Audio
Philippe Sarde
موسیقی واپسین شب
قطعه بی کلام زیبایی با نام "Martini dry"
آهنگساز: فیلیپ سارد
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «مردی در چمدان»(۱۹۷۳)
سبک: ساندترک، جاز
@renaissancetranslate
قطعه بی کلام زیبایی با نام "Martini dry"
آهنگساز: فیلیپ سارد
آلبوم موسیقی متن فیلم سینمایی «مردی در چمدان»(۱۹۷۳)
سبک: ساندترک، جاز
@renaissancetranslate
👍1
در زمان حکومت «ژورف استالین» مردی در میدان سرخ مسکو کتاب پخش می کرد؛ پلیس «کا گ ب» او را دستگیر کرد، بعد از بازرسی دیدند تمامی کتابهایی که دارد و او بین مردم پخش کرده، سفید هستند!
افسر از او پرسید: اینها چیه دیگه؟چرا کتابهایی با صفحه سفید پخش می کردی؟!
مرد کتابفروش جواب جالبی داد:
چیزی برای نوشتن نمانده؛ همه چی مثل روز روشن هست!!
@renaissancetranslate
افسر از او پرسید: اینها چیه دیگه؟چرا کتابهایی با صفحه سفید پخش می کردی؟!
مرد کتابفروش جواب جالبی داد:
چیزی برای نوشتن نمانده؛ همه چی مثل روز روشن هست!!
@renaissancetranslate
تصور می کنم زیرک ترینِ آدمیان کسی است که حداقل یکبار در هر ماه خود را احمق ترین فردی که خدا خلق کرده است بداند.
«فئودور داستایوسکی»
@renaissancetranslate
«فئودور داستایوسکی»
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
بیست روز دیگر دهه دوم از هزاره سوم تمام میشود.
سینما، آدمهای جدیدی را به ما معرفی کرد. از آدمهای قدیمی تر، سویه های کشف نشده ای آشکار شد.
ده فیلم زیر، ده واکنش حسی متفاوت را پس از تماشا برای من ایجاد کرد.
ممکن است یک فیلم را چندبار ببینی و حس شورانگیزی را در درون خود بیفزایی. بعضی فیلمها امید از دست رفته زندگی را به شما دوباره اعطا کنند و ممکن است بعضی فیلمها حس نفرت و یاس را درونتان احیا. هر دو حالت بخشی از وجود معناپذیری خود سینماست.
با تماشای "درخت زندگی"، همه کائنات عالم برای من هستی را شگفت انگیز جلوه می دهد اما با اسب تورین جهان در ذهنیاتم فرو می‌ریزد. این کجا، آن کجا. اما هر دو در من متبلور میشوند. تکاپوی میان یاس و امید. این اعجاز سینماست.
وقتی عشق هانکه را میبینی از پیر شدن هراس داری که مبادا یک روزی من هم معشوقم را برای رهایی از درد و رنج خفه کنم. عشق را که میبینی از عاشق شدن هراس داری. به همان میزان که سوختن لی چانگ دونگ تو را از تنهایی و فقدان عشق می هراساند. باز این دوگانگی معنایی سینماست که تو را به بازی میگیرد.
وقتی فیلم سوسیالیسم گدار را میبینی. تقریبا حس تحقیر شدگی داری در برابر درک و فهمِ حجم تصاویر انبوهی که فیلم از دریچه های مختلف معناشناختی به آن ورود کرده. عجب فیلم بی رحمی بود. تا آستانه نفهمیدن انقدر پیش می روی که عطش دوباره دیدن آن برایت پدید آید. دوباره می بینی و باز نمی فهمی و متوجه میشوی که هدف گدار همین نفهمیدن‌های مکرر است. او تو را رسما سرکار گذاشته اما از همین سرکاری جاهلانه هم داری لذت می‌بری.
