‍ 🍀انگار هنر عاشقی بیشتر آداب دانی و نکته سنجی در مقام پیوستن است، که باید دل محبوب را به دست آورد. هنر عاشقی شکل تعالی یافته هنر شکار است، اما شکار دل. عاشق بر گرد محبوبش می چرخد، می رقصد، پر می گشاید، نغمه سرمی دهد تا جلوه زیبایی هایش نظر محبوب را جلب کند، و او را به پاسخ متقابل و متقارن برانگیزد. ظاهراً شیوه دلربایی انسانها و سایر حیوانات تفاوت ساختاری بنیادینی ندارد. تفاوت اما در اخلاق عاشقی است. 
در قلمرو ما انسانها شکار دل محبوب به هر شیوه ای روا نیست، شیوه انسانی، عشق ورزی در قلمرو اخلاق است- یا باید باشد. اما به نظرم مهمترین ویژگی عشق ورزی انسانی، یعنی عشق ورزی در قلمرو اخلاق، رعایت آداب پیوستن نیست، آداب دانی در مقام گسستن است. ما در مقام شکار دل محبوب سراپا هوشیار و مراقب ایم و هزار و یک دقیقه ظریف را رعایت می کنیم، اما در مقام گسستن غالباً زمخت، بی ملاحظه و بی ادب می شویم- انگار نه انگار که مسؤولیت عاشقی به مقام وصل منحصر نیست، در هنگام فصل هم هست. همه ما کمابیش می دانیم که تجربه عاشقی در غالب موارد باران بهاری است- تند می بارد و زود سرمی آید. اما زخمهای عشق همیشه با ما می ماند. غالب زخمهایی که عشق بر روح ما حکّ می کند نه از اصل جدایی که از نحوه جدایی است. در رابطه عاشقانه افراد باروهای قلعه وجودشان را به روی هم می گشایند تا به عمق وجود هم درآیند. اما این گشودگی دل انگیز عمیقاً آسیب پذیرشان هم می کنند- قلعه ای که باروهایش گشوده است در برابر تیرهای آتشین حریف بی دفاع تر هم می ماند. این آسیب پذیری مفرط عشق را خطرخیز می کند، و در لحظه جدایی زخمهای عمیق تری بر عمق جان فرد برجامی گذارد.
به نظرم مهمترین ادب جدایی در رابطه عاشقانه این است که هیچ یک از طرفین، رابطه را بی خبر و یکسویه قطع نکند. جدایی باید گام به گام و با آگاهی و توافق طرفین رخ دهد. طرفین باید به هم فرصت و امکان تحلیل، ارزیابی، و تلاش برای ترمیم رابطه را بدهند، و اگر این همه به جایی نرسید، بکوشند رفته رفته آمادگی های روانی لازم را برای جدایی در طرف مقابل فراهم آورند. و از آنجا که عاشقی نوعی اعتیاد است، در پاره ای موارد آن کس که در رابطه “ترک می شود” باید به کمک روانشناس و حلقه دوستان مراحل ترک اعتیاد از محبوبش را از سربگذراند تا زخم جدایی به شریانهای حیاتی روح اش نرسد. عاشق خوب آن نیست که می داند چطور دل محبوبش را شکار کند، عاشق خوب آن است که بداند چطور دل محبوبش را نشکند- حتّی در وقت جدایی. عشق انسانی بیش از آنکه هنر دلبری باشد، هنر دلداری است.


«ادب جدایی در رابطه عاشقانه»
به قلم: آرش نراقی

+نقاشی: فاوست و مارگریت در باغ؛ اثر جیمز تیسوت(۱۸۶۰)
@renaissancetranslate

در صورت تحقق ایده روبوت های جنگاور با چگونه سربازانی روبرو خواهیم بود؟!

مخلوقی بسیار باهوش،شگفت انگیز و هولناک

منبع: کانال تلگرام سهند ایرانمهر
@sahandiranmehr
@renaissancetranslate

دکتر مظاهر مصفا استاد دانشگاه، شاعر و مصحح برجسته‌ی معاصر ایرانی بود. او سال‌های متمادی به‌ عنوان استادتمام رشته‌ی زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه تهران به‌ خدمت مشغول بود. وی در سال ۱۳۸۴ به دستور ریاست دانشگاه کنار گذاشته شد و پس از آن مدتی استاد تمام وقت دوره‌های دکترای دانشگاه آزاد بود.

مظاهر مصفا یکی از قصیده‌سرایان شاخص ایرانی بعد از ملک‌الشعرا بهار است. وی در کشورهای افغانستان و هند و دیگر کشورهای فارسی‌زبان نیز دارای شهرت است. قصیده‌ی «هیچِ» او یکی از شعرهای اوست که دکتر غلامحسین یوسفی در کتاب چشمه‌ی روشن به بررسی آن پرداخته است. تاکنون چند مجموعه شعر از او به ‌چاپ رسیده که از آن جمله است: ده فریاد، سی سخن، پاسداران سخن، توفان خشم، سپیدنامه، سی‌پاره و… همچنین تصحیحات وی بر دیوان، سنایی، سعدی، نظیری نیشابوری و... منتشر شده ‌است.

