🍀نه، این انصاف نیست!
انصاف نیست دنیا آنقدر کوچک باشد که آدمهای تکراری را روزی هزاربار ببینی...
و در عین‌حال آنقدر بزرگ باشد
که نتوانی آن‌کسی را که دلت می‌خواهد،
حتی یکبار ببینی!
«تنهایی پرهیاهو»
بهومیل هرابال
@renaissancetranslate
انصاف نیست دنیا آنقدر کوچک باشد که آدمهای تکراری را روزی هزاربار ببینی...
و در عین‌حال آنقدر بزرگ باشد
که نتوانی آن‌کسی را که دلت می‌خواهد،
حتی یکبار ببینی!
«تنهایی پرهیاهو»
بهومیل هرابال
@renaissancetranslate
❤1
الحُب أنْ أحبكِ ألف مرّة
وفى كُلّ مرّة أشعرُ أنى أُحبكِ للمرّة الأولى
عشق آن است كه
هزار بار دوستت داشته باشم
و هربار حس كنم اولين بارى است
كه دوستت دارم...
«نزار قبانی»
@renaissancetranslate
وفى كُلّ مرّة أشعرُ أنى أُحبكِ للمرّة الأولى
عشق آن است كه
هزار بار دوستت داشته باشم
و هربار حس كنم اولين بارى است
كه دوستت دارم...
«نزار قبانی»
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
صورت مادرم، بانو ناهید سلطان خان نخجوان، را در سال ۱۳۶۰ نقاشی کردم؛ یک سال پیش از درگذشتش در ماه مهر سال ۱۳۶۱ قرار شد بنشیند و صبور باشد تا کار را به انجام برسانم. می‌خواست آرایش کرده و خوش لباس باشد، اما من می‌خواستم حال روزمره اش را ثبت کنم... و زور من چربید! می‌خواست زیبا باشد در نقاشی، اما زیبا بود خودش و تمهید زیادی لازم نداشت. با مدادرنگی روی مقوای عاجی ضخیم کار کردم. در سه جلسه. در سه شب. هر نیم ساعت یک بار از جایش بلند می‌شد و می‌آمد پشت دستم به تماشا. اما حرفی نمی‌زد.
@renaissancetranslate
سمت راست پایین کار را خالی گذاشتم و صورت که تمام شد، یک گلدان سفالی لعابدار را در آن جا کار کردم. گلدان را از رشت با خودش آورده بود به تهران و کار استاد طاهرزاده‌ی بهزاد. که زیرش را امضاء کرده بود. گلدان بارها شکسته و مرمت و سرهم شده بود و چاک چاک از از درزها و تَرَک‌های عمیق. گلدان را با گواش کار کردم. خیلی واقعی و جسمانی. برعکس صورت مادرم که محو و ملایم از کار در آمد. نقاشی که تمام شد به شوخی گفت: «روح مرا کشیده‌ای؟»! بعد پرسید چرا گلدان را به نقاشی علاوه کرده‌ام؟ من هم گفتم خب، مامان جان، این گلدان هم تو هستی! لطیف و سلامت بوده به وقتش، اما در گذر زمان درهم شکسته و شیار شیار شده مثل صورت زیبایت... و هر دویتان مادر من هستید... و پای نقاشی نوشتم «این صورت مادرم خانم ناهید نخجوان است. گلدان هم...» و این بیت کمال‌الدین اصفهانی را هم - که حافظ نقل کرده - آوردم: «گیرم که بر کنم دل از تو و بردارم از تو مهر / آن مهر بر که افکنم، آن دل کجا برم؟»
@renaissancetranslate
نقاشی‌ها بیشتر از آدم‌ها زندگی می‌کنند. مثل همین نقاشی مادرم که بیشتر از مادرم زندگی کرد. بعد از من هم خواهد ماند. بعد می‌رود روی دیوار خانه‌ی بچه‌ها. سه چهار نسل بعد هم می‌رود به انبار! آدم‌ها حیاتشان را اما در حافظه‌ی دیگران ادامه می‌دهند و دیرتر می‌میرند. اگر که خوب کار کرده باشند... و نقاشی می تواند هر چه درازمدت‌تر این مهم را عهده دار شود. اگر که خوب و درست کار شده باشد.
«تکچهره ای از مادر»(۱۳۶۱)
🖋خاطره ای از آیدین آغداشلو
@renaissancetranslate
@renaissancetranslate
سمت راست پایین کار را خالی گذاشتم و صورت که تمام شد، یک گلدان سفالی لعابدار را در آن جا کار کردم. گلدان را از رشت با خودش آورده بود به تهران و کار استاد طاهرزاده‌ی بهزاد. که زیرش را امضاء کرده بود. گلدان بارها شکسته و مرمت و سرهم شده بود و چاک چاک از از درزها و تَرَک‌های عمیق. گلدان را با گواش کار کردم. خیلی واقعی و جسمانی. برعکس صورت مادرم که محو و ملایم از کار در آمد. نقاشی که تمام شد به شوخی گفت: «روح مرا کشیده‌ای؟»! بعد پرسید چرا گلدان را به نقاشی علاوه کرده‌ام؟ من هم گفتم خب، مامان جان، این گلدان هم تو هستی! لطیف و سلامت بوده به وقتش، اما در گذر زمان درهم شکسته و شیار شیار شده مثل صورت زیبایت... و هر دویتان مادر من هستید... و پای نقاشی نوشتم «این صورت مادرم خانم ناهید نخجوان است. گلدان هم...» و این بیت کمال‌الدین اصفهانی را هم - که حافظ نقل کرده - آوردم: «گیرم که بر کنم دل از تو و بردارم از تو مهر / آن مهر بر که افکنم، آن دل کجا برم؟»
@renaissancetranslate
نقاشی‌ها بیشتر از آدم‌ها زندگی می‌کنند. مثل همین نقاشی مادرم که بیشتر از مادرم زندگی کرد. بعد از من هم خواهد ماند. بعد می‌رود روی دیوار خانه‌ی بچه‌ها. سه چهار نسل بعد هم می‌رود به انبار! آدم‌ها حیاتشان را اما در حافظه‌ی دیگران ادامه می‌دهند و دیرتر می‌میرند. اگر که خوب کار کرده باشند... و نقاشی می تواند هر چه درازمدت‌تر این مهم را عهده دار شود. اگر که خوب و درست کار شده باشد.
«تکچهره ای از مادر»(۱۳۶۱)
🖋خاطره ای از آیدین آغداشلو
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
#تلنگر
نه ایمان «مولوی» را داریم
نه تجربه هولناک «کافکا» را،
نه دنیای رنگین «رضا عباسی» را می شناسیم،
نه روح جنون زده «ونگوگ» را،
نه خلوت با «خود» داریم،
نه «تنهای» تنهاییم،
نه توکل به «خدا» داریم،
نه مجهز به قدرت هیولانی «نفس»!
«بی هویتی» اکنون «هویت» ماست...
«آسیا در برابر غرب»
داریوش شایگان
@renaissancetranslate
نه ایمان «مولوی» را داریم
نه تجربه هولناک «کافکا» را،
نه دنیای رنگین «رضا عباسی» را می شناسیم،
نه روح جنون زده «ونگوگ» را،
نه خلوت با «خود» داریم،
نه «تنهای» تنهاییم،
نه توکل به «خدا» داریم،
نه مجهز به قدرت هیولانی «نفس»!
«بی هویتی» اکنون «هویت» ماست...
«آسیا در برابر غرب»
داریوش شایگان
@renaissancetranslate
The Wind Subsides
Peter Gabriel
موسیقی واپسین شب
قطعه محزون و به یاد ماندنی
"طوفان آرام می گیرد..."
آهنگساز: پیتر گابریل
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی« آخرین وسوسه های مسیح»(۱۹۸۸)
سبک: پست راک، ساندترک، فولک
@renaissancetranslate
قطعه محزون و به یاد ماندنی
"طوفان آرام می گیرد..."
