#عاشقانه



کس چنین روی ندارد تو مگر حور بهشتی
وز کس این بوی نیاید مگر آهوی تٙتاری
طوطیان دیدم و خوشتر ز حدیثت نشنیدم
شِکٙرست آن نه دهان و لب و دندان که تو داری
آرزو می‌کندم با تو شبی بودن و روزی
یا شبی روز کنی چون من و روزی به شب آری




«حضرت سعدی»🌹
@renaissancetranslate

درباره وضعی که در آن به سر می‌بریم

محمد فاضلی--عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی

✅ هر چه فکر کردم درباره اوضاع جاری چه بنویسم، دیدم قبلا گفته‌ام.

✅ این فایل صوتی متعلق به بعد از اعتراضات دیماه 1396 است. دکتر محسن رنانی نام افسانه پیل و پراید بر آن نهاد. شاید میلیونها بار شنیده شد.

✅ حکایت هنوز همین است.

(اگر می‌پسندید به اشتراک بگذارید.)

#باز_نشر
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

قطعه زیبای «روزی مرا به یاد خواهی آورد» | آهنگساز: پل موریه | آلبوم موسیقی متن سریال «بذر رنج»(۱۹۷۳) (پل کوچولو در ایران) | سبک: ایزی لیسنینگ، پاپ، ساندترک

@renaissancetranslate

‍مردی با دیگری دچار اختلاف می‌شود. با همین بگومگوهای عادی روزانه ناگهان بنزین می‌ریزد سر آن‌دیگری و‌ فندک‌!! و عجب از این‌ همه خونسردی...

خشونت حالا دم دست است. خشونت آشناترین چیزی است که چشم‌ مان را چون غریبه‌ها از او‌ بر‌نمی‌گیریم. خشونت، بهای ناچیز خون، سهولت فحاشی و لذت تحقیر دیگری، اولین‌چیزی است که می‌توانیم با توجیه تعهد به دین، آزادی، ناموس، مردانگی یا هرچیز دیگر از آن دفاع کنیم. زیست ما حالا با خشونت معنا می‌یابد؛ آن را یاد گرفته‌ایم و‌ سخاوتمندانه به هم هبه می‌کنیم.


"تا توانستند یکدیگر را به توپ دشنام بستند. هیچکدام به عمرشان حتی در عالم جنون هم این‌گونه کلمات ناحق و ظالمانه را بر زبان نرانده بودند. در هر دوی آنها خودخواهی مردی غمگین، وحشیانه تجلی کرده بود. آدمهای غمگین، خودخواه و بدجنس و بی‌انصافند و کمتر از دیوانه‌ها قادر به تفهیم و تفاهم یکدیگرند. غم، هیچگاه بشر را متحد نمی‌سازد؛ بشر را به نفاق وا می‌دارد. اگر به خیال کسی می‌رسد که اتحاد بشر با تعمیم اندوه و غم امکان‌پذیرست، اشتباه می‌کند. در دنیای مردمان غمگین، نسبت به مردمان شاد، ستمهای بیشتری رخ می دهد.
@renaissancetranslate
@sahandiranmehr

در ایام خفقان، در ایامی که ما را دروغ‌باران می‌کردند، در ایامی که به نظر می‌آمد هر چیز واقعی، هر چیزی که هدفی بود فراتر از انسان، دیگر اصلاً وجود ندارد و ما محکوم به هیچی و فراموشی شده‌ایم ــ در چنین ایامی، آدم می‌نویسد بلکه بتواند بر خلط و هرج و مرج فائق آید. آدم می‌نویسد تا مرگ را انکار کند، مرگی که این همه چهره‌های مختلف به خودش می‌گیرد، و هر کدام از این چهره‌ها همیشه واقعیت، سرنوشت بشری، رنج، تمرد و صداقت را از معنا تهی می‌کند.





(روح پراگ | نویسنده: ایوان کلیما | ترجمه‌: خشایار دیهیمی؛ نشر نی)
@renaissancetranslate

‍ ■ آیا می‌دانید چگونه می‌توانید خود را شاد کنید؟

لذت ببرید تا شاد شوید. اگر لذت نبرید نمی‌توانید شاد باشید. مردم تصور می‌کنند باید از چیز به خصوصی لذت ببرند، درحالی که آن چیز به خودی‌خود نه لذت‌آفرین است و نه رنج‌آور؛ در واقع همه‌چیز بسته به آن است که چگونه بنگریمش.

