" مردی که مدعی است همه چیز را می‌داند و می فهمد، فردی متوهم است."



ضرب المثل ژاپنى
@renaissancetranslate

#جملات_ناب


انسان در مواجهه با یک شاهکار، همان صدایی را می شنود که هنرمند را واداشته این اثر را خلق کند. وقتی این برخورد به درستی صورت گرفت، انسان آنگاه یک شوک واقعیِ تطهیرکننده را تجربه می کند. نوعی هاله، که شاهکار را به تماشاگر تجربه می دهد، بهترین جنبه های شخصیتش را بیرون می کِشد و در عین حال او احساس می کند مایل است آنها را بروز دهد. آنگاه است که او خود را کشف می کند. این چند لحظه، ژرفنای استعدادهایش و عمق عواطفش را برملا می سازد.



(زمان مُهر شده | نویسنده: آندری تارکوفسکی | ترجمه؛ جابر عظیمی؛ نشر شورآفرین)
@renaissancetranslate

چه فایده ای دارد که آدم بخواهد دائم رنج و اندوهش را بازنگری کند؟
مثل این است که یکسره با یک زخم ور بروی و نگذاری التیام پیدا کند.
من میدانم چه بخشی از آن بودم، میدانم چه نقشی در آن داشتم، پس چه فایده ای دارد که بخواهم دائم گذشته را مرور و جزئیاتش را بررسی کنم؟!




«پس از تو»
جوجو مویز
@renaissancetranslate

«پایان تاریخ»
🖋مراد فرهادپور:



اکنون ديگر هيچ شک و ترديدی باقی نمانده که يگانه اصل متعالی و متافيزيکی حاکم بر سرنوشت همه ما فرصت طلبی است. از ميلياردر شدن در عرصه اقتصاد و مشهور شدن در "هنر" تا نشستن بر مسند قدرت حاکم و تبديل شدن به مهمترين "نظريه پرداز" معاصر، همه چيز فقط و فقط در گرو يک چيز است: اين که آدمی در زمان درست در مکان درست حاضر باشد، حاضر و آماده برای استفاده از فرصت و طلبيدن و به ارث بردن آن با تمام وجود. آنچه وجودش لازم نيست، بلکه حتی می تواند مزاحم و دست و پا گير هم باشد، قابليت است و شجاعت و استعداد و استقامت و خلاقيت و فداکاري و هوش و صداقت و صبر و شرم و شرافت و فروتنی و دوستی و تشخص و تجربه و تفکر و ...خلاصه هر آن چيزي که زمانی يک "فضيلت" شمرده می شد؛ حتي صفات و به اصطلاح امتيازاتی چون زيبایی و خوش پوشی و زرنگی و تردستی و خوش صحبتی و ظاهرسازی و...هم ديگر مؤثر يا به دردبخور نيستند. ظاهراً پيشبينی آدورنو درباره يکدست و يک شکل شدنِ آدميان توسط سيستم، تحقق يافته است: با تبديل شدنِ همگان به حشراتی انباشته از حرص و هراس؛ حرص به قدرت و شهرت و ثروت بيشتر، و هراس از هر چيزی جز اين.

فکر کنم اواخر قرن گذشته بود که يک استاد دانشگاه و تحليلگر (يا به زبان امروزي "کارشناس") بسيار معمولی و بسيار فرصت طلب به نام فرانسيس فوکوياما اعلام داشت که با فروپاشی شوروی و پيروزي ليبرال-دمکراسي در مقام بهترين نظام اجتماعی و سياسی ممکن، تاريخ نيز به پايان رسيده است، آنهم پايانی خوش.اين حکم که اعلامش هواداران و شهرت و امکانات زيادی برای آقای فوکوياما به ارمغان آورد، به رغم لحن علمی و کارشناسانه اش، از قضا تا حدی شبيه ارسال نوعي پيام يا دستور به خود تاريخ هم بود. ولی حال که به جهان اطراف خود می نگريم به نظر می رسد که تاريخ با همان طنز هميشگی و مکر هگلی اش دارد، به تعبير لاکان، پيام ايشان را در شکل وارونه شده اش پس می فرستد، شکلی که در قالب آن معنای حقيقی پيام – که خود فرستنده هم از آن بی خبر بوده – عيان و آشکار می شود :

بحران فراگير مالي و اعتباري، تورم همراه با رکود، بيکاری گسترده، فساد فزاينده در دستگاه های دولتی، مافيایی شدن اقتصاد، ترس از تروريسم و امنيتی شدن همه ابعاد زندگی روزمره، پايمال شدن حقوق مدنی و صنفی (به همان شيوه های مورد علاقه خانم تاچر و آقای ريگان)، ۹ ساعت کار در روز زير دست يک احمق خرشانس به قصد کسب چند صد دلار بيشتر و خريد و "مصرف" کالاهای "نوای" که مصرفشان به عوض نمونه های قبلی فقط موجب افزايش حس تهوع و دلزدگی می شود (دستکم در آنانی که هنوز کاملاً ديوانه نشده اند)، و درگير شدن در چندين جنگ ناتمام يا قريب الوقوع برای مردمان ظاهراً خوش اقبال بلاد مغرب زمين وچند کشور شرق آسيا که زودتر از همه ما به پايان خوش تاريخ رسيدند.

