Tutto di te
Nek
موسیقی واپسین شب
ترانه ایتالیایی زیبا و شنیدنی با نام «همه چیز درباره تو....»
خواننده: نِک(فیلیپو نِویانی)
آلبوم: چیزهایی برای دفاع کردن(۲۰۰۲)
سبک: راک، پاپ
@renaissancetranslate
ترانه ایتالیایی زیبا و شنیدنی با نام «همه چیز درباره تو....»
خواننده: نِک(فیلیپو نِویانی)
آلبوم: چیزهایی برای دفاع کردن(۲۰۰۲)
سبک: راک، پاپ
@renaissancetranslate
"ماندگاری نه در حصار می ماند نه در قفس؛ تاریخ را دوباره باید خواند."
طرح و متن: محمدرضا میرشاه ولد
هفتم آبان زادروز کوروش کبیر گرامی باد.
🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀
@renaissancetranslate
طرح و متن: محمدرضا میرشاه ولد
هفتم آبان زادروز کوروش کبیر گرامی باد.
🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀🌹🍀
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
"مرگ ما شادی و ملاقاتست
گر تو را ماتمست رو زین جا"
حضرت مولانا🌹
پانوشت: این آقای ایرلندی داخل تابوت، قبل از مرگ صداشو ضبط کرده که مثلا تو تابوته و کلی شوخی .موقع دفنش بنا به وصیت صدا و شوخیهاشو پخش کردن و ملت از خنده دارن میترکن/ حال خوبشو خریدارم...
@sahaniranmehr
@renaissancetranslate
گر تو را ماتمست رو زین جا"
حضرت مولانا🌹
پانوشت: این آقای ایرلندی داخل تابوت، قبل از مرگ صداشو ضبط کرده که مثلا تو تابوته و کلی شوخی .موقع دفنش بنا به وصیت صدا و شوخیهاشو پخش کردن و ملت از خنده دارن میترکن/ حال خوبشو خریدارم...
@sahaniranmehr
@renaissancetranslate
#تصویر_منتخب
«عکس یادگاری المپ نشینان قرن بیستم»
در این تصویر در ردیف ایستاده از چپ به راست ژاک لٙکان، سیسیل اِلوار(نقاش و همسر سالوادور دالی)، پی یر روردی (شاعر مشهور مکتب سوررئالیسم)، لوییس لیرز (مشهورترین گالری دار پاریس در آن سال‌ها)، پابلو پیکاسو، والنتینو هوگو (نقاش و هنرمند) و سیمون دوبوار ایستاده‌اند. در ردیف پایین هم بزرگان ادبی دیگری کنار هم نشسته‌اند: ژان پل سارتر، آلبر کامو، میشل لیری (نویسنده سوررئالیست و قوم نگار)، ژان آبیر (قوم نگار). این عکس تکرار ناشدنی همنشینی جماعتی بود که هر یک نقش عمده ای در تغییر جهان داشتند. این عکس درست بعد از اتمام نمایشنامه سوررئالیستی پیکاسو در پاریس گرفته شده است. این جمع دوستان نزدیک پیکاسو بودند؛ دوستانی که نظرشان برای وی مهم بود و جزو نخستین نفرات بودند که آثارش را می دیدند و نظر می دادند.
عکاس: گیولا هالاژ؛ پاریس، ژوئن ۱۹۴۴
@renaissancetranslate
«عکس یادگاری المپ نشینان قرن بیستم»
در این تصویر در ردیف ایستاده از چپ به راست ژاک لٙکان، سیسیل اِلوار(نقاش و همسر سالوادور دالی)، پی یر روردی (شاعر مشهور مکتب سوررئالیسم)، لوییس لیرز (مشهورترین گالری دار پاریس در آن سال‌ها)، پابلو پیکاسو، والنتینو هوگو (نقاش و هنرمند) و سیمون دوبوار ایستاده‌اند. در ردیف پایین هم بزرگان ادبی دیگری کنار هم نشسته‌اند: ژان پل سارتر، آلبر کامو، میشل لیری (نویسنده سوررئالیست و قوم نگار)، ژان آبیر (قوم نگار). این عکس تکرار ناشدنی همنشینی جماعتی بود که هر یک نقش عمده ای در تغییر جهان داشتند. این عکس درست بعد از اتمام نمایشنامه سوررئالیستی پیکاسو در پاریس گرفته شده است. این جمع دوستان نزدیک پیکاسو بودند؛ دوستانی که نظرشان برای وی مهم بود و جزو نخستین نفرات بودند که آثارش را می دیدند و نظر می دادند.
عکاس: گیولا هالاژ؛ پاریس، ژوئن ۱۹۴۴
@renaissancetranslate
42.mp3
12 MB
موسیقی واپسین شب
ترانه ی خیال انگیز و زیبایی با نام «چهل و دو»
خواننده: کریس مارتین؛ کاری از گروه موسیقی «کُلدپلی»
آلبوم: زنده باد زندگی یا مرگ و همه دوستانش(۲۰۰۸)
سبک: پروگرسیو راک، پاپ، الکترونیک
@renaissancetranslate
ترانه ی خیال انگیز و زیبایی با نام «چهل و دو»
خواننده: کریس مارتین؛ کاری از گروه موسیقی «کُلدپلی»
آلبوم: زنده باد زندگی یا مرگ و همه دوستانش(۲۰۰۸)
سبک: پروگرسیو راک، پاپ، الکترونیک
@renaissancetranslate
😢1
Forwarded from اتچ بات
🖋معمولا حکومتهای توتالیتر از جنبش های توتالیتر که اغلب انقلابی هستند سرچشمه می گیرند؛ یا به عبارت دیگر، هر انقلابی وقتی به پیروزی می رسد و کسب قدرت می کند بیدرنگ به حکومتی تمامیت خواه تغییر شکل می دهد؛ چون پیش از «عمل» یک چیز است، پس از عمل «چیزی» دیگر.
@renaissancetranslate
پیش از عمل، همه ی «پیامها» دلنشین و والاست. جنبش و بر تارک آن، فرمانده یا رهبر مدام جلوه های پلید واقعیت موجود را نشان می دهد و برای رسیدن به مأوایی برتر و بهتر، برخوردار از عدالت و آزادی، برابری و حقوق انسانی در بی نقص ترین وجه آن، قاطعانه برافکندن نظام موجود را از بیخ و بن خواستار است. پیشوا(آدولف هیتلر) به یاری یک ایدئولوژی خاص، توده مردم آلمان را متوجه کیفیت نژادی و یا رسالت تاریخی و یا ... کرد و آنها را به یک قیام ملی دعوت نمود.
