ژوئیسانس: لذتی که به درد منتهی می شود.
یادداشتی از یاسر درخشان

سکانس کوتاهی از فیلم سینمایی «متری شش و‌ نیم»(۱۳۹۶) با هنرمندی نوید محمدزاده

کارگردان: سعید روستایی

#روانشناسی
#لکان
#لذت
@renaissancetranslate


🖋در فیلم سینمایی «متری شیش و نیم» ، ناصر خاکزاد در پنت هاوس ۶۰۰ متری به قول خودش: "تو ۵ سال طوری زندگی کرد که شاه نکرد..."
او به لذتی دست پیدا کرد که تمام عمر در حسرتش بود. اما چه می شود که در جکوزی بالکن خانه اش، غریبانه دست به خودکشی می زند؟ چه می شود که هنگام فرار، می ایستد و فرار نمی کند؟ او که غرق در لذت بود، چرا به درد عمیقی ختم شد؟ مگر همین را نمی خواست؟
یکی از پرتکرارترین الگوهای(pattern) ما در زندگی همین است؛ لذت هایی را تجربه می کنیم که در نهایت منجر به «درد» می شود. مثلن آنقدر غذا می خوریم که دل درد می گیریم. یا وارد رابطه ی عاطفی ای می شویم که درنهایت با غم عمیقی تموم میشه و جای درد آن سال ها همراه مان است. اینها همه یک تجربه است: " لذتی که منتهی به درد می شود " راز این تبدیل لذت به درد چیست؟ به گفته لکان ، نتیجه تجاوز به «اصل لذت»، رسیدن به لذت بیشتر نیست، بلکه در عوض درد است، زیرا فقط میزان مشخصی از لذت وجود دارد که هر کسی می تواند تحمل کند. فراتر از این حد، لذت تبدیل به درد می شود و این اصل دردناک" چیزی است که او آن را jouissance می نامد."

بسیاری از ما مبتلا به ژوئیسانس هستیم. اگر کمی تأمل کنیم حتماً مثال هایی را در زندگی خودمان پیدا می کنیم وقتی که به فراسوی اصل لذت که همان درد است قدم می گذاریم. بعضی وقتها انگار نمی دانیم دنبال چی هستیم؟ و مدام از این مسأله به مسأله ی دیگر پناه می بریم، با امید که: شاید این بار بشود؟ ولی در واقع این بار هم قرار نیست بشود و ما دردی دیگر را تجربه خواهیم کرد. چیزی از درون ما را به سوی این تجربه های ناکام کننده پیش می برد. چیزی که در چند پست قبل، به آن گفتم: "واقعیت های بی صدای زندگی ما"
ناصر خاکزاد تصور می کرد که آرزویش آن خانه ی مجلل و لاکچری است. ولی واقعیت آن نبود! برای همین وقتی به آن «رسید» دیگر نمی خواستش! بعضی ها کل زندگی شان یک ژوئیسانس غم انگیز است. وقتی می فهمند چیزی که دارند را نمی خواهند، که گاهی خیلی دیر است.





«ژوئیسانس چیست و چه هنگامی رخ می‌دهد»
یادداشتی از: یاسر درخشان
@renaissancetranslate
@experientiallifecenter

اولین برداشت ما از کسی که همین الان به مدت یک دقیقه در سرسرای هتلی او را دیده‌ایم می‌تواند چه چیزی را به ما نشان دهد؟ و به همان دلیل، اولین برداشت در مورد هیچ‌کسی نمی‌تواند چیزی به ما نشان دهد. خب، مگر ما چیزی بیشتر از زهِ ساز در مورد بتهوون می‌دانیم یا بیش از قلم‌مو در مورد بوتیچلّی. انسان‌ها، به واسطه‌ی ماهیت‌شان آن‌قدر دمدمی‌مزاج، آن‌قدر پیچیده، و به‌نحو دلپذيری آن‌قدر متناقض هستند که نه‌تنها شایسته‌ی توجه ما، بلکه شایسته‌ی توجهات دوباره و دوباره‌ی ما و عزم راسخ ما هستند برای اینکه در موردشان نظر ندهیم؛ مگر اینکه در تمام مکان‌های ممکن و در تمام زمان‌های ممکن با آن‌ها نشست و برخاست کرده باشیم.