گرسنگی شديد و روزافزون در نتيجه افزايش قيمت مواد غذایی ( به لطف نوسانات اقتصاد آزاد و همچنين به لطف تلاش براي کاستن از آلودگي هوا با کاشتن نيشکر به عوض گندم و توليد سوخت گياهی – که خود يکي از "جذاب ترين" نمونه های مکر تاريخ است و آدمی نمی داند برايش بخندد يا گريه کند)، قحطی و خشکسالی و سيل و طوفان ناشی از تخريب محيط زيست ( که مسئول اصلی اش سرمايه داری مصرفگرای آمريکایی-غربی است)، انواع جنگ و کشتار و تجاوز و نسل کشي از بالکان تا کلمبيا، افزايش فقر و بيسوادی (که قرار بود تا يک دهه ديگر به کلی محو شود)، صور گوناگون دخالت های آشکار و پنهان و زد و بندهای سياسي و رواج انواع و اقسام عوام فريبی، تداوم بحرانهای منطقه ای و حالت نه جنگ نه صلح و ستيز دولتها و ابردولتها، شيوع و بازگشت بسياری از بيماريهای مهلک، کشتار همسايگان بدبخت تر از خود به بهانه تفاوت های دينی و قومی، روزی ۱۴ ساعت کار براي بچه هاي زير ۱۴ سال ، و رئيس جمهورهای عدالت پرور مادام العمر برای مردمان کشورهای رو به توسعه و در حال توسعه و نيمه توسعه يافته-- که خيلی هاشان برای رفتن به غرب و رسيدن به پايان تاريخ له له می زنند و اکثريت شان سنگ امثال بن لادن را به سينه می زنند...
پايان خوش تاريخ بر همگان مبارک باد.
@renaissancetranslate

نظرات دکتر داریوش شایگان درباره اهمیت «سعدی» در ادبیات و زندگی ایرانیان:

“نقش سعدی در فرهنگ ایرانیان با نقش کنفسیوس در چین قابل مقایسه است”...


#ادبیات
#سعدی
#داریوش_شایگان
@renaissancetranslate

🍀به عنوان مترجم نثر سعدی را مهمترین سرمشق خود می دانم:

۱-عملگرایی محض : فهماندن مطلب مهمترین هدف نویسنده است.

۲-نداشتن نژاد پرستی واژگانی: آشتی و اخوّتِ کلمات از اصالت آنها مهمتر است.

۳-گُزیده گویی: جملات کوتاه و افعال متعدد: جملات سعدی مانند یک پل معلق لرزان و وِلنگار نیستند، هر جمله سعدی سی و سه پل است! محکم، متین و آراسته...

سعدی با زیرکی فهمید کوچکترین واحد معنوی زبان کلمه نیست، جمله است! آنچه از ادای کلمات در ذهن انسان نقش می بندد جمله است، حتی اگر یک کلمه باشد. اَفعال طبعِ گرمی دارند، خواننده را از سوء هاضمه نجات می دهند!!

۴-استفاده مکرر از صنعت جِناس: جناس زیورِ زبان فقراست: شاید نتوانم مانند حافظ ایهام خلق کنم یا چون فردوسی “لَفّ و نَشر” بیافرینم اما می توانم با جناس آهنگی گذرا در دل مردم بنشانم و خوشحالشان کنم.

جیمز جویس ایرلندی هم از دوستداران صنعت ساده جناس بود:

“همه عظمت کلیسای کاتولیک بر پایه یک جناس بنا شده است، اگر جناس برای آنها کافی است، برای من هم به اندازه کافی خوب است”.

(اشاره به آنکه عیسی مسیح به پتروس حواری {به معنای صخره} گفت، تو صخره ای هستی که من کلیسای خود را بر آن بنا می کنم).

۵-هر یک از ویدیوهای آلن دو بوتون از این نظر که سعی می کند یک درس کوچک عملی بیاموزد، به حکایات سعدی می ماند. او هم مانند سعدی تلاش می کند عملگرا باشد، شعار ندهد و عقل معاش را با مختصری چاشنی آرمانگرایی عرضه کند.

به راه بادیه رفتن، به از نشستن باطل
که گر مراد نیابم، به قدر وُسع بکوشم

ایمان فانی
@renaissancetranslate

هیچ کدامتان جرأت نداشتید همرنگ جماعت نشوید. برای گذراندن یک روز چقدر زوال روح لازم داشتید، چقدر دروغ، دولا راست شدن، دستمال به‌دستی، زبان‌ریزی و نوکرمآبی!



