رنسانس
امروز سالروز تولد یکی از برجسته ترین و خوش سیما ترین مردان تاریخ سینما است. آلن دلون؛ سامورایی فرانسوی (هشتم نوامبر ۱۹۳۵) @Renaissancetranslate
«در ستایش آلن دلون؛ سامورایی تنهای سینمای غرب»
قسمت اول
✒️رضی الدین طبیب
@Renaissancetranlate
فرا ها، لوئی شانزدهم، ناپلئون و ژنرال دوگل و رنو و پژو و البته ۳۶۵ نوع پنير مختلف دارند: دقیقاً به تعداد روزهای سال که هرچه کپک پنير بيشتر باشد، مرغوب‌تر و گران‌تر است؛ اما فرانسوی ها «آلن دلون» هم دارند، هنرپيشه‌ای کاملاً فرانسوی و در حقیقت جهانی.
«زیبای هولناک» لقب یکی از خوش سیماترین مردان تاریخ سینما است که اکنون پس از گذشت دهه ها، مبدل به نمادی از جذابیت کلاسیک مردانه شده است. آلن دلون ستاره فيلم‌های دهه شصت و هفتاد ميلادی بود. دلون تقریباً در تمام آثاری که در آنها نقش‌آفرینی کرد، يا قاتلی حرفه‌ای بود يا نقش پليسی متفاوت و باهوش_ که حضور او را در میان همکارانش برجسته تر می نمود و البته در این میان هرچه بود، حتماً مردی عاشق پيشه و عاصی بود!
ضدقهرمان شرور و جذاب فرانسوی، خیلی زود و به تنهايی توانست با کاریزمای مقاومت ناپذیر خود بت چهره ی قهرمانان عصر کلاسيک هالیوود مثل جیمز دین، همفری بوگارت، کلارک گیبل و گری کوپر را در پیش چشم مخاطبان در هم بشکند، اما در این میان نکته جالب و عجيب تر ماجرا آن است که او خیلی زود در ایران محبوبیتی عجیب یافت؛ تا آن حد که به جرأت می‌توان گفت میزان احترام و محبوبیت آلن دلون در بین ایرانیان چنان بود که حتی نیمی از آن علاقه در میان هم‌نسلان آنها در غرب و خود فرانسه به چشم نمی خورد؛ شاید بهتر است بگوییم آلن دلون و «دلونیسم» فی نفسه برای مخاطبان ایرانی اش مبدل به یک سبک رفتاری_ شخصيتی شد! در حقیقت این کاریزما و مسمریسم در نگاه مخاطب ایرانی، پیش از آنکه به واسطه چهره فوق‌العاده جذاب و سرد شکل گیرد، ریشه در جادوی دوبلاژ داشت. آلن دلون_همچون آل پاچینو، کوین کاستنر و داستین هافمن_ با دوبله درخشان و بی بدیل استاد خسرو خسروشاهی آنقدر برای ما «ايرانيزه» شده که اساساً انگار یکی از ما ایرانی هاست؛ اما به نظر می‌رسد ماجرای چنان پیش رفت که قهرمان داستان ما هم تا حدی بدین حقیقت پی برد! آن هم زمانی که چند سال پیش از انقلاب، برای مدت کوتاهی به ایران سفر کرد و با شنیدن صدای افسونگر استاد خسروشاهی غرق حیرت و سرشار از تحسین گردید. حتی شایعه جذابی وجود دارد که می گویند آلن دلون درباره دوبلور ایرانی اش گفته است :
"آقای خسروشاهی! حقیقتا آرزو داشتم تا دوبلاژ تمام فیلمهایم به هر زبانی با صدای شما در دنیا شنیده شود..."
خب با اوصاف شاید این مطلب بهتر درک شود که دلونِ فرانسوی براي چند نسل از ایرانیان که او را به خوبی به یاد دارند، همانقدر «ايرانی» و «وطنی» است که اساتید بزرگ سینمای ما چون «عزت الله انتظامی» و «جمشید مشایخی».
دلون در اکثر فیلمهایی که از او دیده ایم کشته می شود اما در پایان فیلم، همیشه چنان حسرتی بر دل مخاطبانش (باز هم خاصه مخاطبان ایرانی!) باقی می گذارد که تماشاچی بارها و بارها فیلم را مرور می کند تا تراژدی مرگ قهرمان محبوبش را ملموس تر و عمیق تر احساس کند. با این همه اما دلون صرفاً هنرپیشه ای خوش سیما یا شاید بچه خوشگلی فرانسوی به زعم «ژان پل بلموندو» ی کبیر نبود. به عکس، دلون تجسم آرمانها و الگوی مردانگی و جذابیت مردانه بسیاری از مردان دهه شصت و هفتاد میلادی در جهان به شمار می رفت. چهره سنگی، بی حالت اما بغایت کاریزماتیک او سمبل یک مرد کامل به شمار می‌رفت: جذاب، باهوش، خونسرد و بی احساس. در حقیقت چهره معصوم و فریبنده او با مفهوم «مرد جوان» عصر خود هارمونی کاملی داشت که البته خیلی زود مبدل به تجسمی از شرارت و تبهکاری بر روی پرده نقره ای گردید.
به جز جذابیت مثال زدنی ظاهری بازی دلون_ جدا از ارزش آثاری که در آنها نقش‌آفرینی کرده_ از منظر هنری و فن بازیگری با سطح بزرگانی چون «برت لنکستر» ٬ «رابرت دنیرو» و «آل پاچینو» قابل مقایسه است. آلن دلون جوان تا قبل از آغاز دوران حرفه بازیگری اش، گارسونِ پاره وقتِ رستورانی مشهور در حومه پاریس بود که پاتوق اغلب هنرپیشگان و خوانندگان بزرگ فرانسه به شمار می رفت و دست بر قضا رستوران محبوب «ژان کلود بریالی» هنرپیشه نامدار فرانسوی بود؛ درست همان جایی که او تصادفا جوانک عاصی و مغرور و خوشتیپ فرانسوی را کشف می کند و مسحور چهره زیبا و رفتار جذابش می گردد. بریالی که به درستی حدس می‌زند باید استعداد بزرگی هنری در پس این چهره مرموز و آرام قرار داشته باشد، شب بعد به رستوران باز می‌گردد و با اصرار فراوان برای آلن دلون یک کت و شلوار شیک کرایه می‌کند و همراه با او راهی جشنواره کن سال ۱۹۵۶ می شود. ستاره اقبال دلون یک شبه می درخشد و پیش از بازگشت از جشنواره، به شاهزاده «کن» تبدیل می شود.
@renaissancetranslate
قسمت اول
✒️رضی الدین طبیب
@Renaissancetranlate
فرا ها، لوئی شانزدهم، ناپلئون و ژنرال دوگل و رنو و پژو و البته ۳۶۵ نوع پنير مختلف دارند: دقیقاً به تعداد روزهای سال که هرچه کپک پنير بيشتر باشد، مرغوب‌تر و گران‌تر است؛ اما فرانسوی ها «آلن دلون» هم دارند، هنرپيشه‌ای کاملاً فرانسوی و در حقیقت جهانی.
«زیبای هولناک» لقب یکی از خوش سیماترین مردان تاریخ سینما است که اکنون پس از گذشت دهه ها، مبدل به نمادی از جذابیت کلاسیک مردانه شده است. آلن دلون ستاره فيلم‌های دهه شصت و هفتاد ميلادی بود. دلون تقریباً در تمام آثاری که در آنها نقش‌آفرینی کرد، يا قاتلی حرفه‌ای بود يا نقش پليسی متفاوت و باهوش_ که حضور او را در میان همکارانش برجسته تر می نمود و البته در این میان هرچه بود، حتماً مردی عاشق پيشه و عاصی بود!
ضدقهرمان شرور و جذاب فرانسوی، خیلی زود و به تنهايی توانست با کاریزمای مقاومت ناپذیر خود بت چهره ی قهرمانان عصر کلاسيک هالیوود مثل جیمز دین، همفری بوگارت، کلارک گیبل و گری کوپر را در پیش چشم مخاطبان در هم بشکند، اما در این میان نکته جالب و عجيب تر ماجرا آن است که او خیلی زود در ایران محبوبیتی عجیب یافت؛ تا آن حد که به جرأت می‌توان گفت میزان احترام و محبوبیت آلن دلون در بین ایرانیان چنان بود که حتی نیمی از آن علاقه در میان هم‌نسلان آنها در غرب و خود فرانسه به چشم نمی خورد؛ شاید بهتر است بگوییم آلن دلون و «دلونیسم» فی نفسه برای مخاطبان ایرانی اش مبدل به یک سبک رفتاری_ شخصيتی شد! در حقیقت این کاریزما و مسمریسم در نگاه مخاطب ایرانی، پیش از آنکه به واسطه چهره فوق‌العاده جذاب و سرد شکل گیرد، ریشه در جادوی دوبلاژ داشت. آلن دلون_همچون آل پاچینو، کوین کاستنر و داستین هافمن_ با دوبله درخشان و بی بدیل استاد خسرو خسروشاهی آنقدر برای ما «ايرانيزه» شده که اساساً انگار یکی از ما ایرانی هاست؛ اما به نظر می‌رسد ماجرای چنان پیش رفت که قهرمان داستان ما هم تا حدی بدین حقیقت پی برد! آن هم زمانی که چند سال پیش از انقلاب، برای مدت کوتاهی به ایران سفر کرد و با شنیدن صدای افسونگر استاد خسروشاهی غرق حیرت و سرشار از تحسین گردید. حتی شایعه جذابی وجود دارد که می گویند آلن دلون درباره دوبلور ایرانی اش گفته است :
"آقای خسروشاهی! حقیقتا آرزو داشتم تا دوبلاژ تمام فیلمهایم به هر زبانی با صدای شما در دنیا شنیده شود..."
خب با اوصاف شاید این مطلب بهتر درک شود که دلونِ فرانسوی براي چند نسل از ایرانیان که او را به خوبی به یاد دارند، همانقدر «ايرانی» و «وطنی» است که اساتید بزرگ سینمای ما چون «عزت الله انتظامی» و «جمشید مشایخی».
دلون در اکثر فیلمهایی که از او دیده ایم کشته می شود اما در پایان فیلم، همیشه چنان حسرتی بر دل مخاطبانش (باز هم خاصه مخاطبان ایرانی!) باقی می گذارد که تماشاچی بارها و بارها فیلم را مرور می کند تا تراژدی مرگ قهرمان محبوبش را ملموس تر و عمیق تر احساس کند. با این همه اما دلون صرفاً هنرپیشه ای خوش سیما یا شاید بچه خوشگلی فرانسوی به زعم «ژان پل بلموندو» ی کبیر نبود. به عکس، دلون تجسم آرمانها و الگوی مردانگی و جذابیت مردانه بسیاری از مردان دهه شصت و هفتاد میلادی در جهان به شمار می رفت. چهره سنگی، بی حالت اما بغایت کاریزماتیک او سمبل یک مرد کامل به شمار می‌رفت: جذاب، باهوش، خونسرد و بی احساس. در حقیقت چهره معصوم و فریبنده او با مفهوم «مرد جوان» عصر خود هارمونی کاملی داشت که البته خیلی زود مبدل به تجسمی از شرارت و تبهکاری بر روی پرده نقره ای گردید.