آهنگساز: پیتر گابریل
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی« آخرین وسوسه های مسیح»(۱۹۸۸)
سبک: پست راک، ساندترک، فولک
@renaissancetranslate
رنسانس
برخلاف انتظار، آنچه تیر خلاص را بر پیکر دولت‌ها می‌زند، نه ضعف نظامی، نه فساداخلاقی یا مالی، بلکه تحقیر مخالفان است. «سقوط امپراطوری روم» ادوارد گیبون @renaissancetranslate
🍀در آن زمانی که رژیمی جنایتکار قواعد قانون را به کلی زیر پا می‌گذارد، در آن زمانی که جرم و جنایت مجاز شمرده میشود، در آن زمانی که عده‌ی معدودی که فراتر از قانون هستند می‌کوشند دیگران را از شأن و کرامت و حقوق اولیه‌شان محروم کنند، اخلاق مردمان عمیقاً آسیب می‌بیند. رژیم‌های جنایتکار به‌خوبی از این امر آگاهند و آن را می‌شناسند و سعی می‌کنند با ایجاد وحشت شرف و رفتار اخلاقی آدمیان را به مخاطره اندازند، شرف و اخلاقی که بین آن هیچ جامعه‌ای، حتی جامعه‌ای تحت حکومتِ چنین رژیمی نمی‌تواند بپاید. اما بر همگان معلوم شده است که ترور و وحشت وقتی که مردمان انگیزه‌ای برای رفتار اخلاقی دارند نمی‌تواند به جایی برسد یا چیزی به چنگ آورد.
( روح پراگ | نویسنده: ایوان کلیما | ترجمه: خشایار دیهیمی، نشر نی)
@renaissancetranslate
( روح پراگ | نویسنده: ایوان کلیما | ترجمه: خشایار دیهیمی، نشر نی)
@renaissancetranslate
👍1
Forwarded from اتچ بات
#دلنوشته
دقیقا یکسال پیش.
آن روز من برای تو هیچ نبودم. من یکی بودم مثل هزاران هزار رهگذر هرروزه ی دیگرِ خیابان تکسیم. غریبه ای پنهان پشت لنز که نواختنت را ثبت می کرد و بعد می رفت. من هم کسی بودم که دلیلی نداشتی تا از او متنفر نباشی. یکی از بینهایت جماعت مسافر خوشگذران، که می آمد، نه از تو چیزی می فهمید، نه از دردت.
نیازی هم نداشت که بداند و بفهمد.
شاید هم یک استانبولی بودم، مثل همه دیگران.
ساز زدن متین‌ت نبود که مرا ایستاند و دست به دوربین کرد...
رقص آرام و موزونت بر روی پله هم نبود.
گلهای روی سرت هم نبود.
آرایش غلیظت هم نه...
چهره ات.
به قدر کافی درد و مشغله داشتی که من یکی بیشتر نکنم. یک قدم به راست جابجا شدم، و دیدم که نه. خشمت به من نیست.
این ترکیب ناخجسته ی لبخند تلخِ از سر اجبار که گهگاه فراموش می کردی و باز یاد می آوردی، اشک هایی که می آمد و می رفت، و آن خشم... سر که می گرداندی، خشم، خشمی به عمق و سوز دوزخ، ثانیه ای پدیدار می شد.
به که؟
به چه؟
برای چه...
فکر کردم که خشمت به من است و لنز دوربینم. معذب شدم...
به پشت من است.
او آنجا ایستاده بود.
- " اگر خواستی اش، هم ساز میزنه، هم قشنگه، هم کارش رو بلده."
اسکناس پنجاه لیری را از جیبم درآوردم تا در کاسه ات بگذارم. احتیاط کردم که "نیندازم" و حتما بگذارم. و تنها همان موقع بود که ثانیه ای... فقط ثانیه ای به چشمم نگاه کردی.
برگشتم، کنارم ایستاده بود.
جوان، با کت و شلوار. چهره‌ای موجه و مودب.
با لهجه استانبولی گفت: " چوک گوزل..."
من به انگلیسی گفتم: "بلی..."
-"از کجایی؟"
- " فعلا استانبول زندگی میکنم"
- چند سالشه؟
-" 13.. اوزبکه."
...
اسمت را نمیدانم. و نمیدانم آیا دوباره می بینمت یا نه. معمولا نمی شود دوباره دیدتان.
اما بدان،
که من آن اجماع پرآشوب زیبایی و خشم و ناراحتی و گرسنگی و اجبار و ظلم و بی کسی و تنهایی و گمگشتگی و درد و درد و درد را در صورت معصومت دیدم. بی زبانانه، در یک ثانیه ی دیدار... تمام داستانت را برایم گفتی.
آن روز من هم تنها بودم. و من هم دلم برای کشور و خانواده ام تنگ بود. و من هم پول چندانی نداشتم.
و چه قدر دوست داشتم با تو حرف بزنم، ای کاش ترکی بلد بودی، یا انگلیسی ، یا فارسی، یا هر زبانی.
اما، لال بودی.
"صدا هم نداره... حرف نمی‌زنه".
قبل تر هم شنیده بودم که زبان دختران "پس کوچه های تکسیم" را می بُرند، تا بی زبانانه "تن" به فرمان رییس و "تن ها" به بیگانگان بسپارند. رفتم. هرچه پول داشتم به شیطانِ کت شلوارپوش دادم تا مرا به خانه ات ببرد. دیدم.... دیدمتان. همه تان بی زبان. از کجا باید می دانستم کدامتان کمک ام می کند؟ از کجا می دانستم کدامینتان جرئت حرف زدن دارد و توان بازیگری؟ که سرش را به باد ندهد... پیر؟ جوان؟ عرب؟ ترک؟ اوزبک؟ تند تند دوستانت را نشانم می‌داد...یکی را انتخاب کردم، که گفتند ارمنی است. زبان او هم بریده بودند. اگر آن اهریمن میدانست که ارمنی بلدم، شاید نمی گذاشت. به اتاقش رفتم و تا خواست به خودش بیاید، به ارمنی از او پرسیدم نوشتن بلد است؟ جا خورد. به ارمنی گفتم برای کمک اینجایم. کاغذ و قلم را گرفت. و نوشت... به خط ارمنی همه چیز را نوشت. از فرارش نوشت...از آمدنش به استانبول، شهر رویاهایش... از در دام اهریمن افتادنش، از بریده شدن زبانش. و سرنوشتشان.
دهانش را باز کرد، تا از زبان بریده اش عکس بگیرم.
دختر نوازنده ی خیابان تکسیم،
بگذار بعد از یک سال، دقیقا یکسال ...
زبان بریده ات باشم.
شاید هم اکنون هم دیر باشد.
امروز، پس از یکسال....کجایی؟
🖋سپهر سلیمان
@renaissancetranslate
دقیقا یکسال پیش.
آن روز من برای تو هیچ نبودم. من یکی بودم مثل هزاران هزار رهگذر هرروزه ی دیگرِ خیابان تکسیم. غریبه ای پنهان پشت لنز که نواختنت را ثبت می کرد و بعد می رفت. من هم کسی بودم که دلیلی نداشتی تا از او متنفر نباشی. یکی از بینهایت جماعت مسافر خوشگذران، که می آمد، نه از تو چیزی می فهمید، نه از دردت.
نیازی هم نداشت که بداند و بفهمد.
شاید هم یک استانبولی بودم، مثل همه دیگران.
ساز زدن متین‌ت نبود که مرا ایستاند و دست به دوربین کرد...
رقص آرام و موزونت بر روی پله هم نبود.
گلهای روی سرت هم نبود.
آرایش غلیظت هم نه...
چهره ات.
به قدر کافی درد و مشغله داشتی که من یکی بیشتر نکنم. یک قدم به راست جابجا شدم، و دیدم که نه. خشمت به من نیست.
این ترکیب ناخجسته ی لبخند تلخِ از سر اجبار که گهگاه فراموش می کردی و باز یاد می آوردی، اشک هایی که می آمد و می رفت، و آن خشم... سر که می گرداندی، خشم، خشمی به عمق و سوز دوزخ، ثانیه ای پدیدار می شد.
به که؟
به چه؟
برای چه...
فکر کردم که خشمت به من است و لنز دوربینم. معذب شدم...
به پشت من است.
او آنجا ایستاده بود.
- " اگر خواستی اش، هم ساز میزنه، هم قشنگه، هم کارش رو بلده."
اسکناس پنجاه لیری را از جیبم درآوردم تا در کاسه ات بگذارم. احتیاط کردم که "نیندازم" و حتما بگذارم. و تنها همان موقع بود که ثانیه ای... فقط ثانیه ای به چشمم نگاه کردی.
برگشتم، کنارم ایستاده بود.
جوان، با کت و شلوار. چهره‌ای موجه و مودب.
با لهجه استانبولی گفت: " چوک گوزل..."
من به انگلیسی گفتم: "بلی..."
-"از کجایی؟"
- " فعلا استانبول زندگی میکنم"
- چند سالشه؟
-" 13.. اوزبکه."
...
