آیا هیچ وقت با آدم‌هایی برخورد کرده‌اید که به نظر می‌رسد از روی تصادف نیست که بر سر راه شما قرار گرفته‌اند، بلکه نوعی حکمت بسیار رنج‌بار یا نهایت خوشبختی در آن ملاقات است که زندگی‌تان را ناگهان از این رو به آن رو می‌کند...؟




«کاناپه‌ی قرمز»
میشل لبر
@renaissancetranslate

موسیقی منتخب هفته

ویدیوی اصلی قطعه ی بسیار زیبا و حماسی «فتح بهشت»

آهنگساز: ونجلیس

آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «فتح بهشت»(۱۹۹۲) به کارگردانی رایدلی اسکات

سبک: کلاسیک، وکال، ساندترک
@renaissancetranslate

🖋" ۱۴۹۲: از کشف دنیای نو تا «فتح بهشت» ونجلیس"
قسمت اول
یادداشتی از : رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر




سال ۱۴۹۲ میلادی یکی از بزنگاه های سرنوشت ساز تاریخ جهان است؛ سالی مهم و تعیین کننده که مسیر بسیاری از اتفاقات سرنوشت ساز دیگر جهان را روشن یا پی ریزی نمود؛ اما پیش و پس از فرا رسیدن این سال، رویدادهای بزرگ و کوچک بسیاری در جهان آن روزگار رخ داد که دانستن آنها دلیل اهمیت سال مذکور را بر ما روشن می سازد.
«فردیناند دوم» پادشاه کاستیل( ایالت مرکزی سرزمین اسپانیا با مرکز مادرید) و «ایزابلای اول» شهبانوی آراگون(با مرکزیت شهر ساراگوسا) در سال ۱۴۶۹ با یکدیگر پیمان زناشویی می‌بندند. این ازدواج پیش از آنکه پیوندی عاطفی و معمول میان دو فرد از خاندان های سلطنتی اروپا باشد، پیوندی است سیاسی_نظامی که در پس آن اهداف مذهبی مهمی قرار دارد.

اتحاد آراگون و کاستیل، نه تنها رویای تشکیل «امپراتوری بزرگ اسپانیا» را به واقعیت تبدیل می‌کند، بلکه پاپ و دنیای مسیحیت نیز به آرزوی دیرینه خود یعنی ایجاد دولتی قدرتمند در برابر مسلمانان آندولوس می رسند(جنوبی ترین ایالت اسپانیا به مرکزیت شهر گرانادا یا همان غرناطه که قلمرو حکمرانی اُمرای مسلمانان در شبه جزیره ایبری به شمار می رفت) و موجب می شود تا دنیای غرب پس از نبردهای طاقت فرسای صلیبی تجدید حیات کند و در برابر شکوفایی مجدد امپراتوری های مسلمانِ عثمانی و صفوی ایران آرایش دیگری به خود بگیرد.
این وصلت پیامدهای خاص خود را به دنبال دارد: یکپارچه سازی سیاسی و جغرافیایی «اسپانیای کاتولیک» نخستین آنها است و در پی آن، تشکیل دادگاه های هولناک تفتیش عقاید و همچنین ایجاد یک امپراتوری بزرگ مذهبی در کنار یک امپراتوری کاتولیک دیگر  یعنی «پرتغال» آن هم در اوج عصر رنسانس و ظهور اومانیسم فرهنگی گرچه نوعی عقبگرد تاریخی است، اما موجب به وجود آمدن قوی ترین حکومت های سیاسی _نظامی اروپا و جهان می‌گردد و هر دو کشور به نوبه خود تاثیرات عمیق بسیاری بر جوامع و فرهنگ دیگر نقاط جهان بر جای گذاشتند.
اما جدای از این، نگرانی عجیب پاپ و دستگاه کلیسا مربوط به چه چیزی است؟!
یک دهه پیش از این ازدواج، در گوشه ای دیگر از دنیا حوادث جالب و عجیبی رخ داده است که زنگ خطر را به شدت برای دنیای مسیحیت به صدا در آورده است:

«سلطان محمد فاتح» فرمانروای امپراتوری عثمانی، با شکست ارتش امپراتوری روم شرقی و فتح کنستانتینوپل( قسطنطنیه یا استانبول فعلی در ترکیه امروزی) و تصرف بخشهای فراوانی از شرق اروپا و بالکان، به کلی طومارِ امپراتوری کهن و ناکارآمد مسیحیان و دیرپاترین حکومت جهان باستان را در هم می پیچد و آخرین دژ مسیحیان(غرب) در شرق از دست می رود و رویای دیرینه کلیسا برای الحاق «ارض مقدس» به جهان مسیحیت برای همیشه نابود می گردد.
@renaissancetranslate

🖋" ۱۴۹۲: از کشف دنیای نو تا «فتح بهشت» ونجلیس"
قسمت دوم
یادداشتی از : رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر


پاپ و روحانیون مغموم و برآشفته شده از این ماجرا، بلافاصله در صدد جبران شکست خود در برابر مسلمانان بر می آیند. با وقوع این سلسله حوادث، اما ازدواج میان ایزابلا و فردیناند برای کلیسا، معجزه ای باور نکردنی و الهی به شمار می رفت. تمام آن موهبت الهی عظیمی که پاپ به دنبالش بود تا بار دیگر جهان مسیحیت را اعتلا بخشد و برتری خود را اثبات کند، در این ازدواج تجسم یافت. از آن پس، پادشاهی های اسپانیا و پرتغال_در عین رقابت و دشمنی_ با ایجاد نوعی اتحاد میان خود و حمایت کلیسا کمتر از چهل سال بعد از سقوط بیزانس، به دوران پادشاهی ۷۵۰ ساله مسلمانان در جنوب اروپا و شبه جزیره ایبری خاتمه می بخشند و به تدریج اخراج، تعقیب و کشتار مسلمانان و یهودیان در اسپانیا و پرتغال آغاز می گردد و این بار در این سوی جهان آخرین دژ مسلمانان(شرق) در غرب از دست می رود و رویای خلفای مسلمان برای اسلامی کردن اروپا برای همیشه به دل تاریکخانه ی تاریخ سپرده می‌شود.
چندی بعد، پاپ الکساندر ششم به پاس این دستاورد عظیم و ابراز محبت خود به پادشاهان فرمانبردار و مومن اروپا! موجبات امضای قراردادی معروف میان دو کشور را فراهم می آورد. به موجب قرارداد مشهور به «تور دِ سیاس» در ۱۴۹۴ میلادی، پدر مقدس جهان را به دو قسمت مساوی تقسیم می نماید : تمامی بخش غربی جهان و سرزمین های آن متعلق به امپراتوری اسپانیا و تمام بخش شرقی آن متعلق به امپراتوری پرتغال است و‌ دقیقاً به موجب همین قرارداد کذایی است که اشغال و تصرف جزیره ایرانی هرمز و بندر عباس (بندرگمبرون در زبان پرتغالی) موجب می شود تا بازرگانان و نظامیان پرتغالی برای چند دهه ناگهان مبدل به حاکمان ناخوانده و خودخوانده این بخش از خاک ایران شوند. اما با همه ی این اوصاف و تفاسیر چرا سال ۱۴۹۲ میلادی در این میان این سال‌ها تاثیرگذارترین است؟
در پاسخ باید دو اتفاق بزرگ را دلیل اهمیت آن دانست:

نخست فتح شهر گرانادا (غرناطه) که پایتخت آخرینِ پادشاهان مسلمان اروپا به شمار می رفت و پایان بخشیدن بر حکومت مسلمانان بر شبه جزیره ایبری که پیشتر ذکر آن رفت و دلیل دوم و مهم تر، فتح سرزمین آمریکا یا «دنیای نو/ the new world» توسط کریستف کلمب ایتالیایی است.
دریانورد ونیزی که پیش از آنکه به دربار اسپانیا راه یابد، از پادشاه پرتغال برای کشف و تصرف سرزمین های جدید درخواست کمک می نماید اما با جواب منفی وی مواجه می شود.کمی بعد کلمب،پس از ارائه برنامه ها و اهدافش به ایزابلا ملکه اسپانیا از حمایت تام و تمام وی برخوردار می گردد. کلمب با سه کشتی خود با نامهای «پینتا، نینا و سانتا ماریا» که ایزابلا در اختیارش گذاشته، قاره جدید را کشف می کند؛ سرزمینی که تا قرن ها در جغرافی و ادبیات سیاسی اروپائیان، به اشتباه «هند غربی» نامیده می شد و ساکنان آن را نه سرخپوست که «هندی/ Indian» می نامیدند و البته به شکلی عجیب جز کشور(کلمبیا) و ایالتی در کشور آمریکا(کلمبیانا)، بر روی قاره جدید نام کاشف واقعی اش را نگذاشتند؛ بلکه توأمان به شکلی تراژیک و مضحک و حتی ناجوانمردانه نام دیگر هموطن دریانورد او «آمِریگو وِسپوچی» را بر آن نهادند.

کشف دنیای نو سرآغاز اتفاقات تاریخ ساز بعدی جهان در سده های آتی گشت و تقریباً تا به اکنون موحب استیلا و سیادت غربیان بر اغلب‌ نقاط دنیا شده است؛ و دقیقاً به همین دلیل است که مورخان اغلب از این تاریخ با عنوان سالِ «فتح بهشت» یا سرآغازی از دوران درخشش مجدد جهان غرب یاد می‌کنند. اما در واقع مراد و منظورم از این مقدمه طولانی چه بود؟!
@renaissancetranslate

🖋" ۱۴۹۲: از کشف دنیای نو تا «فتح بهشت» ونجلیس"
قسمت سوم
یادداشتی از : رضی الدین طبیب؛ مورخ هنر


رایدلی اسکات کارگردان مشهور و خالق حماسه زیبای «گلادیاتور» ، اما در پانصدمین سالگرد کشف قاره آمریکا و برای یادبود و بزرگداشت شخصیت کریستف کلمب، فیلم سینمایی «فتح بهشت»(۱۹۹۲) را تهیه‌ و کارگردانی نمود و آن را به این کاشف ایتالیایی اهدا کرد. او پس از اتمام کار، ساخت موسیقی این فیلم سینمایی را  بر عهده «ونجلیس» آهنگساز توانمند یونانی گذاشت تا یادبود تاریخی زیبایی در خور شخصیت کلمب و عظمت دنیای نو خلق گردد، اما چنانچه مخاطب این فیلم را دیده باشد، برایش مسلم خواهد شد که موسیقی ونجلیس برای «فتح بهشت» اثری درخشان، حماسی و بغایت سترگی است که به وضوح چند سر و گردن از فیلم اسکات بالاتر و فخیم تر است؛ چنانکه حقیقتا نه تصاویر و جاذبه های بصری فیلم، که این موسیقی فیلم است که تا به آخر مخاطب را تحت شعاع زیبایی و عظمت خود قرار می دهد؛ آنقدر که این سوال به ذهن مخاطب متبادر می گردد که آیا رایدلی اسکات در پرداخت و ساخت فیلم ضعیف عمل کرده یا ونجلیس آفریده ای الهی در حد و اندازه های باخ و ویوالدی خلق کرده است که کار اسکات هرقدر هم قوی و بی نقص می بود، یارای برابری‌ با آن نبود.
سخن به درازا انجامید دوستان! قطعه جاودان و حماسی «فتح بهشت» تصنیف بسیار زیبایی است که به احتمال فراوان بارها آن را از رادیو و تلویزیون شنیده اید اما شاید کمتر کسی ویدیوی اصلی آن و تلفیقش با تصاویر رنسانسی/قرون وسطایی اسپانیا در این فیلم را دیده باشد.  