«نجیب‌زاده‌ای در مسکو»
آمور تولز
@renaissancetranslate

"پرتره‌ی مردی جوان"(۱۵۱۴)

هنرمند: رافائل سانتسیو

تکنیک: رنگ روغن روی پانل؛ مفقود شده از سال ۱۹۴۵ (دزدیده شده در خلال جنگ جهانی دوم)

سبک: رنسانس، کلاسیک

@renaissancetranslate
تاریخچه و نقد اثر👇👇

«پرتره‌ی مردی جوان» نقاشی رنگ روغن روی پنل مربوط به سال احتمالاً ۱۵۱۳ یا ۱۵۱۴ است. این اثر، یکی از آثار «رافائل سانتسیو دا اوربانو» نقاش و معمار ایتالیایی و یکی از سه استاد بزرگ دوران اوج رنسانس بود که معمولاً او را با همان نام رافائل سانتی می شناسند. سربازان آلمان نازی در خلال جنگ جهانی دوم این نقاشی مشهور را از موزه ملی لهستان دزدیدند. بسیاری از تاریخ شناسان هنر، این اثر را مهمترین نقاشی گم شده از زمان جنگ جهانی دوم به بعد می دانند.
هویت چهره‌ی درون نقاشی تأیید نشده است، اما بسیاری از محققان آن را خودنگاره‌ای از خود رافائل می دانند.

#تاریخ_هنر
#نقد_هنری
#نقاشی
برای آگاهی بیشتر در مورد این اثر، فایل PDF ضمیمه را مطالعه نمایید.
@honartohi
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


تصنیف فوق‌العاده زیبا و آرامبخش «تو کیستی...»

خواننده: همایون شجریان

آهنگساز: محمدجواد ضرابیان

آلبوم: با ستاره ها(۱۳۸۵)

سبک: سنتی، کلاسیک
@renaissancetranslate

#معرفی_کتاب


«جنگ‌ها و بدن‌ها»
نشانه تن در فرهنگ و سینمای پساجنگ ژاپن ۱۹۴۵ـ‌۱۹۶۵
ترجمه: نغمه ثمینی
نشر نی



جنگ‌ها سخت‌ترین انتقام خود را از بدن‌ها گرفته‌اند. خانه‌ها خراب شده‌اند، شهرها ویران شده‌اند، اما خانه و شهر و آجر و سنگ و چوب، به نحوی عینی و «غیرشاعرانه»، رنج نمی‌کشند. در پوست و استخوان و عضله‌ی شهر دردی نمی‌خزد. این بدن‌ها هستند که در جنگ‌ها رنج و درد را لمس می‌کنند. بدن‌ها بازسازی‌ناپذیرند، نه معماری و بناها و شهرها. تصاویر بدن‌هایِ تکه‌پاره شده، دست‌ها و پاهایِ‌ قطع‌شده، چشمانِ از جای درآمده و بیمارستان‌هایِ شلوغ و پرزخم و عفونت نمود عینی رنج بدن‌ها در طوفان جنگ‌هاست. بدن‌ها بازتاب‌دهنده‌ی حقیقی تجربه‌ی جنگ‌اند؛ چه آن‌جا که به عنوانِ بدنِ فیزیولوژیک و فردی، واقعیت فراموش‌شده‌ی درد و معلولیت را حمل می‌کنند و چه آن‌جا که در بازی قدرت به نماد تبدیل می‌شوند. از منظرِ هر آن که در قدرت است، بدنِ سرباز مقدس شمرده می‌شود و بدنِ دشمن به حیوانیت و توده‌بودگی تقلیل پیدا می‌کند.
@renaissancetranslate