به جز جذابیت مثال زدنی ظاهری بازی دلون_ جدا از ارزش آثاری که در آنها نقش‌آفرینی کرده_ از منظر هنری و فن بازیگری با سطح بزرگانی چون «برت لنکستر» ٬ «رابرت دنیرو» و «آل پاچینو» قابل مقایسه است. آلن دلون جوان تا قبل از آغاز دوران حرفه بازیگری اش، گارسونِ پاره وقتِ رستورانی مشهور در حومه پاریس بود که پاتوق اغلب هنرپیشگان و خوانندگان بزرگ فرانسه به شمار می رفت و دست بر قضا رستوران محبوب «ژان کلود بریالی» هنرپیشه نامدار فرانسوی بود؛ درست همان جایی که او تصادفا جوانک عاصی و مغرور و خوشتیپ فرانسوی را کشف می کند و مسحور چهره زیبا و رفتار جذابش می گردد. بریالی که به درستی حدس می‌زند باید استعداد بزرگی هنری در پس این چهره مرموز و آرام قرار داشته باشد، شب بعد به رستوران باز می‌گردد و با اصرار فراوان برای آلن دلون یک کت و شلوار شیک کرایه می‌کند و همراه با او راهی جشنواره کن سال ۱۹۵۶ می شود. ستاره اقبال دلون یک شبه می درخشد و پیش از بازگشت از جشنواره، به شاهزاده «کن» تبدیل می شود.
@renaissancetranslate
رنسانس
امروز سالروز تولد یکی از برجسته ترین و خوش سیما ترین مردان تاریخ سینما است. آلن دلون؛ سامورایی فرانسوی (هشتم نوامبر ۱۹۳۵) @Renaissancetranslate
«در ستایش آلن دلون؛ سامورایی تنهای سینمای غرب»
قسمت دوم
✒️رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
بسیاری از کارگردانان مشهور ان روزگار شروع به دادن پیشنهادات مختلف بازیگری به او می‌شوند و در این میان آنچه که به شکلی اعجاب آور تاثیرگذار شده است، کاریزمای فوق العاده جذاب دلون است که موجب شده همه فراموش کنند «آلن» همان گارسون ساده ی رستورانی در حومه پاریس است که اکنون کاملاً اتفاقی سر از بزرگترین جشنواره سینمایی جهان در آورده است و پیش از آن حتی یکبار هم در نقش سیاهی لشکر یک فیلم ایفای نقش نکرده است؛ چه رسد به آنکه بخواهد به بازیگر نقش اول آثار سینمایی بزرگانی همچون «میکلانجلو آنتونیونی» ، «لوکینو ویسکونتی» و«ژان پیر مِلویل» مبدل شود.
دیگر فرقی نداشت دیگران چه کل گویند؛ زیبایی ایزدگونه اش او را در چشم بر هم زدنی مبدل به یک ستاره سینما نمود، آن چنان که خود می‌گوید:
"چهره ی زیبا، همراهِ همیشگی من بوده است. هم زنان دربارۀ زیبایی ام به من می گفتند و هم مردان. وقتی به من پیشنهاد کار در سینما شد، پرسیدم: «چرا من؟» و در پاسخ، تنها از زیبایی همیشگی ام به من گفتند. وقتی کوچک بودم، مردم در خیابان مادرم را متوقف می کردند برای اینکه بهش بگویند: «پسربچه تان چه زیباست!» اما مادرم نمی توانست تحمل کند که مردم نوازش ام کنند. بنابراین وقتی مرا برای گردش به پارکِ Sceaux می برد، این یادداشت کوچک را روی کالسکۀ تاشوی من می چسباند: «نگاهم کنید، اما نوازش نه!» "
با همه این اوصاف بی شک «آلن دلون» به شمایلی اسطوره ای در سینما مبدل گشته است چون او بازیگری توانا، ستاره ای یگانه و استادی خودآموخته است و کماکان معتقدم که نسل بزرگان عصر طلایی سینمای اروپا و جهان چون آلن دلون، برت لنکستر و پل اسکافیلد در تاریخ هنر و سینما هرگز تکرار نخواهند شد.
امروز هشتم نوامبر زادروز «سامورایی» ملویل و «روکوی» لوکینو ویسکونتی است.
اما اگر اکنون با خواندن این متن ناگهان حس کنجکاوی تان نسبت به این بازیگر فرانسوی تحریک شده یا تمنای دیدن فیلمهای نوستالژیک فرانسوی دهه شصت و هفتاد میلادی را دارید، تماشای دو فیلم زیبا از این بازیگر را به شما پیشنهاد میکنم: «سامورایی» اثر ژان پیر ملویل محصول ۱۹۶۷ و «دسته سیسیلی ها» محصول ۱۹۶۹ با بازی درخشان دلون، لینو وِنتورا و ژان گابن کبیر. با این حال اگر باز هم امکان تماشای این دو فیلم را پیدا نکردید، می توانید عکسهای دلون را از اینترنت دانلود کرده و همزمان به موسیقی فیلم‌هایش با آهنگسازی بزرگانی چون «انیو موریکونه» و «فیلیپ سارد» گوشِ جان بسپارید.
@Renaissancetranslate
قسمت دوم
✒️رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate
بسیاری از کارگردانان مشهور ان روزگار شروع به دادن پیشنهادات مختلف بازیگری به او می‌شوند و در این میان آنچه که به شکلی اعجاب آور تاثیرگذار شده است، کاریزمای فوق العاده جذاب دلون است که موجب شده همه فراموش کنند «آلن» همان گارسون ساده ی رستورانی در حومه پاریس است که اکنون کاملاً اتفاقی سر از بزرگترین جشنواره سینمایی جهان در آورده است و پیش از آن حتی یکبار هم در نقش سیاهی لشکر یک فیلم ایفای نقش نکرده است؛ چه رسد به آنکه بخواهد به بازیگر نقش اول آثار سینمایی بزرگانی همچون «میکلانجلو آنتونیونی» ، «لوکینو ویسکونتی» و«ژان پیر مِلویل» مبدل شود.
دیگر فرقی نداشت دیگران چه کل گویند؛ زیبایی ایزدگونه اش او را در چشم بر هم زدنی مبدل به یک ستاره سینما نمود، آن چنان که خود می‌گوید:
"چهره ی زیبا، همراهِ همیشگی من بوده است. هم زنان دربارۀ زیبایی ام به من می گفتند و هم مردان. وقتی به من پیشنهاد کار در سینما شد، پرسیدم: «چرا من؟» و در پاسخ، تنها از زیبایی همیشگی ام به من گفتند. وقتی کوچک بودم، مردم در خیابان مادرم را متوقف می کردند برای اینکه بهش بگویند: «پسربچه تان چه زیباست!» اما مادرم نمی توانست تحمل کند که مردم نوازش ام کنند. بنابراین وقتی مرا برای گردش به پارکِ Sceaux می برد، این یادداشت کوچک را روی کالسکۀ تاشوی من می چسباند: «نگاهم کنید، اما نوازش نه!» "
با همه این اوصاف بی شک «آلن دلون» به شمایلی اسطوره ای در سینما مبدل گشته است چون او بازیگری توانا، ستاره ای یگانه و استادی خودآموخته است و کماکان معتقدم که نسل بزرگان عصر طلایی سینمای اروپا و جهان چون آلن دلون، برت لنکستر و پل اسکافیلد در تاریخ هنر و سینما هرگز تکرار نخواهند شد.
امروز هشتم نوامبر زادروز «سامورایی» ملویل و «روکوی» لوکینو ویسکونتی است.
اما اگر اکنون با خواندن این متن ناگهان حس کنجکاوی تان نسبت به این بازیگر فرانسوی تحریک شده یا تمنای دیدن فیلمهای نوستالژیک فرانسوی دهه شصت و هفتاد میلادی را دارید، تماشای دو فیلم زیبا از این بازیگر را به شما پیشنهاد میکنم: «سامورایی» اثر ژان پیر ملویل محصول ۱۹۶۷ و «دسته سیسیلی ها» محصول ۱۹۶۹ با بازی درخشان دلون، لینو وِنتورا و ژان گابن کبیر. با این حال اگر باز هم امکان تماشای این دو فیلم را پیدا نکردید، می توانید عکسهای دلون را از اینترنت دانلود کرده و همزمان به موسیقی فیلم‌هایش با آهنگسازی بزرگانی چون «انیو موریکونه» و «فیلیپ سارد» گوشِ جان بسپارید.
@Renaissancetranslate
❤1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
موسیقی واپسین شب
به بهانه زادروز «آلن دلون» و تولد ۸۴ سالکی ستاره سینمای فرانسه
ــترانه «قاتل زیبا» با صداى مدونا که به یاد آلن دلون ساخته شده است، توصيفى‌ست از كاراكترهاى سينمائى دلون كه در آن به خصوص به شخصيت جف كاستلو در فیلم «سامورائى» ژان-پیر ملویل اشاره می‌شود.
@renaissancetranslate
به بهانه زادروز «آلن دلون» و تولد ۸۴ سالکی ستاره سینمای فرانسه
ــترانه «قاتل زیبا» با صداى مدونا که به یاد آلن دلون ساخته شده است، توصيفى‌ست از كاراكترهاى سينمائى دلون كه در آن به خصوص به شخصيت جف كاستلو در فیلم «سامورائى» ژان-پیر ملویل اشاره می‌شود.
@renaissancetranslate
👏2
🍀اریک امانوئل اشمیت متولّد ۲۸ مارس ۱۹۶۰ در لیون، نویسنده، نمایشنامه نویس و فیلسوف فرانسوی است. نوشته‌های او به ۴۳ زبان دنیا منتشر شده و نمایشنامه‌های او در بیش از ۵۰ کشور روی صحنه رفته‌اند.
وی دکترای فلسفه دارد.
از اریک امانوئل اشمیت سه کتاب زیبا خوانده ام:
خرده جنایتهای زناشویی
سومویی که نمی توانست گنده شود
زمانی یک اثر هنری بودم
نمایشنامه درخشان "خرده جنایت های زناشویی" گرچه به ظاهر در باب پیچیدگی رابطه زناشویی است ولی به عقیده من بیشتر راجع به نسبی بودن حقیقت است. در طی این نمایشنامه مردی که به دلیل دچار شدن به فراموشی در بیمارستان بوده همراه همسرش به خانه باز می گردد و آن دو تلاش می کنند وقایعی که مرد فراموش کرده بازیابی نمایند اما در اثنای گفتگوی آنها مکررا روایتی متفاوت از گذشته بازیابی می شود و هر روایت آنچنان مستدل به نظر می رسد که تا هنگامی که روایت آلترناتیو گفته نشده است حقیقتی قطعی به نظر می رسد. شبیه این ماجرا در کتاب «انسان جنایت احتمال» اثر نادر ابراهیمی اتفاق می افتد. مردی همسرش را به قتل رسانده و چندین روایت از این قتل ارائه می شوند. روایت ها به گونه ای یک در میان چیده شده اند و شما با خواندن یکی از داستان ها مرد را محکوم می کنید ولی با خواندن روایت بعدی به او حق می دهید و این تغییر عقیده چند بار اتفاق می افتد. من در تماشای فیلم مستند «کارت قرمز» فیلم ارزشمند مهناز افضلی هم بارها این تغییر حکم را در ذهنم تجربه کردم و به سازندهٔ گرانقدر فیلم گفتم که جدا از موضوع پرونده ای که در فیلم مورد کاوش قرار گرفت من این جنبه از فیلم تان را بسیار ارزشمند می دانم.