اسمت را نمیدانم. و نمیدانم آیا دوباره می بینمت یا نه. معمولا نمی شود دوباره دیدتان.
اما بدان،
که من آن اجماع پرآشوب زیبایی و خشم و ناراحتی و گرسنگی و اجبار و ظلم و بی کسی و تنهایی و گمگشتگی و درد و درد و درد را در صورت معصومت دیدم. بی زبانانه، در یک ثانیه ی دیدار... تمام داستانت را برایم گفتی.
آن روز من هم تنها بودم. و من هم دلم برای کشور و خانواده ام تنگ بود. و من هم پول چندانی نداشتم.
و چه قدر دوست داشتم با تو حرف بزنم، ای کاش ترکی بلد بودی، یا انگلیسی ، یا فارسی، یا هر زبانی.
اما، لال بودی.
"صدا هم نداره... حرف نمی‌زنه".
قبل تر هم شنیده بودم که زبان دختران "پس کوچه های تکسیم" را می بُرند، تا بی زبانانه "تن" به فرمان رییس و "تن ها" به بیگانگان بسپارند. رفتم. هرچه پول داشتم به شیطانِ کت شلوارپوش دادم تا مرا به خانه ات ببرد. دیدم.... دیدمتان. همه تان بی زبان. از کجا باید می دانستم کدامتان کمک ام می کند؟ از کجا می دانستم کدامینتان جرئت حرف زدن دارد و توان بازیگری؟ که سرش را به باد ندهد... پیر؟ جوان؟ عرب؟ ترک؟ اوزبک؟ تند تند دوستانت را نشانم می‌داد...یکی را انتخاب کردم، که گفتند ارمنی است. زبان او هم بریده بودند. اگر آن اهریمن میدانست که ارمنی بلدم، شاید نمی گذاشت. به اتاقش رفتم و تا خواست به خودش بیاید، به ارمنی از او پرسیدم نوشتن بلد است؟ جا خورد. به ارمنی گفتم برای کمک اینجایم. کاغذ و قلم را گرفت. و نوشت... به خط ارمنی همه چیز را نوشت. از فرارش نوشت...از آمدنش به استانبول، شهر رویاهایش... از در دام اهریمن افتادنش، از بریده شدن زبانش. و سرنوشتشان.
دهانش را باز کرد، تا از زبان بریده اش عکس بگیرم.
دختر نوازنده ی خیابان تکسیم،
بگذار بعد از یک سال، دقیقا یکسال ...
زبان بریده ات باشم.
شاید هم اکنون هم دیر باشد.
امروز، پس از یکسال....کجایی؟
🖋سپهر سلیمان
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
🍀یک روز می آیی که من، دیگر دچارت نیستم
از صبر ویرانم ولی، چشم انتظارت نیستم
یک روز می آیی که من، نه عقل دارم نه جنون
نه شک به چیزی، نه یقین، مست و خمارت نیستم
شب زنده داری می کنی، تا صبح زاری می کنی
تو بی قراری می کنی، من بی قرارت نیستم
پاییز تو سر میرسد، قدری زمستانی و بعد
گل میدهی، نو میشوی، من در بهارت نیستم
زنگارها را شسته ام، دور از کدورت های دور
آیینه ای پیش توام، اما کنارت نیستم
افشین یداللهی
@renaissancetranslate
از صبر ویرانم ولی، چشم انتظارت نیستم
یک روز می آیی که من، نه عقل دارم نه جنون
نه شک به چیزی، نه یقین، مست و خمارت نیستم
شب زنده داری می کنی، تا صبح زاری می کنی
تو بی قراری می کنی، من بی قرارت نیستم
پاییز تو سر میرسد، قدری زمستانی و بعد
گل میدهی، نو میشوی، من در بهارت نیستم
زنگارها را شسته ام، دور از کدورت های دور
آیینه ای پیش توام، اما کنارت نیستم
افشین یداللهی
@renaissancetranslate
«مرگ» عادلانه ترین چیز تو این دنیاست. هیچکی تا حالا نتونسته از دستش فرار کنه.
زمین همه رو می گیره؛ مهربون ها، ظالم ها و گناهکارا رو، همه رو؛ اما غیر از این هیچ «عدالتی» رو زمین نیست!
«صداهایی از چرنوبیل»
سوتلانا الکسيويچ
@renaissancetranslate
زمین همه رو می گیره؛ مهربون ها، ظالم ها و گناهکارا رو، همه رو؛ اما غیر از این هیچ «عدالتی» رو زمین نیست!
«صداهایی از چرنوبیل»
سوتلانا الکسيويچ
@renaissancetranslate
«دارُالخِلافه طِهران»
محلی است برای آشنایی، معرفی و برگزاری تورهای تخصصی و آشنایی با روایت‌های شنیدنی و جذابِ تاریخ تهران قدیم.
داستانهایی ناشنیده و شگفت انگیز از دنیای نقاشی، موسیقی، پوشاک، سیاست و عشاق نامدارِ شهرِ «هزار و یک شب».
و ما به شما خواهیم گفت که «طهران» چگونه «تهران» شد!
دارُالخِلافه طِهران
مجری تورهای تهرانگردی؛ گشت و گذاری جذاب در قلب تاریخ، هنر، مردم و داستانهای شنیدنی پایتخت.
همراهمان باشید...
@daarolkhelafeh
محلی است برای آشنایی، معرفی و برگزاری تورهای تخصصی و آشنایی با روایت‌های شنیدنی و جذابِ تاریخ تهران قدیم.
داستانهایی ناشنیده و شگفت انگیز از دنیای نقاشی، موسیقی، پوشاک، سیاست و عشاق نامدارِ شهرِ «هزار و یک شب».
و ما به شما خواهیم گفت که «طهران» چگونه «تهران» شد!
دارُالخِلافه طِهران
مجری تورهای تهرانگردی؛ گشت و گذاری جذاب در قلب تاریخ، هنر، مردم و داستانهای شنیدنی پایتخت.
همراهمان باشید...
@daarolkhelafeh
Pensieri confusi
Fabrizio Paterlini
موسیقی واپسین شب
قطعه بی کلام آرام و محزونی به نام «افکار آشفته»
آهنگساز: فابریتسیو پاترلینی
آلبوم: سفرهای هوایی(۲۰۰۷)
سبک: کلاسیک، نیو ایج، مینیمالیسم
@renaissancetranslate
قطعه بی کلام آرام و محزونی به نام «افکار آشفته»
آهنگساز: فابریتسیو پاترلینی
آلبوم: سفرهای هوایی(۲۰۰۷)
سبک: کلاسیک، نیو ایج، مینیمالیسم
@renaissancetranslate
"امروز دیگر مردم «سرکوب» نمی شوند،
«سرگرم» می شوند. رسانه ها از مخاطب خود می پرسند که «چه برنامه هایی را بیشتر دوست داری؟» تا پروژه ی "احمق سازی" خود را تکمیل کنند."
تئودور آدورنو
موزی که به عنوان یک اثر هنری به دیواری در موزه میامی چسبانده و ۱۲۰ هزار دلار فروخته شده بود، توسط یک هنرمند دیگر خورده شد. دیوید داتونا، یک هنرمند آمریکایی این موز را از دیوار کند و خورد و کار خودش را یک اجرای هنری به نام «هنرمند گرسنه» توصیف کرد.
پانوشت: آنچه برای خریدار این موز چسبیده به دیوار مهم است نه یک تابلوی نفاشی بلکه صد و بیست هزار دلار پول قاب شده است. او با این کار می گوید که من چنین ثروتی را دارا هستم که می توانم صد و بیست هزار دلار را قاب کرده و بر دیوار بچسبانم.
پیغامی که فروش این موز به جامعه هنری دارد این است که در عصر ما نه ذات کالای هنری بلکه «پول» است که ارزش آن را مشخص می کند. پولی که می تواند صرف خرید تابلوی داوینچی، ونگوک یا هر هنرمند دیگری شده یا اینکه موزی چسبیده بر دیوار را خریداری نماید. والا فیگور روشنفکری هم دیگه اینجا کم میاره، وسط اینهمه بدبختی!
@kharmagaas
@sahandiranmehr
@renaissancetranslate
«سرگرم» می شوند. رسانه ها از مخاطب خود می پرسند که «چه برنامه هایی را بیشتر دوست داری؟» تا پروژه ی "احمق سازی" خود را تکمیل کنند."