امید که از دیدن و شنیدنش مجدداً لذت برید.🍀
@renaissancetranslate

‍ ‍ 🍀«میل جنسی» شخصیتی بسیار متفاوت از شخصیت هر میل دیگری آدمی دارد؛ میل جنسی نه تنها قوی‌تری امیال، که حتی از منظری خاص، نیرومندتر از تمامی دیگر امیال است.
این میل همواره و تلویحا به عنوان امری ضروری و ناگزیر پذیرفته می شود، و برخلاف دیگر اميال، ذوقی و هوسی نیست. زیرا این میلی است که حتی خود ماهیت آدمی را تشکیل می دهد. هیچ انگیزه ای آن قدر نیرومند نیست که در نبرد با آن حتماً پیروز گردد. این میل امری چنان اصلی است، که هیچ لذت دیگری محرومیت از ارضای آن را جبران نمی کند؛ وانگهی، انسان و حیوان به خاطر آن به هر گونه نبرد و مخاطرهای تن می دهند؛ رابطه ی جنسی علت جنگ و موضوع و هدف صلح است، بنیان امر جدی و مقصود شوخی است، سرچشمه ی ناخشکیدنی خنده و تمامی کنایات و تلويحات، معنای همه ی ایما و اشاره های مخفیانه، همه ی پیشنهادهای ناگفته و تمام نگاه های دزدانه است. اندیشه و هوس هر روزه ی جوانان و اغلب پیران، و فكر هر لحظه ی بی عفتان و خیال واهی دختران پاک دامنی است که بر خلاف اراده شان دائماً به سوی ایشان باز می گردد و مصالحِ همیشه آماده ی شوخی است؛ صرفا به این دلیل که عمیق ترین جدیت در بنیان آن نهفته است. اما، از همه بازیها و طعنه های دنیا٬ تنها این میل سرکش است که دلمشغولی اصلی همه ی آدمیان است که البته اغلب مخفیانه دنبال می شود و در ظاهر تا حد امکان روی آن سرپوش می گذارند.





«جهان همچون اراده و تصور»
آرتور شوپنهاور

+تصویر: بخشی از اثر واقع‌گرایانه و حیرت آور جان لورنتسو برنینی با نام «تجاوز به پروسپینا»(۱۶۲۱)
@renaissancetranslate

" مردی که مدعی است همه چیز را می‌داند و می فهمد، فردی متوهم است."



ضرب المثل ژاپنى
@renaissancetranslate

#جملات_ناب


انسان در مواجهه با یک شاهکار، همان صدایی را می شنود که هنرمند را واداشته این اثر را خلق کند. وقتی این برخورد به درستی صورت گرفت، انسان آنگاه یک شوک واقعیِ تطهیرکننده را تجربه می کند. نوعی هاله، که شاهکار را به تماشاگر تجربه می دهد، بهترین جنبه های شخصیتش را بیرون می کِشد و در عین حال او احساس می کند مایل است آنها را بروز دهد. آنگاه است که او خود را کشف می کند. این چند لحظه، ژرفنای استعدادهایش و عمق عواطفش را برملا می سازد.



(زمان مُهر شده | نویسنده: آندری تارکوفسکی | ترجمه؛ جابر عظیمی؛ نشر شورآفرین)
@renaissancetranslate

چه فایده ای دارد که آدم بخواهد دائم رنج و اندوهش را بازنگری کند؟
مثل این است که یکسره با یک زخم ور بروی و نگذاری التیام پیدا کند.
من میدانم چه بخشی از آن بودم، میدانم چه نقشی در آن داشتم، پس چه فایده ای دارد که بخواهم دائم گذشته را مرور و جزئیاتش را بررسی کنم؟!




«پس از تو»
جوجو مویز
@renaissancetranslate

«پایان تاریخ»
🖋مراد فرهادپور:



اکنون ديگر هيچ شک و ترديدی باقی نمانده که يگانه اصل متعالی و متافيزيکی حاکم بر سرنوشت همه ما فرصت طلبی است. از ميلياردر شدن در عرصه اقتصاد و مشهور شدن در "هنر" تا نشستن بر مسند قدرت حاکم و تبديل شدن به مهمترين "نظريه پرداز" معاصر، همه چيز فقط و فقط در گرو يک چيز است: اين که آدمی در زمان درست در مکان درست حاضر باشد، حاضر و آماده برای استفاده از فرصت و طلبيدن و به ارث بردن آن با تمام وجود. آنچه وجودش لازم نيست، بلکه حتی می تواند مزاحم و دست و پا گير هم باشد، قابليت است و شجاعت و استعداد و استقامت و خلاقيت و فداکاري و هوش و صداقت و صبر و شرم و شرافت و فروتنی و دوستی و تشخص و تجربه و تفکر و ...خلاصه هر آن چيزي که زمانی يک "فضيلت" شمرده می شد؛ حتي صفات و به اصطلاح امتيازاتی چون زيبایی و خوش پوشی و زرنگی و تردستی و خوش صحبتی و ظاهرسازی و...هم ديگر مؤثر يا به دردبخور نيستند. ظاهراً پيشبينی آدورنو درباره يکدست و يک شکل شدنِ آدميان توسط سيستم، تحقق يافته است: با تبديل شدنِ همگان به حشراتی انباشته از حرص و هراس؛ حرص به قدرت و شهرت و ثروت بيشتر، و هراس از هر چيزی جز اين.