پیام پیشوا از آنجا که منعکس کنندۀ تباهی و ذلت شرایط موجود بود، برای مردم ناراضی و تشنه تغییر، چون حقیقتی درخشان جلوه می کرد و بدان سبب که سخنش اساس ملی و قومی هم داشت، توانست هویت(ملی، مذهبی، تاریخی و...) از دست رفته یا پایمال شده را مجدداً به توده ها باز گرداند و غرور جمعی ایشان را ارضا کند. به هرحال پیام هر پیشوای انقلابی برای توده جاذبه ای خاص دارد و می تواند جز دشمن، همگان را مسحور خویش نماید. این جاذبه انقلابی، امری است اساسی و نه تنها توده، که «نخبگان و روشنفکران» را نیز به دام می اندازد. روشنفکران از همه جا بریده که به پاس فردگرایی لطیفشان همواره از هرگونه وابستگی به هر سازمان و تشکیلات سیاسی و اجتماعی و دولتی پرهیز می کردند، این بار به آسانی به حرکت توده ها جذب می شوند و به تب انقلابی دچار می گردند و خود را در غرقاب امواج توده ها رها می کنند. به قول هانا آرنت اساساً و بی شک این اقدام، خصلت «مازوخیستی» روشنفکران و بخصوص روحیه بیمارگونه و نیهیلیستی آنها را نشان می دهد.
البته این وابستگی کوتاه مدت است و با رشد و تغییر شکل جنبش انقلابی به رژیم توتالیتر، کاهش می یابد و یا به کلی از بین می رود. بنابراین آن احساس پشیمانی و دلزدگی که اغلب در حین تغییر شکل جنبش و پس از استقرار نظام توتالیتر به جان مردمان می افتد و خود را خطاکار و غافل و گناهکار می شمارند : "نباید از اول حرفهایش باور می کردم" // " تقصیر ماست که آن را قبول کردیم" و.... دست آویزهایی از این نوع را می توان به حساب «ریاکاری» و«فریبکاری» رژیم توتالیتر گذاشت و نه «خوش باوری» یا «بلاهت» مردم.
چون حقیقت آن است که در کشاکش هر جنبش انقلابی و به سبب حالت طغیان و افزایش حس «کینه» نسبت به وضع موجود، هرگونه نویدِ تغییر و دگرگونی جهت فرا گذاشتن و تحول یافتن اوضاع، طعم رویایی شیرینی پیدا می کند؛ اما از سویی دیگر قوای «انتقادی» عقلانی یکسره تعطیل می گردد، نیروهای فکری و عملی تنها بر روی گسترش نفرت و کینه از دشمن متمرکز می شوند و همه این مسائل، افراد متعلق به هر قشر و طبقه جامعه را بر آن می دارد تا به راحتی ایده آل های انقلابی را باور کنند. اما به مجرد آنکه خصم منهدم گردید و حکومت انقلابی به قدرت رسید ، ایده آل ها آرام آرام رنگ می بازند، حقایق تجزیه شده، پاره پاره گشته و در عمل به دروغ هایی بزرگ مبدل می گردند.
روندی که «حقایق» بزرگ طی می کنند تا به «دروغهای» بزرگ مبدل شوند همان مسیری است که یک جنبش انقلابی را به حکومت توتالیتر می رساند. همه اش بستگی به این دارد که جای سعادت و نیکبختی زمینی را تا چه حد فلاکت و ذلت را پُر کرده باشد، و جای «آزادی» و برابری را «اسارت» و تبعیض، و جای «عدالت» را ترور٬ وحشت و «انهدام همه ی حقوق انسانی» گرفته باشد.
برگرفته از کتاب «روشنفکران رذل و مفتش اعظم»
به قلم استاد «داریوش مهرجویی»
نشر بیدگل
@renaissancetranslate
@renaissancetranslate
پیش از عمل، همه ی «پیامها» دلنشین و والاست. جنبش و بر تارک آن، فرمانده یا رهبر مدام جلوه های پلید واقعیت موجود را نشان می دهد و برای رسیدن به مأوایی برتر و بهتر، برخوردار از عدالت و آزادی، برابری و حقوق انسانی در بی نقص ترین وجه آن، قاطعانه برافکندن نظام موجود را از بیخ و بن خواستار است. پیشوا(آدولف هیتلر) به یاری یک ایدئولوژی خاص، توده مردم آلمان را متوجه کیفیت نژادی و یا رسالت تاریخی و یا ... کرد و آنها را به یک قیام ملی دعوت نمود.
پیام پیشوا از آنجا که منعکس کنندۀ تباهی و ذلت شرایط موجود بود، برای مردم ناراضی و تشنه تغییر، چون حقیقتی درخشان جلوه می کرد و بدان سبب که سخنش اساس ملی و قومی هم داشت، توانست هویت(ملی، مذهبی، تاریخی و...) از دست رفته یا پایمال شده را مجدداً به توده ها باز گرداند و غرور جمعی ایشان را ارضا کند. به هرحال پیام هر پیشوای انقلابی برای توده جاذبه ای خاص دارد و می تواند جز دشمن، همگان را مسحور خویش نماید. این جاذبه انقلابی، امری است اساسی و نه تنها توده، که «نخبگان و روشنفکران» را نیز به دام می اندازد. روشنفکران از همه جا بریده که به پاس فردگرایی لطیفشان همواره از هرگونه وابستگی به هر سازمان و تشکیلات سیاسی و اجتماعی و دولتی پرهیز می کردند، این بار به آسانی به حرکت توده ها جذب می شوند و به تب انقلابی دچار می گردند و خود را در غرقاب امواج توده ها رها می کنند. به قول هانا آرنت اساساً و بی شک این اقدام، خصلت «مازوخیستی» روشنفکران و بخصوص روحیه بیمارگونه و نیهیلیستی آنها را نشان می دهد.
البته این وابستگی کوتاه مدت است و با رشد و تغییر شکل جنبش انقلابی به رژیم توتالیتر، کاهش می یابد و یا به کلی از بین می رود. بنابراین آن احساس پشیمانی و دلزدگی که اغلب در حین تغییر شکل جنبش و پس از استقرار نظام توتالیتر به جان مردمان می افتد و خود را خطاکار و غافل و گناهکار می شمارند : "نباید از اول حرفهایش باور می کردم" // " تقصیر ماست که آن را قبول کردیم" و.... دست آویزهایی از این نوع را می توان به حساب «ریاکاری» و«فریبکاری» رژیم توتالیتر گذاشت و نه «خوش باوری» یا «بلاهت» مردم.
چون حقیقت آن است که در کشاکش هر جنبش انقلابی و به سبب حالت طغیان و افزایش حس «کینه» نسبت به وضع موجود، هرگونه نویدِ تغییر و دگرگونی جهت فرا گذاشتن و تحول یافتن اوضاع، طعم رویایی شیرینی پیدا می کند؛ اما از سویی دیگر قوای «انتقادی» عقلانی یکسره تعطیل می گردد، نیروهای فکری و عملی تنها بر روی گسترش نفرت و کینه از دشمن متمرکز می شوند و همه این مسائل، افراد متعلق به هر قشر و طبقه جامعه را بر آن می دارد تا به راحتی ایده آل های انقلابی را باور کنند. اما به مجرد آنکه خصم منهدم گردید و حکومت انقلابی به قدرت رسید ، ایده آل ها آرام آرام رنگ می بازند، حقایق تجزیه شده، پاره پاره گشته و در عمل به دروغ هایی بزرگ مبدل می گردند.
روندی که «حقایق» بزرگ طی می کنند تا به «دروغهای» بزرگ مبدل شوند همان مسیری است که یک جنبش انقلابی را به حکومت توتالیتر می رساند. همه اش بستگی به این دارد که جای سعادت و نیکبختی زمینی را تا چه حد فلاکت و ذلت را پُر کرده باشد، و جای «آزادی» و برابری را «اسارت» و تبعیض، و جای «عدالت» را ترور٬ وحشت و «انهدام همه ی حقوق انسانی» گرفته باشد.