برای آن‌که قادر به لذت بردن از چیزی باشید، نیازمند داشتن احساسی مناسب و در خور آن هستید. اگر حس کودکانه نداشته باشید، اگر به کارکردهای پست و فرودین خود مثل انسان‌های بدوی ننگرید، نمی‌توانید شاد باشید و لذت ببرید؛ باید بی‌تجربگی و سرزندگیِ یک کودک را داشته باشید. بهترین شادی آن است که با بی‌تجربگی و تازه کاریِ یک کودک لذت ببرید و این کار بسیار ساده است.

اگر پخته و کارکشته شده‌اید، حقیقتا نمی‌توانید شاد باشید، دیگر شادی کودکانه‌ای در کار نیست، آنچه باقی می‌ماند لذت بردن به خرج دیگران است؛ مثلاً از این‌که دیگری به مخمصه بیفتد، شاد می‌شوید و لذت می‌برید و کس دیگری تاوان این لذت شما را می‌پردازد؛ این همان چیزی‌ست که من لذت مخدوش و تحریف‌شده می‌نامم. ولی تاوان یک شادی واقعی را دیگری نمی‌پردازد؛ این شادی برپای خود می‌ایستد و فقط با سادگی و بی‌پیرایگی فراهم می‌شود و فقط در صورتی که از آن‌چه فراهم آورده‌اید راضی باشید.

ما بسیار کم خود را شاد می‌کنیم و در نتیجه با شکنجه‌ی دیگران به لذت خاصی می‌رسیم. مثلاً کودکانی که با حیوانات یا دوستان خود رفتار سنگدلانه‌ و بی‌رحمانه‌ای دارند، همیشه کودکانی هستند که خود در خانه و توسط والدینشان شکنجه شده‌اند؛ و والدین به این دلیل کودکشان را شکنجه می‌کنند که خود زمانی شکنجه شده‌اند، حال یا به دست خودشان و یا والدینشان. مردم همیشه آن‌چه را می‌آموزند منتقل می‌کنند، پس رفتار فرزندان، نشان دهنده‌ی نحوه‌ی رفتار والدینشان با آن‌‌هاست. البته همه‌ی این‌ها ناآگاهانه اتفاق می‌افتند. اگر مردم فقط و فقط خود را شاد کنند، این همه بی‌رحمی و قساوت را به نسل بعد منتقل نمی‌کنند؛ دیگر از چیزهای ناخوشایند و زننده لذت نمی‌برند و به رفتار زننده دست نمی‌زنند.




سمینار یونگ درباره‌ی زرتشتِ نیچه
کارل گوستاو یونگ
@renaissancetranslate

خائنانه ترین خیانت ها آن هایی هستند که وقتی یک جلیقه ی نجات در کمدت آویزان است، به خودت دروغ می گویی که احتمالن اندازه ی کسی که دارد غرق می شود نیست!
این جوری است که نزول می کنیم و همین طور که به قعر می رویم، تقصیر همه ی مشکلات دنیا را می اندازیم گردن استعمار و کاپیتالیسم و شرکت های چندملیتی و سفیدپوستِ احمق و امریکا، ولی لازم نیست برای تقصیر اسمِ خاص درست کرد.
"نفعِ شخصی" ریشه ی سقوطِ ما همین است و در اتاقِ هیئت مدیره و اتاقِ جنگ هم شروع نمی شود. در خانه آغاز می شود.



«جز از کل»
استیو تولتز
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

تفسیر نوین، جادویی و متفاوت موومان نخست فصل تابستان؛ بخشی از چهارفصل ویوالدی

بازنویسی: ماکس ریختر
آلبوم: چهارفصل(۲۰۱۲)
سبک: باروک، کلاسیک، آمبینت، مینیمال

@renaissancetranslate

تردید نکنید!
آرامش امروز و فردای همه ی ما از کودکی تا بزرگسالی با کتاب میسر می شود.
پس تا می توانید با کتاب های خوب مانوس باشید و عزیزانتان را به مطالعه ترغیب کنید.