تئودور آدورنو
موزی که به عنوان یک اثر هنری به دیواری در موزه میامی چسبانده و ۱۲۰ هزار دلار فروخته شده بود، توسط یک هنرمند دیگر خورده شد. دیوید داتونا، یک هنرمند آمریکایی این موز را از دیوار کند و خورد و کار خودش را یک اجرای هنری به نام «هنرمند گرسنه» توصیف کرد.
پانوشت: آنچه برای خریدار این موز چسبیده به دیوار مهم است نه یک تابلوی نفاشی بلکه صد و بیست هزار دلار پول قاب شده است. او با این کار می گوید که من چنین ثروتی را دارا هستم که می توانم صد و بیست هزار دلار را قاب کرده و بر دیوار بچسبانم.
پیغامی که فروش این موز به جامعه هنری دارد این است که در عصر ما نه ذات کالای هنری بلکه «پول» است که ارزش آن را مشخص می کند. پولی که می تواند صرف خرید تابلوی داوینچی، ونگوک یا هر هنرمند دیگری شده یا اینکه موزی چسبیده بر دیوار را خریداری نماید. والا فیگور روشنفکری هم دیگه اینجا کم میاره، وسط اینهمه بدبختی!
@kharmagaas
@sahandiranmehr
@renaissancetranslate
#تلنگر
داستان نویس متعهد گرچه می‌داند داستان باید خواننده را سرگرم کند، در نهایت کارش تعلیم دادن است و آگاه کردن. بی‌جهت نیست که می‌گویند ادبیات به طور عام و داستان به طور خاص نوعی تبلیغ است، چون تاثیری که داستان خوب بر اذهان می‌گذارد، هیچ وعظ و خطابه یا مقاله استادانه‌ای نمی‌گذارد.
«عناصر داستان»
جمال میرصادقی
@renaissancetranslate
داستان نویس متعهد گرچه می‌داند داستان باید خواننده را سرگرم کند، در نهایت کارش تعلیم دادن است و آگاه کردن. بی‌جهت نیست که می‌گویند ادبیات به طور عام و داستان به طور خاص نوعی تبلیغ است، چون تاثیری که داستان خوب بر اذهان می‌گذارد، هیچ وعظ و خطابه یا مقاله استادانه‌ای نمی‌گذارد.
«عناصر داستان»
جمال میرصادقی
@renaissancetranslate
Audio
Philippe Sarde
موسیقی واپسین شب
قطعه بی کلام زیبایی با نام "Martini dry"
آهنگساز: فیلیپ سارد
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «مردی در چمدان»(۱۹۷۳)
سبک: ساندترک، جاز
@renaissancetranslate
قطعه بی کلام زیبایی با نام "Martini dry"
آهنگساز: فیلیپ سارد
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «مردی در چمدان»(۱۹۷۳)
سبک: ساندترک، جاز
@renaissancetranslate
👍1
در زمان حکومت «ژورف استالین» مردی در میدان سرخ مسکو کتاب پخش می کرد؛ پلیس «کا گ ب» او را دستگیر کرد، بعد از بازرسی دیدند تمامی کتابهایی که دارد و او بین مردم پخش کرده، سفید هستند!
افسر از او پرسید: اینها چیه دیگه؟چرا کتابهایی با صفحه سفید پخش می کردی؟!
مرد کتابفروش جواب جالبی داد:
چیزی برای نوشتن نمانده؛ همه چی مثل روز روشن هست!!
@renaissancetranslate
افسر از او پرسید: اینها چیه دیگه؟چرا کتابهایی با صفحه سفید پخش می کردی؟!
مرد کتابفروش جواب جالبی داد:
چیزی برای نوشتن نمانده؛ همه چی مثل روز روشن هست!!
@renaissancetranslate
تصور می کنم زیرک ترینِ آدمیان کسی است که حداقل یکبار در هر ماه خود را احمق ترین فردی که خدا خلق کرده است بداند.
«فئودور داستایوسکی»
@renaissancetranslate
«فئودور داستایوسکی»
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
بیست روز دیگر دهه دوم از هزاره سوم تمام میشود.
سینما، آدمهای جدیدی را به ما معرفی کرد. از آدمهای قدیمی تر، سویه های کشف نشده ای آشکار شد.
ده فیلم زیر، ده واکنش حسی متفاوت را پس از تماشا برای من ایجاد کرد.
ممکن است یک فیلم را چندبار ببینی و حس شورانگیزی را در درون خود بیفزایی. بعضی فیلمها امید از دست رفته زندگی را به شما دوباره اعطا کنند و ممکن است بعضی فیلمها حس نفرت و یاس را درونتان احیا. هر دو حالت بخشی از وجود معناپذیری خود سینماست.
با تماشای "درخت زندگی"، همه کائنات عالم برای من هستی را شگفت انگیز جلوه می دهد اما با اسب تورین جهان در ذهنیاتم فرو می‌ریزد. این کجا، آن کجا. اما هر دو در من متبلور میشوند. تکاپوی میان یاس و امید. این اعجاز سینماست.
وقتی عشق هانکه را میبینی از پیر شدن هراس داری که مبادا یک روزی من هم معشوقم را برای رهایی از درد و رنج خفه کنم. عشق را که میبینی از عاشق شدن هراس داری. به همان میزان که سوختن لی چانگ دونگ تو را از تنهایی و فقدان عشق می هراساند. باز این دوگانگی معنایی سینماست که تو را به بازی میگیرد.
وقتی فیلم سوسیالیسم گدار را میبینی. تقریبا حس تحقیر شدگی داری در برابر درک و فهمِ حجم تصاویر انبوهی که فیلم از دریچه های مختلف معناشناختی به آن ورود کرده. عجب فیلم بی رحمی بود. تا آستانه نفهمیدن انقدر پیش می روی که عطش دوباره دیدن آن برایت پدید آید. دوباره می بینی و باز نمی فهمی و متوجه میشوی که هدف گدار همین نفهمیدن‌های مکرر است. او تو را رسما سرکار گذاشته اما از همین سرکاری جاهلانه هم داری لذت می‌بری.
آسیاب و صلیبِ لخ مایفسکی سفر اعجاب انگیز به یک موزه نقاشی متحرک است. با خود میگویی فیلمساز برای خلق این کولاژِ چند لایه، از چه تمهیدی بهره جسته. آنقدر این تابلوی نقاشی، حیرت انگیز است که هنوز نمی توانم شرح دهم داستان اساسا چه بود.
ظهور یک فیلمساز زن برای تو چالش برانگیز میشود. لین رمزی با " باید درباره کوین حرف بزنیم" مفهوم مادرانگی را زیر سوال میبرد. وقتی این فیلم را که دیدم خودم را جای کوین میگذاشتم. لعنتی این خودِ منم. پر از عقده. پر از فقدان. پر از کینه. پر از خشم فرو خورده.
نوبت رسید به ریگاداس. نور پس از تاریکی. برای اولین بار احساس کردم می‌توان بدون قصه شنیدن هم خوابید. می‌توان با دیدن کابوس وارد رویا شد. می‌توان از برهنگی، هم ترسید و هم هوسرانی کرد. سکانس حمام را به یاد بیاورید.
دکمه مرواریدِ پاتریشیا گوژمن، مرا به سرزمین ناشناخته رهسپار میکرد. تمدن مردمانی که زبانشان صدای اصوات اشیاء بود.
«ده فیلم برتر دهه ۲۰۱۰»
به انتخاب امید رنجبر؛منتقد و تحلیلگر سینما)
🎥Burninng
🎥Pearl Button
🎥Light After Darknes
🎥We Need to Talk About Kevin
🎥Brimstone
🎥Turin Horse
🎥Tree of Life
🎥The Mill and the Cross
🎥Film Socialisme
🎥Amour
@renaissancetranslate
سینما، آدمهای جدیدی را به ما معرفی کرد. از آدمهای قدیمی تر، سویه های کشف نشده ای آشکار شد.
ده فیلم زیر، ده واکنش حسی متفاوت را پس از تماشا برای من ایجاد کرد.
ممکن است یک فیلم را چندبار ببینی و حس شورانگیزی را در درون خود بیفزایی. بعضی فیلمها امید از دست رفته زندگی را به شما دوباره اعطا کنند و ممکن است بعضی فیلمها حس نفرت و یاس را درونتان احیا. هر دو حالت بخشی از وجود معناپذیری خود سینماست.
با تماشای "درخت زندگی"، همه کائنات عالم برای من هستی را شگفت انگیز جلوه می دهد اما با اسب تورین جهان در ذهنیاتم فرو می‌ریزد. این کجا، آن کجا. اما هر دو در من متبلور میشوند. تکاپوی میان یاس و امید. این اعجاز سینماست.