‍ ‍ 🖋«هیاهوی بسیار برای هیچ»
قسمت اول

یادداشتی از: رضی الدین طبیب؛ منتشر شده در صفحه اینستاگرام شخصی نویسنده




می‌دانید! شخصاً تصور می‌کنم که نقدهای مثبت، تخریب ها، واکنش های پیش‌بینی نشده و یا حتی دعواهای پیش آمده بر سر این ماجرا، شکل بسیار اغراق آمیزی به خود گرفته است و کار مشترک «همایون شجریان & علیرضا قربانی» از نقطه نظرات بسیاری، اتفاقی مثبت و ارزشمند است؛ اما نکته ظریف ماجرا آنجاست که کمتر کسی متوجه «علت» و «ریشه» این خشم و عصیان نابهنگام شده است! به زبان ساده تر، احتمالا سبب ساز اصلی اغلب حواشی و نقدهای تند و تیز فعلی این اتفاق، در پارادوکسی عجیب، کاملا مربوط به تنگناهای تمام ناشدنی و شرایط سخت حاکم بر شیوه‌ی زیست انسان ایرانی _خاصه طبقه متوسطش_در عصر فعلی است. فردی که به چنین کلاس اجتماعی تعلق دارد و در آن بستر رشد یافته، با وجود علاقه عمیقش به هنرمندانی از این دست و انتخاب تقریباً همیشگی موسیقی جدی و فاخر، از منظر خود دلایل بسیاری_منطقی یا غیرمنطقی_ برای این اعتراض و فوران خشم ناگهانی دارد:
او فردی است که هیچ کورسوی امیدی برای بهبود شرایط اجتماعی_اقتصادی_سیاسی پیش روی خود نمی بیند و میان سه گانه ی هولناک «عزیمت/انفعال/اعتراض» گرفتار آمده است؛ او ناچار است این موضوع دردناک را درک کرده و بپذیرد که تنها به نظاره ی بازیِ پیچیده ای نشسته است که نه قواعدش را می داند و می تواند تعیین کند، نه کسی او را به این بازی راه می دهد و نه به هیچ عنوان توانایی آن را دارد تا شرایط موجود را به قدر سر سوزنی بهبود یا التیام بخشد و نقشی هر چند کوچک در جامعه ی بیمار و رو به زوالش ایفا کند؛ اما نتیجه چیست؟ خشمی پایا و رنجی مکرر که روانش را چون موریانه خورده است.
اما سوی دیگر ماجرا، اعتراض و ابراز خشم عمیق و فروخورده ای است که ناگهان سر بر می‌آورد و او هر از چندگاهی به تلافی ناکامی هایش، آن را بر سر کسی خالی می کند تا شاید اندکی آرام گیرد؛ چه بداند و چه نداند که مسبب یا مسببان اصلی این اتفاقات کیستند؛ اما مهم آن است که او باید همیشه «دیواری» کوتاه تر از آن «دیگری» گیر آورد و خرابش کند، اما در این میان مراقب است تا «کوتاه ترین» دیوار آنقدر بلند نباشد که اگر خرابش کند اول از همه بر سر خودش خراب شود و دودمانش را بر باد دهد؛ پس بی تردید نقد بیرحمانه، اهانت و فحاشی مجازی به امثال همایون شجریان تقریباً هزینه ای برای کسی در برنخواهد داشت! واین همان خشم غریبِ درک ناشدنی است که با نوعی منطق عافیت طلبانه همراه گشته است و شوربختانه در وجود انسان ایرانی سده هاست نهادینه شده و تنها مختص به اوست؛ پارادوکس اندر پارادکس!

در این میان اما، نقد حقیقی به طبقه «الیت» جامعه ایرانی _نه الزاماً و کاملآ به معنای طبقه نخبه و روشنفکر_ که به معنای صاحبین ثروت، قدرت و جایگاه های اثرگذار اجتماعی (نویسندگان، هنرمندان و جماعت سلبریتی) وارد است که گاه سهوا و گاه کاملاً عامدانه در حمایت و پیوندی نامیمون با یکدیگر هم راه را بر روی همگان بسته اند و هم شمشیر را برای همه از رو! آن همه به این دلیل که پیش از هر چیز نیک میدانند این کشتی شکسته(جامعه) با ادامه و اصرار ابلهانه بر شرایط کنونی، عنقریب به زیر آب خواهد رفت اما اغلب ایشان به جای پرداختن به مشکلات، نقد سازنده، اشاره به پرده و مستمر به معایب و کاستی ها، اثرگذاری اجتماعی و جمعی، ایجاد جریان های مدنی گسترده و اثربخش یا درک عمیق دلایل این اعتراضات، تقریباً همگی آنها چشم خود را بر روی حقایق تلخ و آزارنده کشور بسته و وانمود می‌کنند که چیزی نمی بینند و هیچ اتفاقی نیوفتاده است و در یک کلام "کلاهشان را قرص گرفته اند که خدای ناکرده باد نبرد!"
@renaissancetranslate