برگرفته از کتاب «روشنفکران رذل و مفتش اعظم»
به قلم استاد «داریوش مهرجویی»
نشر بیدگل
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
🍀انگار هنر عاشقی بیشتر آداب دانی و نکته سنجی در مقام پیوستن است، که باید دل محبوب را به دست آورد. هنر عاشقی شکل تعالی یافته هنر شکار است، اما شکار دل. عاشق بر گرد محبوبش می چرخد، می رقصد، پر می گشاید، نغمه سرمی دهد تا جلوه زیبایی هایش نظر محبوب را جلب کند، و او را به پاسخ متقابل و متقارن برانگیزد. ظاهراً شیوه دلربایی انسانها و سایر حیوانات تفاوت ساختاری بنیادینی ندارد. تفاوت اما در اخلاق عاشقی است.
در قلمرو ما انسانها شکار دل محبوب به هر شیوه ای روا نیست، شیوه انسانی، عشق ورزی در قلمرو اخلاق است- یا باید باشد. اما به نظرم مهمترین ویژگی عشق ورزی انسانی، یعنی عشق ورزی در قلمرو اخلاق، رعایت آداب پیوستن نیست، آداب دانی در مقام گسستن است. ما در مقام شکار دل محبوب سراپا هوشیار و مراقب ایم و هزار و یک دقیقه ظریف را رعایت می کنیم، اما در مقام گسستن غالباً زمخت، بی ملاحظه و بی ادب می شویم- انگار نه انگار که مسؤولیت عاشقی به مقام وصل منحصر نیست، در هنگام فصل هم هست. همه ما کمابیش می دانیم که تجربه عاشقی در غالب موارد باران بهاری است- تند می بارد و زود سرمی آید. اما زخمهای عشق همیشه با ما می ماند. غالب زخمهایی که عشق بر روح ما حکّ می کند نه از اصل جدایی که از نحوه جدایی است. در رابطه عاشقانه افراد باروهای قلعه وجودشان را به روی هم می گشایند تا به عمق وجود هم درآیند. اما این گشودگی دل انگیز عمیقاً آسیب پذیرشان هم می کنند- قلعه ای که باروهایش گشوده است در برابر تیرهای آتشین حریف بی دفاع تر هم می ماند. این آسیب پذیری مفرط عشق را خطرخیز می کند، و در لحظه جدایی زخمهای عمیق تری بر عمق جان فرد برجامی گذارد.
به نظرم مهمترین ادب جدایی در رابطه عاشقانه این است که هیچ یک از طرفین، رابطه را بی خبر و یکسویه قطع نکند. جدایی باید گام به گام و با آگاهی و توافق طرفین رخ دهد. طرفین باید به هم فرصت و امکان تحلیل، ارزیابی، و تلاش برای ترمیم رابطه را بدهند، و اگر این همه به جایی نرسید، بکوشند رفته رفته آمادگی های روانی لازم را برای جدایی در طرف مقابل فراهم آورند. و از آنجا که عاشقی نوعی اعتیاد است، در پاره ای موارد آن کس که در رابطه “ترک می شود” باید به کمک روانشناس و حلقه دوستان مراحل ترک اعتیاد از محبوبش را از سربگذراند تا زخم جدایی به شریانهای حیاتی روح اش نرسد. عاشق خوب آن نیست که می داند چطور دل محبوبش را شکار کند، عاشق خوب آن است که بداند چطور دل محبوبش را نشکند- حتّی در وقت جدایی. عشق انسانی بیش از آنکه هنر دلبری باشد، هنر دلداری است.
«ادب جدایی در رابطه عاشقانه»
به قلم: آرش نراقی
+نقاشی: فاوست و مارگریت در باغ؛ اثر جیمز تیسوت(۱۸۶۰)
@renaissancetranslate
در قلمرو ما انسانها شکار دل محبوب به هر شیوه ای روا نیست، شیوه انسانی، عشق ورزی در قلمرو اخلاق است- یا باید باشد. اما به نظرم مهمترین ویژگی عشق ورزی انسانی، یعنی عشق ورزی در قلمرو اخلاق، رعایت آداب پیوستن نیست، آداب دانی در مقام گسستن است. ما در مقام شکار دل محبوب سراپا هوشیار و مراقب ایم و هزار و یک دقیقه ظریف را رعایت می کنیم، اما در مقام گسستن غالباً زمخت، بی ملاحظه و بی ادب می شویم- انگار نه انگار که مسؤولیت عاشقی به مقام وصل منحصر نیست، در هنگام فصل هم هست. همه ما کمابیش می دانیم که تجربه عاشقی در غالب موارد باران بهاری است- تند می بارد و زود سرمی آید. اما زخمهای عشق همیشه با ما می ماند. غالب زخمهایی که عشق بر روح ما حکّ می کند نه از اصل جدایی که از نحوه جدایی است. در رابطه عاشقانه افراد باروهای قلعه وجودشان را به روی هم می گشایند تا به عمق وجود هم درآیند. اما این گشودگی دل انگیز عمیقاً آسیب پذیرشان هم می کنند- قلعه ای که باروهایش گشوده است در برابر تیرهای آتشین حریف بی دفاع تر هم می ماند. این آسیب پذیری مفرط عشق را خطرخیز می کند، و در لحظه جدایی زخمهای عمیق تری بر عمق جان فرد برجامی گذارد.
به نظرم مهمترین ادب جدایی در رابطه عاشقانه این است که هیچ یک از طرفین، رابطه را بی خبر و یکسویه قطع نکند. جدایی باید گام به گام و با آگاهی و توافق طرفین رخ دهد. طرفین باید به هم فرصت و امکان تحلیل، ارزیابی، و تلاش برای ترمیم رابطه را بدهند، و اگر این همه به جایی نرسید، بکوشند رفته رفته آمادگی های روانی لازم را برای جدایی در طرف مقابل فراهم آورند. و از آنجا که عاشقی نوعی اعتیاد است، در پاره ای موارد آن کس که در رابطه “ترک می شود” باید به کمک روانشناس و حلقه دوستان مراحل ترک اعتیاد از محبوبش را از سربگذراند تا زخم جدایی به شریانهای حیاتی روح اش نرسد. عاشق خوب آن نیست که می داند چطور دل محبوبش را شکار کند، عاشق خوب آن است که بداند چطور دل محبوبش را نشکند- حتّی در وقت جدایی. عشق انسانی بیش از آنکه هنر دلبری باشد، هنر دلداری است.
«ادب جدایی در رابطه عاشقانه»
به قلم: آرش نراقی
+نقاشی: فاوست و مارگریت در باغ؛ اثر جیمز تیسوت(۱۸۶۰)
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
در صورت تحقق ایده روبوت های جنگاور با چگونه سربازانی روبرو خواهیم بود؟!
