موسیقی واپسین شب

تفسیر نوین، جادویی و متفاوت موومان نخست فصل تابستان؛ بخشی از چهارفصل ویوالدی

بازنویسی: ماکس ریختر
آلبوم: چهارفصل(۲۰۱۲)
سبک: باروک، کلاسیک، آمبینت، مینیمال

@renaissancetranslate

تردید نکنید!
آرامش امروز و فردای همه ی ما از کودکی تا بزرگسالی با کتاب میسر می شود.
پس تا می توانید با کتاب های خوب مانوس باشید و عزیزانتان را به مطالعه ترغیب کنید.


@renaissancetranslate

کسی که طبیعت به او ذهنی سرشار بخشیده است، سعادتمندترین فرد است، زیرا ذهنیت، بی‌شک به ما نزدیک‌تر از عینیت است، که تأثیرش هرگونه باشد، همواره نخست از طریق ذهنیت به ما انتقال می‌یابد.
لوسیان این معنی را با این بیت زیبا بیان می‌کند:
«غنای روح تنها ثروت حقیقی است، باقی ثروت‌ها، همه بیشتر موجب زیانند تا سود.»
کسی که غنای درونی داشته باشد از جهان بیرون به چیزی نیاز ندارد جز هدیه‌ای سلبی، یعنی فراغت، تا توانایی‌های ذهنی خود را بسازد و تکامل بخشد و از غنای درونی خود بهره‌مند شود، یعنی فقط به این امکان نیاز دارد که در طول زندگی، هر روز و هر ساعت آنگونه باشد که هست.




«در باب حکمت زندگی»
آرتور شوپنهاور
@renaissancetranslate

تنهایی، چه از نظر منطقی چه از نظر تجربی، ربطی به تنها بودن ندارد. آنچه درباره تنهایی مهم است شمار افرادی نیست که دوروبر آدم هستند، بلکه احساسی است که فرد از رابطه‌اش با دیگران دارد.



«فلسفه تنهایی»
لارس اسوندسن
@renaissancetranslate

🔴 روزنامه فرانسوی فیگارو معتقد است کتابخوانی فایده‌های زیر را دارد:

1- مطالعه یک فرآیند فعال ذهنی است.
2- مطالعه تمرکز را افزایش می‌دهد.
3- مطالعه باعث ایجاد اعتماد به نفس می‌شود.
4- مطالعه انضباط فردی را افزایش می‌دهد.
5- مطالعه خلاقیت را افزایش می‌دهد.
6- مطالعه این امکان را به شما می‌دهد تا در رابطه با موضوعی صحبت کنید.
7- مطالعه کتاب سرگرمی ارزانی است.
8- مطالعه این امکان را به شما می‌دهد تا به اختیار خود مطالب بیاموزید.
9- مطالعه قوای استدلال شما را افزایش می‌دهد.
10- مطالعه باعث می‌شود تا اشتباهاتمان کاهش پیدا کند.
11- مطالعه کسالت را کاهش می‌دهد.
12- مطالعه می‌تواند زندگی شما را تغییر دهد.
13- مطالعه استرس را کاهش می‌دهد.
14- مطالعه شما را از مضرات دنیای دیجیتالی دور می‌سازد.
15- مطالعه کتاب همیشه از تماشای فیلم بهتر است.
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب


ترانه جاودانه و بسیار زیبای «تو را صدا می کنم...»

کاری از گروه: outlandish

آلبوم: نزدیک تر از رگ گردن (۲۰۰۵)

سبک: هیپ هاپ٬ رپ، لاتین
@renaissancetranslate

⭕️'مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری آمریکا این پی‌دی‌اف ۶صفحه‌ای فارسی در مورد #آنفلوانزا رو گذاشته روی سایتش.
دانلودش کنین و برای عزیزان‌تون هم بفرستینش. خطر آنفلوانزا رو جدی بگیرین.'
توییت وحید دامن افشان
@sahandiranmehr

برخلاف انتظار، آنچه تیر خلاص را بر پیکر دولت‌ها می‌زند، نه ضعف نظامی، نه فساداخلاقی یا مالی، بلکه تحقیر مخالفان است.