گفتنی است دکتر مظاهر مصفا پدر آقای علی مصفا (بازیگر سینما و تلویزیون و همسر لیلا حاتمی) است.
ایشان روز گذشته هشتم آبان در ۸۷ سالگی از دنیا رفت.

روحشان شاد و قرین رحمت الهی🥀
@renaissancetranslate

یک بار زنی را دیدم که لباس خیلی کوتاهی پوشیده بود، نگاه آتشینی در چشمهایش بود و در دمای پنج درجه زیر صفر، در خیابانهای لیوبلیانا قدم میزد.
فکر کردم باید مست باشد، و رفتم تا کمکش کنم.اما حاضر نشد بالا پوشم را بپذیرد.
شاید در دنیای او تابستان بود و بدنش از اشتیاق کسی که منتظرش بود، گرم میشد.
حتی اگر هم آن شخص فقط در هذیان های او بود، آن زن این حق را داشت که مطابق میلش زندگی کند و بمیرد،
موافق نیستی؟



«ورونیکا تصمیم میگیرد بمیرد»
پائولو کوئلیو
@renaissancetranslate

انزوا عیبی دارد که مانند معایب دیگر آن،به آسانی قابل درک نیست و آن این است: همان طور که اگر آدمی به طور مستمر در خانه بماند، جسمش در برابر تأثیرات بیرون چنان حساس می شود که هر نسیم خنک او را بیمار می کند،خُلق آدمی هم در اثر انزوا و تنهایی ِممتد چنان حساس می شود که بی اهمیت ترین حوادث، حرف ها یا حتی حالت چهره دیگران او را نگران، رنجیده خاطر یا مجروح می کند، در حالی که کسانی که مدام در آشوب و اغتشاش زندگی می کنند، هیچ متوجه اینها نمی شوند.




«در باب حکمت زندگی»
آرتور شوپنهاور
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه فوق‌العاده زیبایی به زبان ترکی با نام «چهار فصل»

خواننده: سرناد باغجان

آهنگساز: فاضل سای

آلبوم: نخستین ترانه ها(۲۰۱۳)

سبک: کلاسیک، فولک
@renaissancetranslate

هرگز موفقیت را هدف زندگی قرار ندهید ، هرچه بیشتر به موفقیت به عنوان هدف زندگی تمرکز کنید ، بیشتر از دستیابی به آن محروم خواهید ماند ، زیرا موفقیت نیز همچون خوشبختی ، قابل دنبال کردن نیست بلکه همواره به طور اتفاقی و به عنوان یکی از اثرات جانبی ایثار افراد و توجه آنان به سایرین بیشتر از تمرکز بر خود ، به دست می‌آید . خوشبختی باید اتفاق بیفتد . همین واقعیت ، در مورد موفقیت نیز مصداق دارد . برای دستیابی به موفقیت و خوشبختی باید به آنها اجازه اتفاق افتادن داد بدون اینکه بر آنها تمرکز کرد. می‌خواهم به فرمانهای خود آگاهی درون گوش بدهید و آنچه را از شما می‌خواهد ، با استفاده از دانشی که دارید ، به بهترین شکل ممکن ، به اجرا درآورید . پس از آن ، به اندازه کافی زنده خواهید ماند تا ببینید در بلندمدت ، تأکید می‌کنم در بلندمدت ، موفقیت ، شما را تعقیب خواهد کرد ، دقیقا به این دلیل که فراموش کرده اید پیوسته‌ به آن بیندیشید.




«انسان در جستجوی معنا»
ویکتور فرانکل
@renaissancetranslate

آیا هیچ وقت با آدم‌هایی برخورد کرده‌اید که به نظر می‌رسد از روی تصادف نیست که بر سر راه شما قرار گرفته‌اند، بلکه نوعی حکمت بسیار رنج‌بار یا نهایت خوشبختی در آن ملاقات است که زندگی‌تان را ناگهان از این رو به آن رو می‌کند...؟




«کاناپه‌ی قرمز»
میشل لبر
@renaissancetranslate

موسیقی منتخب هفته

ویدیوی اصلی قطعه ی بسیار زیبا و حماسی «فتح بهشت»

آهنگساز: ونجلیس

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «فتح بهشت»(۱۹۹۲) به کارگردانی رایدلی اسکات

سبک: کلاسیک، وکال، ساندترک
@renaissancetranslate

🖋" ۱۴۹۲: از کشف دنیای نو تا «فتح بهشت» ونجلیس"
قسمت اول
یادداشتی از : رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر




سال ۱۴۹۲ میلادی یکی از بزنگاه های سرنوشت ساز تاریخ جهان است؛ سالی مهم و تعیین کننده که مسیر بسیاری از اتفاقات سرنوشت ساز دیگر جهان را روشن یا پی ریزی نمود؛ اما پیش و پس از فرا رسیدن این سال، رویدادهای بزرگ و کوچک بسیاری در جهان آن روزگار رخ داد که دانستن آنها دلیل اهمیت سال مذکور را بر ما روشن می سازد.
«فردیناند دوم» پادشاه کاستیل( ایالت مرکزی سرزمین اسپانیا با مرکز مادرید) و «ایزابلای اول» شهبانوی آراگون(با مرکزیت شهر ساراگوسا) در سال ۱۴۶۹ با یکدیگر پیمان زناشویی می‌بندند. این ازدواج پیش از آنکه پیوندی عاطفی و معمول میان دو فرد از خاندان های سلطنتی اروپا باشد، پیوندی است سیاسی_نظامی که در پس آن اهداف مذهبی مهمی قرار دارد.

اتحاد آراگون و کاستیل، نه تنها رویای تشکیل «امپراتوری بزرگ اسپانیا» را به واقعیت تبدیل می‌کند، بلکه پاپ و دنیای مسیحیت نیز به آرزوی دیرینه خود یعنی ایجاد دولتی قدرتمند در برابر مسلمانان آندولوس می رسند(جنوبی ترین ایالت اسپانیا به مرکزیت شهر گرانادا یا همان غرناطه که قلمرو حکمرانی اُمرای مسلمانان در شبه جزیره ایبری به شمار می رفت) و موجب می شود تا دنیای غرب پس از نبردهای طاقت فرسای صلیبی تجدید حیات کند و در برابر شکوفایی مجدد امپراتوری های مسلمانِ عثمانی و صفوی ایران آرایش دیگری به خود بگیرد.
این وصلت پیامدهای خاص خود را به دنبال دارد: یکپارچه سازی سیاسی و جغرافیایی «اسپانیای کاتولیک» نخستین آنها است و در پی آن، تشکیل دادگاه های هولناک تفتیش عقاید و همچنین ایجاد یک امپراتوری بزرگ مذهبی در کنار یک امپراتوری کاتولیک دیگر  یعنی «پرتغال» آن هم در اوج عصر رنسانس و ظهور اومانیسم فرهنگی گرچه نوعی عقبگرد تاریخی است، اما موجب به وجود آمدن قوی ترین حکومت های سیاسی _نظامی اروپا و جهان می‌گردد و هر دو کشور به نوبه خود تاثیرات عمیق بسیاری بر جوامع و فرهنگ دیگر نقاط جهان بر جای گذاشتند.
اما جدای از این، نگرانی عجیب پاپ و دستگاه کلیسا مربوط به چه چیزی است؟!
یک دهه پیش از این ازدواج، در گوشه ای دیگر از دنیا حوادث جالب و عجیبی رخ داده است که زنگ خطر را به شدت برای دنیای مسیحیت به صدا در آورده است:

«سلطان محمد فاتح» فرمانروای امپراتوری عثمانی، با شکست ارتش امپراتوری روم شرقی و فتح کنستانتینوپل( قسطنطنیه یا استانبول فعلی در ترکیه امروزی) و تصرف بخشهای فراوانی از شرق اروپا و بالکان، به کلی طومارِ امپراتوری کهن و ناکارآمد مسیحیان و دیرپاترین حکومت جهان باستان را در هم می پیچد و آخرین دژ مسیحیان(غرب) در شرق از دست می رود و رویای دیرینه کلیسا برای الحاق «ارض مقدس» به جهان مسیحیت برای همیشه نابود می گردد.
@renaissancetranslate

🖋" ۱۴۹۲: از کشف دنیای نو تا «فتح بهشت» ونجلیس"
قسمت دوم
یادداشتی از : رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر


پاپ و روحانیون مغموم و برآشفته شده از این ماجرا، بلافاصله در صدد جبران شکست خود در برابر مسلمانان بر می آیند. با وقوع این سلسله حوادث، اما ازدواج میان ایزابلا و فردیناند برای کلیسا، معجزه ای باور نکردنی و الهی به شمار می رفت. تمام آن موهبت الهی عظیمی که پاپ به دنبالش بود تا بار دیگر جهان مسیحیت را اعتلا بخشد و برتری خود را اثبات کند، در این ازدواج تجسم یافت. از آن پس، پادشاهی های اسپانیا و پرتغال_در عین رقابت و دشمنی_ با ایجاد نوعی اتحاد میان خود و حمایت کلیسا کمتر از چهل سال بعد از سقوط بیزانس، به دوران پادشاهی ۷۵۰ ساله مسلمانان در جنوب اروپا و شبه جزیره ایبری خاتمه می بخشند و به تدریج اخراج، تعقیب و کشتار مسلمانان و یهودیان در اسپانیا و پرتغال آغاز می گردد و این بار در این سوی جهان آخرین دژ مسلمانان(شرق) در غرب از دست می رود و رویای خلفای مسلمان برای اسلامی کردن اروپا برای همیشه به دل تاریکخانه ی تاریخ سپرده می‌شود.
چندی بعد، پاپ الکساندر ششم به پاس این دستاورد عظیم و ابراز محبت خود به پادشاهان فرمانبردار و مومن اروپا! موجبات امضای قراردادی معروف میان دو کشور را فراهم می آورد. به موجب قرارداد مشهور به «تور دِ سیاس» در ۱۴۹۴ میلادی، پدر مقدس جهان را به دو قسمت مساوی تقسیم می نماید : تمامی بخش غربی جهان و سرزمین های آن متعلق به امپراتوری اسپانیا و تمام بخش شرقی آن متعلق به امپراتوری پرتغال است و‌ دقیقاً به موجب همین قرارداد کذایی است که اشغال و تصرف جزیره ایرانی هرمز و بندر عباس (بندرگمبرون در زبان پرتغالی) موجب می شود تا بازرگانان و نظامیان پرتغالی برای چند دهه ناگهان مبدل به حاکمان ناخوانده و خودخوانده این بخش از خاک ایران شوند. اما با همه ی این اوصاف و تفاسیر چرا سال ۱۴۹۲ میلادی در این میان این سال‌ها تاثیرگذارترین است؟
در پاسخ باید دو اتفاق بزرگ را دلیل اهمیت آن دانست:

نخست فتح شهر گرانادا (غرناطه) که پایتخت آخرینِ پادشاهان مسلمان اروپا به شمار می رفت و پایان بخشیدن بر حکومت مسلمانان بر شبه جزیره ایبری که پیشتر ذکر آن رفت و دلیل دوم و مهم تر، فتح سرزمین آمریکا یا «دنیای نو/ the new world» توسط کریستف کلمب ایتالیایی است.
دریانورد ونیزی که پیش از آنکه به دربار اسپانیا راه یابد، از پادشاه پرتغال برای کشف و تصرف سرزمین های جدید درخواست کمک می نماید اما با جواب منفی وی مواجه می شود.کمی بعد کلمب،پس از ارائه برنامه ها و اهدافش به ایزابلا ملکه اسپانیا از حمایت تام و تمام وی برخوردار می گردد. کلمب با سه کشتی خود با نامهای «پینتا، نینا و سانتا ماریا» که ایزابلا در اختیارش گذاشته، قاره جدید را کشف می کند؛ سرزمینی که تا قرن ها در جغرافی و ادبیات سیاسی اروپائیان، به اشتباه «هند غربی» نامیده می شد و ساکنان آن را نه سرخپوست که «هندی/ Indian» می نامیدند و البته به شکلی عجیب جز کشور(کلمبیا) و ایالتی در کشور آمریکا(کلمبیانا)، بر روی قاره جدید نام کاشف واقعی اش را نگذاشتند؛ بلکه توأمان به شکلی تراژیک و مضحک و حتی ناجوانمردانه نام دیگر هموطن دریانورد او «آمِریگو وِسپوچی» را بر آن نهادند.

کشف دنیای نو سرآغاز اتفاقات تاریخ ساز بعدی جهان در سده های آتی گشت و تقریباً تا به اکنون موحب استیلا و سیادت غربیان بر اغلب‌ نقاط دنیا شده است؛ و دقیقاً به همین دلیل است که مورخان اغلب از این تاریخ با عنوان سالِ «فتح بهشت» یا سرآغازی از دوران درخشش مجدد جهان غرب یاد می‌کنند. اما در واقع مراد و منظورم از این مقدمه طولانی چه بود؟!
@renaissancetranslate

🖋" ۱۴۹۲: از کشف دنیای نو تا «فتح بهشت» ونجلیس"
قسمت سوم
یادداشتی از : رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر


رایدلی اسکات کارگردان مشهور و خالق حماسه زیبای «گلادیاتور» ، اما در پانصدمین سالگرد کشف قاره آمریکا و برای یادبود و بزرگداشت شخصیت کریستف کلمب، فیلم سینمایی «فتح بهشت»(۱۹۹۲) را تهیه‌ و کارگردانی نمود و آن را به این کاشف ایتالیایی اهدا کرد. او پس از اتمام کار، ساخت موسیقی این فیلم سینمایی را  بر عهده «ونجلیس» آهنگساز توانمند یونانی گذاشت تا یادبود تاریخی زیبایی در خور شخصیت کلمب و عظمت دنیای نو خلق گردد، اما چنانچه مخاطب این فیلم را دیده باشد، برایش مسلم خواهد شد که موسیقی ونجلیس برای «فتح بهشت» اثری درخشان، حماسی و بغایت سترگی است که به وضوح چند سر و گردن از فیلم اسکات بالاتر و فخیم تر است؛ چنانکه حقیقتا نه تصاویر و جاذبه های بصری فیلم، که این موسیقی فیلم است که تا به آخر مخاطب را تحت شعاع زیبایی و عظمت خود قرار می دهد؛ آنقدر که این سوال به ذهن مخاطب متبادر می گردد که آیا رایدلی اسکات در پرداخت و ساخت فیلم ضعیف عمل کرده یا ونجلیس آفریده ای الهی در حد و اندازه های باخ و ویوالدی خلق کرده است که کار اسکات هرقدر هم قوی و بی نقص می بود، یارای برابری‌ با آن نبود.
سخن به درازا انجامید دوستان! قطعه جاودان و حماسی «فتح بهشت» تصنیف بسیار زیبایی است که به احتمال فراوان بارها آن را از رادیو و تلویزیون شنیده اید اما شاید کمتر کسی ویدیوی اصلی آن و تلفیقش با تصاویر رنسانسی/قرون وسطایی اسپانیا در این فیلم را دیده باشد.  