آسیاب و صلیبِ لخ مایفسکی سفر اعجاب انگیز به یک موزه نقاشی متحرک است. با خود میگویی فیلمساز برای خلق این کولاژِ چند لایه، از چه تمهیدی بهره جسته. آنقدر این تابلوی نقاشی، حیرت انگیز است که هنوز نمی توانم شرح دهم داستان اساسا چه بود.
ظهور یک فیلمساز زن برای تو چالش برانگیز میشود. لین رمزی با " باید درباره کوین حرف بزنیم" مفهوم مادرانگی را زیر سوال میبرد. وقتی این فیلم را که دیدم خودم را جای کوین میگذاشتم. لعنتی این خودِ منم. پر از عقده. پر از فقدان. پر از کینه. پر از خشم فرو خورده.
نوبت رسید به ریگاداس. نور پس از تاریکی. برای اولین بار احساس کردم می‌توان بدون قصه شنیدن هم خوابید. می‌توان با دیدن کابوس وارد رویا شد. می‌توان از برهنگی، هم ترسید و هم هوسرانی کرد. سکانس حمام را به یاد بیاورید.
دکمه مرواریدِ پاتریشیا گوژمن، مرا به سرزمین ناشناخته رهسپار میکرد. تمدن مردمانی که زبانشان صدای اصوات اشیاء بود.
«ده فیلم برتر دهه ۲۰۱۰»
به انتخاب امید رنجبر؛منتقد و تحلیلگر سینما)
🎥Burninng
🎥Pearl Button
🎥Light After Darknes
🎥We Need to Talk About Kevin
🎥Brimstone
🎥Turin Horse
🎥Tree of Life
🎥The Mill and the Cross
🎥Film Socialisme
🎥Amour
@renaissancetranslate
سینما، آدمهای جدیدی را به ما معرفی کرد. از آدمهای قدیمی تر، سویه های کشف نشده ای آشکار شد.
ده فیلم زیر، ده واکنش حسی متفاوت را پس از تماشا برای من ایجاد کرد.
ممکن است یک فیلم را چندبار ببینی و حس شورانگیزی را در درون خود بیفزایی. بعضی فیلمها امید از دست رفته زندگی را به شما دوباره اعطا کنند و ممکن است بعضی فیلمها حس نفرت و یاس را درونتان احیا. هر دو حالت بخشی از وجود معناپذیری خود سینماست.
با تماشای "درخت زندگی"، همه کائنات عالم برای من هستی را شگفت انگیز جلوه می دهد اما با اسب تورین جهان در ذهنیاتم فرو می‌ریزد. این کجا، آن کجا. اما هر دو در من متبلور میشوند. تکاپوی میان یاس و امید. این اعجاز سینماست.
وقتی عشق هانکه را میبینی از پیر شدن هراس داری که مبادا یک روزی من هم معشوقم را برای رهایی از درد و رنج خفه کنم. عشق را که میبینی از عاشق شدن هراس داری. به همان میزان که سوختن لی چانگ دونگ تو را از تنهایی و فقدان عشق می هراساند. باز این دوگانگی معنایی سینماست که تو را به بازی میگیرد.
وقتی فیلم سوسیالیسم گدار را میبینی. تقریبا حس تحقیر شدگی داری در برابر درک و فهمِ حجم تصاویر انبوهی که فیلم از دریچه های مختلف معناشناختی به آن ورود کرده. عجب فیلم بی رحمی بود. تا آستانه نفهمیدن انقدر پیش می روی که عطش دوباره دیدن آن برایت پدید آید. دوباره می بینی و باز نمی فهمی و متوجه میشوی که هدف گدار همین نفهمیدن‌های مکرر است. او تو را رسما سرکار گذاشته اما از همین سرکاری جاهلانه هم داری لذت می‌بری.
آسیاب و صلیبِ لخ مایفسکی سفر اعجاب انگیز به یک موزه نقاشی متحرک است. با خود میگویی فیلمساز برای خلق این کولاژِ چند لایه، از چه تمهیدی بهره جسته. آنقدر این تابلوی نقاشی، حیرت انگیز است که هنوز نمی توانم شرح دهم داستان اساسا چه بود.