در داستان "سومویی که نمیتوانست گنده شود" نویسنده داستان زندگی نوجوانی را روایت می کند که پدر و مادر خود را از دست داده و دست فروشی می کند. او با یک استاد ذن بودیسم آشنا می شود که مربی کشتی سنتی ژاپنی (سومو) است و از نوجوان دعوت می کند که علیرغم بدن نحیفی که دارد وارد این رشته ورزشی شود. در اثنای این ماجرا اریک امانوئل اشمیت اصول محوری ذن بودیسم را شرح می دهد. مهم ترین درس ذن بودیسم «تعلیق باورها» است، ذن بودیسم قرار است ما را به فروتنی برساند، فروتنی بزرگی که ناشی از یک «نمی دانم» بزرگ است، و نیز قرار است ما را تبدیل به مشاهده کنندگان بهتری کند، صد حیف که طبع بت پرست ما اغلب تَبَرِ بُت شکنی را در جای بُتِ شکسته می نشاند و این بت جدید را می پرستد! «کاش ابراهیم به جای بت ها خوی بت پرستی را درهم می شکست!» به هر حال اریک امانوئل اشمیت نیز گاهی (به ندرت) در این کتاب به این ورطه می افتد و استاد ذن به جای تعلیق باورها، باورهای جدیدی را با قطعیت درس می دهد و ذن بودیسم به جای شیوه ای برای پالایش ذهن تندیل به یک مذهب می شود.
امّا "زمانی که یک اثر هنری بودم" از دو کتاب قبلی برای من جالب توجه تر بود چرا که به آسیب شناسی زمانه ما می پردازد، آسیبی که کاپیتالیسم و رسانه های مروّج آن به سلامت ما وارد می کنند و ما را تبدیل به موجودات نمایشی و ویترینی می کنند که ارزشمندی مان به نمره ای است که تماشاگران به ما می دهند تماشاگرانی که خود نگران نمره ای هستند که ما به آنها می دهیم! کارل مارکس (فیلسوف، تاریخدان و اقتصاددان نابغه ی آلمانی) اعتقاد داشت که در نظام سرمایه سالاری ( کاپیتالسیم) کالا ها تبدیل به فتیش می شوند. کلمه ی فتیش به معنای بت است: شیئی بی جان که مردمان بَدَوی باور داشتند روحی الهی در آن حلول کرده و آن را می پرستیدند! در جامعه ی کاپیتالیست (پول محور) کالاها به گونه ای مورد پرستش قرار می گیرند! کالا نه به سبب کارکردی که دارد بلکه به خودی خود دارای اصالت است! کالاها دیگر "طریقیّت" ندارند بلکه "موضوعیّت" دارند! یعنی حاوی نام و نشانی هستند که به خودی خود احترام برانگیز است و ما نه به سبب نیاز به کارکرد یک کفش، گوشی تلفن یا اتوموبیل بلکه به سبب "پرستیژ" برای کالاها پول می پردازیم.
امروزه که مردم در فضای مجازی به رقابت می پردازند تا تعداد "لایک ها" یا "فالوورها" شان را به رخ هم بکشند و با آن به تفاخر بپردازند آنچه اریک امانوئل اشمیت در "زمانی یک اثر هنری بودم" روایت می کند برایم ملموس تر شده است.
( درسهایی از اریک امانوئل اشمیت | یادداشتی از : دکترمحمدرضاسرگلزایی؛ روانپزشک )
@Renaissancetranslate
وی دکترای فلسفه دارد.
از اریک امانوئل اشمیت سه کتاب زیبا خوانده ام:
خرده جنایتهای زناشویی
سومویی که نمی توانست گنده شود
زمانی یک اثر هنری بودم
نمایشنامه درخشان "خرده جنایت های زناشویی" گرچه به ظاهر در باب پیچیدگی رابطه زناشویی است ولی به عقیده من بیشتر راجع به نسبی بودن حقیقت است. در طی این نمایشنامه مردی که به دلیل دچار شدن به فراموشی در بیمارستان بوده همراه همسرش به خانه باز می گردد و آن دو تلاش می کنند وقایعی که مرد فراموش کرده بازیابی نمایند اما در اثنای گفتگوی آنها مکررا روایتی متفاوت از گذشته بازیابی می شود و هر روایت آنچنان مستدل به نظر می رسد که تا هنگامی که روایت آلترناتیو گفته نشده است حقیقتی قطعی به نظر می رسد. شبیه این ماجرا در کتاب «انسان جنایت احتمال» اثر نادر ابراهیمی اتفاق می افتد. مردی همسرش را به قتل رسانده و چندین روایت از این قتل ارائه می شوند. روایت ها به گونه ای یک در میان چیده شده اند و شما با خواندن یکی از داستان ها مرد را محکوم می کنید ولی با خواندن روایت بعدی به او حق می دهید و این تغییر عقیده چند بار اتفاق می افتد. من در تماشای فیلم مستند «کارت قرمز» فیلم ارزشمند مهناز افضلی هم بارها این تغییر حکم را در ذهنم تجربه کردم و به سازندهٔ گرانقدر فیلم گفتم که جدا از موضوع پرونده ای که در فیلم مورد کاوش قرار گرفت من این جنبه از فیلم تان را بسیار ارزشمند می دانم.
در داستان "سومویی که نمیتوانست گنده شود" نویسنده داستان زندگی نوجوانی را روایت می کند که پدر و مادر خود را از دست داده و دست فروشی می کند. او با یک استاد ذن بودیسم آشنا می شود که مربی کشتی سنتی ژاپنی (سومو) است و از نوجوان دعوت می کند که علیرغم بدن نحیفی که دارد وارد این رشته ورزشی شود. در اثنای این ماجرا اریک امانوئل اشمیت اصول محوری ذن بودیسم را شرح می دهد. مهم ترین درس ذن بودیسم «تعلیق باورها» است، ذن بودیسم قرار است ما را به فروتنی برساند، فروتنی بزرگی که ناشی از یک «نمی دانم» بزرگ است، و نیز قرار است ما را تبدیل به مشاهده کنندگان بهتری کند، صد حیف که طبع بت پرست ما اغلب تَبَرِ بُت شکنی را در جای بُتِ شکسته می نشاند و این بت جدید را می پرستد! «کاش ابراهیم به جای بت ها خوی بت پرستی را درهم می شکست!» به هر حال اریک امانوئل اشمیت نیز گاهی (به ندرت) در این کتاب به این ورطه می افتد و استاد ذن به جای تعلیق باورها، باورهای جدیدی را با قطعیت درس می دهد و ذن بودیسم به جای شیوه ای برای پالایش ذهن تندیل به یک مذهب می شود.
امّا "زمانی که یک اثر هنری بودم" از دو کتاب قبلی برای من جالب توجه تر بود چرا که به آسیب شناسی زمانه ما می پردازد، آسیبی که کاپیتالیسم و رسانه های مروّج آن به سلامت ما وارد می کنند و ما را تبدیل به موجودات نمایشی و ویترینی می کنند که ارزشمندی مان به نمره ای است که تماشاگران به ما می دهند تماشاگرانی که خود نگران نمره ای هستند که ما به آنها می دهیم! کارل مارکس (فیلسوف، تاریخدان و اقتصاددان نابغه ی آلمانی) اعتقاد داشت که در نظام سرمایه سالاری ( کاپیتالسیم) کالا ها تبدیل به فتیش می شوند. کلمه ی فتیش به معنای بت است: شیئی بی جان که مردمان بَدَوی باور داشتند روحی الهی در آن حلول کرده و آن را می پرستیدند! در جامعه ی کاپیتالیست (پول محور) کالاها به گونه ای مورد پرستش قرار می گیرند! کالا نه به سبب کارکردی که دارد بلکه به خودی خود دارای اصالت است! کالاها دیگر "طریقیّت" ندارند بلکه "موضوعیّت" دارند! یعنی حاوی نام و نشانی هستند که به خودی خود احترام برانگیز است و ما نه به سبب نیاز به کارکرد یک کفش، گوشی تلفن یا اتوموبیل بلکه به سبب "پرستیژ" برای کالاها پول می پردازیم.
امروزه که مردم در فضای مجازی به رقابت می پردازند تا تعداد "لایک ها" یا "فالوورها" شان را به رخ هم بکشند و با آن به تفاخر بپردازند آنچه اریک امانوئل اشمیت در "زمانی یک اثر هنری بودم" روایت می کند برایم ملموس تر شده است.
( درسهایی از اریک امانوئل اشمیت | یادداشتی از : دکترمحمدرضاسرگلزایی؛ روانپزشک )
@Renaissancetranslate
«بیسوادِ نوع دوم» ٬ محصول مرحله ای نو از پیشرفت صنعت است. محصول اقتصادی که مسئله اش دیگر تولید نیست بلکه «فروش» است.
@renaissancetranslate
@renaissancetranslate
رنسانس
«بیسوادِ نوع دوم» ٬ محصول مرحله ای نو از پیشرفت صنعت است. محصول اقتصادی که مسئله اش دیگر تولید نیست بلکه «فروش» است. @renaissancetranslate
🍀کتاب در ستایش بی سوادی نوشته هانس ماگنوس انسنس برگر، نویسنده، شاعر و روزنامه نگار مطرح آلمان، توسط نشر ماهی منتشر شده است. این کتاب مجموعه چهار مقاله مهم با عناوین «در ستایش بی سوادی»، «مهاجرت بزرگ»، «نگاهی به جنگ های داخلی»، و در نهایت «نکته هایی درباره تجمل کهنه و نو» است. با اینکه این مقالات در دهه 90 میلادی نوشته شده اند، با ارائه دیدگاهی جهانی، تاریخی و انسان شناسانه نسبت به مسائل مختلفی چون سواد، رسانه، جنگ، آوارگی، مصرف، تجمل و نقش رسانه هنوز هم دردو دهه بعد، بازتاب دهنده مسائل کنونی دنیای معاصر هستند.