امید که از دیدن و شنیدنش مجدداً لذت برید.🍀
@renaissancetranslate

‍ ‍ 🍀«میل جنسی» شخصیتی بسیار متفاوت از شخصیت هر میل دیگری آدمی دارد؛ میل جنسی نه تنها قوی‌تری امیال، که حتی از منظری خاص، نیرومندتر از تمامی دیگر امیال است.
این میل همواره و تلویحا به عنوان امری ضروری و ناگزیر پذیرفته می شود، و برخلاف دیگر اميال، ذوقی و هوسی نیست. زیرا این میلی است که حتی خود ماهیت آدمی را تشکیل می دهد. هیچ انگیزه ای آن قدر نیرومند نیست که در نبرد با آن حتماً پیروز گردد. این میل امری چنان اصلی است، که هیچ لذت دیگری محرومیت از ارضای آن را جبران نمی کند؛ وانگهی، انسان و حیوان به خاطر آن به هر گونه نبرد و مخاطرهای تن می دهند؛ رابطه ی جنسی علت جنگ و موضوع و هدف صلح است، بنیان امر جدی و مقصود شوخی است، سرچشمه ی ناخشکیدنی خنده و تمامی کنایات و تلويحات، معنای همه ی ایما و اشاره های مخفیانه، همه ی پیشنهادهای ناگفته و تمام نگاه های دزدانه است. اندیشه و هوس هر روزه ی جوانان و اغلب پیران، و فكر هر لحظه ی بی عفتان و خیال واهی دختران پاک دامنی است که بر خلاف اراده شان دائماً به سوی ایشان باز می گردد و مصالحِ همیشه آماده ی شوخی است؛ صرفا به این دلیل که عمیق ترین جدیت در بنیان آن نهفته است. اما، از همه بازیها و طعنه های دنیا٬ تنها این میل سرکش است که دلمشغولی اصلی همه ی آدمیان است که البته اغلب مخفیانه دنبال می شود و در ظاهر تا حد امکان روی آن سرپوش می گذارند.





«جهان همچون اراده و تصور»
آرتور شوپنهاور

+تصویر: بخشی از اثر واقع‌گرایانه و حیرت آور جان لورنتسو برنینی با نام «تجاوز به پروسپینا»(۱۶۲۱)
@renaissancetranslate

" مردی که مدعی است همه چیز را می‌داند و می فهمد، فردی متوهم است."



ضرب المثل ژاپنى
@renaissancetranslate

#جملات_ناب


انسان در مواجهه با یک شاهکار، همان صدایی را می شنود که هنرمند را واداشته این اثر را خلق کند. وقتی این برخورد به درستی صورت گرفت، انسان آنگاه یک شوک واقعیِ تطهیرکننده را تجربه می کند. نوعی هاله، که شاهکار را به تماشاگر تجربه می دهد، بهترین جنبه های شخصیتش را بیرون می کِشد و در عین حال او احساس می کند مایل است آنها را بروز دهد. آنگاه است که او خود را کشف می کند. این چند لحظه، ژرفنای استعدادهایش و عمق عواطفش را برملا می سازد.



(زمان مُهر شده | نویسنده: آندری تارکوفسکی | ترجمه؛ جابر عظیمی؛ نشر شورآفرین)
@renaissancetranslate

چه فایده ای دارد که آدم بخواهد دائم رنج و اندوهش را بازنگری کند؟
مثل این است که یکسره با یک زخم ور بروی و نگذاری التیام پیدا کند.
من میدانم چه بخشی از آن بودم، میدانم چه نقشی در آن داشتم، پس چه فایده ای دارد که بخواهم دائم گذشته را مرور و جزئیاتش را بررسی کنم؟!