«ویرجینیا وولف»
@renaissancetranslate

«در ستایش آلن دلون؛ سامورایی تنهای سینمای غرب»

قسمت اول

⁦✒️⁩رضی الدین طبیب
@Renaissancetranlate



فرا ها، لوئی شانزدهم، ناپلئون و ژنرال دوگل و رنو و پژو و البته ۳۶۵ نوع پنير مختلف دارند: دقیقاً به تعداد روزهای سال که هرچه کپک پنير بيشتر باشد، مرغوب‌تر و گران‌تر است؛ اما فرانسوی ها «آلن دلون» هم دارند، هنرپيشه‌ای کاملاً فرانسوی و در حقیقت جهانی.
«زیبای هولناک» لقب یکی از خوش سیماترین مردان تاریخ سینما است که اکنون پس از گذشت دهه ها، مبدل به نمادی از جذابیت کلاسیک مردانه شده است. آلن دلون ستاره فيلم‌های دهه شصت و هفتاد ميلادی بود. دلون تقریباً در تمام آثاری که در آنها نقش‌آفرینی کرد، يا قاتلی حرفه‌ای بود يا نقش پليسی متفاوت و باهوش_ که حضور او را در میان همکارانش برجسته تر می نمود و البته در این میان هرچه بود، حتماً مردی عاشق پيشه و عاصی بود!
ضدقهرمان شرور و جذاب فرانسوی، خیلی زود و به تنهايی توانست با کاریزمای مقاومت ناپذیر خود بت چهره ی قهرمانان عصر کلاسيک هالیوود مثل جیمز دین، همفری بوگارت، کلارک گیبل و گری کوپر را در پیش چشم مخاطبان در هم بشکند، اما در این میان نکته جالب و عجيب تر ماجرا آن است که او خیلی زود در ایران محبوبیتی عجیب یافت؛ تا آن حد که به جرأت می‌توان گفت میزان احترام و محبوبیت آلن دلون در بین ایرانیان چنان بود که حتی نیمی از آن علاقه در میان هم‌نسلان آنها در غرب و خود فرانسه به چشم نمی خورد؛ شاید بهتر است بگوییم آلن دلون و «دلونیسم» فی نفسه برای مخاطبان ایرانی اش مبدل به یک سبک رفتاری_ شخصيتی شد! در حقیقت این کاریزما و مسمریسم در نگاه مخاطب ایرانی، پیش از آنکه به واسطه چهره فوق‌العاده جذاب و سرد شکل گیرد، ریشه در جادوی دوبلاژ داشت. آلن دلون_همچون آل پاچینو، کوین کاستنر و داستین هافمن_ با دوبله درخشان و بی بدیل استاد خسرو خسروشاهی آنقدر برای ما «ايرانيزه» شده که اساساً انگار یکی از ما ایرانی هاست؛ اما به نظر می‌رسد ماجرای چنان پیش رفت که قهرمان داستان ما هم تا حدی بدین حقیقت پی برد! آن هم زمانی که چند سال پیش از انقلاب، برای مدت کوتاهی به ایران سفر کرد و با شنیدن صدای افسونگر استاد خسروشاهی غرق حیرت و سرشار از تحسین گردید. حتی شایعه جذابی وجود دارد که می گویند آلن دلون درباره دوبلور ایرانی اش گفته است :

"آقای خسروشاهی! حقیقتا آرزو داشتم تا دوبلاژ تمام فیلمهایم به هر زبانی با صدای شما در دنیا شنیده شود..."

خب با اوصاف شاید این مطلب بهتر درک شود که دلونِ فرانسوی براي چند نسل از ایرانیان که او را به خوبی به یاد دارند، همانقدر «ايرانی» و «وطنی» است که اساتید بزرگ سینمای ما چون «عزت الله انتظامی» و «جمشید مشایخی».

دلون در اکثر فیلمهایی که از او دیده ایم کشته می شود اما در پایان فیلم‌، همیشه چنان حسرتی بر دل مخاطبانش (باز هم خاصه مخاطبان ایرانی!) باقی می گذارد که تماشاچی بارها و بارها فیلم را مرور می کند تا تراژدی مرگ قهرمان محبوبش را ملموس تر و‌ عمیق تر احساس کند. با این همه اما دلون صرفاً هنرپیشه ای خوش سیما یا شاید بچه خوشگلی فرانسوی به زعم «ژان پل بلموندو» ی کبیر نبود. به عکس، دلون تجسم آرمانها و الگوی مردانگی و جذابیت مردانه بسیاری از مردان دهه شصت و هفتاد میلادی در جهان به شمار می رفت. چهره سنگی، بی حالت اما بغایت کاریزماتیک او سمبل یک مرد کامل به شمار می‌رفت: جذاب، باهوش، خونسرد و بی احساس. در حقیقت چهره معصوم و فریبنده او با مفهوم «مرد جوان» عصر خود هارمونی کاملی داشت که البته خیلی زود مبدل به تجسمی از شرارت و تبهکاری بر روی پرده نقره ای گردید.
به جز جذابیت مثال زدنی ظاهری بازی دلون_ جدا از ارزش آثاری که در آنها نقش‌آفرینی کرده_ از منظر هنری و فن بازیگری با سطح بزرگانی چون «برت لنکستر» ٬ «رابرت دنیرو» و «آل پاچینو» قابل مقایسه است. آلن دلون جوان تا قبل از آغاز دوران حرفه بازیگری اش، گارسونِ پاره وقتِ رستورانی مشهور در حومه پاریس بود که پاتوق اغلب هنرپیشگان و خوانندگان بزرگ فرانسه به شمار می رفت و دست بر قضا رستوران محبوب «ژان کلود بریالی» هنرپیشه نامدار فرانسوی بود؛ درست همان جایی که او تصادفا جوانک عاصی و مغرور و خوشتیپ فرانسوی را کشف می کند و مسحور چهره زیبا و رفتار جذابش می گردد. بریالی که به درستی حدس می‌زند باید استعداد بزرگی هنری در پس این چهره مرموز و آرام قرار داشته باشد، شب بعد به رستوران باز می‌گردد و با اصرار فراوان برای آلن دلون یک کت و شلوار شیک کرایه می‌کند و همراه با او راهی جشنواره کن سال ۱۹۵۶ می شود. ستاره اقبال دلون یک شبه می درخشد و پیش از بازگشت از جشنواره، به شاهزاده «کن» تبدیل می شود.
@renaissancetranslate