مقاله " در ستایش بی سوادی" به درخشان ترین و واضح ترین شکل، مقوله بی سوادی را با دو مفهوم «بی سواد نوع اول» و «بی سواد نوع دوم» با رویکردی تاریخی به تصویر کشیده است. «در ستایش بی سوادی» با طرح سئوالی در خطاب به عموم مردم درباره چیستی و جایگاه سواد آغاز می شود. با اشاره به «فرهنگ مطالعه» و «فرهنگ نوشتار» که به زعم وی روی به زوال است. برگر مقاله را با بیان احترامی عمیق که برای بی سوادان قائل است آغاز می کند، چرا که به باور وی همین بی سوادان بوده اند که در طول تاریخ با کمک اسطوره ها ادبیات آفریدند. وی به مسئله نادانی در دوران پیش از روشنگری ارجاع می دهد، که ریشه «ستم دیدگی سیاسی و استثمار اقتصادی» تلقی می شد و دوران روشنگری را به عنوان پاسخی به آن شرایط معرفی می کند. با این حال، در این روایت تاریخی، تفاوت مهمی را میان دو واژه «روشنگری» و «آموزش»، واژه ای که از قرن هیجدهم به شکلی گسترده در کل اروپا به کار گرفته شد، قائل می شود. و به تبع آن این ایده که آموزش پاسدار فرهنگ خواهد بود را نقد می کند. با بازگشت به برنامه های سوادآموزی، سیاست های فرهنگی، و شعارهای فرهنگی احزاب مختلف در زمان تبلیغات انتخاباتی با عنوان لغو تبعیضات آموزشی، برابری آموزشی برای همه و عباراتی مشابه، خواننده را متوجه تفاوت هدف سوادآموزی با روشنگری می کند. به باور وی، تمامی این فعالیت ها در حوزه سواد آموزی، نه تنها در راه رهایی انسان از زنجیر نادانی نبوده، که تنها در راه سودرسانی به صنعت و سرمایه داری بوده است، سرمایه دار و صنعتی که نیازمند کارگر ماهر باسواد است. برگر پیشرفت در حوزه سواد را پیشرفتی کاملا متفاوت می داند:
«این پیشرفت عبارت از آن بود که بی‌سوادان، این «نازل‌ترین طبقه‌ی انسانی»، را رام کنند، تخیل و اندیشه‌ی شخصی‌شان را از آنان بگیرند و از صفحه‌ی ذهنشان بشویند، تا از این پس نه‌تنها نیروی عضلات آنها و مهارت فنی‌شان را به کار گیرند، بلکه از مغزهایشان هم بهره‌کشی کنند.»
و به این ترتیب، وی نشان می دهد که چگونه سواد در خدمت اقتصاد و صنعت منجر به تولید طبقه متوسط و نوظهوری از باسوادان بی سواد می شود که وی آن ها را بی سوادان نوع دوم می خواند. نوع دوم، به این دلیل که خواندن و نوشتن می دانند، و محصول نیاز این اقتصاد نوظهور یعنی «تولید فروشنده باسواد» هستند. وی یادآور می شود که این تنها واژه ها هستند که تغییر کرده اند وگر نه هنوز هم در حوزه فرهنگی تمامی جوامع با خطر فروپاشی و کاست فرهنگی رو به رو هستند. و این بی سوادان نوع دوم هستند که امروزه در سطح اجتماع از بالاترین و والاترین مرتبه های اقتصادی و شغلی برخوردارند.
(در ستایش بی سوادی | نویسنده: هانس ماگنوس انسنس برگر | مترجم: محمود حدادی، نشر ماهی)
@renaissancetranslate
مقاله " در ستایش بی سوادی" به درخشان ترین و واضح ترین شکل، مقوله بی سوادی را با دو مفهوم «بی سواد نوع اول» و «بی سواد نوع دوم» با رویکردی تاریخی به تصویر کشیده است. «در ستایش بی سوادی» با طرح سئوالی در خطاب به عموم مردم درباره چیستی و جایگاه سواد آغاز می شود. با اشاره به «فرهنگ مطالعه» و «فرهنگ نوشتار» که به زعم وی روی به زوال است. برگر مقاله را با بیان احترامی عمیق که برای بی سوادان قائل است آغاز می کند، چرا که به باور وی همین بی سوادان بوده اند که در طول تاریخ با کمک اسطوره ها ادبیات آفریدند. وی به مسئله نادانی در دوران پیش از روشنگری ارجاع می دهد، که ریشه «ستم دیدگی سیاسی و استثمار اقتصادی» تلقی می شد و دوران روشنگری را به عنوان پاسخی به آن شرایط معرفی می کند. با این حال، در این روایت تاریخی، تفاوت مهمی را میان دو واژه «روشنگری» و «آموزش»، واژه ای که از قرن هیجدهم به شکلی گسترده در کل اروپا به کار گرفته شد، قائل می شود. و به تبع آن این ایده که آموزش پاسدار فرهنگ خواهد بود را نقد می کند. با بازگشت به برنامه های سوادآموزی، سیاست های فرهنگی، و شعارهای فرهنگی احزاب مختلف در زمان تبلیغات انتخاباتی با عنوان لغو تبعیضات آموزشی، برابری آموزشی برای همه و عباراتی مشابه، خواننده را متوجه تفاوت هدف سوادآموزی با روشنگری می کند. به باور وی، تمامی این فعالیت ها در حوزه سواد آموزی، نه تنها در راه رهایی انسان از زنجیر نادانی نبوده، که تنها در راه سودرسانی به صنعت و سرمایه داری بوده است، سرمایه دار و صنعتی که نیازمند کارگر ماهر باسواد است. برگر پیشرفت در حوزه سواد را پیشرفتی کاملا متفاوت می داند:
«این پیشرفت عبارت از آن بود که بی‌سوادان، این «نازل‌ترین طبقه‌ی انسانی»، را رام کنند، تخیل و اندیشه‌ی شخصی‌شان را از آنان بگیرند و از صفحه‌ی ذهنشان بشویند، تا از این پس نه‌تنها نیروی عضلات آنها و مهارت فنی‌شان را به کار گیرند، بلکه از مغزهایشان هم بهره‌کشی کنند.»
و به این ترتیب، وی نشان می دهد که چگونه سواد در خدمت اقتصاد و صنعت منجر به تولید طبقه متوسط و نوظهوری از باسوادان بی سواد می شود که وی آن ها را بی سوادان نوع دوم می خواند. نوع دوم، به این دلیل که خواندن و نوشتن می دانند، و محصول نیاز این اقتصاد نوظهور یعنی «تولید فروشنده باسواد» هستند. وی یادآور می شود که این تنها واژه ها هستند که تغییر کرده اند وگر نه هنوز هم در حوزه فرهنگی تمامی جوامع با خطر فروپاشی و کاست فرهنگی رو به رو هستند. و این بی سوادان نوع دوم هستند که امروزه در سطح اجتماع از بالاترین و والاترین مرتبه های اقتصادی و شغلی برخوردارند.
(در ستایش بی سوادی | نویسنده: هانس ماگنوس انسنس برگر | مترجم: محمود حدادی، نشر ماهی)
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
اشک های نویسنده ها؟!
اسم خوبیست. کسی که نام این نوشیدنی را انتخاب کرده قطعاً در بخشی از زندگیش چیزهایی می نوشته. شاید فقط برای مدتی برای نجات از غم هاش می نوشته و بعد رفته و در یک کارخانه ی ویسکی سازی شغلی را انتخاب کرده. اما هر چه هست شک ندارم که او نوشتن را تجربه کرده و از حاشیه ی گونه اش قطره اشکی را در حین نوشتن چشیده. شاید هم دلبرکی داشته که می نوشته و یکبار که سخت در میان نوشته هایش گریه می کرده، معشوقه ی اهل نوشتن را در آغوشش گرفته و چند قطره از اشکهاش را چشیده. کسی که نام این نوشیدنی را انتخاب کرده قطعاً طعم اشک نویسنده را چشیده.
@renaissancetranslate
نوشتن با هر مقیاس و مدلی که وارد زندگی ما بشود، طعم همه چیز را دگرگون می کند، طعم بوسه ها، طعم اشک ها، نوشیدنی ها، بودن ها، نبودن ها همین است که میگویم حتمن قرار نیست نوشتن منتهی به یک اثر بشود، کسی که می نویسد تمام زندگیش اثر هنریست. بودنش و نبودنش. مثل عکس در خانه ی محمد علی سپانلو، که دیروز سام عزیز آن را منتشر کرد، دری که چند سال پیش، «نویسنده/ شاعر» به آن تکیه کرده بود، توی این عکس شاعر دیگر نبود، اما آن در، بی شک هنوز یک اثر هنری بود.
نوشتن خود شما را تبدیل به یک اثر هنری می کند. اشکهاتان، دستهاتان، موهاتان وقتی که میدانید کدام فصل و مرگ کدام شخصیت سفیدشان کرده، چشمهاتان بعد از گریه.
«ایمان شفیعا»
@renaissancetranslate
"My eye's were often full of tears (I could not tell why) and at times a flood from my heart seemed to pour itself out."
James Joyce
اسم خوبیست. کسی که نام این نوشیدنی را انتخاب کرده قطعاً در بخشی از زندگیش چیزهایی می نوشته. شاید فقط برای مدتی برای نجات از غم هاش می نوشته و بعد رفته و در یک کارخانه ی ویسکی سازی شغلی را انتخاب کرده. اما هر چه هست شک ندارم که او نوشتن را تجربه کرده و از حاشیه ی گونه اش قطره اشکی را در حین نوشتن چشیده. شاید هم دلبرکی داشته که می نوشته و یکبار که سخت در میان نوشته هایش گریه می کرده، معشوقه ی اهل نوشتن را در آغوشش گرفته و چند قطره از اشکهاش را چشیده. کسی که نام این نوشیدنی را انتخاب کرده قطعاً طعم اشک نویسنده را چشیده.
@renaissancetranslate
نوشتن با هر مقیاس و مدلی که وارد زندگی ما بشود، طعم همه چیز را دگرگون می کند، طعم بوسه ها، طعم اشک ها، نوشیدنی ها، بودن ها، نبودن ها همین است که میگویم حتمن قرار نیست نوشتن منتهی به یک اثر بشود، کسی که می نویسد تمام زندگیش اثر هنریست. بودنش و نبودنش. مثل عکس در خانه ی محمد علی سپانلو، که دیروز سام عزیز آن را منتشر کرد، دری که چند سال پیش، «نویسنده/ شاعر» به آن تکیه کرده بود، توی این عکس شاعر دیگر نبود، اما آن در، بی شک هنوز یک اثر هنری بود.
نوشتن خود شما را تبدیل به یک اثر هنری می کند. اشکهاتان، دستهاتان، موهاتان وقتی که میدانید کدام فصل و مرگ کدام شخصیت سفیدشان کرده، چشمهاتان بعد از گریه.
«ایمان شفیعا»
@renaissancetranslate
"My eye's were often full of tears (I could not tell why) and at times a flood from my heart seemed to pour itself out."
James Joyce
Departure (Lullaby)
Max Richter
موسیقی واپسین شب
پیانویی محزون و متفکرانه با نام "عزیمت" | آهنگساز نوازنده: ماکس ریختر | آلبوم: «غریبه»(۲۰۱۰) | سبک: آمبینت، کلاسیک
@Renaissancetranslate
پیانویی محزون و متفکرانه با نام "عزیمت" | آهنگساز نوازنده: ماکس ریختر | آلبوم: «غریبه»(۲۰۱۰) | سبک: آمبینت، کلاسیک
@Renaissancetranslate
یا زیاد بخوانید یا اصلأ نخوانید
کسانی که چند کتاب محدود خوانده‌اند به متوهم‌ترین و خطرناک‌ترین انسان‌ها تبدیل می‌شوند، زیرا تعصب شدیدی روی دانش اندکشان پیدا می‌کنند.