مخلوقی بسیار باهوش،شگفت انگیز و هولناک
منبع: کانال تلگرام سهند ایرانمهر
@sahandiranmehr
@renaissancetranslate
مخلوقی بسیار باهوش،شگفت انگیز و هولناک
منبع: کانال تلگرام سهند ایرانمهر
@sahandiranmehr
@renaissancetranslate
دکتر مظاهر مصفا استاد دانشگاه، شاعر و مصحح برجسته‌ی معاصر ایرانی بود. او سال‌های متمادی به عنوان استادتمام رشته‌ی زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه تهران به خدمت مشغول بود. وی در سال ۱۳۸۴ به دستور ریاست دانشگاه کنار گذاشته شد و پس از آن مدتی استاد تمام وقت دوره‌های دکترای دانشگاه آزاد بود.
مظاهر مصفا یکی از قصیده‌سرایان شاخص ایرانی بعد از ملک‌الشعرا بهار است. وی در کشورهای افغانستان و هند و دیگر کشورهای فارسی‌زبان نیز دارای شهرت است. قصیده‌ی «هیچِ» او یکی از شعرهای اوست که دکتر غلامحسین یوسفی در کتاب چشمه‌ی روشن به بررسی آن پرداخته است. تاکنون چند مجموعه شعر از او به چاپ رسیده که از آن جمله است: ده فریاد، سی سخن، پاسداران سخن، توفان خشم، سپیدنامه، سی‌پاره و… همچنین تصحیحات وی بر دیوان، سنایی، سعدی، نظیری نیشابوری و... منتشر شده است.
گفتنی است دکتر مظاهر مصفا پدر آقای علی مصفا (بازیگر سینما و تلویزیون و همسر لیلا حاتمی) است.
ایشان روز گذشته هشتم آبان در ۸۷ سالگی از دنیا رفت.
روحشان شاد و قرین رحمت الهی🥀
@renaissancetranslate
مظاهر مصفا یکی از قصیده‌سرایان شاخص ایرانی بعد از ملک‌الشعرا بهار است. وی در کشورهای افغانستان و هند و دیگر کشورهای فارسی‌زبان نیز دارای شهرت است. قصیده‌ی «هیچِ» او یکی از شعرهای اوست که دکتر غلامحسین یوسفی در کتاب چشمه‌ی روشن به بررسی آن پرداخته است. تاکنون چند مجموعه شعر از او به چاپ رسیده که از آن جمله است: ده فریاد، سی سخن، پاسداران سخن، توفان خشم، سپیدنامه، سی‌پاره و… همچنین تصحیحات وی بر دیوان، سنایی، سعدی، نظیری نیشابوری و... منتشر شده است.
گفتنی است دکتر مظاهر مصفا پدر آقای علی مصفا (بازیگر سینما و تلویزیون و همسر لیلا حاتمی) است.
ایشان روز گذشته هشتم آبان در ۸۷ سالگی از دنیا رفت.
روحشان شاد و قرین رحمت الهی🥀
@renaissancetranslate
یک بار زنی را دیدم که لباس خیلی کوتاهی پوشیده بود، نگاه آتشینی در چشمهایش بود و در دمای پنج درجه زیر صفر، در خیابانهای لیوبلیانا قدم میزد.
فکر کردم باید مست باشد، و رفتم تا کمکش کنم.اما حاضر نشد بالا پوشم را بپذیرد.
شاید در دنیای او تابستان بود و بدنش از اشتیاق کسی که منتظرش بود، گرم میشد.
حتی اگر هم آن شخص فقط در هذیان های او بود، آن زن این حق را داشت که مطابق میلش زندگی کند و بمیرد،
موافق نیستی؟
«ورونیکا تصمیم میگیرد بمیرد»
پائولو کوئلیو
@renaissancetranslate
فکر کردم باید مست باشد، و رفتم تا کمکش کنم.اما حاضر نشد بالا پوشم را بپذیرد.
شاید در دنیای او تابستان بود و بدنش از اشتیاق کسی که منتظرش بود، گرم میشد.
حتی اگر هم آن شخص فقط در هذیان های او بود، آن زن این حق را داشت که مطابق میلش زندگی کند و بمیرد،
موافق نیستی؟
«ورونیکا تصمیم میگیرد بمیرد»
پائولو کوئلیو
@renaissancetranslate
انزوا عیبی دارد که مانند معایب دیگر آن،به آسانی قابل درک نیست و آن این است: همان طور که اگر آدمی به طور مستمر در خانه بماند، جسمش در برابر تأثیرات بیرون چنان حساس می شود که هر نسیم خنک او را بیمار می کند،خُلق آدمی هم در اثر انزوا و تنهایی ِممتد چنان حساس می شود که بی اهمیت ترین حوادث، حرف ها یا حتی حالت چهره دیگران او را نگران، رنجیده خاطر یا مجروح می کند، در حالی که کسانی که مدام در آشوب و اغتشاش زندگی می کنند، هیچ متوجه اینها نمی شوند.
«در باب حکمت زندگی»
آرتور شوپنهاور
@renaissancetranslate
«در باب حکمت زندگی»
آرتور شوپنهاور
@renaissancetranslate
Dort Mevsim
Fazil Say and Serenad Bagcan
موسیقی واپسین شب
ترانه فوق‌العاده زیبایی به زبان ترکی با نام «چهار فصل»
خواننده: سرناد باغجان
آهنگساز: فاضل سای
آلبوم: نخستین ترانه ها(۲۰۱۳)
سبک: کلاسیک، فولک
@renaissancetranslate
ترانه فوق‌العاده زیبایی به زبان ترکی با نام «چهار فصل»
خواننده: سرناد باغجان
آهنگساز: فاضل سای
آلبوم: نخستین ترانه ها(۲۰۱۳)
سبک: کلاسیک، فولک
@renaissancetranslate
هرگز موفقیت را هدف زندگی قرار ندهید ، هرچه بیشتر به موفقیت به عنوان هدف زندگی تمرکز کنید ، بیشتر از دستیابی به آن محروم خواهید ماند ، زیرا موفقیت نیز همچون خوشبختی ، قابل دنبال کردن نیست بلکه همواره به طور اتفاقی و به عنوان یکی از اثرات جانبی ایثار افراد و توجه آنان به سایرین بیشتر از تمرکز بر خود ، به دست می‌آید . خوشبختی باید اتفاق بیفتد . همین واقعیت ، در مورد موفقیت نیز مصداق دارد . برای دستیابی به موفقیت و خوشبختی باید به آنها اجازه اتفاق افتادن داد بدون اینکه بر آنها تمرکز کرد. می‌خواهم به فرمانهای خود آگاهی درون گوش بدهید و آنچه را از شما می‌خواهد ، با استفاده از دانشی که دارید ، به بهترین شکل ممکن ، به اجرا درآورید . پس از آن ، به اندازه کافی زنده خواهید ماند تا ببینید در بلندمدت ، تأکید می‌کنم در بلندمدت ، موفقیت ، شما را تعقیب خواهد کرد ، دقیقا به این دلیل که فراموش کرده اید پیوسته به آن بیندیشید.