«پس از تو»
جوجو مویز
@renaissancetranslate

«پایان تاریخ»
🖋مراد فرهادپور:



اکنون ديگر هيچ شک و ترديدی باقی نمانده که يگانه اصل متعالی و متافيزيکی حاکم بر سرنوشت همه ما فرصت طلبی است. از ميلياردر شدن در عرصه اقتصاد و مشهور شدن در "هنر" تا نشستن بر مسند قدرت حاکم و تبديل شدن به مهمترين "نظريه پرداز" معاصر، همه چيز فقط و فقط در گرو يک چيز است: اين که آدمی در زمان درست در مکان درست حاضر باشد، حاضر و آماده برای استفاده از فرصت و طلبيدن و به ارث بردن آن با تمام وجود. آنچه وجودش لازم نيست، بلکه حتی می تواند مزاحم و دست و پا گير هم باشد، قابليت است و شجاعت و استعداد و استقامت و خلاقيت و فداکاري و هوش و صداقت و صبر و شرم و شرافت و فروتنی و دوستی و تشخص و تجربه و تفکر و ...خلاصه هر آن چيزي که زمانی يک "فضيلت" شمرده می شد؛ حتي صفات و به اصطلاح امتيازاتی چون زيبایی و خوش پوشی و زرنگی و تردستی و خوش صحبتی و ظاهرسازی و...هم ديگر مؤثر يا به دردبخور نيستند. ظاهراً پيشبينی آدورنو درباره يکدست و يک شکل شدنِ آدميان توسط سيستم، تحقق يافته است: با تبديل شدنِ همگان به حشراتی انباشته از حرص و هراس؛ حرص به قدرت و شهرت و ثروت بيشتر، و هراس از هر چيزی جز اين.

فکر کنم اواخر قرن گذشته بود که يک استاد دانشگاه و تحليلگر (يا به زبان امروزي "کارشناس") بسيار معمولی و بسيار فرصت طلب به نام فرانسيس فوکوياما اعلام داشت که با فروپاشی شوروی و پيروزي ليبرال-دمکراسي در مقام بهترين نظام اجتماعی و سياسی ممکن، تاريخ نيز به پايان رسيده است، آنهم پايانی خوش.اين حکم که اعلامش هواداران و شهرت و امکانات زيادی برای آقای فوکوياما به ارمغان آورد، به رغم لحن علمی و کارشناسانه اش، از قضا تا حدی شبيه ارسال نوعي پيام يا دستور به خود تاريخ هم بود. ولی حال که به جهان اطراف خود می نگريم به نظر می رسد که تاريخ با همان طنز هميشگی و مکر هگلی اش دارد، به تعبير لاکان، پيام ايشان را در شکل وارونه شده اش پس می فرستد، شکلی که در قالب آن معنای حقيقی پيام – که خود فرستنده هم از آن بی خبر بوده – عيان و آشکار می شود :

بحران فراگير مالي و اعتباري، تورم همراه با رکود، بيکاری گسترده، فساد فزاينده در دستگاه های دولتی، مافيایی شدن اقتصاد، ترس از تروريسم و امنيتی شدن همه ابعاد زندگی روزمره، پايمال شدن حقوق مدنی و صنفی (به همان شيوه های مورد علاقه خانم تاچر و آقای ريگان)، ۹ ساعت کار در روز زير دست يک احمق خرشانس به قصد کسب چند صد دلار بيشتر و خريد و "مصرف" کالاهای "نوای" که مصرفشان به عوض نمونه های قبلی فقط موجب افزايش حس تهوع و دلزدگی می شود (دستکم در آنانی که هنوز کاملاً ديوانه نشده اند)، و درگير شدن در چندين جنگ ناتمام يا قريب الوقوع برای مردمان ظاهراً خوش اقبال بلاد مغرب زمين وچند کشور شرق آسيا که زودتر از همه ما به پايان خوش تاريخ رسيدند.

گرسنگی شديد و روزافزون در نتيجه افزايش قيمت مواد غذایی ( به لطف نوسانات اقتصاد آزاد و همچنين به لطف تلاش براي کاستن از آلودگي هوا با کاشتن نيشکر به عوض گندم و توليد سوخت گياهی – که خود يکي از "جذاب ترين" نمونه های مکر تاريخ است و آدمی نمی داند برايش بخندد يا گريه کند)، قحطی و خشکسالی و سيل و طوفان ناشی از تخريب محيط زيست ( که مسئول اصلی اش سرمايه داری مصرفگرای آمريکایی-غربی است)، انواع جنگ و کشتار و تجاوز و نسل کشي از بالکان تا کلمبيا، افزايش فقر و بيسوادی (که قرار بود تا يک دهه ديگر به کلی محو شود)، صور گوناگون دخالت های آشکار و پنهان و زد و بندهای سياسي و رواج انواع و اقسام عوام فريبی، تداوم بحرانهای منطقه ای و حالت نه جنگ نه صلح و ستيز دولتها و ابردولتها، شيوع و بازگشت بسياری از بيماريهای مهلک، کشتار همسايگان بدبخت تر از خود به بهانه تفاوت های دينی و قومی، روزی ۱۴ ساعت کار براي بچه هاي زير ۱۴ سال ، و رئيس جمهورهای عدالت پرور مادام العمر برای مردمان کشورهای رو به توسعه و در حال توسعه و نيمه توسعه يافته-- که خيلی هاشان برای رفتن به غرب و رسيدن به پايان تاريخ له له می زنند و اکثريت شان سنگ امثال بن لادن را به سينه می زنند...
پايان خوش تاريخ بر همگان مبارک باد.
@renaissancetranslate