«کارل سیگن»
@renaissancetranslate
کسانی که چند کتاب محدود خوانده‌اند به متوهم‌ترین و خطرناک‌ترین انسان‌ها تبدیل می‌شوند، زیرا تعصب شدیدی روی دانش اندکشان پیدا می‌کنند.
«کارل سیگن»
@renaissancetranslate
#تلنگر
آدم باید یا دیگران را همانطورکه هستند بپذیرد، یا همانطورکه هستند، به حال خودشان بگذارد.
آدم نمی‌تواند آنها را عوض کند، فقط توازن‌شان را برهم می‌زند. چون یک انسان از قطعه‌های واحدی درست نشده است که بتوان تکه‌ای را برداشت و به‌جایش چیزِ دیگری گذاشت. او یک کل است، و اگر آدم یک‌سویش را بکشد، سوی دیگرش، چه بخواهی چه نخواهی، کشیده می‌شود.
«نامه به فلیسه»
فرانتس کافکا
@renaissancetranslate
آدم باید یا دیگران را همانطورکه هستند بپذیرد، یا همانطورکه هستند، به حال خودشان بگذارد.
آدم نمی‌تواند آنها را عوض کند، فقط توازن‌شان را برهم می‌زند. چون یک انسان از قطعه‌های واحدی درست نشده است که بتوان تکه‌ای را برداشت و به‌جایش چیزِ دیگری گذاشت. او یک کل است، و اگر آدم یک‌سویش را بکشد، سوی دیگرش، چه بخواهی چه نخواهی، کشیده می‌شود.
«نامه به فلیسه»
فرانتس کافکا
@renaissancetranslate
#تلنگر
جمله معروفی از آگوستین قدیس فیلسوف مسیحی در کتاب شهر خدا اغلب نقل می‌شود که گفته است:
"عدالت را فراموش کنید و خواهید دید که دولت‌ها چیزی بیش از دسته های راهزنی نیستند، زیرا دسته راهزنان هم دولت کوچکی است و در درون آن نظمی هست و غنائم میانشان بر اساس قواعد توزیع می گردد و اگر آنها بتوانند دژهایی برپا کنند و شهرهایی بسازند، دولت آنها دیگر دولت راهزنان نامیده نخواهد شد."
@renaissancetranslate
جمله معروفی از آگوستین قدیس فیلسوف مسیحی در کتاب شهر خدا اغلب نقل می‌شود که گفته است:
"عدالت را فراموش کنید و خواهید دید که دولت‌ها چیزی بیش از دسته های راهزنی نیستند، زیرا دسته راهزنان هم دولت کوچکی است و در درون آن نظمی هست و غنائم میانشان بر اساس قواعد توزیع می گردد و اگر آنها بتوانند دژهایی برپا کنند و شهرهایی بسازند، دولت آنها دیگر دولت راهزنان نامیده نخواهد شد."
@renaissancetranslate
«خسارت ۱۸ هزار میلیارد تومانی قطع شدن اینترنت!!»
@renaissancetranslate
برآورد‌ها نشان می‌دهد طی چهار روز نزدیک به ۱٫۵ میلیارد دلار (با دلار ۱۲ هزار تومانی چیزی معادل ۱۸ هزار میلیارد تومان) به اقتصاد کشور و ۹۰۰ میلیارد تومان در سه روز اول به کسب‌وکار‌های اینترنتی زیان وارد شده است.
به گزارش هفت صبح، پنج روز از قطع اینترنت کشور می‌گذرد... آیا می‌توان یک برآورد مالی داشت که قطع اینترنت چقدر به کشور ضرر مالی زده؟ تخمین‌هایی که تا الان زده شده نشان می‌دهد ضرر و زیان اینترنت اگر با همین وضع ادامه پیدا کند از منفعت افزایش قیمت بنزین هم جلو می‌زند. ضمن اینکه ضربه‌هایی به پیکر نحیف کسب‌وکار‌های نوپا وارد می‌شود که کل سرمایه‌گذاری‌های چند سال اخیر و حمایت‌هایی که برای جان گرفتن آنها شد هم به باد می‌دهد.
❓استارتاپ‌ها چقدر ضرر کردند؟
رضا الفت نسب، عضو هیات مدیره کسب‌وکار‌های مجازی گفته قطع اینترنت طی سه روز نزدیک به ۹۰۰ میلیارد تومان به کسب‌وکار‌های اینترنتی ضرر زده است. او البته برای تخمین زدن این رقم آمده محاسبه کرده، چون گردش مالی فعالان این عرصه سال گذشته ۱۰۰ هزار میلیارد تومان (معادل روزانه ۲۷۳ میلیارد تومان) بوده و امسال به حدود نزدیک به ۹۰۰ میلیارد تومان خسارت به این شرکت‌ها وارد شده.
البته این محاسبه او یک ایراد مهم دارد. اینکه بعضی کسبوکارها با استفاده از اینترنت داخلی کج‌دار و مریز مشغول فعالیت هستند و گردش مالی آنها قطعا به صفر نرسیده. به هر حال، اما آنها هم کارشان تا حدودی مختل شده و خیلی از سرویس‌ها هم عملا از دسترس خارج شدند. اینن شیوه محاسبه بیشتر در مورد کسب وکار‌های اینستاگرامی و تلگرامی صدق می‌کند که به طور کامل از دست رفته و شاید اگر تخمینی از گردش مالی روزانه این بخش داشتیم می‌توانستیم به آمار دقیق‌تری برسیم.
فقط در این حد می‌دانیم که طبق آمار ۲۰۰ هزار فروشنده بر بستر شبکه‌های اجتماعی وجود دارد والا قطعا کل کسب‌وکار آنها خوابیده. رضا الفت نسب در گفتگوی جداگانه‌ای به سایت ۲۴ گفته: «فروش‌ها خیلی پایین آمده است. دیروز با برخی کسب‌وکار‌های اینترنتی صحبت کردم و بر اساس برآورد‌های انجام شده، گردش مالی‌شان یک دهم کاهش داشته است. تازه این رقم برای کسب‌وکار‌های بزرگ است. کسب‌وکار‌های کوچک آسیب بیشتری دیده‌اند.»
نت بلاکس یک سرویس بین‌المللی است که مشخص می‌کند قطعی اینترنت در کشور‌های مختلف چقدر به اقتصادشان خسارت وارد می‌کند. محاسبه این سایت نشان می‌دهد چهار روز قطعی اینترنت در ایران مساوی با ضرر یک میلیارد و ۴۷۸ میلیون دلاری است. یا به عبارتی بیش از ۱۷ هزار میلیارد تومان.
البته این سایت مشخص نمی‌کند که با اندازه‌گیری چه پارامتر‌هایی این عدد را تخمین می‌زند، اما به هر حال وب سایت معتبری است و حداقل در زمینه محاسبه تعداد کاربران فعال در کشور‌های مختلف، رسانه‌های معتبر بین‌المللی به آن ارجاع می‌دهند. به طور مثال همین سایت بود که گزارش داد ۶۵ ساعت بعد از قطعی اینترنت تعداد کاربران فعال در ایران به کمتر از ۴ درصد حد نرمال سقوط کرده است.
منبع: فرارو
@renaissancetranslate
@renaissancetranslate
برآورد‌ها نشان می‌دهد طی چهار روز نزدیک به ۱٫۵ میلیارد دلار (با دلار ۱۲ هزار تومانی چیزی معادل ۱۸ هزار میلیارد تومان) به اقتصاد کشور و ۹۰۰ میلیارد تومان در سه روز اول به کسب‌وکار‌های اینترنتی زیان وارد شده است.
به گزارش هفت صبح، پنج روز از قطع اینترنت کشور می‌گذرد... آیا می‌توان یک برآورد مالی داشت که قطع اینترنت چقدر به کشور ضرر مالی زده؟ تخمین‌هایی که تا الان زده شده نشان می‌دهد ضرر و زیان اینترنت اگر با همین وضع ادامه پیدا کند از منفعت افزایش قیمت بنزین هم جلو می‌زند. ضمن اینکه ضربه‌هایی به پیکر نحیف کسب‌وکار‌های نوپا وارد می‌شود که کل سرمایه‌گذاری‌های چند سال اخیر و حمایت‌هایی که برای جان گرفتن آنها شد هم به باد می‌دهد.
❓استارتاپ‌ها چقدر ضرر کردند؟
رضا الفت نسب، عضو هیات مدیره کسب‌وکار‌های مجازی گفته قطع اینترنت طی سه روز نزدیک به ۹۰۰ میلیارد تومان به کسب‌وکار‌های اینترنتی ضرر زده است. او البته برای تخمین زدن این رقم آمده محاسبه کرده، چون گردش مالی فعالان این عرصه سال گذشته ۱۰۰ هزار میلیارد تومان (معادل روزانه ۲۷۳ میلیارد تومان) بوده و امسال به حدود نزدیک به ۹۰۰ میلیارد تومان خسارت به این شرکت‌ها وارد شده.
البته این محاسبه او یک ایراد مهم دارد. اینکه بعضی کسبوکارها با استفاده از اینترنت داخلی کج‌دار و مریز مشغول فعالیت هستند و گردش مالی آنها قطعا به صفر نرسیده. به هر حال، اما آنها هم کارشان تا حدودی مختل شده و خیلی از سرویس‌ها هم عملا از دسترس خارج شدند. اینن شیوه محاسبه بیشتر در مورد کسب وکار‌های اینستاگرامی و تلگرامی صدق می‌کند که به طور کامل از دست رفته و شاید اگر تخمینی از گردش مالی روزانه این بخش داشتیم می‌توانستیم به آمار دقیق‌تری برسیم.
فقط در این حد می‌دانیم که طبق آمار ۲۰۰ هزار فروشنده بر بستر شبکه‌های اجتماعی وجود دارد والا قطعا کل کسب‌وکار آنها خوابیده. رضا الفت نسب در گفتگوی جداگانه‌ای به سایت ۲۴ گفته: «فروش‌ها خیلی پایین آمده است. دیروز با برخی کسب‌وکار‌های اینترنتی صحبت کردم و بر اساس برآورد‌های انجام شده، گردش مالی‌شان یک دهم کاهش داشته است. تازه این رقم برای کسب‌وکار‌های بزرگ است. کسب‌وکار‌های کوچک آسیب بیشتری دیده‌اند.»
نت بلاکس یک سرویس بین‌المللی است که مشخص می‌کند قطعی اینترنت در کشور‌های مختلف چقدر به اقتصادشان خسارت وارد می‌کند. محاسبه این سایت نشان می‌دهد چهار روز قطعی اینترنت در ایران مساوی با ضرر یک میلیارد و ۴۷۸ میلیون دلاری است. یا به عبارتی بیش از ۱۷ هزار میلیارد تومان.
البته این سایت مشخص نمی‌کند که با اندازه‌گیری چه پارامتر‌هایی این عدد را تخمین می‌زند، اما به هر حال وب سایت معتبری است و حداقل در زمینه محاسبه تعداد کاربران فعال در کشور‌های مختلف، رسانه‌های معتبر بین‌المللی به آن ارجاع می‌دهند. به طور مثال همین سایت بود که گزارش داد ۶۵ ساعت بعد از قطعی اینترنت تعداد کاربران فعال در ایران به کمتر از ۴ درصد حد نرمال سقوط کرده است.