‍ 🖋«هیاهوی بسیار برای هیچ»
قسمت دوم

یادداشتی از: رضی الدین طبیب؛ منتشر شده در صفحه اینستاگرام شخصی نویسنده



‍ در پایان باید گفت که اساساً موضوع بحثهایی از این دست و یا حتی‌ نوک پیکان تیز این قبیل انتقادات نه به سوی شخصیت، اعتبار هنری یا توانایی هنرمندان و بزرگانی چون همایون شجریان و علیرضا قربانی، که
اعتراض واقعی به عملکرد بعضاً نادرست ایشان است، آن هم به دو دلیل:

نخست آنکه که هر دوی ایشان توانایی آن را دارند تا در مقیاسی بسیار وسیع در جریانات اجتماعی_سیاسی تاثیرگذار باشند(چون این رسالت هر هنرمندی است!) و دوم آنکه باید میان خود به مثابه یک «هنرمند_روشنفکر» مردمی و یک «سلبریتی» ناآگاه، بی دغدغه و عافیت طلب مرزی پررنگ ایجاد کنند؛   و این همان نکته ظریف و تأمل برانگیزی است که برای درک آن باید به سخن دقیق استاد «بهرام بیضایی» که سالها قبل خطاب به اهالی هنر و اندیشه ایراد شد رجوع کرد:
@renaissancetranslate

"اگر ما می‌خواهیم برای خودمان و این «مردم» کاری کرده باشیم، راهی نداریم جز این که ببینم آن‌ها در خلوت و دنجِ خود به چه می اندیشیند. من ایمان دارم که ما مردم خود را نمی شناسیم و این مشکل بزرگ روشنفکری ِ ماست."
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه‌ ایتالیایی زیبا و شنیدنی با نام «همه چیز درباره تو....»

خواننده: نِک(فیلیپو نِویانی)

آلبوم: چیزهایی برای دفاع کردن(۲۰۰۲)

سبک: راک، پاپ
@renaissancetranslate

"ماندگاری نه در حصار می ماند نه در قفس؛ تاریخ را دوباره باید خواند."

طرح و متن: محمدرضا میرشاه ولد


هفتم آبان زادروز کوروش کبیر گرامی باد.
🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀

@renaissancetranslate

"مرگ ما شادی و ملاقاتست
گر تو را ماتمست رو زین جا"


حضرت مولانا🌹


پانوشت: این آقای ایرلندی داخل تابوت، قبل از مرگ صداشو ضبط کرده که مثلا تو تابوته و کلی شوخی .موقع دفنش بنا به وصیت صدا و شوخیهاشو پخش کردن و ملت از خنده دارن میترکن/ حال خوبشو خریدارم...


@sahaniranmehr
@renaissancetranslate

#تصویر_منتخب


«عکس یادگاری المپ نشینان قرن بیستم»


در این تصویر در ردیف ایستاده از چپ به راست ژاک لٙکان، سیسیل اِلوار(نقاش و همسر سالوادور دالی)، پی یر روردی (شاعر مشهور مکتب سوررئالیسم)، لوییس لیرز (مشهورترین گالری دار پاریس در آن سال‌ها)، پابلو پیکاسو، والنتینو هوگو (نقاش و هنرمند) و سیمون دوبوار ایستاده‌اند. در ردیف پایین هم بزرگان ادبی دیگری کنار هم نشسته‌اند: ژان پل سارتر، آلبر کامو، میشل لیری (نویسنده سوررئالیست و قوم نگار)، ژان آبیر (قوم نگار). این عکس تکرار ناشدنی همنشینی جماعتی بود که هر یک نقش عمده ای در تغییر جهان داشتند. این عکس درست بعد از اتمام نمایشنامه سوررئالیستی پیکاسو در پاریس گرفته شده است. این جمع دوستان نزدیک پیکاسو بودند؛ دوستانی که نظرشان برای وی مهم بود و جزو نخستین نفرات بودند که آثارش را می دیدند و نظر می دادند.