«در ستایش آلن دلون؛ سامورایی تنهای سینمای غرب»

قسمت دوم

⁦✒️⁩رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate


بسیاری از کارگردانان مشهور ان روزگار شروع به دادن پیشنهادات مختلف بازیگری به او می‌شوند و در این میان آنچه که به شکلی اعجاب آور تاثیرگذار شده است، کاریزمای فوق العاده جذاب دلون است که موجب شده همه فراموش کنند «آلن» همان گارسون ساده ی رستورانی در حومه پاریس است که اکنون کاملاً اتفاقی سر از بزرگترین جشنواره سینمایی جهان در آورده است و پیش از آن حتی یک‌بار هم در نقش سیاهی لشکر یک فیلم ایفای نقش نکرده است؛ چه رسد به آنکه بخواهد به بازیگر نقش اول آثار سینمایی بزرگانی همچون «میکلانجلو آنتونیونی» ، «لوکینو ویسکونتی» و«ژان پیر مِلویل» مبدل شود.

دیگر فرقی نداشت دیگران چه کل گویند؛ زیبایی ایزدگونه اش او را در چشم بر هم زدنی مبدل به یک ستاره سینما نمود، آن چنان که خود می‌گوید:


"چهره ی زیبا، همراهِ همیشگی من بوده است. هم زنان دربارۀ زیبایی ام به من می گفتند و هم مردان. وقتی به من پیشنهاد کار در سینما شد، پرسیدم: «چرا من؟» و در پاسخ، تنها از زیبایی همیشگی ام به من گفتند. وقتی کوچک بودم، مردم در خیابان مادرم را متوقف می کردند برای اینکه بهش بگویند: «پسربچه تان چه زیباست!» اما مادرم نمی توانست تحمل کند که مردم نوازش ام کنند. بنابراین وقتی مرا برای گردش به پارکِ Sceaux می برد، این یادداشت کوچک را روی کالسکۀ تاشوی من می چسباند: «نگاهم کنید، اما نوازش نه!» "

با همه این اوصاف بی شک «آلن دلون» به شمایلی اسطوره ای در سینما مبدل گشته است چون او بازیگری توانا، ستاره ای یگانه و استادی خودآموخته است و کماکان معتقدم که نسل بزرگان عصر طلایی سینمای اروپا و جهان چون آلن دلون، برت لنکستر و پل اسکافیلد در تاریخ هنر و سینما هرگز تکرار نخواهند شد.

امروز هشتم نوامبر زادروز «سامورایی» ملویل و «روکوی» لوکینو ویسکونتی است.

اما اگر اکنون با خواندن این متن ناگهان حس کنجکاوی تان نسبت به این بازیگر فرانسوی تحریک شده یا تمنای دیدن فیلمهای نوستالژیک فرانسوی دهه شصت و هفتاد میلادی را دارید، تماشای دو فیلم زیبا از این بازیگر را به شما پیشنهاد میکنم: «سامورایی» اثر ژان پیر ملویل محصول ۱۹۶۷ و «دسته سیسیلی ها» محصول ۱۹۶۹ با بازی درخشان دلون، لینو وِنتورا و ژان گابن کبیر. با این حال اگر باز هم امکان تماشای این دو فیلم را پیدا نکردید، می توانید عکسهای دلون را از اینترنت دانلود کرده و همزمان به موسیقی فیلم‌هایش با آهنگسازی بزرگانی چون «انیو موریکونه» و «فیلیپ سارد» گوشِ جان بسپارید.
@Renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


به بهانه زادروز «آلن دلون» و تولد ۸۴ سالکی ستاره سینمای فرانسه

ــترانه «قاتل زیبا» با صداى مدونا که به یاد آلن دلون ساخته شده است، توصيفى‌ست از كاراكترهاى سينمائى دلون كه در آن به خصوص به شخصيت جف كاستلو در فیلم «سامورائى» ژان-پیر ملویل اشاره می‌شود.
@renaissancetranslate