وقتی عشق هانکه را میبینی از پیر شدن هراس داری که مبادا یک روزی من هم معشوقم را برای رهایی از درد و رنج خفه کنم. عشق را که میبینی از عاشق شدن هراس داری. به همان میزان که سوختن لی چانگ دونگ تو را از تنهایی و فقدان عشق می هراساند. باز این دوگانگی معنایی سینماست که تو را به بازی میگیرد.
وقتی فیلم سوسیالیسم گدار را میبینی. تقریبا حس تحقیر شدگی داری در برابر درک و فهمِ حجم تصاویر انبوهی که فیلم از دریچه های مختلف معناشناختی به آن ورود کرده. عجب فیلم بی رحمی بود. تا آستانه نفهمیدن انقدر پیش می روی که عطش دوباره دیدن آن برایت پدید آید. دوباره می بینی و باز نمی فهمی و متوجه میشوی که هدف گدار همین نفهمیدن‌های مکرر است. او تو را رسما سرکار گذاشته اما از همین سرکاری جاهلانه هم داری لذت می‌بری.
آسیاب و صلیبِ لخ مایفسکی سفر اعجاب انگیز به یک موزه نقاشی متحرک است. با خود میگویی فیلمساز برای خلق این کولاژِ چند لایه، از چه تمهیدی بهره جسته. آنقدر این تابلوی نقاشی، حیرت انگیز است که هنوز نمی توانم شرح دهم داستان اساسا چه بود.
ظهور یک فیلمساز زن برای تو چالش برانگیز میشود. لین رمزی با " باید درباره کوین حرف بزنیم" مفهوم مادرانگی را زیر سوال میبرد. وقتی این فیلم را که دیدم خودم را جای کوین میگذاشتم. لعنتی این خودِ منم. پر از عقده. پر از فقدان. پر از کینه. پر از خشم فرو خورده.
نوبت رسید به ریگاداس. نور پس از تاریکی. برای اولین بار احساس کردم می‌توان بدون قصه شنیدن هم خوابید. می‌توان با دیدن کابوس وارد رویا شد. می‌توان از برهنگی، هم ترسید و هم هوسرانی کرد. سکانس حمام را به یاد بیاورید.
دکمه مرواریدِ پاتریشیا گوژمن، مرا به سرزمین ناشناخته رهسپار میکرد. تمدن مردمانی که زبانشان صدای اصوات اشیاء بود.
«ده فیلم برتر دهه ۲۰۱۰»
به انتخاب امید رنجبر؛منتقد و تحلیلگر سینما)
🎥Burninng
🎥Pearl Button
🎥Light After Darknes
🎥We Need to Talk About Kevin
🎥Brimstone
🎥Turin Horse
🎥Tree of Life
🎥The Mill and the Cross
🎥Film Socialisme
🎥Amour
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
🍀دست‌های تو
انگار
پرچم‌های صلح‌اند
بر خرابه‌ی روزهای من...
دست‌های تو
صبحی روشن‌اند
که زیر ملافه‌ی سردی
به موسیقی دوری گوش میکنم...
ای سرمای صبح
که شمدهای سفید را بر اندامم رواج میدهی
به پاس همین دست‌هاست
که تو را
دوست دارم...
«شمس لنگرودی»
@renaissancetranslate
انگار
پرچم‌های صلح‌اند
بر خرابه‌ی روزهای من...
دست‌های تو
صبحی روشن‌اند
که زیر ملافه‌ی سردی
به موسیقی دوری گوش میکنم...
ای سرمای صبح
که شمدهای سفید را بر اندامم رواج میدهی
به پاس همین دست‌هاست
که تو را
دوست دارم...
«شمس لنگرودی»
@renaissancetranslate
«تولید آدم زیادی: در باب بحران بیکاری فارغ‌التحصیلان رشته های علوم انسانی و هنر»
🖋شیرین کریمی، پژوهشگر علوم اجتماعی
قسمت اول
@renaissancetranslate
امروز آمار بالای بیکاری در رشته‌های علوم انسانی و هنر نه‌تنها در ایران که در کشورهای توسعه‌یافته نیز امری عادی تلقی میشود؛ براساس گزارش مرکز آمار، ایران در سال ١٣٩٣ بیش از ١١٠ هزار نفر فارغ‌التحصیل دکترای بی‌کار داشته است. آمار تکان‌دهنده است، شاید تکرارش این مسئله را از حالت «بدیهی‌بودن» دور و به حالت «مسئله‌بودن» نزدیک‌‌تر کند. شمار زیادی از تازه‌فارغ‌التحصیلان رشته‌های علوم انسانی و هنر، علوم گسترده و دقیقی به صورت خودخوانده و در گروه‌های علمی و دوستانه در زمان دانشجویی کسب می‌کنند و نهاد دانشگاه نقش اندکی در آموزش حرفه‌ای این طیف دارد و در واقع دانشگاه به مکانی آبرومند و امن برای گردهمایی و گرفتن مدرک تقلیل یافته است. اتاق‌های بخش اداری دانشکده‌ها پر است از پرونده‌های دانشجویانی که درسشان تمام شده است اما امور مربوط به فارغ‌التحصیلی‌شان را انجام نداده‌اند، مسئولان نیز برای کاستن از حجم پرونده‌های فارغ‌نشده قوانینی وضع کرده‌اند مبنی بر اینکه اگر زودتر از ذیل سیستم دانشگاه و عنوان پرافتخار دانشجو خارج نشوید تا دو ترم باید پول بدهید و پس از آن حتما اخراج می‌شوید! پایان دوران تحصیل در دانشگاههای ایران امری اندوهبار برای بسیاری از دانشجویان رشته‌هایی مانند فلسفه، ادبیات، جامعه‌شناسی، تاریخ، علوم سیاسی، هنر و مانند اینهاست؛ روزی که او از دروازه طلایی دانشگاه بیرون انداخته شود، آغاز دوران سردرگمی است. لحظه‌ای که او تنها شده است و نمی‌داند باید چه کند، ذهنش سرشار از ایده‌هایی برای زندگی بهتر است و چه‌بسا دچار نوعی توهم است؛ توهم همه‌چیزدانی، توهم اینکه می‌تواند به همه بگوید به چه کسی رأی بدهند، اینکه همه جوانب امور سیاسی و اجتماعی را درک می‌کند و همه اطرافیان منتظرند او بگوید درباره آموزش بچه‌های کوچک چه کنند و با این توهم‌ها احتمال اینکه او تبدیل به آدم دردسرسازی شود زیاد است. او وضع موجود را به چالش می‌کشد و تحمل رفتارها و گفتارهای اطرافیانی که هیچ شباهتی به دانسته‌های او ندارند برایش مشکل میشود. این رشته‌ها به دانشجویان آموزش می‌دهند که بر خرد خودبنیاد تکیه کنند، توانایی سنجشگری را در خود تقویت کنند، وقت و پول زیادی صرف تحصیل این افراد میشود و بعد در اجتماعی رها میشوند که مردم به تقدیر و فال معتقدند. او سال‌ها در نخ کانت و مارکس بوده است و اکنون دانسته‌هایش به درد هیچ‌کس نمی‌خورد. کسی بابت اینکه او می‌داند داستایفسکی وجدان دردناک روسیه بود، به او پول نمی‌دهد، مهارت کار با دستگاه‌های مختلف را ندارد، و جهان واقعی بسیار متفاوت با، و بسیار بی‌تفاوت به، جهانی که او می‌شناسد، پیش می‌رود! طنز تلخ این است که اگر خطایی در کلام و رفتارش باشد، بازخوردهای متناقضی دریافت می‌کند: «تو که این چیزها را بهتر باید بدانی!»، «اینکه وقتت را صرف نقد فیلم و خواندن رمان‌های روس و فرانسه کردی خوب است اما برای تفریح، نه کار!» و بعد او خود را در حالتی مستأصل می‌یابد و ممکن است خود را تا حد پایمال‌کردن غرورش پایین آورد تا بتواند راهی برای برون‌رفت از وضعیت حقارت اجتماعی‌اش بیابد و بعد می‌بیند كه مشغول به انجام کارهایی شده است که هیچ باوری به آنها نداشته است. زنانِ تحصیل‌کرده و مدعی -در معنای مثبتش (assertive) - در مباحث اجتماعی جدی گرفته نمی‌شوند، هنوز جامعه مردسالار زن مدعی را مناسب برای ازدواج نمی‌داند، آن هم زنی که شغل درست‌و‌درمانی ندارد و درآمدی ندارد که به وضع اقتصادی خانواده تازه‌تشکیل‌شده کمکی بکند! بنابراین مبارزه ناخواسته زنان برای به‌دست‌آوردن جایگاهی متناسب با آگاهی‌شان، با همه آغاز میشود و پیش‌رفتن در این وضعیت یا از آنها چیزی بسیار متفاوت از آنچه هستند، می‌سازد یا در انزوای نجیب خود فرو می‌روند و از اصلاح امور مأیوس میشوند. زندگی و شرایط اجتماعی این افراد یادآور تیپ «آدمهای زیادی» است. اصطلاح «آدمهای زیادی» در دهه‌های ٤٠ و ٥٠ قرن نوزدهم در ادبیات روس رواج داشت؛ «آدم زیادی» تیپی است با قابلیت‌های زیاد که نمی‌تواند در عرصه رسمی، استعداد خود را به منصه ظهور برساند. آدمهای زیادی نسلی فرهیخته بودند که نه قادر بودند در سیستم دولتی خدمت کنند و نه می‌توانستند با وجود آرمان‌های جامعه‌دوستانه خود پیوند نزدیکی با مردم برقرار کنند؛ میان خود و توده، شکاف معنوی و فرهنگی ژرفی می‌یافتند. این افراد یا به تدریج جذب نظام حاکم و مجری برنامه‌هایی می‌شدند که به آن باور نداشتند یا کنار می‌گرفتند و در هر دو حالت، سرخورده اما آرمان‌گرا و پرشور، صرفا نظاره‌گر امور می‌شدند. حاصل کار تردید، بی‌عملی و امتناع از رویارویی با واقعیت بود.