«انسان در جستجوی معنا»
ویکتور فرانکل
@renaissancetranslate
«انسان در جستجوی معنا»
ویکتور فرانکل
@renaissancetranslate
آیا هیچ وقت با آدم‌هایی برخورد کرده‌اید که به نظر می‌رسد از روی تصادف نیست که بر سر راه شما قرار گرفته‌اند، بلکه نوعی حکمت بسیار رنج‌بار یا نهایت خوشبختی در آن ملاقات است که زندگی‌تان را ناگهان از این رو به آن رو می‌کند...؟
«کاناپه‌ی قرمز»
میشل لبر
@renaissancetranslate
«کاناپه‌ی قرمز»
میشل لبر
@renaissancetranslate
1492 Conquest of Paradise Theme • Vangelis.mp4
41.1 MB
موسیقی منتخب هفته
ویدیوی اصلی قطعه ی بسیار زیبا و حماسی «فتح بهشت»
آهنگساز: ونجلیس
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «فتح بهشت»(۱۹۹۲) به کارگردانی رایدلی اسکات
سبک: کلاسیک، وکال، ساندترک
@renaissancetranslate
ویدیوی اصلی قطعه ی بسیار زیبا و حماسی «فتح بهشت»
آهنگساز: ونجلیس
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «فتح بهشت»(۱۹۹۲) به کارگردانی رایدلی اسکات
سبک: کلاسیک، وکال، ساندترک
@renaissancetranslate
❤1
رنسانس
1492 Conquest of Paradise Theme • Vangelis.mp4
🖋" ۱۴۹۲: از کشف دنیای نو تا «فتح بهشت» ونجلیس"
قسمت اول
یادداشتی از : رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر
سال ۱۴۹۲ میلادی یکی از بزنگاه های سرنوشت ساز تاریخ جهان است؛ سالی مهم و تعیین کننده که مسیر بسیاری از اتفاقات سرنوشت ساز دیگر جهان را روشن یا پی ریزی نمود؛ اما پیش و پس از فرا رسیدن این سال، رویدادهای بزرگ و کوچک بسیاری در جهان آن روزگار رخ داد که دانستن آنها دلیل اهمیت سال مذکور را بر ما روشن می سازد.
«فردیناند دوم» پادشاه کاستیل( ایالت مرکزی سرزمین اسپانیا با مرکز مادرید) و «ایزابلای اول» شهبانوی آراگون(با مرکزیت شهر ساراگوسا) در سال ۱۴۶۹ با یکدیگر پیمان زناشویی می‌بندند. این ازدواج پیش از آنکه پیوندی عاطفی و معمول میان دو فرد از خاندان های سلطنتی اروپا باشد، پیوندی است سیاسی_نظامی که در پس آن اهداف مذهبی مهمی قرار دارد.
اتحاد آراگون و کاستیل، نه تنها رویای تشکیل «امپراتوری بزرگ اسپانیا» را به واقعیت تبدیل می‌کند، بلکه پاپ و دنیای مسیحیت نیز به آرزوی دیرینه خود یعنی ایجاد دولتی قدرتمند در برابر مسلمانان آندولوس می رسند(جنوبی ترین ایالت اسپانیا به مرکزیت شهر گرانادا یا همان غرناطه که قلمرو حکمرانی اُمرای مسلمانان در شبه جزیره ایبری به شمار می رفت) و موجب می شود تا دنیای غرب پس از نبردهای طاقت فرسای صلیبی تجدید حیات کند و در برابر شکوفایی مجدد امپراتوری های مسلمانِ عثمانی و صفوی ایران آرایش دیگری به خود بگیرد.
این وصلت پیامدهای خاص خود را به دنبال دارد: یکپارچه سازی سیاسی و جغرافیایی «اسپانیای کاتولیک» نخستین آنها است و در پی آن، تشکیل دادگاه های هولناک تفتیش عقاید و همچنین ایجاد یک امپراتوری بزرگ مذهبی در کنار یک امپراتوری کاتولیک دیگر یعنی «پرتغال» آن هم در اوج عصر رنسانس و ظهور اومانیسم فرهنگی گرچه نوعی عقبگرد تاریخی است، اما موجب به وجود آمدن قوی ترین حکومت های سیاسی _نظامی اروپا و جهان می‌گردد و هر دو کشور به نوبه خود تاثیرات عمیق بسیاری بر جوامع و فرهنگ دیگر نقاط جهان بر جای گذاشتند.
اما جدای از این، نگرانی عجیب پاپ و دستگاه کلیسا مربوط به چه چیزی است؟!
یک دهه پیش از این ازدواج، در گوشه ای دیگر از دنیا حوادث جالب و عجیبی رخ داده است که زنگ خطر را به شدت برای دنیای مسیحیت به صدا در آورده است:
«سلطان محمد فاتح» فرمانروای امپراتوری عثمانی، با شکست ارتش امپراتوری روم شرقی و فتح کنستانتینوپل( قسطنطنیه یا استانبول فعلی در ترکیه امروزی) و تصرف بخشهای فراوانی از شرق اروپا و بالکان، به کلی طومارِ امپراتوری کهن و ناکارآمد مسیحیان و دیرپاترین حکومت جهان باستان را در هم می پیچد و آخرین دژ مسیحیان(غرب) در شرق از دست می رود و رویای دیرینه کلیسا برای الحاق «ارض مقدس» به جهان مسیحیت برای همیشه نابود می گردد.
@renaissancetranslate
قسمت اول
یادداشتی از : رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر
سال ۱۴۹۲ میلادی یکی از بزنگاه های سرنوشت ساز تاریخ جهان است؛ سالی مهم و تعیین کننده که مسیر بسیاری از اتفاقات سرنوشت ساز دیگر جهان را روشن یا پی ریزی نمود؛ اما پیش و پس از فرا رسیدن این سال، رویدادهای بزرگ و کوچک بسیاری در جهان آن روزگار رخ داد که دانستن آنها دلیل اهمیت سال مذکور را بر ما روشن می سازد.
«فردیناند دوم» پادشاه کاستیل( ایالت مرکزی سرزمین اسپانیا با مرکز مادرید) و «ایزابلای اول» شهبانوی آراگون(با مرکزیت شهر ساراگوسا) در سال ۱۴۶۹ با یکدیگر پیمان زناشویی می‌بندند. این ازدواج پیش از آنکه پیوندی عاطفی و معمول میان دو فرد از خاندان های سلطنتی اروپا باشد، پیوندی است سیاسی_نظامی که در پس آن اهداف مذهبی مهمی قرار دارد.
اتحاد آراگون و کاستیل، نه تنها رویای تشکیل «امپراتوری بزرگ اسپانیا» را به واقعیت تبدیل می‌کند، بلکه پاپ و دنیای مسیحیت نیز به آرزوی دیرینه خود یعنی ایجاد دولتی قدرتمند در برابر مسلمانان آندولوس می رسند(جنوبی ترین ایالت اسپانیا به مرکزیت شهر گرانادا یا همان غرناطه که قلمرو حکمرانی اُمرای مسلمانان در شبه جزیره ایبری به شمار می رفت) و موجب می شود تا دنیای غرب پس از نبردهای طاقت فرسای صلیبی تجدید حیات کند و در برابر شکوفایی مجدد امپراتوری های مسلمانِ عثمانی و صفوی ایران آرایش دیگری به خود بگیرد.
این وصلت پیامدهای خاص خود را به دنبال دارد: یکپارچه سازی سیاسی و جغرافیایی «اسپانیای کاتولیک» نخستین آنها است و در پی آن، تشکیل دادگاه های هولناک تفتیش عقاید و همچنین ایجاد یک امپراتوری بزرگ مذهبی در کنار یک امپراتوری کاتولیک دیگر یعنی «پرتغال» آن هم در اوج عصر رنسانس و ظهور اومانیسم فرهنگی گرچه نوعی عقبگرد تاریخی است، اما موجب به وجود آمدن قوی ترین حکومت های سیاسی _نظامی اروپا و جهان می‌گردد و هر دو کشور به نوبه خود تاثیرات عمیق بسیاری بر جوامع و فرهنگ دیگر نقاط جهان بر جای گذاشتند.