عکاس: گیولا هالاژ؛ پاریس، ژوئن ۱۹۴۴
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب



ترانه ی خیال انگیز و زیبایی با نام «چهل و دو»

خواننده: کریس مارتین؛ کاری از گروه موسیقی «کُلدپلی»

آلبوم: زنده باد زندگی یا مرگ و همه دوستانش(۲۰۰۸)

سبک: پروگرسیو راک، پاپ، الکترونیک
@renaissancetranslate

‍ 🖋معمولا حکومتهای توتالیتر از جنبش های توتالیتر که اغلب انقلابی هستند سرچشمه می گیرند؛ یا به عبارت دیگر، هر انقلابی وقتی به پیروزی می رسد و کسب قدرت می کند بیدرنگ به حکومتی تمامیت خواه تغییر شکل می دهد؛ چون پیش از «عمل» یک چیز است، پس از عمل «چیزی» دیگر.
@renaissancetranslate
پیش از عمل، همه ی «پیامها» دلنشین و والاست. جنبش و بر تارک آن، فرمانده یا رهبر مدام جلوه های پلید واقعیت موجود را نشان می دهد و برای رسیدن به مأوایی برتر و بهتر، برخوردار از عدالت و آزادی، برابری و حقوق انسانی در بی نقص ترین وجه آن، قاطعانه برافکندن نظام موجود را از بیخ و بن خواستار است. پیشوا(آدولف هیتلر) به یاری یک ایدئولوژی خاص، توده مردم آلمان را متوجه کیفیت نژادی و یا رسالت تاریخی و یا ... کرد و آنها را به یک قیام ملی دعوت نمود.
پیام پیشوا از آنجا که منعکس کنندۀ تباهی و ذلت شرایط موجود بود، برای مردم ناراضی و تشنه تغییر، چون حقیقتی درخشان جلوه می کرد و بدان سبب که سخنش اساس ملی و قومی هم داشت، توانست هویت(ملی، مذهبی، تاریخی و...) از دست رفته یا پایمال شده را مجدداً به توده ها باز گرداند و غرور جمعی ایشان را ارضا کند. به هرحال پیام هر پیشوای انقلابی برای توده جاذبه ای خاص دارد و می تواند جز دشمن، همگان را مسحور خویش نماید. این جاذبه انقلابی، امری است اساسی و نه تنها توده، که «نخبگان و روشنفکران» را نیز به دام می اندازد. روشنفکران از همه جا بریده که به پاس فردگرایی لطیفشان همواره از هرگونه وابستگی به هر سازمان و تشکیلات سیاسی و اجتماعی و دولتی پرهیز می کردند، این بار به آسانی به حرکت توده ها جذب می شوند و به تب انقلابی دچار می گردند و خود را در غرقاب امواج توده ها رها می کنند. به قول هانا آرنت اساساً و بی شک این اقدام، خصلت «مازوخیستی» روشنفکران و بخصوص روحیه بیمارگونه و نیهیلیستی آنها را نشان می دهد.

البته این وابستگی کوتاه مدت است و با رشد و تغییر شکل جنبش انقلابی به رژیم توتالیتر، کاهش می یابد و یا به کلی از بین می رود. بنابراین آن احساس پشیمانی و دلزدگی که اغلب در حین تغییر شکل جنبش و پس از  استقرار نظام توتالیتر به جان مردمان می افتد و خود را خطاکار و غافل و گناهکار می شمارند : "نباید از اول حرفهایش باور می کردم" // " تقصیر ماست که آن را قبول کردیم" و.... دست آویزهایی از این نوع را می توان به حساب «ریاکاری» و«فریبکاری» رژیم توتالیتر گذاشت و نه «خوش باوری» یا «بلاهت» مردم.