@renaissancetranslate

کسی که طبیعت به او ذهنی سرشار بخشیده است، سعادتمندترین فرد است، زیرا ذهنیت، بی‌شک به ما نزدیک‌تر از عینیت است، که تأثیرش هرگونه باشد، همواره نخست از طریق ذهنیت به ما انتقال می‌یابد.
لوسیان این معنی را با این بیت زیبا بیان می‌کند:
«غنای روح تنها ثروت حقیقی است، باقی ثروت‌ها، همه بیشتر موجب زیانند تا سود.»
کسی که غنای درونی داشته باشد از جهان بیرون به چیزی نیاز ندارد جز هدیه‌ای سلبی، یعنی فراغت، تا توانایی‌های ذهنی خود را بسازد و تکامل بخشد و از غنای درونی خود بهره‌مند شود، یعنی فقط به این امکان نیاز دارد که در طول زندگی، هر روز و هر ساعت آنگونه باشد که هست.




«در باب حکمت زندگی»
آرتور شوپنهاور
@renaissancetranslate

تنهایی، چه از نظر منطقی چه از نظر تجربی، ربطی به تنها بودن ندارد. آنچه درباره تنهایی مهم است شمار افرادی نیست که دوروبر آدم هستند، بلکه احساسی است که فرد از رابطه‌اش با دیگران دارد.



«فلسفه تنهایی»
لارس اسوندسن
@renaissancetranslate

🔴 روزنامه فرانسوی فیگارو معتقد است کتابخوانی فایده‌های زیر را دارد:

1- مطالعه یک فرآیند فعال ذهنی است.
2- مطالعه تمرکز را افزایش می‌دهد.
3- مطالعه باعث ایجاد اعتماد به نفس می‌شود.
4- مطالعه انضباط فردی را افزایش می‌دهد.
5- مطالعه خلاقیت را افزایش می‌دهد.
6- مطالعه این امکان را به شما می‌دهد تا در رابطه با موضوعی صحبت کنید.
7- مطالعه کتاب سرگرمی ارزانی است.
8- مطالعه این امکان را به شما می‌دهد تا به اختیار خود مطالب بیاموزید.
9- مطالعه قوای استدلال شما را افزایش می‌دهد.
10- مطالعه باعث می‌شود تا اشتباهاتمان کاهش پیدا کند.
11- مطالعه کسالت را کاهش می‌دهد.
12- مطالعه می‌تواند زندگی شما را تغییر دهد.
13- مطالعه استرس را کاهش می‌دهد.
14- مطالعه شما را از مضرات دنیای دیجیتالی دور می‌سازد.
15- مطالعه کتاب همیشه از تماشای فیلم بهتر است.
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه جاودانه و بسیار زیبای «تو را صدا می کنم...»

کاری از گروه: outlandish

آلبوم: نزدیک تر از رگ گردن (۲۰۰۵)

سبک: هیپ هاپ٬ رپ، لاتین
@renaissancetranslate

⭕️'مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری آمریکا این پی‌دی‌اف ۶صفحه‌ای فارسی در مورد #آنفلوانزا رو گذاشته روی سایتش.
دانلودش کنین و برای عزیزان‌تون هم بفرستینش. خطر آنفلوانزا رو جدی بگیرین.'
توییت وحید دامن افشان
@sahandiranmehr

برخلاف انتظار، آنچه تیر خلاص را بر پیکر دولت‌ها می‌زند، نه ضعف نظامی، نه فساداخلاقی یا مالی، بلکه تحقیر مخالفان است.





«سقوط امپراطوری روم»
ادوارد گیبون
@renaissancetranslate

🍀هر وقت ملتی از روی ناچاری به زور تن داده و از مستبدین اطاعت می کند بر او ایرادی نیست .
و اگر همان ملت موقع را مقتضی دید که از زیر بار تعهدی شانه خالی کند و زنجیر رقیت و بندگی را پاره نمود، اقدام او بسیار قابل ستایش و تمجید است. زیرا همان حقی را که آزادی او را گرفته بود (حق زور) بکار برده، دوباره آزادی را به چنگ آورده است.
چه اگر قائل شویم که دیگران حق داشته اند آزادی او را به زور سلب نمایند باید اقرار کنیم که او نیز حق دارد به زور آزادی خویش را پس بگیرد.




«قرارداد اجتماعی»
ژان ژاک روسو
@renaissancetranslate

🍀نه، این انصاف نیست!
انصاف نیست دنیا آنقدر کوچک باشد که آدم‌های تکراری را روزی هزاربار ببینی...
و در عین‌حال آنقدر بزرگ باشد
که نتوانی آن‌کسی را که دلت می‌خواهد،
حتی یک‌بار ببینی!