@renaissancetranslate
🖋شیرین کریمی، پژوهشگر علوم اجتماعی
قسمت اول
@renaissancetranslate
امروز آمار بالای بیکاری در رشته‌های علوم انسانی و هنر نه‌تنها در ایران که در کشورهای توسعه‌یافته نیز امری عادی تلقی میشود؛ براساس گزارش مرکز آمار، ایران در سال ١٣٩٣ بیش از ١١٠ هزار نفر فارغ‌التحصیل دکترای بی‌کار داشته است. آمار تکان‌دهنده است، شاید تکرارش این مسئله را از حالت «بدیهی‌بودن» دور و به حالت «مسئله‌بودن» نزدیک‌‌تر کند. شمار زیادی از تازه‌فارغ‌التحصیلان رشته‌های علوم انسانی و هنر، علوم گسترده و دقیقی به صورت خودخوانده و در گروه‌های علمی و دوستانه در زمان دانشجویی کسب می‌کنند و نهاد دانشگاه نقش اندکی در آموزش حرفه‌ای این طیف دارد و در واقع دانشگاه به مکانی آبرومند و امن برای گردهمایی و گرفتن مدرک تقلیل یافته است. اتاق‌های بخش اداری دانشکده‌ها پر است از پرونده‌های دانشجویانی که درسشان تمام شده است اما امور مربوط به فارغ‌التحصیلی‌شان را انجام نداده‌اند، مسئولان نیز برای کاستن از حجم پرونده‌های فارغ‌نشده قوانینی وضع کرده‌اند مبنی بر اینکه اگر زودتر از ذیل سیستم دانشگاه و عنوان پرافتخار دانشجو خارج نشوید تا دو ترم باید پول بدهید و پس از آن حتما اخراج می‌شوید! پایان دوران تحصیل در دانشگاههای ایران امری اندوهبار برای بسیاری از دانشجویان رشته‌هایی مانند فلسفه، ادبیات، جامعه‌شناسی، تاریخ، علوم سیاسی، هنر و مانند اینهاست؛ روزی که او از دروازه طلایی دانشگاه بیرون انداخته شود، آغاز دوران سردرگمی است. لحظه‌ای که او تنها شده است و نمی‌داند باید چه کند، ذهنش سرشار از ایده‌هایی برای زندگی بهتر است و چه‌بسا دچار نوعی توهم است؛ توهم همه‌چیزدانی، توهم اینکه می‌تواند به همه بگوید به چه کسی رأی بدهند، اینکه همه جوانب امور سیاسی و اجتماعی را درک می‌کند و همه اطرافیان منتظرند او بگوید درباره آموزش بچه‌های کوچک چه کنند و با این توهم‌ها احتمال اینکه او تبدیل به آدم دردسرسازی شود زیاد است. او وضع موجود را به چالش می‌کشد و تحمل رفتارها و گفتارهای اطرافیانی که هیچ شباهتی به دانسته‌های او ندارند برایش مشکل میشود. این رشته‌ها به دانشجویان آموزش می‌دهند که بر خرد خودبنیاد تکیه کنند، توانایی سنجشگری را در خود تقویت کنند، وقت و پول زیادی صرف تحصیل این افراد میشود و بعد در اجتماعی رها میشوند که مردم به تقدیر و فال معتقدند. او سال‌ها در نخ کانت و مارکس بوده است و اکنون دانسته‌هایش به درد هیچ‌کس نمی‌خورد. کسی بابت اینکه او می‌داند داستایفسکی وجدان دردناک روسیه بود، به او پول نمی‌دهد، مهارت کار با دستگاه‌های مختلف را ندارد، و جهان واقعی بسیار متفاوت با، و بسیار بی‌تفاوت به، جهانی که او می‌شناسد، پیش می‌رود! طنز تلخ این است که اگر خطایی در کلام و رفتارش باشد، بازخوردهای متناقضی دریافت می‌کند: «تو که این چیزها را بهتر باید بدانی!»، «اینکه وقتت را صرف نقد فیلم و خواندن رمان‌های روس و فرانسه کردی خوب است اما برای تفریح، نه کار!» و بعد او خود را در حالتی مستأصل می‌یابد و ممکن است خود را تا حد پایمال‌کردن غرورش پایین آورد تا بتواند راهی برای برون‌رفت از وضعیت حقارت اجتماعی‌اش بیابد و بعد می‌بیند كه مشغول به انجام کارهایی شده است که هیچ باوری به آنها نداشته است. زنانِ تحصیل‌کرده و مدعی -در معنای مثبتش (assertive) - در مباحث اجتماعی جدی گرفته نمی‌شوند، هنوز جامعه مردسالار زن مدعی را مناسب برای ازدواج نمی‌داند، آن هم زنی که شغل درست‌و‌درمانی ندارد و درآمدی ندارد که به وضع اقتصادی خانواده تازه‌تشکیل‌شده کمکی بکند! بنابراین مبارزه ناخواسته زنان برای به‌دست‌آوردن جایگاهی متناسب با آگاهی‌شان، با همه آغاز میشود و پیش‌رفتن در این وضعیت یا از آنها چیزی بسیار متفاوت از آنچه هستند، می‌سازد یا در انزوای نجیب خود فرو می‌روند و از اصلاح امور مأیوس میشوند. زندگی و شرایط اجتماعی این افراد یادآور تیپ «آدمهای زیادی» است. اصطلاح «آدمهای زیادی» در دهه‌های ٤٠ و ٥٠ قرن نوزدهم در ادبیات روس رواج داشت؛ «آدم زیادی» تیپی است با قابلیت‌های زیاد که نمی‌تواند در عرصه رسمی، استعداد خود را به منصه ظهور برساند. آدمهای زیادی نسلی فرهیخته بودند که نه قادر بودند در سیستم دولتی خدمت کنند و نه می‌توانستند با وجود آرمان‌های جامعه‌دوستانه خود پیوند نزدیکی با مردم برقرار کنند؛ میان خود و توده، شکاف معنوی و فرهنگی ژرفی می‌یافتند. این افراد یا به تدریج جذب نظام حاکم و مجری برنامه‌هایی می‌شدند که به آن باور نداشتند یا کنار می‌گرفتند و در هر دو حالت، سرخورده اما آرمان‌گرا و پرشور، صرفا نظاره‌گر امور می‌شدند. حاصل کار تردید، بی‌عملی و امتناع از رویارویی با واقعیت بود.
@renaissancetranslate
👍2
«تولید آدم زیادی: در باب بحران بیکاری فارغ‌التحصیلان رشته های علوم انسانی و هنر»
🖋شیرین کریمی، پژوهشگر علوم اجتماعی
قسمت دوم
@renaissancetranslate
«آدم زیادی» آدمی است که نمی‌داند دقیقا چه کند و بنابراین کاری هم نمی‌کند و استمرار این انفعال او را به جایی می‌رساند که یگانه‌باورش این شود که در اجتماعش نیز چیزی تغییر نخواهد کرد.