اما جدای از این، نگرانی عجیب پاپ و دستگاه کلیسا مربوط به چه چیزی است؟!
یک دهه پیش از این ازدواج، در گوشه ای دیگر از دنیا حوادث جالب و عجیبی رخ داده است که زنگ خطر را به شدت برای دنیای مسیحیت به صدا در آورده است:
«سلطان محمد فاتح» فرمانروای امپراتوری عثمانی، با شکست ارتش امپراتوری روم شرقی و فتح کنستانتینوپل( قسطنطنیه یا استانبول فعلی در ترکیه امروزی) و تصرف بخشهای فراوانی از شرق اروپا و بالکان، به کلی طومارِ امپراتوری کهن و ناکارآمد مسیحیان و دیرپاترین حکومت جهان باستان را در هم می پیچد و آخرین دژ مسیحیان(غرب) در شرق از دست می رود و رویای دیرینه کلیسا برای الحاق «ارض مقدس» به جهان مسیحیت برای همیشه نابود می گردد.
@renaissancetranslate
👍1
رنسانس
1492 Conquest of Paradise Theme • Vangelis.mp4
🖋" ۱۴۹۲: از کشف دنیای نو تا «فتح بهشت» ونجلیس"
قسمت دوم
یادداشتی از : رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر
پاپ و روحانیون مغموم و برآشفته شده از این ماجرا، بلافاصله در صدد جبران شکست خود در برابر مسلمانان بر می آیند. با وقوع این سلسله حوادث، اما ازدواج میان ایزابلا و فردیناند برای کلیسا، معجزه ای باور نکردنی و الهی به شمار می رفت. تمام آن موهبت الهی عظیمی که پاپ به دنبالش بود تا بار دیگر جهان مسیحیت را اعتلا بخشد و برتری خود را اثبات کند، در این ازدواج تجسم یافت. از آن پس، پادشاهی های اسپانیا و پرتغال_در عین رقابت و دشمنی_ با ایجاد نوعی اتحاد میان خود و حمایت کلیسا کمتر از چهل سال بعد از سقوط بیزانس، به دوران پادشاهی ۷۵۰ ساله مسلمانان در جنوب اروپا و شبه جزیره ایبری خاتمه می بخشند و به تدریج اخراج، تعقیب و کشتار مسلمانان و یهودیان در اسپانیا و پرتغال آغاز می گردد و این بار در این سوی جهان آخرین دژ مسلمانان(شرق) در غرب از دست می رود و رویای خلفای مسلمان برای اسلامی کردن اروپا برای همیشه به دل تاریکخانه ی تاریخ سپرده می‌شود.
چندی بعد، پاپ الکساندر ششم به پاس این دستاورد عظیم و ابراز محبت خود به پادشاهان فرمانبردار و مومن اروپا! موجبات امضای قراردادی معروف میان دو کشور را فراهم می آورد. به موجب قرارداد مشهور به «تور دِ سیاس» در ۱۴۹۴ میلادی، پدر مقدس جهان را به دو قسمت مساوی تقسیم می نماید : تمامی بخش غربی جهان و سرزمین های آن متعلق به امپراتوری اسپانیا و تمام بخش شرقی آن متعلق به امپراتوری پرتغال است و دقیقاً به موجب همین قرارداد کذایی است که اشغال و تصرف جزیره ایرانی هرمز و بندر عباس (بندرگمبرون در زبان پرتغالی) موجب می شود تا بازرگانان و نظامیان پرتغالی برای چند دهه ناگهان مبدل به حاکمان ناخوانده و خودخوانده این بخش از خاک ایران شوند. اما با همه ی این اوصاف و تفاسیر چرا سال ۱۴۹۲ میلادی در این میان این سال‌ها تاثیرگذارترین است؟
در پاسخ باید دو اتفاق بزرگ را دلیل اهمیت آن دانست:
نخست فتح شهر گرانادا (غرناطه) که پایتخت آخرینِ پادشاهان مسلمان اروپا به شمار می رفت و پایان بخشیدن بر حکومت مسلمانان بر شبه جزیره ایبری که پیشتر ذکر آن رفت و دلیل دوم و مهم تر، فتح سرزمین آمریکا یا «دنیای نو/ the new world» توسط کریستف کلمب ایتالیایی است.
دریانورد ونیزی که پیش از آنکه به دربار اسپانیا راه یابد، از پادشاه پرتغال برای کشف و تصرف سرزمین های جدید درخواست کمک می نماید اما با جواب منفی وی مواجه می شود.کمی بعد کلمب،پس از ارائه برنامه ها و اهدافش به ایزابلا ملکه اسپانیا از حمایت تام و تمام وی برخوردار می گردد. کلمب با سه کشتی خود با نامهای «پینتا، نینا و سانتا ماریا» که ایزابلا در اختیارش گذاشته، قاره جدید را کشف می کند؛ سرزمینی که تا قرن ها در جغرافی و ادبیات سیاسی اروپائیان، به اشتباه «هند غربی» نامیده می شد و ساکنان آن را نه سرخپوست که «هندی/ Indian» می نامیدند و البته به شکلی عجیب جز کشور(کلمبیا) و ایالتی در کشور آمریکا(کلمبیانا)، بر روی قاره جدید نام کاشف واقعی اش را نگذاشتند؛ بلکه توأمان به شکلی تراژیک و مضحک و حتی ناجوانمردانه نام دیگر هموطن دریانورد او «آمِریگو وِسپوچی» را بر آن نهادند.
کشف دنیای نو سرآغاز اتفاقات تاریخ ساز بعدی جهان در سده های آتی گشت و تقریباً تا به اکنون موحب استیلا و سیادت غربیان بر اغلب نقاط دنیا شده است؛ و دقیقاً به همین دلیل است که مورخان اغلب از این تاریخ با عنوان سالِ «فتح بهشت» یا سرآغازی از دوران درخشش مجدد جهان غرب یاد می‌کنند. اما در واقع مراد و منظورم از این مقدمه طولانی چه بود؟!
@renaissancetranslate
قسمت دوم
یادداشتی از : رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر
پاپ و روحانیون مغموم و برآشفته شده از این ماجرا، بلافاصله در صدد جبران شکست خود در برابر مسلمانان بر می آیند. با وقوع این سلسله حوادث، اما ازدواج میان ایزابلا و فردیناند برای کلیسا، معجزه ای باور نکردنی و الهی به شمار می رفت. تمام آن موهبت الهی عظیمی که پاپ به دنبالش بود تا بار دیگر جهان مسیحیت را اعتلا بخشد و برتری خود را اثبات کند، در این ازدواج تجسم یافت. از آن پس، پادشاهی های اسپانیا و پرتغال_در عین رقابت و دشمنی_ با ایجاد نوعی اتحاد میان خود و حمایت کلیسا کمتر از چهل سال بعد از سقوط بیزانس، به دوران پادشاهی ۷۵۰ ساله مسلمانان در جنوب اروپا و شبه جزیره ایبری خاتمه می بخشند و به تدریج اخراج، تعقیب و کشتار مسلمانان و یهودیان در اسپانیا و پرتغال آغاز می گردد و این بار در این سوی جهان آخرین دژ مسلمانان(شرق) در غرب از دست می رود و رویای خلفای مسلمان برای اسلامی کردن اروپا برای همیشه به دل تاریکخانه ی تاریخ سپرده می‌شود.