چون حقیقت آن است که در کشاکش هر جنبش انقلابی و به سبب حالت طغیان و افزایش حس «کینه» نسبت به وضع موجود، هرگونه نویدِ تغییر و دگرگونی جهت فرا گذاشتن و تحول یافتن اوضاع، طعم رویایی شیرینی پیدا می کند؛ اما از سویی دیگر قوای «انتقادی» عقلانی یکسره تعطیل می گردد، نیروهای فکری و عملی تنها بر روی گسترش نفرت و کینه از دشمن متمرکز می شوند و همه این مسائل، افراد متعلق به هر قشر و طبقه جامعه را بر آن می دارد تا به راحتی ایده آل های انقلابی را باور کنند. اما به مجرد آنکه خصم منهدم گردید و حکومت انقلابی به قدرت رسید ، ایده آل ها آرام آرام رنگ می بازند، حقایق تجزیه شده، پاره پاره گشته و در عمل به دروغ هایی بزرگ مبدل می گردند.
روندی که «حقایق» بزرگ طی می کنند تا به «دروغهای» بزرگ مبدل شوند همان مسیری است که یک جنبش انقلابی را به حکومت توتالیتر می رساند. همه اش بستگی به این دارد که جای سعادت و نیکبختی زمینی را تا چه حد فلاکت و ذلت را پُر کرده باشد، و جای «آزادی» و برابری را «اسارت» و تبعیض، و جای «عدالت» را ترور٬ وحشت و «انهدام همه ی حقوق انسانی» گرفته باشد.




برگرفته از کتاب «روشنفکران رذل و مفتش اعظم»
به قلم استاد «داریوش مهرجویی»
نشر بیدگل
@renaissancetranslate

‍ 🍀انگار هنر عاشقی بیشتر آداب دانی و نکته سنجی در مقام پیوستن است، که باید دل محبوب را به دست آورد. هنر عاشقی شکل تعالی یافته هنر شکار است، اما شکار دل. عاشق بر گرد محبوبش می چرخد، می رقصد، پر می گشاید، نغمه سرمی دهد تا جلوه زیبایی هایش نظر محبوب را جلب کند، و او را به پاسخ متقابل و متقارن برانگیزد. ظاهراً شیوه دلربایی انسانها و سایر حیوانات تفاوت ساختاری بنیادینی ندارد. تفاوت اما در اخلاق عاشقی است. 
در قلمرو ما انسانها شکار دل محبوب به هر شیوه ای روا نیست، شیوه انسانی، عشق ورزی در قلمرو اخلاق است- یا باید باشد. اما به نظرم مهمترین ویژگی عشق ورزی انسانی، یعنی عشق ورزی در قلمرو اخلاق، رعایت آداب پیوستن نیست، آداب دانی در مقام گسستن است. ما در مقام شکار دل محبوب سراپا هوشیار و مراقب ایم و هزار و یک دقیقه ظریف را رعایت می کنیم، اما در مقام گسستن غالباً زمخت، بی ملاحظه و بی ادب می شویم- انگار نه انگار که مسؤولیت عاشقی به مقام وصل منحصر نیست، در هنگام فصل هم هست. همه ما کمابیش می دانیم که تجربه عاشقی در غالب موارد باران بهاری است- تند می بارد و زود سرمی آید. اما زخمهای عشق همیشه با ما می ماند. غالب زخمهایی که عشق بر روح ما حکّ می کند نه از اصل جدایی که از نحوه جدایی است. در رابطه عاشقانه افراد باروهای قلعه وجودشان را به روی هم می گشایند تا به عمق وجود هم درآیند. اما این گشودگی دل انگیز عمیقاً آسیب پذیرشان هم می کنند- قلعه ای که باروهایش گشوده است در برابر تیرهای آتشین حریف بی دفاع تر هم می ماند. این آسیب پذیری مفرط عشق را خطرخیز می کند، و در لحظه جدایی زخمهای عمیق تری بر عمق جان فرد برجامی گذارد.
به نظرم مهمترین ادب جدایی در رابطه عاشقانه این است که هیچ یک از طرفین، رابطه را بی خبر و یکسویه قطع نکند. جدایی باید گام به گام و با آگاهی و توافق طرفین رخ دهد. طرفین باید به هم فرصت و امکان تحلیل، ارزیابی، و تلاش برای ترمیم رابطه را بدهند، و اگر این همه به جایی نرسید، بکوشند رفته رفته آمادگی های روانی لازم را برای جدایی در طرف مقابل فراهم آورند. و از آنجا که عاشقی نوعی اعتیاد است، در پاره ای موارد آن کس که در رابطه “ترک می شود” باید به کمک روانشناس و حلقه دوستان مراحل ترک اعتیاد از محبوبش را از سربگذراند تا زخم جدایی به شریانهای حیاتی روح اش نرسد. عاشق خوب آن نیست که می داند چطور دل محبوبش را شکار کند، عاشق خوب آن است که بداند چطور دل محبوبش را نشکند- حتّی در وقت جدایی. عشق انسانی بیش از آنکه هنر دلبری باشد، هنر دلداری است.