🍀اریک امانوئل اشمیت متولّد ۲۸ مارس ۱۹۶۰  در لیون، نویسنده، نمایش‌نامه‌ نویس و فیلسوف فرانسوی است. نوشته‌های او به ۴۳ زبان دنیا منتشر شده و نمایشنامه‌های او در بیش از ۵۰ کشور روی صحنه رفته‌اند. 
وی دکترای فلسفه دارد. 
از اریک امانوئل اشمیت سه کتاب زیبا خوانده ام:

خرده جنایتهای زناشویی

سومویی که نمی توانست گنده شود

زمانی یک اثر هنری بودم

نمایشنامه درخشان "خرده جنایت های زناشویی" گرچه به ظاهر در باب پیچیدگی رابطه زناشویی است ولی به عقیده من بیشتر راجع به نسبی بودن حقیقت است. در طی این نمایشنامه مردی که به دلیل دچار شدن به فراموشی در بیمارستان بوده همراه همسرش به خانه باز می گردد و آن دو تلاش می کنند وقایعی که مرد فراموش کرده بازیابی نمایند اما در اثنای گفتگوی آنها مکررا روایتی متفاوت از گذشته بازیابی می شود و هر روایت آنچنان مستدل به نظر می رسد که تا هنگامی که روایت آلترناتیو گفته نشده است حقیقتی قطعی به نظر می رسد. شبیه این ماجرا در کتاب «انسان جنایت احتمال» اثر نادر ابراهیمی اتفاق می افتد. مردی همسرش را به قتل رسانده و چندین روایت از این قتل ارائه می شوند. روایت ها به گونه ای یک در میان چیده شده اند و شما با خواندن یکی از داستان ها مرد را محکوم می کنید ولی با خواندن روایت بعدی به او حق می دهید و این تغییر عقیده چند بار اتفاق می افتد. من در تماشای فیلم مستند «کارت قرمز» فیلم ارزشمند مهناز افضلی هم بارها این تغییر حکم را در ذهنم تجربه کردم و به سازندهٔ گرانقدر فیلم گفتم که جدا از موضوع پرونده ای که در فیلم مورد کاوش قرار گرفت من این جنبه از فیلم تان را بسیار ارزشمند می دانم.

 در داستان "سومویی که نمیتوانست گنده شود" نویسنده داستان زندگی نوجوانی را روایت می کند که پدر و مادر خود را از دست داده و دست فروشی می کند. او با یک استاد ذن بودیسم آشنا می شود که مربی کشتی سنتی ژاپنی (سومو) است و از نوجوان دعوت می کند که علیرغم بدن نحیفی که دارد وارد این رشته ورزشی شود. در اثنای این ماجرا اریک امانوئل اشمیت اصول محوری ذن بودیسم را شرح می دهد. مهم ترین درس ذن بودیسم «تعلیق باورها» است، ذن بودیسم قرار است ما را به فروتنی برساند، فروتنی بزرگی که ناشی از یک «نمی دانم» بزرگ است، و نیز قرار است ما را تبدیل به مشاهده کنندگان بهتری کند، صد حیف که طبع بت پرست ما اغلب تَبَرِ بُت شکنی را در جای بُتِ شکسته می نشاند و این بت جدید را می پرستد! «کاش ابراهیم به جای بت ها خوی بت پرستی را درهم می شکست!» به هر حال اریک امانوئل اشمیت نیز گاهی (به ندرت) در این کتاب به این ورطه می افتد و استاد ذن به جای تعلیق باورها، باورهای جدیدی را با قطعیت درس می دهد و ذن بودیسم به جای شیوه ای برای پالایش ذهن تندیل به یک مذهب می شود.

امّا "زمانی که یک اثر هنری بودم" از دو کتاب قبلی برای من جالب توجه تر بود چرا که به آسیب شناسی زمانه ما می پردازد، آسیبی که کاپیتالیسم و رسانه های مروّج آن به سلامت ما وارد می کنند و ما را تبدیل به موجودات نمایشی و ویترینی می کنند که ارزشمندی مان به نمره ای است که تماشاگران به ما می دهند تماشاگرانی که خود نگران نمره ای هستند که ما به آنها می دهیم!  کارل مارکس (فیلسوف، تاریخدان و اقتصاددان نابغه ی آلمانی) اعتقاد داشت که در نظام سرمایه سالاری ( کاپیتالسیم) کالا ها تبدیل به فتیش می شوند. کلمه ی فتیش به معنای بت است: شیئی بی جان که مردمان بَدَوی باور داشتند روحی الهی در آن حلول کرده و آن را می پرستیدند! در جامعه ی کاپیتالیست (پول محور) کالاها به گونه ای مورد پرستش قرار می گیرند! کالا نه به سبب کارکردی که دارد بلکه به خودی خود دارای اصالت است! کالاها دیگر "طریقیّت" ندارند بلکه "موضوعیّت" دارند! یعنی حاوی نام و نشانی هستند که به خودی خود احترام برانگیز است و ما نه به سبب نیاز به کارکرد یک کفش، گوشی تلفن یا اتوموبیل بلکه به سبب "پرستیژ" برای کالاها پول می پردازیم. 