چندی بعد، پاپ الکساندر ششم به پاس این دستاورد عظیم و ابراز محبت خود به پادشاهان فرمانبردار و مومن اروپا! موجبات امضای قراردادی معروف میان دو کشور را فراهم می آورد. به موجب قرارداد مشهور به «تور دِ سیاس» در ۱۴۹۴ میلادی، پدر مقدس جهان را به دو قسمت مساوی تقسیم می نماید : تمامی بخش غربی جهان و سرزمین های آن متعلق به امپراتوری اسپانیا و تمام بخش شرقی آن متعلق به امپراتوری پرتغال است و دقیقاً به موجب همین قرارداد کذایی است که اشغال و تصرف جزیره ایرانی هرمز و بندر عباس (بندرگمبرون در زبان پرتغالی) موجب می شود تا بازرگانان و نظامیان پرتغالی برای چند دهه ناگهان مبدل به حاکمان ناخوانده و خودخوانده این بخش از خاک ایران شوند. اما با همه ی این اوصاف و تفاسیر چرا سال ۱۴۹۲ میلادی در این میان این سال‌ها تاثیرگذارترین است؟
در پاسخ باید دو اتفاق بزرگ را دلیل اهمیت آن دانست:
نخست فتح شهر گرانادا (غرناطه) که پایتخت آخرینِ پادشاهان مسلمان اروپا به شمار می رفت و پایان بخشیدن بر حکومت مسلمانان بر شبه جزیره ایبری که پیشتر ذکر آن رفت و دلیل دوم و مهم تر، فتح سرزمین آمریکا یا «دنیای نو/ the new world» توسط کریستف کلمب ایتالیایی است.
دریانورد ونیزی که پیش از آنکه به دربار اسپانیا راه یابد، از پادشاه پرتغال برای کشف و تصرف سرزمین های جدید درخواست کمک می نماید اما با جواب منفی وی مواجه می شود.کمی بعد کلمب،پس از ارائه برنامه ها و اهدافش به ایزابلا ملکه اسپانیا از حمایت تام و تمام وی برخوردار می گردد. کلمب با سه کشتی خود با نامهای «پینتا، نینا و سانتا ماریا» که ایزابلا در اختیارش گذاشته، قاره جدید را کشف می کند؛ سرزمینی که تا قرن ها در جغرافی و ادبیات سیاسی اروپائیان، به اشتباه «هند غربی» نامیده می شد و ساکنان آن را نه سرخپوست که «هندی/ Indian» می نامیدند و البته به شکلی عجیب جز کشور(کلمبیا) و ایالتی در کشور آمریکا(کلمبیانا)، بر روی قاره جدید نام کاشف واقعی اش را نگذاشتند؛ بلکه توأمان به شکلی تراژیک و مضحک و حتی ناجوانمردانه نام دیگر هموطن دریانورد او «آمِریگو وِسپوچی» را بر آن نهادند.
کشف دنیای نو سرآغاز اتفاقات تاریخ ساز بعدی جهان در سده های آتی گشت و تقریباً تا به اکنون موحب استیلا و سیادت غربیان بر اغلب نقاط دنیا شده است؛ و دقیقاً به همین دلیل است که مورخان اغلب از این تاریخ با عنوان سالِ «فتح بهشت» یا سرآغازی از دوران درخشش مجدد جهان غرب یاد می‌کنند. اما در واقع مراد و منظورم از این مقدمه طولانی چه بود؟!
@renaissancetranslate
رنسانس
🖋" ۱۴۹۲: از کشف دنیای نو تا «فتح بهشت» ونجلیس" قسمت اول یادداشتی از : رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر سال ۱۴۹۲ میلادی یکی از بزنگاه های سرنوشت ساز تاریخ جهان است؛ سالی مهم و تعیین کننده که مسیر بسیاری از اتفاقات سرنوشت ساز دیگر جهان را روشن یا پی ریزی نمود؛ اما…
🖋" ۱۴۹۲: از کشف دنیای نو تا «فتح بهشت» ونجلیس"
قسمت سوم
یادداشتی از : رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر
رایدلی اسکات کارگردان مشهور و خالق حماسه زیبای «گلادیاتور» ، اما در پانصدمین سالگرد کشف قاره آمریکا و برای یادبود و بزرگداشت شخصیت کریستف کلمب، فیلم سینمایی «فتح بهشت»(۱۹۹۲) را تهیه و کارگردانی نمود و آن را به این کاشف ایتالیایی اهدا کرد. او پس از اتمام کار، ساخت موسیقی این فیلم سینمایی را بر عهده «ونجلیس» آهنگساز توانمند یونانی گذاشت تا یادبود تاریخی زیبایی در خور شخصیت کلمب و عظمت دنیای نو خلق گردد، اما چنانچه مخاطب این فیلم را دیده باشد، برایش مسلم خواهد شد که موسیقی ونجلیس برای «فتح بهشت» اثری درخشان، حماسی و بغایت سترگی است که به وضوح چند سر و گردن از فیلم اسکات بالاتر و فخیم تر است؛ چنانکه حقیقتا نه تصاویر و جاذبه های بصری فیلم، که این موسیقی فیلم است که تا به آخر مخاطب را تحت شعاع زیبایی و عظمت خود قرار می دهد؛ آنقدر که این سوال به ذهن مخاطب متبادر می گردد که آیا رایدلی اسکات در پرداخت و ساخت فیلم ضعیف عمل کرده یا ونجلیس آفریده ای الهی در حد و اندازه های باخ و ویوالدی خلق کرده است که کار اسکات هرقدر هم قوی و بی نقص می بود، یارای برابری با آن نبود.
سخن به درازا انجامید دوستان! قطعه جاودان و حماسی «فتح بهشت» تصنیف بسیار زیبایی است که به احتمال فراوان بارها آن را از رادیو و تلویزیون شنیده اید اما شاید کمتر کسی ویدیوی اصلی آن و تلفیقش با تصاویر رنسانسی/قرون وسطایی اسپانیا در این فیلم را دیده باشد.