«سقوط امپراطوری روم»
ادوارد گیبون
@renaissancetranslate

🍀هر وقت ملتی از روی ناچاری به زور تن داده و از مستبدین اطاعت می کند بر او ایرادی نیست .
و اگر همان ملت موقع را مقتضی دید که از زیر بار تعهدی شانه خالی کند و زنجیر رقیت و بندگی را پاره نمود، اقدام او بسیار قابل ستایش و تمجید است. زیرا همان حقی را که آزادی او را گرفته بود (حق زور) بکار برده، دوباره آزادی را به چنگ آورده است.
چه اگر قائل شویم که دیگران حق داشته اند آزادی او را به زور سلب نمایند باید اقرار کنیم که او نیز حق دارد به زور آزادی خویش را پس بگیرد.




«قرارداد اجتماعی»
ژان ژاک روسو
@renaissancetranslate

🍀نه، این انصاف نیست!
انصاف نیست دنیا آنقدر کوچک باشد که آدم‌های تکراری را روزی هزاربار ببینی...
و در عین‌حال آنقدر بزرگ باشد
که نتوانی آن‌کسی را که دلت می‌خواهد،
حتی یک‌بار ببینی!




«تنهایی پرهیاهو»
بهومیل هرابال
@renaissancetranslate

الحُب أنْ أحبكِ ألف مرّة
وفى كُلّ مرّة أشعرُ أنى أُحبكِ للمرّة الأولى




عشق آن است كه
هزار بار دوستت داشته باشم
و هربار حس كنم اولين بارى است
كه دوستت دارم...



«نزار قبانی»
@renaissancetranslate

‍ ‍ صورت مادرم، بانو ناهید سلطان خان نخجوان، را در سال ۱۳۶۰ نقاشی کردم؛ یک سال پیش از درگذشتش در ماه مهر سال ۱۳۶۱ قرار شد بنشیند و صبور باشد تا کار را به انجام برسانم. می‌خواست آرایش کرده و خوش لباس باشد، اما من می‌خواستم حال روزمره اش را ثبت کنم... و زور من چربید! می‌خواست زیبا باشد در نقاشی، اما زیبا بود خودش و تمهید زیادی لازم نداشت. با مدادرنگی روی مقوای عاجی ضخیم کار کردم. در سه جلسه. در سه شب. هر نیم ساعت یک بار از جایش بلند می‌شد و می‌آمد پشت دستم به تماشا. اما حرفی نمی‌زد. ⁣
⁣@renaissancetranslate
سمت راست پایین کار را خالی گذاشتم و صورت که تمام شد، یک گلدان سفالی لعابدار را در آن جا کار کردم. گلدان را از رشت با خودش آورده بود به تهران و کار استاد طاهرزاده‌ی بهزاد. که زیرش را امضاء کرده بود. گلدان بارها شکسته و مرمت و سرهم شده بود و چاک چاک از از درزها و تَرَک‌های عمیق. گلدان را با گواش کار کردم. خیلی واقعی و جسمانی. برعکس صورت مادرم که محو و ملایم از کار در آمد. نقاشی که تمام شد به شوخی گفت: «روح مرا کشیده‌ای؟»! بعد پرسید چرا گلدان را به نقاشی علاوه کرده‌ام؟ من هم گفتم خب، مامان جان، این گلدان هم تو هستی! لطیف و سلامت بوده به وقتش، اما در گذر زمان درهم شکسته و شیار شیار شده مثل صورت زیبایت... و هر دویتان مادر من هستید... و پای نقاشی نوشتم «این صورت مادرم خانم ناهید نخجوان است. گلدان هم...» و این بیت کمال‌الدین اصفهانی را هم - که حافظ نقل کرده - آوردم: «گیرم که بر کنم دل از تو و بردارم از تو مهر / آن مهر بر که افکنم، آن دل کجا برم؟»⁣
⁣@renaissancetranslate
 نقاشی‌ها بیشتر از آدم‌ها زندگی می‌کنند. مثل همین نقاشی مادرم که بیشتر از مادرم زندگی کرد. بعد از من هم خواهد ماند. بعد می‌رود روی دیوار خانه‌ی بچه‌ها. سه چهار نسل بعد هم می‌رود به انبار! آدم‌ها حیاتشان را اما در حافظه‌ی دیگران ادامه می‌دهند و دیرتر می‌میرند. اگر که خوب کار کرده باشند... و نقاشی می تواند هر چه درازمدت‌تر این مهم را عهده دار شود. اگر که خوب و درست کار شده باشد.