امروزه که مردم در فضای مجازی به رقابت می پردازند تا تعداد "لایک ها" یا "فالوورها" شان را به رخ هم بکشند و با آن به تفاخر بپردازند آنچه اریک امانوئل اشمیت در "زمانی یک اثر هنری بودم" روایت می کند برایم ملموس تر شده است.



( درسهایی از اریک امانوئل اشمیت | یادداشتی از : دکترمحمدرضاسرگلزایی؛ روانپزشک )

@Renaissancetranslate

«بیسوادِ نوع دوم» ٬ محصول مرحله ای نو از پیشرفت صنعت است. محصول اقتصادی که مسئله اش دیگر تولید نیست بلکه «فروش» است.
@renaissancetranslate

🍀کتاب در ستایش بی سوادی نوشته هانس ماگنوس انسنس برگر، نویسنده، شاعر و روزنامه نگار مطرح آلمان، توسط نشر ماهی منتشر شده است. این کتاب مجموعه چهار مقاله مهم با عناوین «در ستایش بی سوادی»، «مهاجرت بزرگ»، «نگاهی به جنگ های داخلی»، و در نهایت «نکته هایی درباره تجمل کهنه و نو» است. با اینکه این مقالات در دهه 90 میلادی نوشته شده اند، با ارائه دیدگاهی جهانی، تاریخی و انسان شناسانه نسبت به مسائل مختلفی چون سواد، رسانه، جنگ، آوارگی، مصرف، تجمل و نقش رسانه هنوز هم دردو دهه بعد، بازتاب دهنده مسائل کنونی دنیای معاصر هستند.
مقاله " در ستایش بی سوادی" به درخشان ترین و واضح ترین شکل، مقوله بی سوادی را با دو مفهوم «بی سواد نوع اول» و «بی سواد نوع دوم» با رویکردی تاریخی به تصویر کشیده است. «در ستایش بی سوادی» با طرح سئوالی در خطاب به عموم مردم درباره چیستی و جایگاه سواد آغاز می شود. با اشاره به «فرهنگ مطالعه» و «فرهنگ نوشتار» که به زعم وی روی به زوال است. برگر مقاله را با بیان احترامی عمیق که برای بی سوادان قائل است آغاز می کند، چرا که به باور وی همین بی سوادان بوده اند که در طول تاریخ با کمک اسطوره ها ادبیات آفریدند. وی به مسئله نادانی در دوران پیش از روشنگری ارجاع می دهد، که ریشه «ستم دیدگی سیاسی و استثمار اقتصادی» تلقی می شد و دوران روشنگری را به عنوان پاسخی به آن شرایط معرفی می کند. با این حال، در این روایت تاریخی، تفاوت مهمی را میان دو واژه «روشنگری» و «آموزش»، واژه ای که از قرن هیجدهم به شکلی گسترده در کل اروپا به کار گرفته شد، قائل می شود. و به تبع آن این ایده که آموزش پاسدار فرهنگ خواهد بود را نقد می کند. با بازگشت به برنامه های سوادآموزی، سیاست های فرهنگی، و شعارهای فرهنگی احزاب مختلف در زمان تبلیغات انتخاباتی با عنوان لغو تبعیضات آموزشی، برابری آموزشی برای همه و عباراتی مشابه، خواننده را متوجه تفاوت هدف سوادآموزی با روشنگری می کند. به باور وی، تمامی این فعالیت ها در حوزه سواد آموزی، نه تنها در راه رهایی انسان از زنجیر نادانی نبوده، که تنها در راه سودرسانی به صنعت و سرمایه داری بوده است، سرمایه دار و صنعتی که نیازمند کارگر ماهر باسواد است. برگر پیشرفت در حوزه سواد را پیشرفتی کاملا متفاوت می داند:
«این پیشرفت عبارت از آن بود که بی‌سوادان، این «نازل‌ترین طبقه‌ی انسانی»، را رام کنند، تخیل و اندیشه‌ی شخصی‌شان را از آنان بگیرند و از صفحه‌ی ذهنشان بشویند، تا از این پس نه‌تنها نیروی عضلات آن‌ها و مهارت فنی‌شان را به کار گیرند، بلکه از مغزهایشان هم بهره‌کشی کنند.»
و به این ترتیب، وی نشان می دهد که چگونه سواد در خدمت اقتصاد و صنعت منجر به تولید طبقه متوسط و نوظهوری از باسوادان بی سواد می شود که وی آن ها را بی سوادان نوع دوم می خواند. نوع دوم، به این دلیل که خواندن و نوشتن می دانند، و محصول نیاز این اقتصاد نوظهور یعنی «تولید فروشنده باسواد» هستند. وی یادآور می شود که این تنها واژه ها هستند که تغییر کرده اند وگر نه هنوز هم در حوزه فرهنگی تمامی جوامع با خطر فروپاشی و کاست فرهنگی رو به رو هستند. و این بی سوادان نوع دوم هستند که امروزه در سطح اجتماع از بالاترین و والاترین مرتبه های اقتصادی و شغلی برخوردارند.




(در ستایش بی سوادی | نویسنده: هانس ماگنوس انسنس برگر | مترجم: محمود حدادی، نشر ماهی)
@renaissancetranslate

‍ ‍ اشک های نویسنده ها؟!