فکر کنم اواخر قرن گذشته بود که يک استاد دانشگاه و تحليلگر (يا به زبان امروزي "کارشناس") بسيار معمولی و بسيار فرصت طلب به نام فرانسيس فوکوياما اعلام داشت که با فروپاشی شوروی و پيروزي ليبرال-دمکراسي در مقام بهترين نظام اجتماعی و سياسی ممکن، تاريخ نيز به پايان رسيده است، آنهم پايانی خوش.اين حکم که اعلامش هواداران و شهرت و امکانات زيادی برای آقای فوکوياما به ارمغان آورد، به رغم لحن علمی و کارشناسانه اش، از قضا تا حدی شبيه ارسال نوعي پيام يا دستور به خود تاريخ هم بود. ولی حال که به جهان اطراف خود می نگريم به نظر می رسد که تاريخ با همان طنز هميشگی و مکر هگلی اش دارد، به تعبير لاکان، پيام ايشان را در شکل وارونه شده اش پس می فرستد، شکلی که در قالب آن معنای حقيقی پيام – که خود فرستنده هم از آن بی خبر بوده – عيان و آشکار می شود :

بحران فراگير مالي و اعتباري، تورم همراه با رکود، بيکاری گسترده، فساد فزاينده در دستگاه های دولتی، مافيایی شدن اقتصاد، ترس از تروريسم و امنيتی شدن همه ابعاد زندگی روزمره، پايمال شدن حقوق مدنی و صنفی (به همان شيوه های مورد علاقه خانم تاچر و آقای ريگان)، ۹ ساعت کار در روز زير دست يک احمق خرشانس به قصد کسب چند صد دلار بيشتر و خريد و "مصرف" کالاهای "نوای" که مصرفشان به عوض نمونه های قبلی فقط موجب افزايش حس تهوع و دلزدگی می شود (دستکم در آنانی که هنوز کاملاً ديوانه نشده اند)، و درگير شدن در چندين جنگ ناتمام يا قريب الوقوع برای مردمان ظاهراً خوش اقبال بلاد مغرب زمين وچند کشور شرق آسيا که زودتر از همه ما به پايان خوش تاريخ رسيدند.

گرسنگی شديد و روزافزون در نتيجه افزايش قيمت مواد غذایی ( به لطف نوسانات اقتصاد آزاد و همچنين به لطف تلاش براي کاستن از آلودگي هوا با کاشتن نيشکر به عوض گندم و توليد سوخت گياهی – که خود يکي از "جذاب ترين" نمونه های مکر تاريخ است و آدمی نمی داند برايش بخندد يا گريه کند)، قحطی و خشکسالی و سيل و طوفان ناشی از تخريب محيط زيست ( که مسئول اصلی اش سرمايه داری مصرفگرای آمريکایی-غربی است)، انواع جنگ و کشتار و تجاوز و نسل کشي از بالکان تا کلمبيا، افزايش فقر و بيسوادی (که قرار بود تا يک دهه ديگر به کلی محو شود)، صور گوناگون دخالت های آشکار و پنهان و زد و بندهای سياسي و رواج انواع و اقسام عوام فريبی، تداوم بحرانهای منطقه ای و حالت نه جنگ نه صلح و ستيز دولتها و ابردولتها، شيوع و بازگشت بسياری از بيماريهای مهلک، کشتار همسايگان بدبخت تر از خود به بهانه تفاوت های دينی و قومی، روزی ۱۴ ساعت کار براي بچه هاي زير ۱۴ سال ، و رئيس جمهورهای عدالت پرور مادام العمر برای مردمان کشورهای رو به توسعه و در حال توسعه و نيمه توسعه يافته-- که خيلی هاشان برای رفتن به غرب و رسيدن به پايان تاريخ له له می زنند و اکثريت شان سنگ امثال بن لادن را به سينه می زنند...
پايان خوش تاريخ بر همگان مبارک باد.
@renaissancetranslate

نظرات دکتر داریوش شایگان درباره اهمیت «سعدی» در ادبیات و زندگی ایرانیان:

“نقش سعدی در فرهنگ ایرانیان با نقش کنفسیوس در چین قابل مقایسه است”...


#ادبیات
#سعدی
#داریوش_شایگان
@renaissancetranslate

🍀به عنوان مترجم نثر سعدی را مهمترین سرمشق خود می دانم:

۱-عملگرایی محض : فهماندن مطلب مهمترین هدف نویسنده است.

۲-نداشتن نژاد پرستی واژگانی: آشتی و اخوّتِ کلمات از اصالت آنها مهمتر است.

۳-گُزیده گویی: جملات کوتاه و افعال متعدد: جملات سعدی مانند یک پل معلق لرزان و وِلنگار نیستند، هر جمله سعدی سی و سه پل است! محکم، متین و آراسته...

سعدی با زیرکی فهمید کوچکترین واحد معنوی زبان کلمه نیست، جمله است! آنچه از ادای کلمات در ذهن انسان نقش می بندد جمله است، حتی اگر یک کلمه باشد. اَفعال طبعِ گرمی دارند، خواننده را از سوء هاضمه نجات می دهند!!

۴-استفاده مکرر از صنعت جِناس: جناس زیورِ زبان فقراست: شاید نتوانم مانند حافظ ایهام خلق کنم یا چون فردوسی “لَفّ و نَشر” بیافرینم اما می توانم با جناس آهنگی گذرا در دل مردم بنشانم و خوشحالشان کنم.

جیمز جویس ایرلندی هم از دوستداران صنعت ساده جناس بود:

“همه عظمت کلیسای کاتولیک بر پایه یک جناس بنا شده است، اگر جناس برای آنها کافی است، برای من هم به اندازه کافی خوب است”.

(اشاره به آنکه عیسی مسیح به پتروس حواری {به معنای صخره} گفت، تو صخره ای هستی که من کلیسای خود را بر آن بنا می کنم).

۵-هر یک از ویدیوهای آلن دو بوتون از این نظر که سعی می کند یک درس کوچک عملی بیاموزد، به حکایات سعدی می ماند. او هم مانند سعدی تلاش می کند عملگرا باشد، شعار ندهد و عقل معاش را با مختصری چاشنی آرمانگرایی عرضه کند.