ظهور یک فیلمساز زن برای تو چالش برانگیز میشود. لین رمزی با " باید درباره کوین حرف بزنیم" مفهوم مادرانگی را زیر سوال میبرد. وقتی این فیلم را که دیدم خودم را جای کوین میگذاشتم. لعنتی این خودِ منم. پر از عقده. پر از فقدان. پر از کینه. پر از خشم فرو خورده.
نوبت رسید به ریگاداس. نور پس از تاریکی. برای اولین بار احساس کردم می‌توان بدون قصه شنیدن هم خوابید. می‌توان با دیدن کابوس وارد رویا شد. می‌توان از برهنگی، هم ترسید و هم هوسرانی کرد. سکانس حمام را به یاد بیاورید.
دکمه مرواریدِ پاتریشیا گوژمن، مرا به سرزمین ناشناخته رهسپار میکرد. تمدن مردمانی که زبانشان صدای اصوات اشیاء بود.
«ده فیلم برتر دهه ۲۰۱۰»
به انتخاب امید رنجبر؛منتقد و تحلیلگر سینما)
🎥Burninng
🎥Pearl Button
🎥Light After Darknes
🎥We Need to Talk About Kevin
🎥Brimstone
🎥Turin Horse
🎥Tree of Life
🎥The Mill and the Cross
🎥Film Socialisme
🎥Amour
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
🍀دستهای تو
انگار
پرچم‌های صلح‌اند
بر خرابه‌ی روزهای من...
دستهای تو
صبحی روشن‌اند
که زیر ملافه‌ی سردی
به موسیقی دوری گوش می‌کنم...
ای سرمای صبح
که شمدهای سفید را بر اندامم رواج می‌دهی
به پاس همین دست‌هاست
که تو را
دوست دارم...
«شمس لنگرودی»
@renaissancetranslate
انگار
پرچم‌های صلح‌اند
بر خرابه‌ی روزهای من...
دستهای تو
صبحی روشن‌اند
که زیر ملافه‌ی سردی
به موسیقی دوری گوش می‌کنم...
ای سرمای صبح
که شمدهای سفید را بر اندامم رواج می‌دهی
به پاس همین دست‌هاست
که تو را
دوست دارم...
«شمس لنگرودی»
@renaissancetranslate
«تولید آدم زیادی: در باب بحران بیکاری فارغ‌التحصیلان رشته های علوم انسانی و هنر»
🖋شیرین کریمی، پژوهشگر علوم اجتماعی
قسمت اول
@renaissancetranslate
امروز آمار بالای بیکاری در رشته‌های علوم انسانی و هنر نه‌تنها در ایران که در کشورهای توسعه‌یافته نیز امری عادی تلقی میشود؛ براساس گزارش مرکز آمار، ایران در سال ١٣٩٣ بیش از ١١٠ هزار نفر فارغ‌التحصیل دکترای بی‌کار داشته است. آمار تکان‌دهنده است، شاید تکرارش این مسئله را از حالت «بدیهی‌بودن» دور و به حالت «مسئله‌بودن» نزدیک‌‌تر کند. شمار زیادی از تازه‌فارغ‌التحصیلان رشته‌های علوم انسانی و هنر، علوم گسترده و دقیقی به صورت خودخوانده و در گروه‌های علمی و دوستانه در زمان دانشجویی کسب میکنند و نهاد دانشگاه نقش اندکی در آموزش حرفه‌ای این طیف دارد و در واقع دانشگاه به مکانی آبرومند و امن برای گردهمایی و گرفتن مدرک تقلیل یافته است. اتاق‌های بخش اداری دانشکده‌ها پر است از پرونده‌های دانشجویانی که درسشان تمام شده است اما امور مربوط به فارغ‌التحصیلی‌شان را انجام نداده‌اند، مسئولان نیز برای کاستن از حجم پرونده‌های فارغ‌نشده قوانینی وضع کرده‌اند مبنی بر اینکه اگر زودتر از ذیل سیستم دانشگاه و عنوان پرافتخار دانشجو خارج نشوید تا دو ترم باید پول بدهید و پس از آن حتما اخراج می‌شوید! پایان دوران تحصیل در دانشگاههای ایران امری اندوهبار برای بسیاری از دانشجویان رشته‌هایی مانند فلسفه، ادبیات، جامعه‌شناسی، تاریخ، علوم سیاسی، هنر و مانند اینهاست؛ روزی که او از دروازه طلایی