زند؟ چه می شود که هنگام فرار، می ایستد و فرار نمی کند؟ او که غرق در لذت بود، چرا به درد عمیقی ختم شد؟ مگر همین را نمی خواست؟
یکی از پرتکرارترین الگوهای(pattern) ما در زندگی همین است؛ لذت هایی را تجربه می کنیم که در نهایت منجر به «درد» می شود. مثلن آنقدر غذا می خوریم که دل درد می گیریم. یا وارد رابطه ی عاطفی ای می شویم که درنهایت با غم عمیقی تموم میشه و جای درد آن سال ها همراه مان است. اینها همه یک تجربه است: " لذتی که منتهی به درد می شود " راز این تبدیل لذت به درد چیست؟ به گفته لکان ، نتیجه تجاوز به «اصل لذت»، رسیدن به لذت بیشتر نیست، بلکه در عوض درد است، زیرا فقط میزان مشخصی از لذت وجود دارد که هر کسی می تواند تحمل کند. فراتر از این حد، لذت تبدیل به درد می شود و این اصل دردناک" چیزی است که او آن را jouissance می نامد."

بسیاری از ما مبتلا به ژوئیسانس هستیم. اگر کمی تأمل کنیم حتماً مثال هایی را در زندگی خودمان پیدا می کنیم وقتی که به فراسوی اصل لذت که همان درد است قدم می گذاریم. بعضی وقتها انگار نمی دانیم دنبال چی هستیم؟ و مدام از این مسأله به مسأله ی دیگر پناه می بریم، با امید که: شاید این بار بشود؟ ولی در واقع این بار هم قرار نیست بشود و ما دردی دیگر را تجربه خواهیم کرد. چیزی از درون ما را به سوی این تجربه های ناکام کننده پیش می برد. چیزی که در چند پست قبل، به آن گفتم: "واقعیت های بی صدای زندگی ما"
ناصر خاکزاد تصور می کرد که آرزویش آن خانه ی مجلل و لاکچری است. ولی واقعیت آن نبود! برای همین وقتی به آن «رسید» دیگر نمی خواستش! بعضی ها کل زندگی شان یک ژوئیسانس غم انگیز است. وقتی می فهمند چیزی که دارند را نمی خواهند، که گاهی خیلی دیر است.





«ژوئیسانس چیست و چه هنگامی رخ می‌دهد»
یادداشتی از: یاسر درخشان
@renaissancetranslate
@experientiallifecenter

اولین برداشت ما از کسی که همین الان به مدت یک دقیقه در سرسرای هتلی او را دیده‌ایم می‌تواند چه چیزی را به ما نشان دهد؟ و به همان دلیل، اولین برداشت در مورد هیچ‌کسی نمی‌تواند چیزی به ما نشان دهد. خب، مگر ما چیزی بیشتر از زهِ ساز در مورد بتهوون می‌دانیم یا بیش از قلم‌مو در مورد بوتیچلّی. انسان‌ها، به واسطه‌ی ماهیت‌شان آن‌قدر دمدمی‌مزاج، آن‌قدر پیچیده، و به‌نحو دلپذيری آن‌قدر متناقض هستند که نه‌تنها شایسته‌ی توجه ما، بلکه شایسته‌ی توجهات دوباره و دوباره‌ی ما و عزم راسخ ما هستند برای اینکه در موردشان نظر ندهیم؛ مگر اینکه در تمام مکان‌های ممکن و در تمام زمان‌های ممکن با آن‌ها نشست و برخاست کرده باشیم.


«نجیب‌زاده‌ای در مسکو»
آمور تولز
@renaissancetranslate

"پرتره‌ی مردی جوان"(۱۵۱۴)

هنرمند: رافائل سانتسیو

تکنیک: رنگ روغن روی پانل؛ مفقود شده از سال ۱۹۴۵ (دزدیده شده در خلال جنگ جهانی دوم)

سبک: رنسانس، کلاسیک

@renaissancetranslate
تاریخچه و نقد اثر👇👇

«پرتره‌ی مردی جوان» نقاشی رنگ روغن روی پنل مربوط به سال احتمالاً ۱۵۱۳ یا ۱۵۱۴ است. این اثر، یکی از آثار «رافائل سانتسیو دا اوربانو» نقاش و معمار ایتالیایی و یکی از سه استاد بزرگ دوران اوج رنسانس بود که معمولاً او را با همان نام رافائل سانتی می شناسند. سربازان آلمان نازی در خلال جنگ جهانی دوم این نقاشی مشهور را از موزه ملی لهستان دزدیدند. بسیاری از تاریخ شناسان هنر، این اثر را مهمترین نقاشی گم شده از زمان جنگ جهانی دوم به بعد می دانند.
هویت چهره‌ی درون نقاشی تأیید نشده است، اما بسیاری از محققان آن را خودنگاره‌ای از خود رافائل می دانند.