«ادب جدایی در رابطه عاشقانه»
به قلم: آرش نراقی

+نقاشی: فاوست و مارگریت در باغ؛ اثر جیمز تیسوت(۱۸۶۰)
@renaissancetranslate

در صورت تحقق ایده روبوت های جنگاور با چگونه سربازانی روبرو خواهیم بود؟!

مخلوقی بسیار باهوش،شگفت انگیز و هولناک

منبع: کانال تلگرام سهند ایرانمهر
@sahandiranmehr
@renaissancetranslate

دکتر مظاهر مصفا استاد دانشگاه، شاعر و مصحح برجسته‌ی معاصر ایرانی بود. او سال‌های متمادی به‌ عنوان استادتمام رشته‌ی زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه تهران به‌ خدمت مشغول بود. وی در سال ۱۳۸۴ به دستور ریاست دانشگاه کنار گذاشته شد و پس از آن مدتی استاد تمام وقت دوره‌های دکترای دانشگاه آزاد بود.

مظاهر مصفا یکی از قصیده‌سرایان شاخص ایرانی بعد از ملک‌الشعرا بهار است. وی در کشورهای افغانستان و هند و دیگر کشورهای فارسی‌زبان نیز دارای شهرت است. قصیده‌ی «هیچِ» او یکی از شعرهای اوست که دکتر غلامحسین یوسفی در کتاب چشمه‌ی روشن به بررسی آن پرداخته است. تاکنون چند مجموعه شعر از او به ‌چاپ رسیده که از آن جمله است: ده فریاد، سی سخن، پاسداران سخن، توفان خشم، سپیدنامه، سی‌پاره و… همچنین تصحیحات وی بر دیوان، سنایی، سعدی، نظیری نیشابوری و... منتشر شده ‌است.

گفتنی است دکتر مظاهر مصفا پدر آقای علی مصفا (بازیگر سینما و تلویزیون و همسر لیلا حاتمی) است.
ایشان روز گذشته هشتم آبان در ۸۷ سالگی از دنیا رفت.

روحشان شاد و قرین رحمت الهی🥀
@renaissancetranslate

یک بار زنی را دیدم که لباس خیلی کوتاهی پوشیده بود، نگاه آتشینی در چشمهایش بود و در دمای پنج درجه زیر صفر، در خیابانهای لیوبلیانا قدم میزد.
فکر کردم باید مست باشد، و رفتم تا کمکش کنم.اما حاضر نشد بالا پوشم را بپذیرد.
شاید در دنیای او تابستان بود و بدنش از اشتیاق کسی که منتظرش بود، گرم میشد.
حتی اگر هم آن شخص فقط در هذیان های او بود، آن زن این حق را داشت که مطابق میلش زندگی کند و بمیرد،
موافق نیستی؟



«ورونیکا تصمیم میگیرد بمیرد»
پائولو کوئلیو
@renaissancetranslate

انزوا عیبی دارد که مانند معایب دیگر آن،به آسانی قابل درک نیست و آن این است: همان طور که اگر آدمی به طور مستمر در خانه بماند، جسمش در برابر تأثیرات بیرون چنان حساس می شود که هر نسیم خنک او را بیمار می کند،خُلق آدمی هم در اثر انزوا و تنهایی ِممتد چنان حساس می شود که بی اهمیت ترین حوادث، حرف ها یا حتی حالت چهره دیگران او را نگران، رنجیده خاطر یا مجروح می کند، در حالی که کسانی که مدام در آشوب و اغتشاش زندگی می کنند، هیچ متوجه اینها نمی شوند.




«در باب حکمت زندگی»
آرتور شوپنهاور
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه فوق‌العاده زیبایی به زبان ترکی با نام «چهار فصل»

خواننده: سرناد باغجان

آهنگساز: فاضل سای

آلبوم: نخستین ترانه ها(۲۰۱۳)

سبک: کلاسیک، فولک
@renaissancetranslate