منبع: فرارو
@renaissancetranslate
👍1
سخنان «جان لاک» در باب «محدود ساختنِ قدرتِ حکومت» را توان از به یادماندنی ترین گفته های او بر شمرد:
"هرگاه قدرتی که در دستان هر کسی نهاده شده تا بر مردم حکم براند و از اموال آنان محافظت کند، برای دیگر مقاصد به کار گرفته شود و برای چپاول، آزار یا تسلیم مردم به فرامین دلخواه و بی قاعده ی آنان که فرمان دارند استفاده گردد، در آن صورت بی درنگ به استبداد بدل می شود؛ فرقی ندارد چه کسانی قدرت را این گونه به کار می گیرند: یک نفر یا بسیاری از افراد.
اگر چنین اتفاقی رخ دهد، قوه مقننه(مجلس) دقیقا بر خلاف اعتمادی که به آن (از سوی مردم) اعطا گردیده رفتار خواهد کرد و در صدد تجاوز به اموال اتباع کشور بر خواهد آمد یا تصمیم بر آن خواهد گرفت که تمام یا بخشی از منافع جامعه را به ارباب یا صاحب اختیار زندگی، آزادی با سرنوشت مردم تسلیم کند."
( فلسفه سیاسی | نوشته: مارتین کوهن | ترجمه: مهدی شفقتی، انتشارات آوند دانش )
@renaissancetranslate
"هرگاه قدرتی که در دستان هر کسی نهاده شده تا بر مردم حکم براند و از اموال آنان محافظت کند، برای دیگر مقاصد به کار گرفته شود و برای چپاول، آزار یا تسلیم مردم به فرامین دلخواه و بی قاعده ی آنان که فرمان دارند استفاده گردد، در آن صورت بی درنگ به استبداد بدل می شود؛ فرقی ندارد چه کسانی قدرت را این گونه به کار می گیرند: یک نفر یا بسیاری از افراد.
اگر چنین اتفاقی رخ دهد، قوه مقننه(مجلس) دقیقا بر خلاف اعتمادی که به آن (از سوی مردم) اعطا گردیده رفتار خواهد کرد و در صدد تجاوز به اموال اتباع کشور بر خواهد آمد یا تصمیم بر آن خواهد گرفت که تمام یا بخشی از منافع جامعه را به ارباب یا صاحب اختیار زندگی، آزادی با سرنوشت مردم تسلیم کند."
( فلسفه سیاسی | نوشته: مارتین کوهن | ترجمه: مهدی شفقتی، انتشارات آوند دانش )
@renaissancetranslate
"دمار از ما برآوردند صد بار
که ظالم باد دائم سرنگون‌سار"
«عطار نیشابوری»
🌹و تا ابد زنده باد «صداهای غایب» هموطنان بیشماری که در جای جای این دیار کهن، آزادی و عدالت و برابری را فریاد می زنند.
#آبان_۹۸
اثر: مانا نیستانی
@renaissancetranslate
که ظالم باد دائم سرنگون‌سار"
«عطار نیشابوری»
🌹و تا ابد زنده باد «صداهای غایب» هموطنان بیشماری که در جای جای این دیار کهن، آزادی و عدالت و برابری را فریاد می زنند.
#آبان_۹۸
اثر: مانا نیستانی
@renaissancetranslate
Javad Maeroufi - 08 Kou Kou
SONGSARA.NET
موسیقی واپسین شب
قطعه بسیار زیبا و روح انگیز «کوکو»
آهنگساز و نوازنده: استاد جواد معروفی
آلبوم: خوابهای طلایی(۱۳۶۸)
سبک: پیانوی ایرانی، کلاسیک
@renaissancetranslate
قطعه بسیار زیبا و روح انگیز «کوکو»
آهنگساز و نوازنده: استاد جواد معروفی
آلبوم: خوابهای طلایی(۱۳۶۸)
سبک: پیانوی ایرانی، کلاسیک
@renaissancetranslate
رنسانس
"دمار از ما برآوردند صد بار که ظالم باد دائم سرنگون‌سار" «عطار نیشابوری» 🌹و تا ابد زنده باد «صداهای غایب» هموطنان بیشماری که در جای جای این دیار کهن، آزادی و عدالت و برابری را فریاد می زنند. #آبان_۹۸ اثر: مانا نیستانی @renaissancetranslate
🕰یک هفته خون و آتش، یک هفته تاریکی، یک هفته بی‌خبری! دیگر قبای ژنده‌ای هم نمانده که دل نگران آویزان کردن آن بر نقطه‌ای از شب تار باشیم!
باری، کشور ما براستی به کجا میرود؟ ما می‌خواهیم با وطن خود چه کنیم؟ اصلاً دیگر کسی گوشش به این گونه پرسش‌ها حس بدهکاری دارد؟ اصلاً دیگر کسی به اندیشه در باره نیازی می‌بیند؟
باری، درها به سوی جهان بسته بود. نه می‌شد به نظارۀ تجمعات رفت تا به چشم خود ببینیم چه خبر است - زیرا شناسایی و بازداشت به معنای غوغای کشف لیدری برای اغتشاشات بود! - و نه منبع مطمئن و مورد اعتمادی در دسترس که هر چه بود همان قصۀ قدیمی بود بی کوچکترین تغییری در سالیان دراز!
اینک پس از یک هفته حتی‌نمی دانیم دقیقاً چه خبر شده است؟ دولتیان همان داستان همیشگی را تکرار می‌کنند: عده‌ای قلیل و ناچیز از اراذل و اوباش از شمار جیره‌خواران بیگانگان، اجیر شده از سوی گروه‌های معاند و برانداز در صدد سوء استفاده از نارضایتی مردم برآمدند و اموال عمومی را به آتش کشیدند و قتل و غارت به پا کردند!
خب، این داستان صدها پرسش بی‌پاسخ دارد! مگر دو سال پیش و ده سال پیش و ۲۰ سال پیش و ۲۵ سال پیش و ۲۶ سال پیش و ۲۷ سال پیش، همین داستان عیناً به خورد افکار عمومی داده نشد؟
این جامعه مگر چه استعدادی برای اوباش پروری دارد که فقط پس از دو سال، باز این همه اوباش و ارذال از دل آن در آمده است؟ حسن روحانی می‌گوید؛ عدۀ قلیل و ناچیزی بوده‌اند. اگر ناچیز بوده‌اند پس چرا نیروهای امنیتی در همان ساعت اول مهارشان نکرده‌اند؟ پس چرا این همه خرابی به بار آمد؟ چرا یک هفته تمام مملکت تعطیل شد؟ چرا اینترنت در خاموشی کامل فرو رفت؟ همۀ اینها برای عده‌ای قلیل؟
می گویند دست‌های معاند و برانداز آنها را سازماندهی کرده بودند؟ سازماندهی؟ آن هم در بیخ گوش سازمان‌های اطلاعاتی؟ آن هم سازمان هایی که قدرت و اشراف امنیتی خود را در داخل و خارج چنان وصف می‌کنند که گویی جنبیدن پشه‌ای بر سر خاشاکی از زیر ذره‌بین نگاهشان خارج نیست؟ اگر آن دست‌ها می‌توانند در حواشی شهرها و مناطق مهاجرنشینی چون قلعه حسن خان و قرچک، تا سازماندهی گروهی پیش روند، که یکی از نظامیان بلندپایه از تجهیزات پیچیدۀ آنان نیز سر در نیاورده است، پس نیروهای امنیتی حکومت کجای کارند؟
میگویند جیره‌خوار بیگانه‌اند. آیا وقتی در این کشور تیر اتهام جیره‌خواری بیگانگان چنان مفت و ارزان و بی‌هزینه شده است که مهدی کروبی و میر حسین موسوی و حتی سید محمد خاتمی هم از ترکش آن در امان نمی‌مانند، آیا واقعاً انتظار این است که کسی چنین موضوعی را باور کند؟
نه! این داستان حتی اگر خرده‌ریزی از حقیقت هم با خود داشته باشد، پذیرفتنی نیست! اگر می‌خواهید این حوادث تکرار نشود، داستان را خارج از این کلیشه روایت کنید، شاید راه حلی برای آن پیدا شود!
🔴 در کنار داستان دولتیان، نیروهای خواهان براندازی در خارج نیز داستان خود را داشتند. نمی‌خواهم فعلاً به این داستان بپردازم. اما وقتی برخی از آنها در برابر دوربین‌های تلویزیونی ظاهر شدند و بی مهابا از ضرورت مسلح شدن تودۀ مردم به سلاح سرد و گرم به منظور "دفاع مشروع از خود در برابر خشونت حکومت" سخن گفتند، با خود اندیشیدم که مگر می‌شود آدمی تا بدانجا از کینه و نفرت و خشم انباشت شده باشد که جواز جنگ داخلی در موطن خود صادر کند؟ مگر می‌شود آدمی تا بدان اندازه از حال و روز و شرایط کشورش بی‌خبر باشد که از حکم نابودی و ویرانی ابدی آن نترسد؟ مگر می‌شود آدمی در آن نقطه از جهان بنشیند و بعد به ایرانیان بگوید بین خود سیل خون راه بیاندازید؟ مگر می شود آدمی تاریخ را مرور کرده باشد و نداند که ... بله متأسفانه می‌شود!
خداوند خودش مرهمی بر زخم‌های این کشور بگذارد و راهی برای نجات آن بگشاید. شاید برای کسانی که بر این باورند در دنیای جدید "خدا مرده است" این خواسته‌ای بی معنا باشد، اما برای مثل منی، خدا هرگز نمی‌میرد، آنچه در حال مرگ است ظاهراً انسانیت ماست!
«هفته‌ای که بر ما گذشت...»
یادداشتی از: احمد زیدآبادی
@renaissancetranslate
باری، کشور ما براستی به کجا میرود؟ ما می‌خواهیم با وطن خود چه کنیم؟ اصلاً دیگر کسی گوشش به این گونه پرسش‌ها حس بدهکاری دارد؟ اصلاً دیگر کسی به اندیشه در باره نیازی می‌بیند؟
باری، درها به سوی جهان بسته بود. نه می‌شد به نظارۀ تجمعات رفت تا به چشم خود ببینیم چه خبر است - زیرا شناسایی و بازداشت به معنای غوغای کشف لیدری برای اغتشاشات بود! - و نه منبع مطمئن و مورد اعتمادی در دسترس که هر چه بود همان قصۀ قدیمی بود بی کوچکترین تغییری در سالیان دراز!
اینک پس از یک هفته حتی‌نمی دانیم دقیقاً چه خبر شده است؟ دولتیان همان داستان همیشگی را تکرار می‌کنند: عده‌ای قلیل و ناچیز از اراذل و اوباش از شمار جیره‌خواران بیگانگان، اجیر شده از سوی گروه‌های معاند و برانداز در صدد سوء استفاده از نارضایتی مردم برآمدند و اموال عمومی را به آتش کشیدند و قتل و غارت به پا کردند!