دانشگاه بیرون انداخته شود، آغاز دوران سردرگمی است. لحظه‌ای که او تنها شده است و نمی‌داند باید چه کند، ذهنش سرشار از ایده‌هایی برای زندگی بهتر است و چه‌بسا دچار نوعی توهم است؛ توهم همه‌چیزدانی، توهم اینکه میتواند به همه بگوید به چه کسی رأی بدهند، اینکه همه جوانب امور سیاسی و اجتماعی را درک میکند و همه اطرافیان منتظرند او بگوید درباره آموزش بچه‌های کوچک چه کنند و با این توهم‌ها احتمال اینکه او تبدیل به آدم دردسرسازی شود زیاد است. او وضع موجود را به چالش می‌کشد و تحمل رفتارها و گفتارهای اطرافیانی که هیچ شباهتی به دانسته‌های او ندارند برایش مشکل میشود. این رشته‌ها به دانشجویان آموزش می‌دهند که بر خرد خودبنیاد تکیه کنند، توانایی سنجشگری را در خود تقویت کنند، وقت و پول زیادی صرف تحصیل این افراد میشود و بعد در اجتماعی رها میشوند که مردم به تقدیر و فال معتقدند. او سال‌ها در نخ کانت و مارکس بوده است و اکنون دانسته‌هایش به درد هیچ‌کس نمی‌خورد. کسی بابت اینکه او می‌داند داستایفسکی وجدان دردناک روسیه بود، به او پول نمی‌دهد، مهارت کار با دستگاه‌های مختلف را ندارد، و جهان واقعی بسیار متفاوت با، و بسیار بی‌تفاوت به، جهانی که او می‌شناسد، پیش می‌رود! طنز تلخ این است که اگر خطایی در کلام و رفتارش باشد، بازخوردهای متناقضی دریافت میکند: «تو که این چیزها را بهتر باید بدانی!»، «اینکه وقتت را صرف نقد فیلم و خواندن رمان‌های روس و فرانسه کردی خوب است اما برای تفریح، نه کار!» و بعد او خود را در حالتی مستأصل می‌یابد و ممکن است خود را تا حد پایمال‌کردن غرورش پایین آورد تا بتواند راهی برای برون‌رفت از وضعیت حقارت اجتماعی‌اش بیابد و بعد می‌بیند كه مشغول به انجام کارهایی شده است که هیچ باوری به آنها نداشته است. زنانِ تحصیل‌کرده و مدعی -در معنای مثبتش (assertive) - در مباحث اجتماعی جدی گرفته نمی‌شوند، هنوز جامعه مردسالار زن مدعی را مناسب برای ازدواج نمی‌داند، آن هم زنی که شغل درست‌و‌درمانی ندارد و درآمدی ندارد که به وضع اقتصادی خانواده تازه‌تشکیل‌شده کمکی بکند! بنابراین مبارزه ناخواسته زنان برای به‌دست‌آوردن جایگاهی متناسب با آگاهی‌شان، با همه آغاز میشود و پیش‌رفتن در این وضعیت یا از آنها چیزی بسیار متفاوت از آنچه هستند، می‌سازد یا در انزوای نجیب خود فرو می‌روند و از اصلاح امور مأیوس میشوند. زندگی و شرایط اجتماعی این افراد یادآور تیپ «آدمهای زیادی» است. اصطلاح «آدمهای زیادی» در دهه‌های ٤٠ و ٥٠ قرن نوزدهم در ادبیات روس رواج داشت؛ «آدم زیادی» تیپی است با قابلیت‌های زیاد که نمی‌تواند در عرصه رسمی، استعداد خود را به منصه ظهور برساند. آدمهای زیادی نسلی فرهیخته بودند که نه قادر بودند در سیستم دولتی خدمت کنند و نه می‌توانستند با وجود آرمان‌های جامعه‌دوستانه خود پیوند نزدیکی با مردم برقرار کنند؛ میان خود و توده، شکاف معنوی و فرهنگی ژرفی می‌یافتند. این افراد یا به تدریج جذب نظام حاکم و مجری برنامه‌هایی می‌شدند که به آن باور نداشتند یا کنار می‌گرفتند و در هر دو حالت، سرخورده اما آرمان‌گرا و پرشور، صرفا نظاره‌گر امور می‌شدند. حاصل کار تردید، بی‌عملی و امتناع از رویارویی با واقعیت بود.