نظرات دکتر داریوش شایگان درباره اهمیت «سعدی» در ادبیات و زندگی ایرانیان:

“نقش سعدی در فرهنگ ایرانیان با نقش کنفسیوس در چین قابل مقایسه است”...


#ادبیات
#سعدی
#داریوش_شایگان
@renaissancetranslate

🍀به عنوان مترجم نثر سعدی را مهمترین سرمشق خود می دانم:

۱-عملگرایی محض : فهماندن مطلب مهمترین هدف نویسنده است.

۲-نداشتن نژاد پرستی واژگانی: آشتی و اخوّتِ کلمات از اصالت آنها مهمتر است.

۳-گُزیده گویی: جملات کوتاه و افعال متعدد: جملات سعدی مانند یک پل معلق لرزان و وِلنگار نیستند، هر جمله سعدی سی و سه پل است! محکم، متین و آراسته...

سعدی با زیرکی فهمید کوچکترین واحد معنوی زبان کلمه نیست، جمله است! آنچه از ادای کلمات در ذهن انسان نقش می بندد جمله است، حتی اگر یک کلمه باشد. اَفعال طبعِ گرمی دارند، خواننده را از سوء هاضمه نجات می دهند!!

۴-استفاده مکرر از صنعت جِناس: جناس زیورِ زبان فقراست: شاید نتوانم مانند حافظ ایهام خلق کنم یا چون فردوسی “لَفّ و نَشر” بیافرینم اما می توانم با جناس آهنگی گذرا در دل مردم بنشانم و خوشحالشان کنم.

جیمز جویس ایرلندی هم از دوستداران صنعت ساده جناس بود:

“همه عظمت کلیسای کاتولیک بر پایه یک جناس بنا شده است، اگر جناس برای آنها کافی است، برای من هم به اندازه کافی خوب است”.

(اشاره به آنکه عیسی مسیح به پتروس حواری {به معنای صخره} گفت، تو صخره ای هستی که من کلیسای خود را بر آن بنا می کنم).

۵-هر یک از ویدیوهای آلن دو بوتون از این نظر که سعی می کند یک درس کوچک عملی بیاموزد، به حکایات سعدی می ماند. او هم مانند سعدی تلاش می کند عملگرا باشد، شعار ندهد و عقل معاش را با مختصری چاشنی آرمانگرایی عرضه کند.

به راه بادیه رفتن، به از نشستن باطل
که گر مراد نیابم، به قدر وُسع بکوشم

ایمان فانی
@renaissancetranslate

هیچ کدامتان جرأت نداشتید همرنگ جماعت نشوید. برای گذراندن یک روز چقدر زوال روح لازم داشتید، چقدر دروغ، دولا راست شدن، دستمال به‌دستی، زبان‌ریزی و نوکرمآبی!



«ویرجینیا وولف»
@renaissancetranslate

«در ستایش آلن دلون؛ سامورایی تنهای سینمای غرب»