#تاریخ_هنر
#نقد_هنری
#نقاشی
برای آگاهی بیشتر در مورد این اثر، فایل PDF ضمیمه را مطالعه نمایید.
@honartohi
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


تصنیف فوق‌العاده زیبا و آرامبخش «تو کیستی...»

خواننده: همایون شجریان

آهنگساز: محمدجواد ضرابیان

آلبوم: با ستاره ها(۱۳۸۵)

سبک: سنتی، کلاسیک
@renaissancetranslate

#معرفی_کتاب


«جنگ‌ها و بدن‌ها»
نشانه تن در فرهنگ و سینمای پساجنگ ژاپن ۱۹۴۵ـ‌۱۹۶۵
ترجمه: نغمه ثمینی
نشر نی



جنگ‌ها سخت‌ترین انتقام خود را از بدن‌ها گرفته‌اند. خانه‌ها خراب شده‌اند، شهرها ویران شده‌اند، اما خانه و شهر و آجر و سنگ و چوب، به نحوی عینی و «غیرشاعرانه»، رنج نمی‌کشند. در پوست و استخوان و عضله‌ی شهر دردی نمی‌خزد. این بدن‌ها هستند که در جنگ‌ها رنج و درد را لمس می‌کنند. بدن‌ها بازسازی‌ناپذیرند، نه معماری و بناها و شهرها. تصاویر بدن‌هایِ تکه‌پاره شده، دست‌ها و پاهایِ‌ قطع‌شده، چشمانِ از جای درآمده و بیمارستان‌هایِ شلوغ و پرزخم و عفونت نمود عینی رنج بدن‌ها در طوفان جنگ‌هاست. بدن‌ها بازتاب‌دهنده‌ی حقیقی تجربه‌ی جنگ‌اند؛ چه آن‌جا که به عنوانِ بدنِ فیزیولوژیک و فردی، واقعیت فراموش‌شده‌ی درد و معلولیت را حمل می‌کنند و چه آن‌جا که در بازی قدرت به نماد تبدیل می‌شوند. از منظرِ هر آن که در قدرت است، بدنِ سرباز مقدس شمرده می‌شود و بدنِ دشمن به حیوانیت و توده‌بودگی تقلیل پیدا می‌کند.
@renaissancetranslate