به راه بادیه رفتن، به از نشستن باطل
که گر مراد نیابم، به قدر وُسع بکوشم

ایمان فانی
@renaissancetranslate

هیچ کدامتان جرأت نداشتید همرنگ جماعت نشوید. برای گذراندن یک روز چقدر زوال روح لازم داشتید، چقدر دروغ، دولا راست شدن، دستمال به‌دستی، زبان‌ریزی و نوکرمآبی!



«ویرجینیا وولف»
@renaissancetranslate

«در ستایش آلن دلون؛ سامورایی تنهای سینمای غرب»

قسمت اول

⁦✒️⁩رضی الدین طبیب
@Renaissancetranlate



فرا ها، لوئی شانزدهم، ناپلئون و ژنرال دوگل و رنو و پژو و البته ۳۶۵ نوع پنير مختلف دارند: دقیقاً به تعداد روزهای سال که هرچه کپک پنير بيشتر باشد، مرغوب‌تر و گران‌تر است؛ اما فرانسوی ها «آلن دلون» هم دارند، هنرپيشه‌ای کاملاً فرانسوی و در حقیقت جهانی.
«زیبای هولناک» لقب یکی از خوش سیماترین مردان تاریخ سینما است که اکنون پس از گذشت دهه ها، مبدل به نمادی از جذابیت کلاسیک مردانه شده است. آلن دلون ستاره فيلم‌های دهه شصت و هفتاد ميلادی بود. دلون تقریباً در تمام آثاری که در آنها نقش‌آفرینی کرد، يا قاتلی حرفه‌ای بود يا نقش پليسی متفاوت و باهوش_ که حضور او را در میان همکارانش برجسته تر می نمود و البته در این میان هرچه بود، حتماً مردی عاشق پيشه و عاصی بود!
ضدقهرمان شرور و جذاب فرانسوی، خیلی زود و به تنهايی توانست با کاریزمای مقاومت ناپذیر خود بت چهره ی قهرمانان عصر کلاسيک هالیوود مثل جیمز دین، همفری بوگارت، کلارک گیبل و گری کوپر را در پیش چشم مخاطبان در هم بشکند، اما در این میان نکته جالب و عجيب تر ماجرا آن است که او خیلی زود در ایران محبوبیتی عجیب یافت؛ تا آن حد که به جرأت می‌توان گفت میزان احترام و محبوبیت آلن دلون در بین ایرانیان چنان بود که حتی نیمی از آن علاقه در میان هم‌نسلان آنها در غرب و خود فرانسه به چشم نمی خورد؛ شاید بهتر است بگوییم آلن دلون و «دلونیسم» فی نفسه برای مخاطبان ایرانی اش مبدل به یک سبک رفتاری_ شخصيتی شد! در حقیقت این کاریزما و مسمریسم در نگاه مخاطب ایرانی، پیش از آنکه به واسطه چهره فوق‌العاده جذاب و سرد شکل گیرد، ریشه در جادوی دوبلاژ داشت. آلن دلون_همچون آل پاچینو، کوین کاستنر و داستین هافمن_ با دوبله درخشان و بی بدیل استاد خسرو خسروشاهی آنقدر برای ما «ايرانيزه» شده که اساساً انگار یکی از ما ایرانی هاست؛ اما به نظر می‌رسد ماجرای چنان پیش رفت که قهرمان داستان ما هم تا حدی بدین حقیقت پی برد! آن هم زمانی که چند سال پیش از انقلاب، برای مدت کوتاهی به ایران سفر کرد و با شنیدن صدای افسونگر استاد خسروشاهی غرق حیرت و سرشار از تحسین گردید. حتی شایعه جذابی وجود دارد که می گویند آلن دلون درباره دوبلور ایرانی اش گفته است :

"آقای خسروشاهی! حقیقتا آرزو داشتم تا دوبلاژ تمام فیلمهایم به هر زبانی با صدای شما در دنیا شنیده شود..."

خب با اوصاف شاید این مطلب بهتر درک شود که دلونِ فرانسوی براي چند نسل از ایرانیان که او را به خوبی به یاد دارند، همانقدر «ايرانی» و «وطنی» است که اساتید بزرگ سینمای ما چون «عزت الله انتظامی» و «جمشید مشایخی».

دلون در اکثر فیلمهایی که از او دیده ایم کشته می شود اما در پایان فیلم‌، همیشه چنان حسرتی بر دل مخاطبانش (باز هم خاصه مخاطبان ایرانی!) باقی می گذارد که تماشاچی بارها و بارها فیلم را مرور می کند تا تراژدی مرگ قهرمان محبوبش را ملموس تر و‌ عمیق تر احساس کند. با این همه اما دلون صرفاً هنرپیشه ای خوش سیما یا شاید بچه خوشگلی فرانسوی به زعم «ژان پل بلموندو» ی کبیر نبود. به عکس، دلون تجسم آرمانها و الگوی مردانگی و جذابیت مردانه بسیاری از مردان دهه شصت و هفتاد میلادی در جهان به شمار می رفت. چهره سنگی، بی حالت اما بغایت کاریزماتیک او سمبل یک مرد کامل به شمار می‌رفت: جذاب، باهوش، خونسرد و بی احساس. در حقیقت چهره معصوم و فریبنده او با مفهوم «مرد جوان» عصر خود هارمونی کاملی داشت که البته خیلی زود مبدل به تجسمی از شرارت و تبهکاری بر روی پرده نقره ای گردید.
به جز جذابیت مثال زدنی ظاهری بازی دلون_ جدا از ارزش آثاری که در آنها نقش‌آفرینی کرده_ از منظر هنری و فن بازیگری با سطح بزرگانی چون «برت لنکستر» ٬ «رابرت دنیرو» و «آل پاچینو» قابل مقایسه است. آلن دلون جوان تا قبل از آغاز دوران حرفه بازیگری اش، گارسونِ پاره وقتِ رستورانی مشهور در حومه پاریس بود که پاتوق اغلب هنرپیشگان و خوانندگان بزرگ فرانسه به شمار می رفت و دست بر قضا رستوران محبوب «ژان کلود بریالی» هنرپیشه نامدار فرانسوی بود؛ درست همان جایی که او تصادفا جوانک عاصی و مغرور و خوشتیپ فرانسوی را کشف می کند و مسحور چهره زیبا و رفتار جذابش می گردد. بریالی که به درستی حدس می‌زند باید استعداد بزرگی هنری در پس این چهره مرموز و آرام قرار داشته باشد، شب بعد به رستوران باز می‌گردد و با اصرار فراوان برای آلن دلون یک کت و شلوار شیک کرایه می‌کند و همراه با او راهی جشنواره کن سال ۱۹۵۶ می شود. ستاره اقبال دلون یک شبه می درخشد و پیش از بازگشت از جشنواره، به شاهزاده «کن» تبدیل می شود.
@renaissancetranslate