خب، این داستان صدها پرسش بی‌پاسخ دارد! مگر دو سال پیش و ده سال پیش و ۲۰ سال پیش و ۲۵ سال پیش و ۲۶ سال پیش و ۲۷ سال پیش، همین داستان عیناً به خورد افکار عمومی داده نشد؟
این جامعه مگر چه استعدادی برای اوباش پروری دارد که فقط پس از دو سال، باز این همه اوباش و ارذال از دل آن در آمده است؟ حسن روحانی می‌گوید؛ عدۀ قلیل و ناچیزی بوده‌اند. اگر ناچیز بوده‌اند پس چرا نیروهای امنیتی در همان ساعت اول مهارشان نکرده‌اند؟ پس چرا این همه خرابی به بار آمد؟ چرا یک هفته تمام مملکت تعطیل شد؟ چرا اینترنت در خاموشی کامل فرو رفت؟ همۀ اینها برای عده‌ای قلیل؟
می گویند دست‌های معاند و برانداز آنها را سازماندهی کرده بودند؟ سازماندهی؟ آن هم در بیخ گوش سازمان‌های اطلاعاتی؟ آن هم سازمان هایی که قدرت و اشراف امنیتی خود را در داخل و خارج چنان وصف می‌کنند که گویی جنبیدن پشه‌ای بر سر خاشاکی از زیر ذره‌بین نگاهشان خارج نیست؟ اگر آن دست‌ها می‌توانند در حواشی شهرها و مناطق مهاجرنشینی چون قلعه حسن خان و قرچک، تا سازماندهی گروهی پیش روند، که یکی از نظامیان بلندپایه از تجهیزات پیچیدۀ آنان نیز سر در نیاورده است، پس نیروهای امنیتی حکومت کجای کارند؟
میگویند جیره‌خوار بیگانه‌اند. آیا وقتی در این کشور تیر اتهام جیره‌خواری بیگانگان چنان مفت و ارزان و بی‌هزینه شده است که مهدی کروبی و میر حسین موسوی و حتی سید محمد خاتمی هم از ترکش آن در امان نمی‌مانند، آیا واقعاً انتظار این است که کسی چنین موضوعی را باور کند؟
نه! این داستان حتی اگر خرده‌ریزی از حقیقت هم با خود داشته باشد، پذیرفتنی نیست! اگر می‌خواهید این حوادث تکرار نشود، داستان را خارج از این کلیشه روایت کنید، شاید راه حلی برای آن پیدا شود!
🔴 در کنار داستان دولتیان، نیروهای خواهان براندازی در خارج نیز داستان خود را داشتند. نمی‌خواهم فعلاً به این داستان بپردازم. اما وقتی برخی از آنها در برابر دوربین‌های تلویزیونی ظاهر شدند و بی مهابا از ضرورت مسلح شدن تودۀ مردم به سلاح سرد و گرم به منظور "دفاع مشروع از خود در برابر خشونت حکومت" سخن گفتند، با خود اندیشیدم که مگر می‌شود آدمی تا بدانجا از کینه و نفرت و خشم انباشت شده باشد که جواز جنگ داخلی در موطن خود صادر کند؟ مگر می‌شود آدمی تا بدان اندازه از حال و روز و شرایط کشورش بی‌خبر باشد که از حکم نابودی و ویرانی ابدی آن نترسد؟ مگر می‌شود آدمی در آن نقطه از جهان بنشیند و بعد به ایرانیان بگوید بین خود سیل خون راه بیاندازید؟ مگر می شود آدمی تاریخ را مرور کرده باشد و نداند که ... بله متأسفانه می‌شود!
خداوند خودش مرهمی بر زخم‌های این کشور بگذارد و راهی برای نجات آن بگشاید. شاید برای کسانی که بر این باورند در دنیای جدید "خدا مرده است" این خواسته‌ای بی معنا باشد، اما برای مثل منی، خدا هرگز نمی‌میرد، آنچه در حال مرگ است ظاهراً انسانیت ماست!
«هفته‌ای که بر ما گذشت...»
یادداشتی از: احمد زیدآبادی
@renaissancetranslate
هر ستمی که بر دیگران روا داریم و یا حتی در اندیشه اش باشیم، کائنات روزی تلافی آنرا از روان ما باز پس خواهد گرفت؛ بی آنکه این کیفر را کاهش دهد یا ما را ببخشاید.
"کارل گوستاو یونگ"
@renaissancetranslate
"کارل گوستاو یونگ"
@renaissancetranslate
«ما در بدبختی بسر میبریم اما میگویند نظام دارد با شوکت و قدرت پیش میرود!»
🖋 استاد مصطفی ملکیان
@renaissancetranslate
سال ۱۹۷۲ شخصی به نام «جیگمه سینگیه وانگچوک» پادشاه کشور بوتان شد. ایشان جای پدرش را گرفت و پادشاه کشور شد. وقتی روی کار آمد، همان روز اول، یک سخنرانی کرد و خطاب به مردم بوتان گفت: "من معتقدم که میزان پیشرفت یک کشور به تولید ناخالص ملی‌اش نیست، این خطاست که تولید ناخالص ملی را میزان پیشرفت یک کشور می‌گیرند. من از امروز می‌خواهم «خشنودی_ملی» را ملاک پیشرفت کشور بگیرم و تأملی که کرده‌ام این است که خشنودی ملی به ۴ عامل بستگی دارد."
او اسم این ارکان را ارکان خشنودی انسان گذاشت و گفت باید این ۴ رکن را محور امور کشور قرار دهیم و کشورمان را براساس این ارکان اداره کنیم:
۱- رکن اول حکومت دموکراتیک و آزاد بود و بعد هم دقیقاً می‌گفت دموکراتیک بودن و آزاد بودن هم باید به احوال انسان‌ها قابل ترجمه باشد. اینکه حکومتی دموکراتیک هست یا نه را باید از شهروندان جامعه پرسید، نه اینکه بگویند چیزی در جایی هست و شما از آن بی‌خبری! کشورمان دارد با قدرت و شوکت و عظمت و حکمت چهار نعل می‌تازد، ولی خودتان دارید روز به روز مچاله‌تر می‌شوید!
۲️- ما می‌خواهیم اقتصاد کشورمان را پیشرفت دهیم، اما پیشرفتی که دو ویژگی داشته باشد؛ اولاً فقط بر مبنای انصاف باشد (پیشرفت منصفانه)، ثانیاً این پیشرفت، ثابت و یکنواخت باشد، نه اینکه یک سال بالا برویم، دو سال پایین بیاییم! این بالا پایین‌ها شهروندان را از پا می‌اندازد. بشر باید یک پیشرفت ثابت و رو به جلو داشته باشد.
۳️- سوم این که ما باید محیط‌زیست مان را سالم نگه داریم و بنابراین در کشورمان اجازه نمی‌دهیم برنامه‌ای که بیش از ۶۰% جنگل‌ها را از بین می‌برد، اجرا شود. هر چه صنعت هم بگوید ۶۰% از کشور ما باید جنگل بماند. ما فقط در ۴۰% از خاک کشورمان هر کار بخواهیم می‌توانیم بکنیم. ۶۰% باید همان حالت جنگل انبوهش را حفظ کند.
۴️- چهارم هم این که ما یک فرهنگ بودایی داریم که یک عناصر نامطلوب در آن راه پیدا کرده است. اما ۲۵ عنصر مثبت دارد. ما این ۲۵ عنصر را می‌خواهیم در تک تک فرزاندنمان رشد دهیم. عاشق فرهنگ بودایی هم نیستیم، فقط عاشق این ۲۵ عنصر خوبش هستیم.
این شخص اولین کاری که کرد گفت برای این که این ۴ رکن حاصل شود من باید به عنوان حاکم هر تکه از قدرتم را به نهادی واگذار کنم. مثلاً یک پارلمان درست کرد و قدرت قانون‌گذاری‌اش را به آن واگذار کرد. همچنین قدرت‌های دیگرش را به نهادهای دیگر واگذار کرد. در سال ۱۹۸۴، یعنی ۲۱ سال بعد، ایشان چون پیر شده بود به نفع پسرش کناره‌گیری کرد و به زندگیِ شخصی‌اش پرداخت و پسرش بعد از او همان روش پدر را ادامه داد.
سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۴، یعنی ۳۲ سال بعد از به حکومت رسیدن این پدر و پسر، یک ارزیابی از کشور بوتان انجام داد. این ارزیابی مطلقاً ارزیابی دولت یا ملت بوتان نبود. گروهی از کارشناسان بین‌المللی از طرف سازمان ملل مأمور شدند که بروند و ببیند بوتان در چه وضعیتی‌ست. نتیجه این شد که درآمد ناخالص سرانه‌شان از هند بیشتر شده بود. امید به زندگی از ۴۳ به ۶۶ رسیده بود. میزان مرگ و میر کودکان از ۱۶۳ نفر در ۱۰۰ هزار نفر به ۴۰ نفر در ۱۰۰ هزار نفر کاهش یافته بود. میزان سواد از ۱۰ درصدِ سال ۱۹۷۲ به ۶۶ درصد افزایش یافته بود. مدارس و کلینیک‌ها به حدی فراوان شده بود که بسیاری از آنها دانش‌آموز و بیمار نداشتند!
نکته‌ی مهم این که در بوتان سالانه بین ۷ تا ۸ خودکشی اتفاق می‌افتد. مصرف قرص‌های اعصاب در این کشور از همه جای دنیا پایین‌تر است. برای این که آمدند خشنودی را ملاک قرار دادند، نه ۴ عدد را در هم ضرب کنند و بگویند این ملاک پیشرفت شماست!
در کشور ما میگویند این درآمد ناخالص ملی‌تان است٬ ولی اصلا ما نمی‌فهمیم درآمد ناخالص ملی چیست، ما فقط می‌فهمیم که حالمان بد است، همین. حوصله نداریم، افسرده‌ایم، با هیچکس حرف نمی‌زنیم، از همه طلبکاریم. مدام هم داریم به خودمان و دیگران تف و لعن می‌کنیم. اما درآمد ناخالص ملی‌مان چه شده است؟ این چه عددی‌ست؟! و بعد هم به ما میگویند که نظام دارد با شوکت و حشمت و قدرت و حکمت پیش میرود، در حالی که ما در بدبختی به سر میبریم!
@renaissancetranslate
🖋 استاد مصطفی ملکیان
@renaissancetranslate
سال ۱۹۷۲ شخصی به نام «جیگمه سینگیه وانگچوک» پادشاه کشور بوتان شد. ایشان جای پدرش را گرفت و پادشاه کشور شد. وقتی روی کار آمد، همان روز اول، یک سخنرانی کرد و خطاب به مردم بوتان گفت: "من معتقدم که میزان پیشرفت یک کشور به تولید ناخالص ملی‌اش نیست، این خطاست که تولید ناخالص ملی را میزان پیشرفت یک کشور می‌گیرند. من از امروز می‌خواهم «خشنودی_ملی» را ملاک پیشرفت کشور بگیرم و تأملی که کرده‌ام این است که خشنودی ملی به ۴ عامل بستگی دارد."
او اسم این ارکان را ارکان خشنودی انسان گذاشت و گفت باید این ۴ رکن را محور امور کشور قرار دهیم و کشورمان را براساس این ارکان اداره کنیم:
۱- رکن اول حکومت دموکراتیک و آزاد بود و بعد هم دقیقاً می‌گفت دموکراتیک بودن و آزاد بودن هم باید به احوال انسان‌ها قابل ترجمه باشد. اینکه حکومتی دموکراتیک هست یا نه را باید از شهروندان جامعه پرسید، نه اینکه بگویند چیزی در جایی هست و شما از آن بی‌خبری! کشورمان دارد با قدرت و شوکت و عظمت و حکمت چهار نعل می‌تازد، ولی خودتان دارید روز به روز مچاله‌تر می‌شوید!