«تکچهره ای از مادر»(۱۳۶۱)
🖋خاطره ای از آیدین آغداشلو
@renaissancetranslate

#تلنگر


نه ایمان «مولوی» را داریم
نه تجربه هولناک «کافکا» را،
نه دنیای رنگین «رضا عباسی» را می شناسیم،
نه روح جنون زده «ونگوگ» را،
نه خلوت با «خود» داریم،
نه «تنهای» تنهاییم،
نه توکل به «خدا» داریم،
نه مجهز به قدرت هیولانی «نفس»!
«بی هویتی» اکنون «هویت» ماست...



«آسیا در برابر غرب»
داریوش شایگان
@renaissancetranslate

موسیقی واپسین شب

قطعه محزون و به یاد ماندنی
"طوفان آرام می گیرد..."
آهنگساز: پیتر گابریل
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی« آخرین وسوسه های مسیح»(۱۹۸۸)
سبک: پست راک، ساندترک، فولک

@renaissancetranslate

🍀در آن زمانی که رژیمی جنایتکار قواعد قانون را به کلی زیر پا می‌گذارد، در آن زمانی که جرم و جنایت مجاز شمرده می‌شود، در آن زمانی که عده‌ی معدودی که فراتر از قانون هستند می‌کوشند دیگران را از شأن و کرامت و حقوق اولیه‌شان محروم کنند، اخلاق مردمان عمیقاً آسیب می‌بیند. رژیم‌های جنایتکار به‌خوبی از این امر آگاهند و آن را می‌شناسند و سعی می‌کنند با ایجاد وحشت شرف و رفتار اخلاقی آدمیان را به مخاطره اندازند، شرف و اخلاقی که بین آن هیچ جامعه‌ای، حتی جامعه‌ای تحت حکومتِ چنین رژیمی نمی‌تواند بپاید. اما بر همگان معلوم شده است که ترور و وحشت وقتی که مردمان انگیزه‌ای برای رفتار اخلاقی دارند نمی‌تواند به جایی برسد یا چیزی به چنگ آورد.




( روح پراگ | نویسنده: ایوان کلیما | ترجمه‌: خشایار دیهیمی، نشر نی)
@renaissancetranslate

‍ ‍ #دلنوشته




دقیقا یکسال پیش.
آن روز من برای تو هیچ نبودم. من یکی بودم مثل هزاران هزار رهگذر هرروزه ی دیگرِ خیابان تکسیم. غریبه ای پنهان پشت لنز که نواختنت را ثبت می کرد و بعد می رفت. من هم کسی بودم که دلیلی نداشتی تا از او متنفر نباشی. یکی از بینهایت جماعت مسافر خوشگذران، که می آمد، نه از تو چیزی می فهمید، نه از دردت.
نیازی هم نداشت که بداند و بفهمد.
شاید هم یک استانبولی بودم، مثل همه دیگران.
ساز زدن متین‌ت نبود که مرا ایستاند و دست به دوربین کرد...
رقص آرام و موزونت بر روی پله هم نبود.
گلهای روی سرت هم نبود.
آرایش غلیظت هم نه...
چهره ات.
به قدر کافی درد و مشغله داشتی که من یکی بیشتر نکنم. یک قدم به راست جابجا شدم، و دیدم که نه. خشمت به من نیست.
این ترکیب ناخجسته ی لبخند تلخِ از سر اجبار که گهگاه فراموش می کردی و باز یاد می آوردی، اشک هایی که می آمد و می رفت، و آن خشم... سر که می گرداندی، خشم، خشمی به عمق و سوز دوزخ، ثانیه ای پدیدار می شد.
به که؟
به چه؟
برای چه...
فکر کردم که خشمت به من است و لنز دوربینم. معذب شدم...