تیپ‌هایی مشابه با «آدمهای زیادی» امروز در ایران تولید میشوند. تبدیل‌شدن تدریجی به آدمی جداشده از هم‌دانشکده‌ای‌هایی که زمانی در کنار آنها در دانشگاه، در فضایی افسون‌کننده با بحث‌هایی روشنگر بودند و حالا، او تبدیل شده به موجودی رهاشده، منزوی و زیادی که گاهی بزدلانه زیرِ لب هارت و پورت می‌کند! اعتمادبه‌نفسش در برابر اجتماع تکنوکرات، مثل پزشکان و حقوق‌دانان کم میشود؛ در شمار آورده نمی‌شود و ممکن است دست او را در حد یک کارگر بی‌تجربه با حداقل دستمزد اداره کار در جایی بند کنند؛ جایی که فروید و فوکو هرگز به دادش نخواهند رسید. امروز فارغ‌التحصیلی از علوم انسانی و هنر مسئله مهمی است که به سوی تبدیل‌شدن به بحران پیش می‌رود. نادیده‌گرفتنش برای جامعه مضر است و نرخ بالای جذب‌شدن در مشاغل بی‌ارتباط با رشته‌های علوم انسانی نشان‌دهنده ناشناخته‌ماندن ارزش این علوم است. فارغ‌التحصیلان علوم انسانی در شکل‌دادن و مدیریت روابط و ایجاد حس همدلی موفق‌تر عمل می‌کنند و با دید همه‌جانبه‌ای که به امور انسانی دارند نیروهای کار سازنده‌‌ای هستند، نیروهایی که توانایی ارائه راهبردهایی برای خروج از بن‌بست‌های اجتماعی را دارند. هنوز جامعه تکنوکرات ایران آگاهی چندانی از اینکه فارغ‌التحصیلان علوم انسانی چقدر می‌توانند به حل مشکلات سازمان و تجارت آنها کمک بکنند ندارند، آنها نمی‌دانند که دانسته‌های فارغ‌التحصیلان علوم انسانی می‌تواند تجارت و سازمان آنها را بسیار سودآورتر کند.
@renaissancetranslate
🖋شیرین کریمی، پژوهشگر علوم اجتماعی
قسمت دوم
@renaissancetranslate
«آدم زیادی» آدمی است که نمی‌داند دقیقا چه کند و بنابراین کاری هم نمی‌کند و استمرار این انفعال او را به جایی می‌رساند که یگانه‌باورش این شود که در اجتماعش نیز چیزی تغییر نخواهد کرد.
تیپ‌هایی مشابه با «آدمهای زیادی» امروز در ایران تولید میشوند. تبدیل‌شدن تدریجی به آدمی جداشده از هم‌دانشکده‌ای‌هایی که زمانی در کنار آنها در دانشگاه، در فضایی افسون‌کننده با بحث‌هایی روشنگر بودند و حالا، او تبدیل شده به موجودی رهاشده، منزوی و زیادی که گاهی بزدلانه زیرِ لب هارت و پورت می‌کند! اعتمادبه‌نفسش در برابر اجتماع تکنوکرات، مثل پزشکان و حقوق‌دانان کم میشود؛ در شمار آورده نمی‌شود و ممکن است دست او را در حد یک کارگر بی‌تجربه با حداقل دستمزد اداره کار در جایی بند کنند؛ جایی که فروید و فوکو هرگز به دادش نخواهند رسید. امروز فارغ‌التحصیلی از علوم انسانی و هنر مسئله مهمی است که به سوی تبدیل‌شدن به بحران پیش می‌رود. نادیده‌گرفتنش برای جامعه مضر است و نرخ بالای جذب‌شدن در مشاغل بی‌ارتباط با رشته‌های علوم انسانی نشان‌دهنده ناشناخته‌ماندن ارزش این علوم است. فارغ‌التحصیلان علوم انسانی در شکل‌دادن و مدیریت روابط و ایجاد حس همدلی موفق‌تر عمل می‌کنند و با دید همه‌جانبه‌ای که به امور انسانی دارند نیروهای کار سازنده‌‌ای هستند، نیروهایی که توانایی ارائه راهبردهایی برای خروج از بن‌بست‌های اجتماعی را دارند. هنوز جامعه تکنوکرات ایران آگاهی چندانی از اینکه فارغ‌التحصیلان علوم انسانی چقدر می‌توانند به حل مشکلات سازمان و تجارت آنها کمک بکنند ندارند، آنها نمی‌دانند که دانسته‌های فارغ‌التحصیلان علوم انسانی می‌تواند تجارت و سازمان آنها را بسیار سودآورتر کند.
@renaissancetranslate
«دانشکده های بدون دانش و قربانی به نام علوم انسانی»
🖋فرهاد قنبری
دانشکده های علوم انسانی بر اساس نیازهای هر کشوری در برهه ای از تاریخ ایجاد شده اند. اگر در کشوری رشته جامعه شناسی، مشاوره یا علوم سیاسی به عنوان یک رشته دانشگاهی ترسیم و گنجانده شده به این علت بوده است که تصمیم گیران آن کشور زمانی به این نتیجه رسیده اند که برای آسایش و امنیت، پیرایش جامعه، شناخت و کاهش آسیب های اجتماعی، دفاع درست از منافع ملی و مواردی از این قبیل به افرادی با چنین تخصص هایی نیازمندند.
دانشکده های علوم سیاسی، جامعه شناسی، تاریخ، روانشناسی و فلسفه در اکثر نقاط جهان به دانشکده هایی که وظیفه آموزش و تربیت، منتقدان، سیاست مداران، دیپلمات ها و اندیشمندان، فلاسفه و متفکران را بر عهده دارند معروفند. این دانشکده ها اغلب با سخت گیری در پذیرش اساتید و دانشجو سعی می کنند افرادی با ورزیدگی ذهنی و ضریب هوشی بالا را به خدمت بگیرند تا در آینده در ساخت جامعه ای قدرتمند و سالم از آنها استفاده نمایند.
ایران پنج برابر کشورهای پیشرفته دانشگاه دارد که اکثریت این دانشگاهها در حوزه علوم انسانی فعالیت می کنند. دانشکده های علوم انسانی در ایران نه در راستای خدمت به جامعه و تولید منتقد و متفکر بلکه به عنوان ضربه گیر بحران عظیم بیکاری عمل می کند و بسیاری از جوانان جویای کار را به امید کسب تخصص و آینده شغلی بهتر به خود جذب می کند. این دانشگاهها نه به عنوان یک کانون علمی آموزشی بلکه به عنوان یک بنگاه اقتصادی عمل می کنند که با استخدام عده قلیلی کارمند در قالب استاد و نیروهای اداری در قبال فروش مدرک در طی روندی چند ساله، میلیاردها تومان سود نصیب سرمایه گذاران خود می نمایند.(نمونه چنین بنگاهی دانشگاه آزاد، غیر انتفاعی و پیام نور و فراگیر است). در ایران ارتباطی میان جامعه و دانشگاه وجود ندارد و هر کدام برای خود جزیره هایی دور از هم هستند که ساز خود را می نوازند. به عنوان مثال جامعه برای پنجاه نفر فارغ التحصیل تاریخ، فلسفه، علوم سیاسی و امثالهم شغل ایجاد نمی کند اما سالیانه هزاران نفر دانشجوی این رشته ها وارد دانشگاهها می شوند.
در بسیاری از دانشگاههای کشور وقتی وارد دانشکده علوم سیاسی یا جامعه شناسی می شویم، انگار به یک مهمانی خودمانی دعوت شده ایم که هیچ شباهت و نزدیکی با یک فضای علمی ندارد. درگوشه و کنار این دانشکده ها دانشجویان به جای اینکه گرم مطالعه و تحقیق یا مباحثی در مورد سیاست و جامعه و فرهنگ باشند، چند نفری در حال پیاده کردن آخرین مدل های آرایش مو و صورت بوده و عده دیگری در حال تحلیل ورودی ها ترم جدید و عده دیگری هم مشغول خودنمایی با نیچه، مارکس، دریدا و فوکو و.. بدون آنکه خود هم فهم چندانی از جملاتی که می گویند داشته باشند.
دانشکده های علوم انسانی که با هدف تربیت سیاست مدار و اندیشمند تشکیل یافته است در نهایت با تربیت چند برادر و خواهر بسیجی در یک سو و عده ای مانکن و ریش داعشی و گاها کلاه چه گوارایی که در علف و گل کشیدن تبحر خاصی دارند در سوی دیگر به کار خود خاتمه می دهند.