قسمت اول

⁦✒️⁩رضی الدین طبیب
@Renaissancetranlate



فرا ها، لوئی شانزدهم، ناپلئون و ژنرال دوگل و رنو و پژو و البته ۳۶۵ نوع پنير مختلف دارند: دقیقاً به تعداد روزهای سال که هرچه کپک پنير بيشتر باشد، مرغوب‌تر و گران‌تر است؛ اما فرانسوی ها «آلن دلون» هم دارند، هنرپيشه‌ای کاملاً فرانسوی و در حقیقت جهانی.
«زیبای هولناک» لقب یکی از خوش سیماترین مردان تاریخ سینما است که اکنون پس از گذشت دهه ها، مبدل به نمادی از جذابیت کلاسیک مردانه شده است. آلن دلون ستاره فيلم‌های دهه شصت و هفتاد ميلادی بود. دلون تقریباً در تمام آثاری که در آنها نقش‌آفرینی کرد، يا قاتلی حرفه‌ای بود يا نقش پليسی متفاوت و باهوش_ که حضور او را در میان همکارانش برجسته تر می نمود و البته در این میان هرچه بود، حتماً مردی عاشق پيشه و عاصی بود!
ضدقهرمان شرور و جذاب فرانسوی، خیلی زود و به تنهايی توانست با کاریزمای مقاومت ناپذیر خود بت چهره ی قهرمانان عصر کلاسيک هالیوود مثل جیمز دین، همفری بوگارت، کلارک گیبل و گری کوپر را در پیش چشم مخاطبان در هم بشکند، اما در این میان نکته جالب و عجيب تر ماجرا آن است که او خیلی زود در ایران محبوبیتی عجیب یافت؛ تا آن حد که به جرأت می‌توان گفت میزان احترام و محبوبیت آلن دلون در بین ایرانیان چنان بود که حتی نیمی از آن علاقه در میان هم‌نسلان آنها در غرب و خود فرانسه به چشم نمی خورد؛ شاید بهتر است بگوییم آلن دلون و «دلونیسم» فی نفسه برای مخاطبان ایرانی اش مبدل به یک سبک رفتاری_ شخصيتی شد! در حقیقت این کاریزما و مسمریسم در نگاه مخاطب ایرانی، پیش از آنکه به واسطه چهره فوق‌العاده جذاب و سرد شکل گیرد، ریشه در جادوی دوبلاژ داشت. آلن دلون_همچون آل پاچینو، کوین کاستنر و داستین هافمن_ با دوبله درخشان و بی بدیل استاد خسرو خسروشاهی آنقدر برای ما «ايرانيزه» شده که اساساً انگار یکی از ما ایرانی هاست؛ اما به نظر می‌رسد ماجرای چنان پیش رفت که قهرمان داستان ما هم تا حدی بدین حقیقت پی برد! آن هم زمانی که چند سال پیش از انقلاب، برای مدت کوتاهی به ایران سفر کرد و با شنیدن صدای افسونگر استاد خسروشاهی غرق حیرت و سرشار از تحسین گردید. حتی شایعه جذابی وجود دارد که می گویند آلن دلون درباره دوبلور ایرانی اش گفته است :

"آقای خسروشاهی! حقیقتا آرزو داشتم تا دوبلاژ تمام فیلمهایم به هر زبانی با صدای شما در دنیا شنیده شود..."

خب با اوصاف شاید این مطلب بهتر درک شود که دلونِ فرانسوی براي چند نسل از ایرانیان که او را به خوبی به یاد دارند، همانقدر «ايرانی» و «وطنی» است که اساتید بزرگ سینمای ما چون «عزت الله انتظامی» و «جمشید مشایخی».

دلون در اکثر فیلمهایی که از او دیده ایم کشته می شود اما در پایان فیلم‌، همیشه چنان حسرتی بر دل مخاطبانش (باز هم خاصه مخاطبان ایرانی!) باقی می گذارد که تماشاچی بارها و بارها فیلم را مرور می کند تا تراژدی مرگ قهرمان محبوبش را ملموس تر و‌ عمیق تر احساس کند. با این همه اما دلون صرفاً هنرپیشه ای خوش سیما یا شاید بچه خوشگلی فرانسوی به زعم «ژان پل بلموندو» ی کبیر نبود. به عکس، دلون تجسم آرمانها و الگوی مردانگی و جذابیت مردانه بسیاری از مردان دهه شصت و هفتاد میلادی در جهان به شمار می رفت. چهره سنگی، بی حالت اما بغایت کاریزماتیک او سمبل یک مرد کامل به شمار می‌رفت: جذاب، باهوش، خونسرد و بی احساس. در حقیقت چهره معصوم و فریبنده او با مفهوم «مرد جوان» عصر خود هارمونی کاملی داشت که البته خیلی زود مبدل به تجسمی از شرارت و تبهکاری بر روی پرده نقره ای گردید.
به جز جذابیت مثال زدنی ظاهری بازی دلون_ جدا از ارزش آثاری که در آنها نقش‌آفرینی کرده_ از منظر هنری و فن بازیگری با سطح بزرگانی چون «برت لنکستر» ٬ «رابرت دنیرو» و «آل پاچینو» قابل مقایسه است. آلن دلون جوان تا قبل از آغاز دوران حرفه بازیگری اش، گارسونِ پاره وقتِ رستورانی مشهور در حومه پاریس بود که پاتوق اغلب هنرپیشگان و خوانندگان بزرگ فرانسه به شمار می رفت و دست بر قضا رستوران محبوب «ژان کلود بریالی» هنرپیشه نامدار فرانسوی بود؛ درست همان جایی که او تصادفا جوانک عاصی و مغرور و خوشتیپ فرانسوی را کشف می کند و مسحور چهره زیبا و رفتار جذابش می گردد. بریالی که به درستی حدس می‌زند باید استعداد بزرگی هنری در پس این چهره مرموز و آرام قرار داشته باشد، شب بعد به رستوران باز می‌گردد و با اصرار فراوان برای آلن دلون یک کت و شلوار شیک کرایه می‌کند و همراه با او راهی جشنواره کن سال ۱۹۵۶ می شود. ستاره اقبال دلون یک شبه می درخشد و پیش از بازگشت از جشنواره، به شاهزاده «کن» تبدیل می شود.
@renaissancetranslate