«تنهایی پرهیاهو»
بهومیل هرابال
@renaissancetranslate

الحُب أنْ أحبكِ ألف مرّة
وفى كُلّ مرّة أشعرُ أنى أُحبكِ للمرّة الأولى




عشق آن است كه
هزار بار دوستت داشته باشم
و هربار حس كنم اولين بارى است
كه دوستت دارم...



«نزار قبانی»
@renaissancetranslate

‍ ‍ صورت مادرم، بانو ناهید سلطان خان نخجوان، را در سال ۱۳۶۰ نقاشی کردم؛ یک سال پیش از درگذشتش در ماه مهر سال ۱۳۶۱ قرار شد بنشیند و صبور باشد تا کار را به انجام برسانم. می‌خواست آرایش کرده و خوش لباس باشد، اما من می‌خواستم حال روزمره اش را ثبت کنم... و زور من چربید! می‌خواست زیبا باشد در نقاشی، اما زیبا بود خودش و تمهید زیادی لازم نداشت. با مدادرنگی روی مقوای عاجی ضخیم کار کردم. در سه جلسه. در سه شب. هر نیم ساعت یک بار از جایش بلند می‌شد و می‌آمد پشت دستم به تماشا. اما حرفی نمی‌زد. ⁣
⁣@renaissancetranslate
سمت راست پایین کار را خالی گذاشتم و صورت که تمام شد، یک گلدان سفالی لعابدار را در آن جا کار کردم. گلدان را از رشت با خودش آورده بود به تهران و کار استاد طاهرزاده‌ی بهزاد. که زیرش را امضاء کرده بود. گلدان بارها شکسته و مرمت و سرهم شده بود و چاک چاک از از درزها و تَرَک‌های عمیق. گلدان را با گواش کار کردم. خیلی واقعی و جسمانی. برعکس صورت مادرم که محو و ملایم از کار در آمد. نقاشی که تمام شد به شوخی گفت: «روح مرا کشیده‌ای؟»! بعد پرسید چرا گلدان را به نقاشی علاوه کرده‌ام؟ من هم گفتم خب، مامان جان، این گلدان هم تو هستی! لطیف و سلامت بوده به وقتش، اما در گذر زمان درهم شکسته و شیار شیار شده مثل صورت زیبایت... و هر دویتان مادر من هستید... و پای نقاشی نوشتم «این صورت مادرم خانم ناهید نخجوان است. گلدان هم...» و این بیت کمال‌الدین اصفهانی را هم - که حافظ نقل کرده - آوردم: «گیرم که بر کنم دل از تو و بردارم از تو مهر / آن مهر بر که افکنم، آن دل کجا برم؟»⁣
⁣@renaissancetranslate
 نقاشی‌ها بیشتر از آدم‌ها زندگی می‌کنند. مثل همین نقاشی مادرم که بیشتر از مادرم زندگی کرد. بعد از من هم خواهد ماند. بعد می‌رود روی دیوار خانه‌ی بچه‌ها. سه چهار نسل بعد هم می‌رود به انبار! آدم‌ها حیاتشان را اما در حافظه‌ی دیگران ادامه می‌دهند و دیرتر می‌میرند. اگر که خوب کار کرده باشند... و نقاشی می تواند هر چه درازمدت‌تر این مهم را عهده دار شود. اگر که خوب و درست کار شده باشد.




«تکچهره ای از مادر»(۱۳۶۱)
🖋خاطره ای از آیدین آغداشلو
@renaissancetranslate

#تلنگر


نه ایمان «مولوی» را داریم
نه تجربه هولناک «کافکا» را،
نه دنیای رنگین «رضا عباسی» را می شناسیم،
نه روح جنون زده «ونگوگ» را،
نه خلوت با «خود» داریم،
نه «تنهای» تنهاییم،
نه توکل به «خدا» داریم،
نه مجهز به قدرت هیولانی «نفس»!
«بی هویتی» اکنون «هویت» ماست...



«آسیا در برابر غرب»
داریوش شایگان
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

قطعه محزون و به یاد ماندنی
"طوفان آرام می گیرد..."
آهنگساز: پیتر گابریل
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی« آخرین وسوسه های مسیح»(۱۹۸۸)
سبک: پست راک، ساندترک، فولک

@renaissancetranslate