@renaissancetranslate
🖋شیرین کریمی، پژوهشگر علوم اجتماعی
قسمت اول
@renaissancetranslate
امروز آمار بالای بیکاری در رشته‌های علوم انسانی و هنر نه‌تنها در ایران که در کشورهای توسعه‌یافته نیز امری عادی تلقی میشود؛ براساس گزارش مرکز آمار، ایران در سال ١٣٩٣ بیش از ١١٠ هزار نفر فارغ‌التحصیل دکترای بی‌کار داشته است. آمار تکان‌دهنده است، شاید تکرارش این مسئله را از حالت «بدیهی‌بودن» دور و به حالت «مسئله‌بودن» نزدیک‌‌تر کند. شمار زیادی از تازه‌فارغ‌التحصیلان رشته‌های علوم انسانی و هنر، علوم گسترده و دقیقی به صورت خودخوانده و در گروه‌های علمی و دوستانه در زمان دانشجویی کسب میکنند و نهاد دانشگاه نقش اندکی در آموزش حرفه‌ای این طیف دارد و در واقع دانشگاه به مکانی آبرومند و امن برای گردهمایی و گرفتن مدرک تقلیل یافته است. اتاق‌های بخش اداری دانشکده‌ها پر است از پرونده‌های دانشجویانی که درسشان تمام شده است اما امور مربوط به فارغ‌التحصیلی‌شان را انجام نداده‌اند، مسئولان نیز برای کاستن از حجم پرونده‌های فارغ‌نشده قوانینی وضع کرده‌اند مبنی بر اینکه اگر زودتر از ذیل سیستم دانشگاه و عنوان پرافتخار دانشجو خارج نشوید تا دو ترم باید پول بدهید و پس از آن حتما اخراج می‌شوید! پایان دوران تحصیل در دانشگاههای ایران امری اندوهبار برای بسیاری از دانشجویان رشته‌هایی مانند فلسفه، ادبیات، جامعه‌شناسی، تاریخ، علوم سیاسی، هنر و مانند اینهاست؛ روزی که او از دروازه طلایی دانشگاه بیرون انداخته شود، آغاز دوران سردرگمی است. لحظه‌ای که او تنها شده است و نمی‌داند باید چه کند، ذهنش سرشار از ایده‌هایی برای زندگی بهتر است و چه‌بسا دچار نوعی توهم است؛ توهم همه‌چیزدانی، توهم اینکه میتواند به همه بگوید به چه کسی رأی بدهند، اینکه همه جوانب امور سیاسی و اجتماعی را درک میکند و همه اطرافیان منتظرند او بگوید درباره آموزش بچه‌های کوچک چه کنند و با این توهم‌ها احتمال اینکه او تبدیل به آدم دردسرسازی شود زیاد است. او وضع موجود را به چالش می‌کشد و تحمل رفتارها و گفتارهای اطرافیانی که هیچ شباهتی به دانسته‌های او ندارند برایش مشکل میشود. این رشته‌ها به دانشجویان آموزش می‌دهند که بر خرد خودبنیاد تکیه کنند، توانایی سنجشگری را در خود تقویت کنند، وقت و پول زیادی صرف تحصیل این افراد میشود و بعد در اجتماعی رها میشوند که مردم به تقدیر و فال معتقدند. او سال‌ها در نخ کانت و مارکس بوده است و اکنون دانسته‌هایش به درد هیچ‌کس نمی‌خورد. کسی بابت اینکه او می‌داند داستایفسکی وجدان دردناک روسیه بود، به او پول نمی‌دهد، مهارت کار با دستگاه‌های مختلف را ندارد، و جهان واقعی بسیار متفاوت با، و بسیار بی‌تفاوت به، جهانی که او می‌شناسد، پیش می‌رود! طنز تلخ این است که اگر خطایی در کلام و رفتارش باشد، بازخوردهای متناقضی دریافت میکند: «تو که این چیزها را بهتر باید بدانی!»