در کشور ما رشته های دانشگاهی نه بر اساس نیاز جامعه بلکه به صورت کاملا متفاوتی ترسیم و طراحی شده اند.
برخی از واحدهای درسی این رشته ها با نام واحدهای عمومی به غیر کاربردی ترین واحدهای درسی مانند اخلاق و تاریخ عربستان و... اشاره دارد که اغلب دانشجویان به آن واحد درسی به عنوان کلاس " فان" می نگرند که برای ساعتی می توانند سر به سر حجت الاسلام هایی که می خواهند خود را مدرن و دموکرات نشان دهند و با پیشوند دکتر شناخته شوند، بگذارند.
بخش عظیم دیگری از واحدهای درسی این رشته ها به حفظ نظریه های ترجمه شده اندیشمندان غربی اختصاص دارد که دانشجویان بدون فهمیدن چرایی خوانش آن نظریه صرفا شب امتحان آن را حفظ کرده و نمره قبولی می گیرند.
در نهایت برخی واحدهای درسی من درآوردی و بی معنی که با نام بومی سازی علوم انسانی به خورد دانشجویان داده می شود هم بخش دیگر کلاس های این دانشجویان را تشکیل می دهد.
این واقعیت رشته های مهم دانشگاهی در ایران است. علومی که در همه جوامع توسعه یافته به عنوان علوم اساسی و مادر شناخته می شود در اینجا برای رفع تکلیف و اتلاف وقت جوانان طراحی شده است و عملا هیچ بازده ای ندارد. در این سیکل معیوب فارغ التحصیل رشته مشاوره تنها چیزی که نمی داند مشاوره است و دانشجوی جامعه شناسی و سیاست نه جامعه را می شناسد و نه درکی از مفهوم سیاست دارد.
فارغ التحصیل این دانشکده ها نه منتقد و آسیب شناس اجتماعی و آگاه به امور بین الملل، بلکه در بهترین حالت می تواند کارمند ساده ای در فرمانداری یا شهرداری شهرستان خود باشد که آن هم نه بر اساس تخصص بلکه با ارائه کارت بسیج و معرفی چند آشنا و پوشیدن پیراهن دکمه آخوندی و حفظ کردن نام امام جمعه شهرهای مختلف و.. به استخدام درمی آید.
@renaissancetranslate
🖋فرهاد قنبری
دانشکده های علوم انسانی بر اساس نیازهای هر کشوری در برهه ای از تاریخ ایجاد شده اند. اگر در کشوری رشته جامعه شناسی، مشاوره یا علوم سیاسی به عنوان یک رشته دانشگاهی ترسیم و گنجانده شده به این علت بوده است که تصمیم گیران آن کشور زمانی به این نتیجه رسیده اند که برای آسایش و امنیت، پیرایش جامعه، شناخت و کاهش آسیب های اجتماعی، دفاع درست از منافع ملی و مواردی از این قبیل به افرادی با چنین تخصص هایی نیازمندند.
دانشکده های علوم سیاسی، جامعه شناسی، تاریخ، روانشناسی و فلسفه در اکثر نقاط جهان به دانشکده هایی که وظیفه آموزش و تربیت، منتقدان، سیاست مداران، دیپلمات ها و اندیشمندان، فلاسفه و متفکران را بر عهده دارند معروفند. این دانشکده ها اغلب با سخت گیری در پذیرش اساتید و دانشجو سعی می کنند افرادی با ورزیدگی ذهنی و ضریب هوشی بالا را به خدمت بگیرند تا در آینده در ساخت جامعه ای قدرتمند و سالم از آنها استفاده نمایند.
ایران پنج برابر کشورهای پیشرفته دانشگاه دارد که اکثریت این دانشگاهها در حوزه علوم انسانی فعالیت می کنند. دانشکده های علوم انسانی در ایران نه در راستای خدمت به جامعه و تولید منتقد و متفکر بلکه به عنوان ضربه گیر بحران عظیم بیکاری عمل می کند و بسیاری از جوانان جویای کار را به امید کسب تخصص و آینده شغلی بهتر به خود جذب می کند. این دانشگاهها نه به عنوان یک کانون علمی آموزشی بلکه به عنوان یک بنگاه اقتصادی عمل می کنند که با استخدام عده قلیلی کارمند در قالب استاد و نیروهای اداری در قبال فروش مدرک در طی روندی چند ساله، میلیاردها تومان سود نصیب سرمایه گذاران خود می نمایند.(نمونه چنین بنگاهی دانشگاه آزاد، غیر انتفاعی و پیام نور و فراگیر است). در ایران ارتباطی میان جامعه و دانشگاه وجود ندارد و هر کدام برای خود جزیره هایی دور از هم هستند که ساز خود را می نوازند. به عنوان مثال جامعه برای پنجاه نفر فارغ التحصیل تاریخ، فلسفه، علوم سیاسی و امثالهم شغل ایجاد نمی کند اما سالیانه هزاران نفر دانشجوی این رشته ها وارد دانشگاهها می شوند.
در بسیاری از دانشگاههای کشور وقتی وارد دانشکده علوم سیاسی یا جامعه شناسی می شویم، انگار به یک مهمانی خودمانی دعوت شده ایم که هیچ شباهت و نزدیکی با یک فضای علمی ندارد. درگوشه و کنار این دانشکده ها دانشجویان به جای اینکه گرم مطالعه و تحقیق یا مباحثی در مورد سیاست و جامعه و فرهنگ باشند، چند نفری در حال پیاده کردن آخرین مدل های آرایش مو و صورت بوده و عده دیگری در حال تحلیل ورودی ها ترم جدید و عده دیگری هم مشغول خودنمایی با نیچه، مارکس، دریدا و فوکو و.. بدون آنکه خود هم فهم چندانی از جملاتی که می گویند داشته باشند.
دانشکده های علوم انسانی که با هدف تربیت سیاست مدار و اندیشمند تشکیل یافته است در نهایت با تربیت چند برادر و خواهر بسیجی در یک سو و عده ای مانکن و ریش داعشی و گاها کلاه چه گوارایی که در علف و گل کشیدن تبحر خاصی دارند در سوی دیگر به کار خود خاتمه می دهند.
در کشور ما رشته های دانشگاهی نه بر اساس نیاز جامعه بلکه به صورت کاملا متفاوتی ترسیم و طراحی شده اند.
برخی از واحدهای درسی این رشته ها با نام واحدهای عمومی به غیر کاربردی ترین واحدهای درسی مانند اخلاق و تاریخ عربستان و... اشاره دارد که اغلب دانشجویان به آن واحد درسی به عنوان کلاس " فان" می نگرند که برای ساعتی می توانند سر به سر حجت الاسلام هایی که می خواهند خود را مدرن و دموکرات نشان دهند و با پیشوند دکتر شناخته شوند، بگذارند.
بخش عظیم دیگری از واحدهای درسی این رشته ها به حفظ نظریه های ترجمه شده اندیشمندان غربی اختصاص دارد که دانشجویان بدون فهمیدن چرایی خوانش آن نظریه صرفا شب امتحان آن را حفظ کرده و نمره قبولی می گیرند.
در نهایت برخی واحدهای درسی من درآوردی و بی معنی که با نام بومی سازی علوم انسانی به خورد دانشجویان داده می شود هم بخش دیگر کلاس های این دانشجویان را تشکیل می دهد.
این واقعیت رشته های مهم دانشگاهی در ایران است. علومی که در همه جوامع توسعه یافته به عنوان علوم اساسی و مادر شناخته می شود در اینجا برای رفع تکلیف و اتلاف وقت جوانان طراحی شده است و عملا هیچ بازده ای ندارد. در این سیکل معیوب فارغ التحصیل رشته مشاوره تنها چیزی که نمی داند مشاوره است و دانشجوی جامعه شناسی و سیاست نه جامعه را می شناسد و نه درکی از مفهوم سیاست دارد.
فارغ التحصیل این دانشکده ها نه منتقد و آسیب شناس اجتماعی و آگاه به امور بین الملل، بلکه در بهترین حالت می تواند کارمند ساده ای در فرمانداری یا شهرداری شهرستان خود باشد که آن هم نه بر اساس تخصص بلکه با ارائه کارت بسیج و معرفی چند آشنا و پوشیدن پیراهن دکمه آخوندی و حفظ کردن نام امام جمعه شهرهای مختلف و.. به استخدام درمی آید.
@renaissancetranslate