«در ستایش آلن دلون؛ سامورایی تنهای سینمای غرب»

قسمت دوم

⁦✒️⁩رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate


بسیاری از کارگردانان مشهور ان روزگار شروع به دادن پیشنهادات مختلف بازیگری به او می‌شوند و در این میان آنچه که به شکلی اعجاب آور تاثیرگذار شده است، کاریزمای فوق العاده جذاب دلون است که موجب شده همه فراموش کنند «آلن» همان گارسون ساده ی رستورانی در حومه پاریس است که اکنون کاملاً اتفاقی سر از بزرگترین جشنواره سینمایی جهان در آورده است و پیش از آن حتی یک‌بار هم در نقش سیاهی لشکر یک فیلم ایفای نقش نکرده است؛ چه رسد به آنکه بخواهد به بازیگر نقش اول آثار سینمایی بزرگانی همچون «میکلانجلو آنتونیونی» ، «لوکینو ویسکونتی» و«ژان پیر مِلویل» مبدل شود.

دیگر فرقی نداشت دیگران چه کل گویند؛ زیبایی ایزدگونه اش او را در چشم بر هم زدنی مبدل به یک ستاره سینما نمود، آن چنان که خود می‌گوید:


"چهره ی زیبا، همراهِ همیشگی من بوده است. هم زنان دربارۀ زیبایی ام به من می گفتند و هم مردان. وقتی به من پیشنهاد کار در سینما شد، پرسیدم: «چرا من؟» و در پاسخ، تنها از زیبایی همیشگی ام به من گفتند. وقتی کوچک بودم، مردم در خیابان مادرم را متوقف می کردند برای اینکه بهش بگویند: «پسربچه تان چه زیباست!» اما مادرم نمی توانست تحمل کند که مردم نوازش ام کنند. بنابراین وقتی مرا برای گردش به پارکِ Sceaux می برد، این یادداشت کوچک را روی کالسکۀ تاشوی من می چسباند: «نگاهم کنید، اما نوازش نه!» "

با همه این اوصاف بی شک «آلن دلون» به شمایلی اسطوره ای در سینما مبدل گشته است چون او بازیگری توانا، ستاره ای یگانه و استادی خودآموخته است و کماکان معتقدم که نسل بزرگان عصر طلایی سینمای اروپا و جهان چون آلن دلون، برت لنکستر و پل اسکافیلد در تاریخ هنر و سینما هرگز تکرار نخواهند شد.

امروز هشتم نوامبر زادروز «سامورایی» ملویل و «روکوی» لوکینو ویسکونتی است.

اما اگر اکنون با خواندن این متن ناگهان حس کنجکاوی تان نسبت به این بازیگر فرانسوی تحریک شده یا تمنای دیدن فیلمهای نوستالژیک فرانسوی دهه شصت و هفتاد میلادی را دارید، تماشای دو فیلم زیبا از این بازیگر را به شما پیشنهاد میکنم: «سامورایی» اثر ژان پیر ملویل محصول ۱۹۶۷ و «دسته سیسیلی ها» محصول ۱۹۶۹ با بازی درخشان دلون، لینو وِنتورا و ژان گابن کبیر. با این حال اگر باز هم امکان تماشای این دو فیلم را پیدا نکردید، می توانید عکسهای دلون را از اینترنت دانلود کرده و همزمان به موسیقی فیلم‌هایش با آهنگسازی بزرگانی چون «انیو موریکونه» و «فیلیپ سارد» گوشِ جان بسپارید.
@Renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


به بهانه زادروز «آلن دلون» و تولد ۸۴ سالکی ستاره سینمای فرانسه

ــترانه «قاتل زیبا» با صداى مدونا که به یاد آلن دلون ساخته شده است، توصيفى‌ست از كاراكترهاى سينمائى دلون كه در آن به خصوص به شخصيت جف كاستلو در فیلم «سامورائى» ژان-پیر ملویل اشاره می‌شود.
@renaissancetranslate

🍀اریک امانوئل اشمیت متولّد ۲۸ مارس ۱۹۶۰  در لیون، نویسنده، نمایش‌نامه‌ نویس و فیلسوف فرانسوی است. نوشته‌های او به ۴۳ زبان دنیا منتشر شده و نمایشنامه‌های او در بیش از ۵۰ کشور روی صحنه رفته‌اند. 
وی دکترای فلسفه دارد. 
از اریک امانوئل اشمیت سه کتاب زیبا خوانده ام:

خرده جنایتهای زناشویی

سومویی که نمی توانست گنده شود

زمانی یک اثر هنری بودم

نمایشنامه درخشان "خرده جنایت های زناشویی" گرچه به ظاهر در باب پیچیدگی رابطه زناشویی است ولی به عقیده من بیشتر راجع به نسبی بودن حقیقت است. در طی این نمایشنامه مردی که به دلیل دچار شدن به فراموشی در بیمارستان بوده همراه همسرش به خانه باز می گردد و آن دو تلاش می کنند وقایعی که مرد فراموش کرده بازیابی نمایند اما در اثنای گفتگوی آنها مکررا روایتی متفاوت از گذشته بازیابی می شود و هر روایت آنچنان مستدل به نظر می رسد که تا هنگامی که روایت آلترناتیو گفته نشده است حقیقتی قطعی به نظر می رسد. شبیه این ماجرا در کتاب «انسان جنایت احتمال» اثر نادر ابراهیمی اتفاق می افتد. مردی همسرش را به قتل رسانده و چندین روایت از این قتل ارائه می شوند. روایت ها به گونه ای یک در میان چیده شده اند و شما با خواندن یکی از داستان ها مرد را محکوم می کنید ولی با خواندن روایت بعدی به او حق می دهید و این تغییر عقیده چند بار اتفاق می افتد. من در تماشای فیلم مستند «کارت قرمز» فیلم ارزشمند مهناز افضلی هم بارها این تغییر حکم را در ذهنم تجربه کردم و به سازندهٔ گرانقدر فیلم گفتم که جدا از موضوع پرونده ای که در فیلم مورد کاوش قرار گرفت من این جنبه از فیلم تان را بسیار ارزشمند می دانم.

 در داستان "سومویی که نمیتوانست گنده شود" نویسنده داستان زندگی نوجوانی را روایت می کند که پدر و مادر خود را از دست داده و دست فروشی می کند. او با یک استاد ذن بودیسم آشنا می شود که مربی کشتی سنتی ژاپنی (سومو) است و از نوجوان دعوت می کند که علیرغم بدن نحیفی که دارد وارد این رشته ورزشی شود. در اثنای این ماجرا اریک امانوئل اشمیت اصول محوری ذن بودیسم را شرح می دهد. مهم ترین درس ذن بودیسم «تعلیق باورها» است، ذن بودیسم قرار است ما را به فروتنی برساند، فروتنی بزرگی که ناشی از یک «نمی دانم» بزرگ است، و نیز قرار است ما را تبدیل به مشاهده کنندگان بهتری کند، صد حیف که طبع بت پرست ما اغلب تَبَرِ بُت شکنی را در جای بُتِ شکسته می نشاند و این بت جدید را می پرستد! «کاش ابراهیم به جای بت ها خوی بت پرستی را درهم می شکست!» به هر حال اریک امانوئل اشمیت نیز گاهی (به ندرت) در این کتاب به این ورطه می افتد و استاد ذن به جای تعلیق باورها، باورهای جدیدی را با قطعیت درس می دهد و ذن بودیسم به جای شیوه ای برای پالایش ذهن تندیل به یک مذهب می شود.

امّا "زمانی که یک اثر هنری بودم" از دو کتاب قبلی برای من جالب توجه تر بود چرا که به آسیب شناسی زمانه ما می پردازد، آسیبی که کاپیتالیسم و رسانه های مروّج آن به سلامت ما وارد می کنند و ما را تبدیل به موجودات نمایشی و ویترینی می کنند که ارزشمندی مان به نمره ای است که تماشاگران به ما می دهند تماشاگرانی که خود نگران نمره ای هستند که ما به آنها می دهیم!  کارل مارکس (فیلسوف، تاریخدان و اقتصاددان نابغه ی آلمانی) اعتقاد داشت که در نظام سرمایه سالاری ( کاپیتالسیم) کالا ها تبدیل به فتیش می شوند. کلمه ی فتیش به معنای بت است: شیئی بی جان که مردمان بَدَوی باور داشتند روحی الهی در آن حلول کرده و آن را می پرستیدند! در جامعه ی کاپیتالیست (پول محور) کالاها به گونه ای مورد پرستش قرار می گیرند! کالا نه به سبب کارکردی که دارد بلکه به خودی خود دارای اصالت است! کالاها دیگر "طریقیّت" ندارند بلکه "موضوعیّت" دارند! یعنی حاوی نام و نشانی هستند که به خودی خود احترام برانگیز است و ما نه به سبب نیاز به کارکرد یک کفش، گوشی تلفن یا اتوموبیل بلکه به سبب "پرستیژ" برای کالاها پول می پردازیم. 

امروزه که مردم در فضای مجازی به رقابت می پردازند تا تعداد "لایک ها" یا "فالوورها" شان را به رخ هم بکشند و با آن به تفاخر بپردازند آنچه اریک امانوئل اشمیت در "زمانی یک اثر هنری بودم" روایت می کند برایم ملموس تر شده است.



( درسهایی از اریک امانوئل اشمیت | یادداشتی از : دکترمحمدرضاسرگلزایی؛ روانپزشک )

@Renaissancetranslate

«بیسوادِ نوع دوم» ٬ محصول مرحله ای نو از پیشرفت صنعت است. محصول اقتصادی که مسئله اش دیگر تولید نیست بلکه «فروش» است.
@renaissancetranslate