‍ ‍ 🖋«هیاهوی بسیار برای هیچ»
قسمت اول

یادداشتی از: رضی الدین طبیب؛ منتشر شده در صفحه اینستاگرام شخصی نویسنده




می‌دانید! شخصاً تصور می‌کنم که نقدهای مثبت، تخریب ها، واکنش های پیش‌بینی نشده و یا حتی دعواهای پیش آمده بر سر این ماجرا، شکل بسیار اغراق آمیزی به خود گرفته است و کار مشترک «همایون شجریان & علیرضا قربانی» از نقطه نظرات بسیاری، اتفاقی مثبت و ارزشمند است؛ اما نکته ظریف ماجرا آنجاست که کمتر کسی متوجه «علت» و «ریشه» این خشم و عصیان نابهنگام شده است! به زبان ساده تر، احتمالا سبب ساز اصلی اغلب حواشی و نقدهای تند و تیز فعلی این اتفاق، در پارادوکسی عجیب، کاملا مربوط به تنگناهای تمام ناشدنی و شرایط سخت حاکم بر شیوه‌ی زیست انسان ایرانی _خاصه طبقه متوسطش_در عصر فعلی است. فردی که به چنین کلاس اجتماعی تعلق دارد و در آن بستر رشد یافته، با وجود علاقه عمیقش به هنرمندانی از این دست و انتخاب تقریباً همیشگی موسیقی جدی و فاخر، از منظر خود دلایل بسیاری_منطقی یا غیرمنطقی_ برای این اعتراض و فوران خشم ناگهانی دارد:
او فردی است که هیچ کورسوی امیدی برای بهبود شرایط اجتماعی_اقتصادی_سیاسی پیش روی خود نمی بیند و میان سه گانه ی هولناک «عزیمت/انفعال/اعتراض» گرفتار آمده است؛ او ناچار است این موضوع دردناک را درک کرده و بپذیرد که تنها به نظاره ی بازیِ پیچیده ای نشسته است که نه قواعدش را می داند و می تواند تعیین کند، نه کسی او را به این بازی راه می دهد و نه به هیچ عنوان توانایی آن را دارد تا شرایط موجود را به قدر سر سوزنی بهبود یا التیام بخشد و نقشی هر چند کوچک در جامعه ی بیمار و رو به زوالش ایفا کند؛ اما نتیجه چیست؟ خشمی پایا و رنجی مکرر که روانش را چون موریانه خورده است.
اما سوی دیگر ماجرا، اعتراض و ابراز خشم عمیق و فروخورده ای است که ناگهان سر بر می‌آورد و او هر از چندگاهی به تلافی ناکامی هایش، آن را بر سر کسی خالی می کند تا شاید اندکی آرام گیرد؛ چه بداند و چه نداند که مسبب یا مسببان اصلی این اتفاقات کیستند؛ اما مهم آن است که او باید همیشه «دیواری» کوتاه تر از آن «دیگری» گیر آورد و خرابش کند، اما در این میان مراقب است تا «کوتاه ترین» دیوار آنقدر بلند نباشد که اگر خرابش کند اول از همه بر سر خودش خراب شود و دودمانش را بر باد دهد؛ پس بی تردید نقد بیرحمانه، اهانت و فحاشی مجازی به امثال همایون شجریان تقریباً هزینه ای برای کسی در برنخواهد داشت! واین همان خشم غریبِ درک ناشدنی است که با نوعی منطق عافیت طلبانه همراه گشته است و شوربختانه در وجود انسان ایرانی سده هاست نهادینه شده و تنها مختص به اوست؛ پارادوکس اندر پارادکس!

در این میان اما، نقد حقیقی به طبقه «الیت» جامعه ایرانی _نه الزاماً و کاملآ به معنای طبقه نخبه و روشنفکر_ که به معنای صاحبین ثروت، قدرت و جایگاه های اثرگذار اجتماعی (نویسندگان، هنرمندان و جماعت سلبریتی) وارد است که گاه سهوا و گاه کاملاً عامدانه در حمایت و پیوندی نامیمون با یکدیگر هم راه را بر روی همگان بسته اند و هم شمشیر را برای همه از رو! آن همه به این دلیل که پیش از هر چیز نیک میدانند این کشتی شکسته(جامعه) با ادامه و اصرار ابلهانه بر شرایط کنونی، عنقریب به زیر آب خواهد رفت اما اغلب ایشان به جای پرداختن به مشکلات، نقد سازنده، اشاره به پرده و مستمر به معایب و کاستی ها، اثرگذاری اجتماعی و جمعی، ایجاد جریان های مدنی گسترده و اثربخش یا درک عمیق دلایل این اعتراضات، تقریباً همگی آنها چشم خود را بر روی حقایق تلخ و آزارنده کشور بسته و وانمود می‌کنند که چیزی نمی بینند و هیچ اتفاقی نیوفتاده است و در یک کلام "کلاهشان را قرص گرفته اند که خدای ناکرده باد نبرد!"
@renaissancetranslate

‍ 🖋«هیاهوی بسیار برای هیچ»
قسمت دوم

یادداشتی از: رضی الدین طبیب؛ منتشر شده در صفحه اینستاگرام شخصی نویسنده



‍ در پایان باید گفت که اساساً موضوع بحثهایی از این دست و یا حتی‌ نوک پیکان تیز این قبیل انتقادات نه به سوی شخصیت، اعتبار هنری یا توانایی هنرمندان و بزرگانی چون همایون شجریان و علیرضا قربانی، که
اعتراض واقعی به عملکرد بعضاً نادرست ایشان است، آن هم به دو دلیل:

نخست آنکه که هر دوی ایشان توانایی آن را دارند تا در مقیاسی بسیار وسیع در جریانات اجتماعی_سیاسی تاثیرگذار باشند(چون این رسالت هر هنرمندی است!) و دوم آنکه باید میان خود به مثابه یک «هنرمند_روشنفکر» مردمی و یک «سلبریتی» ناآگاه، بی دغدغه و عافیت طلب مرزی پررنگ ایجاد کنند؛   و این همان نکته ظریف و تأمل برانگیزی است که برای درک آن باید به سخن دقیق استاد «بهرام بیضایی» که سالها قبل خطاب به اهالی هنر و اندیشه ایراد شد رجوع کرد:
@renaissancetranslate

"اگر ما می‌خواهیم برای خودمان و این «مردم» کاری کرده باشیم، راهی نداریم جز این که ببینم آن‌ها در خلوت و دنجِ خود به چه می اندیشیند. من ایمان دارم که ما مردم خود را نمی شناسیم و این مشکل بزرگ روشنفکری ِ ماست."
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه‌ ایتالیایی زیبا و شنیدنی با نام «همه چیز درباره تو....»

خواننده: نِک(فیلیپو نِویانی)

آلبوم: چیزهایی برای دفاع کردن(۲۰۰۲)

سبک: راک، پاپ
@renaissancetranslate

"ماندگاری نه در حصار می ماند نه در قفس؛ تاریخ را دوباره باید خواند."

طرح و متن: محمدرضا میرشاه ولد


هفتم آبان زادروز کوروش کبیر گرامی باد.
🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀

@renaissancetranslate

"مرگ ما شادی و ملاقاتست
گر تو را ماتمست رو زین جا"


حضرت مولانا🌹


پانوشت: این آقای ایرلندی داخل تابوت، قبل از مرگ صداشو ضبط کرده که مثلا تو تابوته و کلی شوخی .موقع دفنش بنا به وصیت صدا و شوخیهاشو پخش کردن و ملت از خنده دارن میترکن/ حال خوبشو خریدارم...


@sahaniranmehr
@renaissancetranslate

#تصویر_منتخب


«عکس یادگاری المپ نشینان قرن بیستم»


در این تصویر در ردیف ایستاده از چپ به راست ژاک لٙکان، سیسیل اِلوار(نقاش و همسر سالوادور دالی)، پی یر روردی (شاعر مشهور مکتب سوررئالیسم)، لوییس لیرز (مشهورترین گالری دار پاریس در آن سال‌ها)، پابلو پیکاسو، والنتینو هوگو (نقاش و هنرمند) و سیمون دوبوار ایستاده‌اند. در ردیف پایین هم بزرگان ادبی دیگری کنار هم نشسته‌اند: ژان پل سارتر، آلبر کامو، میشل لیری (نویسنده سوررئالیست و قوم نگار)، ژان آبیر (قوم نگار). این عکس تکرار ناشدنی همنشینی جماعتی بود که هر یک نقش عمده ای در تغییر جهان داشتند. این عکس درست بعد از اتمام نمایشنامه سوررئالیستی پیکاسو در پاریس گرفته شده است. این جمع دوستان نزدیک پیکاسو بودند؛ دوستانی که نظرشان برای وی مهم بود و جزو نخستین نفرات بودند که آثارش را می دیدند و نظر می دادند.


عکاس: گیولا هالاژ؛ پاریس، ژوئن ۱۹۴۴
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



ترانه ی خیال انگیز و زیبایی با نام «چهل و دو»

خواننده: کریس مارتین؛ کاری از گروه موسیقی «کُلدپلی»

آلبوم: زنده باد زندگی یا مرگ و همه دوستانش(۲۰۰۸)