به پشت من است.

او آنجا ایستاده بود.

- " اگر خواستی اش، هم ساز میزنه، هم قشنگه، هم کارش رو بلده."
اسکناس پنجاه لیری را از جیبم درآوردم تا در کاسه ات بگذارم. احتیاط کردم که "نیندازم" و حتما بگذارم. و تنها همان موقع بود که ثانیه ای... فقط ثانیه ای به چشمم نگاه کردی.

برگشتم، کنارم ایستاده بود.
جوان، با کت و شلوار. چهره‌ای موجه و مودب.

با لهجه استانبولی گفت: " چوک گوزل..."
من به انگلیسی گفتم: "بلی..."
-"از کجایی؟"
- " فعلا استانبول زندگی میکنم"
- چند سالشه؟
-" 13.. اوزبکه."
...
اسمت را نمیدانم. و نمیدانم آیا دوباره می بینمت یا نه. معمولا نمی شود دوباره دیدتان.
اما بدان،
که من آن اجماع پرآشوب زیبایی و خشم و ناراحتی و گرسنگی و اجبار و ظلم و بی کسی و تنهایی و گمگشتگی و درد و درد و درد را در صورت معصومت دیدم. بی زبانانه، در یک ثانیه ی دیدار... تمام داستانت را برایم گفتی.
آن روز من هم تنها بودم. و من هم دلم برای کشور و خانواده ام تنگ بود. و من هم پول چندانی نداشتم.
و چه قدر دوست داشتم با تو حرف بزنم، ای کاش ترکی بلد بودی، یا انگلیسی ، یا فارسی، یا هر زبانی.
اما، لال بودی.
"صدا هم نداره... حرف نمی‌زنه".

قبل تر هم شنیده بودم که زبان دختران "پس کوچه های تکسیم" را می بُرند، تا بی زبانانه "تن" به فرمان رییس و "تن ها" به بیگانگان بسپارند. رفتم. هرچه پول داشتم به شیطانِ کت شلوارپوش دادم تا مرا به خانه ات ببرد. دیدم.... دیدمتان. همه تان بی زبان. از کجا باید می دانستم کدامتان کمک ام می کند؟ از کجا می دانستم کدامینتان جرئت حرف زدن دارد و توان بازیگری؟ که سرش را به باد ندهد... پیر؟ جوان؟ عرب؟ ترک؟ اوزبک؟ تند تند دوستانت را نشانم می‌داد...یکی را انتخاب کردم، که گفتند ارمنی است. زبان او هم بریده بودند. اگر آن اهریمن میدانست که ارمنی بلدم، شاید نمی گذاشت. به اتاقش رفتم و تا خواست به خودش بیاید، به ارمنی از او پرسیدم نوشتن بلد است؟ جا خورد. به ارمنی گفتم برای کمک اینجایم.‌ کاغذ و قلم را گرفت. و نوشت... به خط ارمنی همه چیز را نوشت. از فرارش نوشت...از آمدنش به استانبول، شهر رویاهایش... از در دام اهریمن افتادنش، از بریده شدن زبانش. و سرنوشتشان.

دهانش را باز کرد، تا از زبان بریده اش عکس بگیرم.