🍀کتاب در ستایش بی سوادی نوشته هانس ماگنوس انسنس برگر، نویسنده، شاعر و روزنامه نگار مطرح آلمان، توسط نشر ماهی منتشر شده است. این کتاب مجموعه چهار مقاله مهم با عناوین «در ستایش بی سوادی»، «مهاجرت بزرگ»، «نگاهی به جنگ های داخلی»، و در نهایت «نکته هایی درباره تجمل کهنه و نو» است. با اینکه این مقالات در دهه 90 میلادی نوشته شده اند، با ارائه دیدگاهی جهانی، تاریخی و انسان شناسانه نسبت به مسائل مختلفی چون سواد، رسانه، جنگ، آوارگی، مصرف، تجمل و نقش رسانه هنوز هم دردو دهه بعد، بازتاب دهنده مسائل کنونی دنیای معاصر هستند.
مقاله " در ستایش بی سوادی" به درخشان ترین و واضح ترین شکل، مقوله بی سوادی را با دو مفهوم «بی سواد نوع اول» و «بی سواد نوع دوم» با رویکردی تاریخی به تصویر کشیده است. «در ستایش بی سوادی» با طرح سئوالی در خطاب به عموم مردم درباره چیستی و جایگاه سواد آغاز می شود. با اشاره به «فرهنگ مطالعه» و «فرهنگ نوشتار» که به زعم وی روی به زوال است. برگر مقاله را با بیان احترامی عمیق که برای بی سوادان قائل است آغاز می کند، چرا که به باور وی همین بی سوادان بوده اند که در طول تاریخ با کمک اسطوره ها ادبیات آفریدند. وی به مسئله نادانی در دوران پیش از روشنگری ارجاع می دهد، که ریشه «ستم دیدگی سیاسی و استثمار اقتصادی» تلقی می شد و دوران روشنگری را به عنوان پاسخی به آن شرایط معرفی می کند. با این حال، در این روایت تاریخی، تفاوت مهمی را میان دو واژه «روشنگری» و «آموزش»، واژه ای که از قرن هیجدهم به شکلی گسترده در کل اروپا به کار گرفته شد، قائل می شود. و به تبع آن این ایده که آموزش پاسدار فرهنگ خواهد بود را نقد می کند. با بازگشت به برنامه های سوادآموزی، سیاست های فرهنگی، و شعارهای فرهنگی احزاب مختلف در زمان تبلیغات انتخاباتی با عنوان لغو تبعیضات آموزشی، برابری آموزشی برای همه و عباراتی مشابه، خواننده را متوجه تفاوت هدف سوادآموزی با روشنگری می کند. به باور وی، تمامی این فعالیت ها در حوزه سواد آموزی، نه تنها در راه رهایی انسان از زنجیر نادانی نبوده، که تنها در راه سودرسانی به صنعت و سرمایه داری بوده است، سرمایه دار و صنعتی که نیازمند کارگر ماهر باسواد است. برگر پیشرفت در حوزه سواد را پیشرفتی کاملا متفاوت می داند:
«این پیشرفت عبارت از آن بود که بی‌سوادان، این «نازل‌ترین طبقه‌ی انسانی»، را رام کنند، تخیل و اندیشه‌ی شخصی‌شان را از آنان بگیرند و از صفحه‌ی ذهنشان بشویند، تا از این پس نه‌تنها نیروی عضلات آن‌ها و مهارت فنی‌شان را به کار گیرند، بلکه از مغزهایشان هم بهره‌کشی کنند.»
و به این ترتیب، وی نشان می دهد که چگونه سواد در خدمت اقتصاد و صنعت منجر به تولید طبقه متوسط و نوظهوری از باسوادان بی سواد می شود که وی آن ها را بی سوادان نوع دوم می خواند. نوع دوم، به این دلیل که خواندن و نوشتن می دانند، و محصول نیاز این اقتصاد نوظهور یعنی «تولید فروشنده باسواد» هستند. وی یادآور می شود که این تنها واژه ها هستند که تغییر کرده اند وگر نه هنوز هم در حوزه فرهنگی تمامی جوامع با خطر فروپاشی و کاست فرهنگی رو به رو هستند. و این بی سوادان نوع دوم هستند که امروزه در سطح اجتماع از بالاترین و والاترین مرتبه های اقتصادی و شغلی برخوردارند.




(در ستایش بی سوادی | نویسنده: هانس ماگنوس انسنس برگر | مترجم: محمود حدادی، نشر ماهی)
@renaissancetranslate

‍ ‍ اشک های نویسنده ها؟!

اسم خوبیست. کسی که نام این نوشیدنی را انتخاب کرده قطعاً در بخشی از زندگیش چیزهایی می نوشته. شاید فقط برای مدتی برای نجات از غم هاش می نوشته و بعد رفته و در یک کارخانه ی ویسکی سازی شغلی را انتخاب کرده. اما هر چه هست شک ندارم که او نوشتن را تجربه کرده و از حاشیه ی گونه اش قطره اشکی را در حین نوشتن چشیده. شاید هم دلبرکی داشته که می نوشته و یکبار که سخت در میان نوشته هایش گریه می کرده، معشوقه ی اهل نوشتن را در آغوشش گرفته و چند قطره از اشکهاش را چشیده. کسی که نام این نوشیدنی را انتخاب کرده قطعاً طعم اشک نویسنده را چشیده.
@renaissancetranslate
نوشتن با هر مقیاس و مدلی که وارد زندگی ما بشود، طعم همه چیز را دگرگون می کند، طعم بوسه ها، طعم اشک ها، نوشیدنی ها، بودن ها، نبودن ها همین است که میگویم حتمن قرار نیست نوشتن منتهی به یک اثر بشود، کسی که می نویسد تمام زندگیش اثر هنریست. بودنش و نبودنش. مثل عکس در خانه ی محمد علی سپانلو، که دیروز سام عزیز آن را منتشر کرد، دری که چند سال پیش، «نویسنده/ شاعر» به آن تکیه کرده بود، توی این عکس شاعر دیگر نبود، اما آن در، بی شک هنوز یک اثر هنری بود.

نوشتن خود شما را تبدیل به یک اثر هنری می کند. اشکهاتان، دستهاتان، موهاتان وقتی که میدانید کدام فصل و مرگ کدام شخصیت سفیدشان کرده، چشمهاتان بعد از گریه.



«ایمان شفیعا»
@renaissancetranslate

"My eye's were often full of tears (I could not tell why) and at times a flood from my heart seemed to pour itself out."


James Joyce

موسیقی واپسین شب

پیانویی محزون و متفکرانه با نام "عزیمت" | آهنگساز نوازنده: ماکس ریختر | آلبوم: «غریبه»(۲۰۱۰) | سبک: آمبینت، کلاسیک

@Renaissancetranslate