سبک: پروگرسیو راک، پاپ، الکترونیک
@renaissancetranslate

‍ 🖋معمولا حکومتهای توتالیتر از جنبش های توتالیتر که اغلب انقلابی هستند سرچشمه می گیرند؛ یا به عبارت دیگر، هر انقلابی وقتی به پیروزی می رسد و کسب قدرت می کند بیدرنگ به حکومتی تمامیت خواه تغییر شکل می دهد؛ چون پیش از «عمل» یک چیز است، پس از عمل «چیزی» دیگر.
@renaissancetranslate
پیش از عمل، همه ی «پیامها» دلنشین و والاست. جنبش و بر تارک آن، فرمانده یا رهبر مدام جلوه های پلید واقعیت موجود را نشان می دهد و برای رسیدن به مأوایی برتر و بهتر، برخوردار از عدالت و آزادی، برابری و حقوق انسانی در بی نقص ترین وجه آن، قاطعانه برافکندن نظام موجود را از بیخ و بن خواستار است. پیشوا(آدولف هیتلر) به یاری یک ایدئولوژی خاص، توده مردم آلمان را متوجه کیفیت نژادی و یا رسالت تاریخی و یا ... کرد و آنها را به یک قیام ملی دعوت نمود.
پیام پیشوا از آنجا که منعکس کنندۀ تباهی و ذلت شرایط موجود بود، برای مردم ناراضی و تشنه تغییر، چون حقیقتی درخشان جلوه می کرد و بدان سبب که سخنش اساس ملی و قومی هم داشت، توانست هویت(ملی، مذهبی، تاریخی و...) از دست رفته یا پایمال شده را مجدداً به توده ها باز گرداند و غرور جمعی ایشان را ارضا کند. به هرحال پیام هر پیشوای انقلابی برای توده جاذبه ای خاص دارد و می تواند جز دشمن، همگان را مسحور خویش نماید. این جاذبه انقلابی، امری است اساسی و نه تنها توده، که «نخبگان و روشنفکران» را نیز به دام می اندازد. روشنفکران از همه جا بریده که به پاس فردگرایی لطیفشان همواره از هرگونه وابستگی به هر سازمان و تشکیلات سیاسی و اجتماعی و دولتی پرهیز می کردند، این بار به آسانی به حرکت توده ها جذب می شوند و به تب انقلابی دچار می گردند و خود را در غرقاب امواج توده ها رها می کنند. به قول هانا آرنت اساساً و بی شک این اقدام، خصلت «مازوخیستی» روشنفکران و بخصوص روحیه بیمارگونه و نیهیلیستی آنها را نشان می دهد.

البته این وابستگی کوتاه مدت است و با رشد و تغییر شکل جنبش انقلابی به رژیم توتالیتر، کاهش می یابد و یا به کلی از بین می رود. بنابراین آن احساس پشیمانی و دلزدگی که اغلب در حین تغییر شکل جنبش و پس از  استقرار نظام توتالیتر به جان مردمان می افتد و خود را خطاکار و غافل و گناهکار می شمارند : "نباید از اول حرفهایش باور می کردم" // " تقصیر ماست که آن را قبول کردیم" و.... دست آویزهایی از این نوع را می توان به حساب «ریاکاری» و«فریبکاری» رژیم توتالیتر گذاشت و نه «خوش باوری» یا «بلاهت» مردم.


چون حقیقت آن است که در کشاکش هر جنبش انقلابی و به سبب حالت طغیان و افزایش حس «کینه» نسبت به وضع موجود، هرگونه نویدِ تغییر و دگرگونی جهت فرا گذاشتن و تحول یافتن اوضاع، طعم رویایی شیرینی پیدا می کند؛ اما از سویی دیگر قوای «انتقادی» عقلانی یکسره تعطیل می گردد، نیروهای فکری و عملی تنها بر روی گسترش نفرت و کینه از دشمن متمرکز می شوند و همه این مسائل، افراد متعلق به هر قشر و طبقه جامعه را بر آن می دارد تا به راحتی ایده آل های انقلابی را باور کنند. اما به مجرد آنکه خصم منهدم گردید و حکومت انقلابی به قدرت رسید ، ایده آل ها آرام آرام رنگ می بازند، حقایق تجزیه شده، پاره پاره گشته و در عمل به دروغ هایی بزرگ مبدل می گردند.
روندی که «حقایق» بزرگ طی می کنند تا به «دروغهای» بزرگ مبدل شوند همان مسیری است که یک جنبش انقلابی را به حکومت توتالیتر می رساند. همه اش بستگی به این دارد که جای سعادت و نیکبختی زمینی را تا چه حد فلاکت و ذلت را پُر کرده باشد، و جای «آزادی» و برابری را «اسارت» و تبعیض، و جای «عدالت» را ترور٬ وحشت و «انهدام همه ی حقوق انسانی» گرفته باشد.




برگرفته از کتاب «روشنفکران رذل و مفتش اعظم»
به قلم استاد «داریوش مهرجویی»
نشر بیدگل
@renaissancetranslate