دختر نوازنده ی خیابان تکسیم،
بگذار بعد از یک سال، دقیقا یکسال ...
زبان بریده ات باشم.
شاید هم اکنون هم دیر باشد.
امروز، پس از یکسال....کجایی؟




🖋سپهر سلیمان
@renaissancetranslate

🍀یک روز می آیی که من، دیگر دچارت نیستم
از صبر ویرانم ولی، چشم انتظارت نیستم

یک روز می آیی که من، نه عقل دارم نه جنون
نه شک به چیزی، نه یقین، مست و خمارت نیستم

شب زنده داری می کنی، تا صبح زاری می کنی
تو بی قراری می کنی، من بی قرارت نیستم

پاییز تو سر میرسد، قدری زمستانی و بعد
گل میدهی، نو میشوی، من در بهارت نیستم

زنگارها را شسته ام، دور از کدورت های دور
آیینه ای پیش توام، اما کنارت نیستم



افشین یداللهی
@renaissancetranslate

«مرگ» عادلانه ترین چیز تو این دنیاست. هیچکی تا حالا نتونسته از دستش فرار کنه.
زمین همه رو می گیره؛ مهربون ها، ظالم ها و گناهکارا رو، همه رو؛ اما غیر از این هیچ «عدالتی» رو زمین نیست!



«صداهایی از چرنوبیل»
سوتلانا الکسيويچ
@renaissancetranslate

«‌دارُالخِلافه طِهران»



محلی است برای آشنایی، معرفی و برگزاری تورهای تخصصی و آشنایی با روایت‌های شنیدنی و جذابِ تاریخ تهران قدیم.

داستانهایی ناشنیده و شگفت انگیز از دنیای نقاشی، موسیقی، پوشاک، سیاست و عشاق نامدارِ شهرِ «هزار و یک شب».


و ما به شما خواهیم گفت که «طهران» چگونه «تهران» شد!



دارُالخِلافه طِهران

مجری تورهای تهرانگردی؛ گشت و گذاری جذاب در قلب تاریخ، هنر، مردم و داستانهای شنیدنی پایتخت.


همراهمان باشید...
@daarolkhelafeh

موسیقی واپسین شب


قطعه بی کلام آرام و محزونی به نام «افکار آشفته»

آهنگساز: فابریتسیو پاترلینی

آلبوم: سفرهای هوایی(۲۰۰۷)

سبک: کلاسیک، نیو ایج، مینیمالیسم
@renaissancetranslate

"امروز دیگر مردم «سرکوب» نمی شوند،
«سرگرم» می شوند. رسانه ها از مخاطب خود می پرسند که «چه برنامه هایی را بیشتر دوست داری؟» تا پروژه ی "احمق سازی" خود را تکمیل کنند."


تئودور آدورنو

موزی که به عنوان یک اثر هنری به دیواری در موزه میامی چسبانده و ۱۲۰ هزار دلار فروخته شده بود، توسط یک هنرمند دیگر خورده شد. دیوید داتونا، یک هنرمند آمریکایی این موز را از دیوار کند و خورد و کار خودش را یک اجرای هنری به نام «هنرمند گرسنه» توصیف کرد.

پانوشت: آنچه برای خریدار این موز چسبیده به دیوار مهم است نه یک تابلوی نفاشی بلکه صد و بیست هزار دلار پول قاب شده است. او با این کار می گوید که من چنین ثروتی را دارا هستم که می توانم صد و بیست هزار دلار را قاب کرده و بر دیوار بچسبانم.
پیغامی که فروش این موز به جامعه هنری دارد این است که در عصر ما نه ذات کالای هنری بلکه «پول» است که ارزش آن را مشخص می کند. پولی که می تواند صرف خرید تابلوی داوینچی، ونگوک یا هر هنرمند دیگری شده یا اینکه موزی چسبیده بر دیوار را خریداری نماید. والا فیگور روشنفکری هم دیگه اینجا کم‌ میاره، وسط اینهمه بدبختی!

@kharmagaas
@sahandiranmehr
@renaissancetranslate