امید که از دیدن و شنیدنش مجدداً لذت برید.🍀
@renaissancetranslate
قسمت سوم
یادداشتی از : رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر
رایدلی اسکات کارگردان مشهور و خالق حماسه زیبای «گلادیاتور» ، اما در پانصدمین سالگرد کشف قاره آمریکا و برای یادبود و بزرگداشت شخصیت کریستف کلمب، فیلم سینمایی «فتح بهشت»(۱۹۹۲) را تهیه و کارگردانی نمود و آن را به این کاشف ایتالیایی اهدا کرد. او پس از اتمام کار، ساخت موسیقی این فیلم سینمایی را بر عهده «ونجلیس» آهنگساز توانمند یونانی گذاشت تا یادبود تاریخی زیبایی در خور شخصیت کلمب و عظمت دنیای نو خلق گردد، اما چنانچه مخاطب این فیلم را دیده باشد، برایش مسلم خواهد شد که موسیقی ونجلیس برای «فتح بهشت» اثری درخشان، حماسی و بغایت سترگی است که به وضوح چند سر و گردن از فیلم اسکات بالاتر و فخیم تر است؛ چنانکه حقیقتا نه تصاویر و جاذبه های بصری فیلم، که این موسیقی فیلم است که تا به آخر مخاطب را تحت شعاع زیبایی و عظمت خود قرار می دهد؛ آنقدر که این سوال به ذهن مخاطب متبادر می گردد که آیا رایدلی اسکات در پرداخت و ساخت فیلم ضعیف عمل کرده یا ونجلیس آفریده ای الهی در حد و اندازه های باخ و ویوالدی خلق کرده است که کار اسکات هرقدر هم قوی و بی نقص می بود، یارای برابری با آن نبود.
سخن به درازا انجامید دوستان! قطعه جاودان و حماسی «فتح بهشت» تصنیف بسیار زیبایی است که به احتمال فراوان بارها آن را از رادیو و تلویزیون شنیده اید اما شاید کمتر کسی ویدیوی اصلی آن و تلفیقش با تصاویر رنسانسی/قرون وسطایی اسپانیا در این فیلم را دیده باشد.
امید که از دیدن و شنیدنش مجدداً لذت برید.🍀
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
🍀«میل جنسی» شخصیتی بسیار متفاوت از شخصیت هر میل دیگری آدمی دارد؛ میل جنسی نه تنها قوی‌تری امیال، که حتی از منظری خاص، نیرومندتر از تمامی دیگر امیال است.
این میل همواره و تلویحا به عنوان امری ضروری و ناگزیر پذیرفته می شود، و برخلاف دیگر اميال، ذوقی و هوسی نیست. زیرا این میلی است که حتی خود ماهیت آدمی را تشکیل می دهد. هیچ انگیزه ای آن قدر نیرومند نیست که در نبرد با آن حتماً پیروز گردد. این میل امری چنان اصلی است، که هیچ لذت دیگری محرومیت از ارضای آن را جبران نمی کند؛ وانگهی، انسان و حیوان به خاطر آن به هر گونه نبرد و مخاطرهای تن می دهند؛ رابطه ی جنسی علت جنگ و موضوع و هدف صلح است، بنیان امر جدی و مقصود شوخی است، سرچشمه ی ناخشکیدنی خنده و تمامی کنایات و تلويحات، معنای همه ی ایما و اشاره های مخفیانه، همه ی پیشنهادهای ناگفته و تمام نگاه های دزدانه است. اندیشه و هوس هر روزه ی جوانان و اغلب پیران، و فكر هر لحظه ی بی عفتان و خیال واهی دختران پاک دامنی است که بر خلاف اراده شان دائماً به سوی ایشان باز می گردد و مصالحِ همیشه آماده ی شوخی است؛ صرفا به این دلیل که عمیق ترین جدیت در بنیان آن نهفته است. اما، از همه بازیها و طعنه های دنیا٬ تنها این میل سرکش است که دلمشغولی اصلی همه ی آدمیان است که البته اغلب مخفیانه دنبال می شود و در ظاهر تا حد امکان روی آن سرپوش می گذارند.
«جهان همچون اراده و تصور»
آرتور شوپنهاور
+تصویر: بخشی از اثر واقع‌گرایانه و حیرت آور جان لورنتسو برنینی با نام «تجاوز به پروسپینا»(۱۶۲۱)
@renaissancetranslate
این میل همواره و تلویحا به عنوان امری ضروری و ناگزیر پذیرفته می شود، و برخلاف دیگر اميال، ذوقی و هوسی نیست. زیرا این میلی است که حتی خود ماهیت آدمی را تشکیل می دهد. هیچ انگیزه ای آن قدر نیرومند نیست که در نبرد با آن حتماً پیروز گردد. این میل امری چنان اصلی است، که هیچ لذت دیگری محرومیت از ارضای آن را جبران نمی کند؛ وانگهی، انسان و حیوان به خاطر آن به هر گونه نبرد و مخاطرهای تن می دهند؛ رابطه ی جنسی علت جنگ و موضوع و هدف صلح است، بنیان امر جدی و مقصود شوخی است، سرچشمه ی ناخشکیدنی خنده و تمامی کنایات و تلويحات، معنای همه ی ایما و اشاره های مخفیانه، همه ی پیشنهادهای ناگفته و تمام نگاه های دزدانه است. اندیشه و هوس هر روزه ی جوانان و اغلب پیران، و فكر هر لحظه ی بی عفتان و خیال واهی دختران پاک دامنی است که بر خلاف اراده شان دائماً به سوی ایشان باز می گردد و مصالحِ همیشه آماده ی شوخی است؛ صرفا به این دلیل که عمیق ترین جدیت در بنیان آن نهفته است. اما، از همه بازیها و طعنه های دنیا٬ تنها این میل سرکش است که دلمشغولی اصلی همه ی آدمیان است که البته اغلب مخفیانه دنبال می شود و در ظاهر تا حد امکان روی آن سرپوش می گذارند.
«جهان همچون اراده و تصور»
آرتور شوپنهاور
+تصویر: بخشی از اثر واقع‌گرایانه و حیرت آور جان لورنتسو برنینی با نام «تجاوز به پروسپینا»(۱۶۲۱)
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
" مردی که مدعی است همه چیز را می‌داند و می فهمد، فردی متوهم است."
ضرب المثل ژاپنى
@renaissancetranslate
ضرب المثل ژاپنى
@renaissancetranslate
#جملات_ناب
انسان در مواجهه با یک شاهکار، همان صدایی را می شنود که هنرمند را واداشته این اثر را خلق کند. وقتی این برخورد به درستی صورت گرفت، انسان آنگاه یک شوک واقعیِ تطهیرکننده را تجربه می کند. نوعی هاله، که شاهکار را به تماشاگر تجربه می دهد، بهترین جنبه های شخصیتش را بیرون می کِشد و در عین حال او احساس می کند مایل است آنها را بروز دهد. آنگاه است که او خود را کشف می کند. این چند لحظه، ژرفنای استعدادهایش و عمق عواطفش را برملا می سازد.
(زمان مُهر شده | نویسنده: آندری تارکوفسکی | ترجمه؛ جابر عظیمی؛ نشر شورآفرین)
@renaissancetranslate
انسان در مواجهه با یک شاهکار، همان صدایی را می شنود که هنرمند را واداشته این اثر را خلق کند. وقتی این برخورد به درستی صورت گرفت، انسان آنگاه یک شوک واقعیِ تطهیرکننده را تجربه می کند. نوعی هاله، که شاهکار را به تماشاگر تجربه می دهد، بهترین جنبه های شخصیتش را بیرون می کِشد و در عین حال او احساس می کند مایل است آنها را بروز دهد. آنگاه است که او خود را کشف می کند. این چند لحظه، ژرفنای استعدادهایش و عمق عواطفش را برملا می سازد.
(زمان مُهر شده | نویسنده: آندری تارکوفسکی | ترجمه؛ جابر عظیمی؛ نشر شورآفرین)
@renaissancetranslate
👍1