۲️- ما می‌خواهیم اقتصاد کشورمان را پیشرفت دهیم، اما پیشرفتی که دو ویژگی داشته باشد؛ اولاً فقط بر مبنای انصاف باشد (پیشرفت منصفانه)، ثانیاً این پیشرفت، ثابت و یکنواخت باشد، نه اینکه یک سال بالا برویم، دو سال پایین بیاییم! این بالا پایین‌ها شهروندان را از پا می‌اندازد. بشر باید یک پیشرفت ثابت و رو به جلو داشته باشد.
۳️- سوم این که ما باید محیط‌زیست مان را سالم نگه داریم و بنابراین در کشورمان اجازه نمی‌دهیم برنامه‌ای که بیش از ۶۰% جنگل‌ها را از بین می‌برد، اجرا شود. هر چه صنعت هم بگوید ۶۰% از کشور ما باید جنگل بماند. ما فقط در ۴۰% از خاک کشورمان هر کار بخواهیم می‌توانیم بکنیم. ۶۰% باید همان حالت جنگل انبوهش را حفظ کند.
۴️- چهارم هم این که ما یک فرهنگ بودایی داریم که یک عناصر نامطلوب در آن راه پیدا کرده است. اما ۲۵ عنصر مثبت دارد. ما این ۲۵ عنصر را می‌خواهیم در تک تک فرزاندنمان رشد دهیم. عاشق فرهنگ بودایی هم نیستیم، فقط عاشق این ۲۵ عنصر خوبش هستیم.
این شخص اولین کاری که کرد گفت برای این که این ۴ رکن حاصل شود من باید به عنوان حاکم هر تکه از قدرتم را به نهادی واگذار کنم. مثلاً یک پارلمان درست کرد و قدرت قانون‌گذاری‌اش را به آن واگذار کرد. همچنین قدرت‌های دیگرش را به نهادهای دیگر واگذار کرد. در سال ۱۹۸۴، یعنی ۲۱ سال بعد، ایشان چون پیر شده بود به نفع پسرش کناره‌گیری کرد و به زندگیِ شخصی‌اش پرداخت و پسرش بعد از او همان روش پدر را ادامه داد.
سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۴، یعنی ۳۲ سال بعد از به حکومت رسیدن این پدر و پسر، یک ارزیابی از کشور بوتان انجام داد. این ارزیابی مطلقاً ارزیابی دولت یا ملت بوتان نبود. گروهی از کارشناسان بین‌المللی از طرف سازمان ملل مأمور شدند که بروند و ببیند بوتان در چه وضعیتی‌ست. نتیجه این شد که درآمد ناخالص سرانه‌شان از هند بیشتر شده بود. امید به زندگی از ۴۳ به ۶۶ رسیده بود. میزان مرگ و میر کودکان از ۱۶۳ نفر در ۱۰۰ هزار نفر به ۴۰ نفر در ۱۰۰ هزار نفر کاهش یافته بود. میزان سواد از ۱۰ درصدِ سال ۱۹۷۲ به ۶۶ درصد افزایش یافته بود. مدارس و کلینیک‌ها به حدی فراوان شده بود که بسیاری از آنها دانش‌آموز و بیمار نداشتند!
نکته‌ی مهم این که در بوتان سالانه بین ۷ تا ۸ خودکشی اتفاق می‌افتد. مصرف قرص‌های اعصاب در این کشور از همه جای دنیا پایین‌تر است. برای این که آمدند خشنودی را ملاک قرار دادند، نه ۴ عدد را در هم ضرب کنند و بگویند این ملاک پیشرفت شماست!
در کشور ما میگویند این درآمد ناخالص ملی‌تان است٬ ولی اصلا ما نمی‌فهمیم درآمد ناخالص ملی چیست، ما فقط می‌فهمیم که حالمان بد است، همین. حوصله نداریم، افسرده‌ایم، با هیچکس حرف نمی‌زنیم، از همه طلبکاریم. مدام هم داریم به خودمان و دیگران تف و لعن می‌کنیم. اما درآمد ناخالص ملی‌مان چه شده است؟ این چه عددی‌ست؟! و بعد هم به ما میگویند که نظام دارد با شوکت و حشمت و قدرت و حکمت پیش میرود، در حالی که ما در بدبختی به سر میبریم!
@renaissancetranslate
رنسانس
کسانی که مدعی اند همه چیز را می دانند و همه چیز را می توانند درست کنند، سرانجام به این نتیجه می رسند که همه را باید کشت! آلبر کامو @Renaissancetranslate
🍀در جامعه‌ای که هنوز، به تعبیر آبراهام مزلو -روانشناس آمریکایی- نیازهای اولیه شهروندانش یعنی نیازهای جسمانی یا فیزیولوژیک آنان، مانند خوراک، پوشاک، مسکن، آب و هوای سالم، خواب، استراحت و غریزه جنسی، برآورده نشده‌اند، سخن از اخلاقی‌زیستن، آب در هاون کوبیدن است.
بنابراین، شاید بتوان گفت که همه کسانی که صادقانه، و نه از سر ریا و تزویر و مکر و خدعه، دغدغه اخلاقی‌زیستن انسان‌ها را دارند باید از اینجا آغاز کنند که جامعه‌ای برخوردار از حد نصاب بهره‌وری‌های اولیه پدید آورند. در جامعه‌ای که همه نمی‌توانند با هشت ساعت کار شرافتمندانه زندگی آبرومندانه و درخوری داشته باشند و، در نتیجه، باید یا کمیت کارشان را افزایش دهند و دوازده و چهارده و شانزده ساعت، در شبانه‌روز کار کنند و یا کیفیت کارشان را کاهش دهند و شرافتمندانه‌بودن کارشان را فدا کنند و به کم‌فروشی و گران‌فروشی و احتکار و دزدی و اختلاس و رشوه و کم‌کاری و تقلب و فریب‌کاری و زد و بند و... روی آورند، در چنین جامعه‌ای، اخلاقی‌زیستن به حدی دشوار می‌شود که غالب مردم آن را وامی‌نهند و، بنابراین، نظام‌های سیاسی که دغدغه اخلاقی‌زیستن مردم را دارند، اگر در این دعوی صادق‌اند، به جای هر کار دیگری باید اوضاع و احوالی فراهم آورند که هر شهروندی بتواند با هشت ساعت کار شرافتمندانه زندگی آبرومندانه و درخور داشته باشد و الا دعوی‌شان یا کاذب است یا به شوخی شبیه است.
«استاد مصطفی ملکیان»
@renaissancetranslate
بنابراین، شاید بتوان گفت که همه کسانی که صادقانه، و نه از سر ریا و تزویر و مکر و خدعه، دغدغه اخلاقی‌زیستن انسان‌ها را دارند باید از اینجا آغاز کنند که جامعه‌ای برخوردار از حد نصاب بهره‌وری‌های اولیه پدید آورند. در جامعه‌ای که همه نمی‌توانند با هشت ساعت کار شرافتمندانه زندگی آبرومندانه و درخوری داشته باشند و، در نتیجه، باید یا کمیت کارشان را افزایش دهند و دوازده و چهارده و شانزده ساعت، در شبانه‌روز کار کنند و یا کیفیت کارشان را کاهش دهند و شرافتمندانه‌بودن کارشان را فدا کنند و به کم‌فروشی و گران‌فروشی و احتکار و دزدی و اختلاس و رشوه و کم‌کاری و تقلب و فریب‌کاری و زد و بند و... روی آورند، در چنین جامعه‌ای، اخلاقی‌زیستن به حدی دشوار می‌شود که غالب مردم آن را وامی‌نهند و، بنابراین، نظام‌های سیاسی که دغدغه اخلاقی‌زیستن مردم را دارند، اگر در این دعوی صادق‌اند، به جای هر کار دیگری باید اوضاع و احوالی فراهم آورند که هر شهروندی بتواند با هشت ساعت کار شرافتمندانه زندگی آبرومندانه و درخور داشته باشد و الا دعوی‌شان یا کاذب است یا به شوخی شبیه است.
«استاد مصطفی ملکیان»
@renaissancetranslate
✔️اینترنت همراه تا ساعاتی دیگر در تهران وصل می‌شود
🔹یک منبع آگاه در وزارت ارتباطات در گفت‌وگو با باشگاه خبرنگاران جوان از اتصال اینترنت همراه تا ساعاتی دیگر در استان‌های مرکزی، قم، قزوین، کهگیلویه و بویراحمد، آذربایجان شرقی، هرمزگان، بوشهر و تهران (به جز شهرستان‌های غرب استان) خبر داد.
پارسینه
پانوشت:شبکه اینترنت اپراتورهای تلفن همراه استان تهران و هشت استان دیگر، لحظاتی قبل برقرار شد.
@renaissancetranslate
🔹یک منبع آگاه در وزارت ارتباطات در گفت‌وگو با باشگاه خبرنگاران جوان از اتصال اینترنت همراه تا ساعاتی دیگر در استان‌های مرکزی، قم، قزوین، کهگیلویه و بویراحمد، آذربایجان شرقی، هرمزگان، بوشهر و تهران (به جز شهرستان‌های غرب استان) خبر داد.
پارسینه
پانوشت:شبکه اینترنت اپراتورهای تلفن همراه استان تهران و هشت استان دیگر، لحظاتی قبل برقرار شد.
@renaissancetranslate
رنسانس
عنقا بشد و فر هماييش بماند زيبنده تخت پادشاييش بماند گر مه بگرفت صبح صادق بدميد ور شمع برفت روشناييش بماند.. "حضرت سعدی" / رباعی ۲۱ نگاره: همای(۱۳۹۱) اثر رضا رفیعی @Renaissancetranslate
🍀سرانجام این «ققنوس» از دل خاکستر دیگربار سر بر خواهد آورد؛ «صبح صادق» ما هم خواهد دمید؛ «نوبت» ما نیز خواهد رسید، که نوبت هرکس در این دارِ فانی و بی وفا «پنج روز باشد» و نه بیش؛ حال چه در میان زندگان باشیم چه در دیار آرمیدگان.
صبور باید بود و هوشیار که به قول ابوالفتح خان صحاف در سریال «هزاردستان»:
"دل نگرانی ما از خودخواهی آدمی است که می خواهد به چشم خود شاهد پیروزی باشد؛ پیروزی رویت خواهد شد حتی اگر در کاسه چشم های من و تو ،گیاه روییده باشد..."
«رضی الدین طبیب»
@renaissancetranslate
صبور باید بود و هوشیار که به قول ابوالفتح خان صحاف در سریال «هزاردستان»:
"دل نگرانی ما از خودخواهی آدمی است که می خواهد به چشم خود شاهد پیروزی باشد؛ پیروزی رویت خواهد شد حتی اگر در کاسه چشم های من و تو ،گیاه روییده باشد..."
«رضی الدین طبیب»
@renaissancetranslate