اسم خوبیست. کسی که نام این نوشیدنی را انتخاب کرده قطعاً در بخشی از زندگیش چیزهایی می نوشته. شاید فقط برای مدتی برای نجات از غم هاش می نوشته و بعد رفته و در یک کارخانه ی ویسکی سازی شغلی را انتخاب کرده. اما هر چه هست شک ندارم که او نوشتن را تجربه کرده و از حاشیه ی گونه اش قطره اشکی را در حین نوشتن چشیده. شاید هم دلبرکی داشته که می نوشته و یکبار که سخت در میان نوشته هایش گریه می کرده، معشوقه ی اهل نوشتن را در آغوشش گرفته و چند قطره از اشکهاش را چشیده. کسی که نام این نوشیدنی را انتخاب کرده قطعاً طعم اشک نویسنده را چشیده.
@renaissancetranslate
نوشتن با هر مقیاس و مدلی که وارد زندگی ما بشود، طعم همه چیز را دگرگون می کند، طعم بوسه ها، طعم اشک ها، نوشیدنی ها، بودن ها، نبودن ها همین است که میگویم حتمن قرار نیست نوشتن منتهی به یک اثر بشود، کسی که می نویسد تمام زندگیش اثر هنریست. بودنش و نبودنش. مثل عکس در خانه ی محمد علی سپانلو، که دیروز سام عزیز آن را منتشر کرد، دری که چند سال پیش، «نویسنده/ شاعر» به آن تکیه کرده بود، توی این عکس شاعر دیگر نبود، اما آن در، بی شک هنوز یک اثر هنری بود.

نوشتن خود شما را تبدیل به یک اثر هنری می کند. اشکهاتان، دستهاتان، موهاتان وقتی که میدانید کدام فصل و مرگ کدام شخصیت سفیدشان کرده، چشمهاتان بعد از گریه.



«ایمان شفیعا»
@renaissancetranslate

"My eye's were often full of tears (I could not tell why) and at times a flood from my heart seemed to pour itself out."


James Joyce

موسیقی واپسین شب

پیانویی محزون و متفکرانه با نام "عزیمت" | آهنگساز نوازنده: ماکس ریختر | آلبوم: «غریبه»(۲۰۱۰) | سبک: آمبینت، کلاسیک

@Renaissancetranslate

یا زیاد بخوانید یا اصلأ نخوانید
کسانی که چند کتاب محدود خوانده‌اند به متوهم‌ترین و خطرناک‌ترین انسان‌ها‌ تبدیل می‌شوند، زیرا تعصب شدیدی روی دانش اندکشان پیدا می‌کنند.




«کارل سیگن»
@renaissancetranslate

#تلنگر


آدم باید یا دیگران را همانطورکه هستند بپذیرد، یا همانطورکه هستند، به حال خودشان بگذارد.
آدم نمی‌تواند آن‌ها را عوض کند، فقط توازن‌شان را برهم می‌زند. چون یک انسان از قطعه‌های واحدی درست نشده است که بتوان تکه‌ای را برداشت و به‌جایش چیزِ دیگری گذاشت. او یک کل است، و اگر آدم یک‌سویش را بکشد، سوی دیگرش، چه بخواهی چه نخواهی، کشیده می‌شود.




«نامه به فلیسه»
فرانتس کافکا
@renaissancetranslate

#تلنگر


جمله معروفی از آگوستین قدیس فیلسوف مسیحی در کتاب شهر خدا اغلب نقل می‌شود که گفته است:

"عدالت را فراموش کنید و خواهید دید که دولت‌ها ‌چیزی بیش از دسته های راهزنی نیستند، زیرا دسته راهزنان هم دولت کوچکی‌ است و در درون آن نظمی هست و غنائم میانشان بر اساس قواعد توزیع می گردد و اگر آنها بتوانند دژهایی برپا کنند و شهرهایی بسازند، دولت آنها دیگر دولت راهزنان نامیده نخواهد شد."
@renaissancetranslate

«خسارت ۱۸ هزار میلیارد تومانی قطع شدن اینترنت!!»
@renaissancetranslate

برآورد‌ها نشان می‌دهد طی چهار روز نزدیک به ۱٫۵ میلیارد دلار (با دلار ۱۲ هزار تومانی چیزی معادل ۱۸ هزار میلیارد تومان) به اقتصاد کشور و ۹۰۰ میلیارد تومان در سه روز اول به کسب‌وکار‌های اینترنتی زیان وارد شده است.

به گزارش هفت صبح، پنج روز از قطع اینترنت کشور می‌گذرد... آیا می‌توان یک برآورد مالی داشت که قطع اینترنت چقدر به کشور ضرر مالی زده؟ تخمین‌هایی که تا الان زده شده نشان می‌دهد ضرر و زیان اینترنت اگر با همین وضع ادامه پیدا کند از منفعت افزایش قیمت بنزین هم جلو می‌زند. ضمن اینکه ضربه‌هایی به پیکر نحیف کسب‌وکار‌های نوپا وارد می‌شود که کل سرمایه‌گذاری‌های چند سال اخیر و حمایت‌هایی که برای جان گرفتن آن‌ها شد هم به باد می‌دهد.

❓استارتاپ‌ها چقدر ضرر کردند؟

رضا الفت نسب، عضو هیات مدیره کسب‌وکار‌های مجازی گفته قطع اینترنت طی سه روز نزدیک به ۹۰۰ میلیارد تومان به کسب‌وکار‌های اینترنتی ضرر زده است. او البته برای تخمین زدن این رقم آمده محاسبه کرده، چون گردش مالی فعالان این عرصه سال گذشته ۱۰۰ هزار میلیارد تومان (معادل روزانه ۲۷۳ میلیارد تومان) بوده و امسال به حدود نزدیک به ۹۰۰ میلیارد تومان خسارت به این شرکت‌ها وارد شده.

البته این محاسبه او یک ایراد مهم دارد. اینکه بعضی کسب‎‌وکار‌ها با استفاده از اینترنت داخلی کج‌دار و مریز مشغول فعالیت هستند و گردش مالی آن‌ها قطعا به صفر نرسیده. به هر حال، اما آن‌ها هم کارشان تا حدودی مختل شده و خیلی از سرویس‌ها هم عملا از دسترس خارج شدند. اینن شیوه محاسبه بیشتر در مورد کسب وکار‌های اینستاگرامی و تلگرامی صدق می‌کند که به طور کامل از دست رفته و شاید اگر تخمینی از گردش مالی روزانه این بخش داشتیم می‌توانستیم به آمار دقیق‌تری برسیم.

فقط در این حد می‌دانیم که طبق آمار ۲۰۰ هزار فروشنده بر بستر شبکه‌های اجتماعی وجود دارد والا قطعا کل کسب‌وکار آن‌ها خوابیده. رضا الفت نسب در گفتگوی جداگانه‌ای به سایت ۲۴ گفته: «فروش‌ها خیلی پایین آمده است. دیروز با برخی کسب‌وکار‌های اینترنتی صحبت کردم و بر اساس برآورد‌های انجام شده، گردش مالی‌شان یک دهم کاهش داشته است. تازه این رقم برای کسب‌وکار‌های بزرگ است. کسب‌وکار‌های کوچک آسیب بیشتری دیده‌اند.»

نت بلاکس یک سرویس بین‌المللی است که مشخص می‌کند قطعی اینترنت در کشور‌های مختلف چقدر به اقتصادشان خسارت وارد می‌کند. محاسبه این سایت نشان می‌دهد چهار روز قطعی اینترنت در ایران مساوی با ضرر یک میلیارد و ۴۷۸ میلیون دلاری است. یا به عبارتی بیش از ۱۷ هزار میلیارد تومان.

البته این سایت مشخص نمی‌کند که با اندازه‌گیری چه پارامتر‌هایی این عدد را تخمین می‌زند، اما به هر حال وب سایت معتبری است و حداقل در زمینه محاسبه تعداد کاربران فعال در کشور‌های مختلف، رسانه‌های معتبر بین‌المللی به آن ارجاع می‌دهند. به طور مثال همین سایت بود که گزارش داد ۶۵ ساعت بعد از قطعی اینترنت تعداد کاربران فعال در ایران به کمتر از ۴ درصد حد نرمال سقوط کرده است.


منبع: فرارو
@renaissancetranslate

سخنان «جان لاک» در باب «محدود ساختنِ قدرتِ حکومت» را توان از به یادماندنی ترین گفته های او بر شمرد:


"هرگاه قدرتی که در دستان هر کسی نهاده شده تا بر مردم حکم براند و از اموال آنان محافظت کند، برای دیگر مقاصد به کار گرفته شود و برای چپاول، آزار یا تسلیم مردم به فرامین دلخواه و بی قاعده ی آنان که فرمان دارند استفاده گردد، در آن صورت بی درنگ به استبداد بدل می شود؛ فرقی ندارد چه کسانی قدرت را این گونه به کار می گیرند: یک نفر یا بسیاری از افراد.
اگر چنین اتفاقی رخ دهد، قوه مقننه(مجلس) دقیقا بر خلاف اعتمادی که به آن (از سوی مردم) اعطا گردیده رفتار خواهد کرد و در صدد تجاوز به اموال اتباع کشور بر خواهد آمد یا تصمیم بر آن خواهد گرفت که تمام یا بخشی از منافع جامعه را به ارباب یا صاحب اختیار زندگی، آزادی با سرنوشت مردم تسلیم کند."




( فلسفه سیاسی | نوشته: مارتین کوهن | ترجمه: مهدی شفقتی، انتشارات آوند دانش )
@renaissancetranslate

"دمار از ما برآوردند صد بار
که ظالم باد دائم سرنگون‌سار"


«عطار نیشابوری»






🌹و تا ابد زنده باد «صداهای غایب» هموطنان بیشماری که در جای جای این دیار کهن، آزادی و عدالت و برابری را فریاد می زنند.

#آبان_۹۸

اثر: مانا نیستانی
@renaissancetranslate