، «اینکه وقتت را صرف نقد فیلم و خواندن رمان‌های روس و فرانسه کردی خوب است اما برای تفریح، نه کار!» و بعد او خود را در حالتی مستأصل می‌یابد و ممکن است خود را تا حد پایمال‌کردن غرورش پایین آورد تا بتواند راهی برای برون‌رفت از وضعیت حقارت اجتماعی‌اش بیابد و بعد می‌بیند كه مشغول به انجام کارهایی شده است که هیچ باوری به آنها نداشته است. زنانِ تحصیل‌کرده و مدعی -در معنای مثبتش (assertive) - در مباحث اجتماعی جدی گرفته نمی‌شوند، هنوز جامعه مردسالار زن مدعی را مناسب برای ازدواج نمی‌داند، آن هم زنی که شغل درست‌و‌درمانی ندارد و درآمدی ندارد که به وضع اقتصادی خانواده تازه‌تشکیل‌شده کمکی بکند! بنابراین مبارزه ناخواسته زنان برای به‌دست‌آوردن جایگاهی متناسب با آگاهی‌شان، با همه آغاز میشود و پیش‌رفتن در این وضعیت یا از آنها چیزی بسیار متفاوت از آنچه هستند، می‌سازد یا در انزوای نجیب خود فرو می‌روند و از اصلاح امور مأیوس میشوند. زندگی و شرایط اجتماعی این افراد یادآور تیپ «آدمهای زیادی» است. اصطلاح «آدمهای زیادی» در دهه‌های ٤٠ و ٥٠ قرن نوزدهم در ادبیات روس رواج داشت؛ «آدم زیادی» تیپی است با قابلیت‌های زیاد که نمی‌تواند در عرصه رسمی، استعداد خود را به منصه ظهور برساند. آدمهای زیادی نسلی فرهیخته بودند که نه قادر بودند در سیستم دولتی خدمت کنند و نه می‌توانستند با وجود آرمان‌های جامعه‌دوستانه خود پیوند نزدیکی با مردم برقرار کنند؛ میان خود و توده، شکاف معنوی و فرهنگی ژرفی می‌یافتند. این افراد یا به تدریج جذب نظام حاکم و مجری برنامه‌هایی می‌شدند که به آن باور نداشتند یا کنار می‌گرفتند و در هر دو حالت، سرخورده اما آرمان‌گرا و پرشور، صرفا نظاره‌گر امور می‌شدند. حاصل کار تردید، بی‌عملی و امتناع از رویارویی با واقعیت بود.
@renaissancetranslate
👍2
«تولید آدم زیادی: در باب بحران بیکاری فارغ‌التحصیلان رشته های علوم انسانی و هنر»
🖋شیرین کریمی، پژوهشگر علوم اجتماعی
قسمت دوم
@renaissancetranslate
«آدم زیادی» آدمی است که نمی‌داند دقیقا چه کند و بنابراین کاری هم نمی‌کند و استمرار این انفعال او را به جایی می‌رساند که یگانه‌باورش این شود که در اجتماعش نیز چیزی تغییر نخواهد کرد.
تیپ‌هایی مشابه با «آدمهای زیادی» امروز در ایران تولید میشوند. تبدیل‌شدن تدریجی به آدمی جداشده از هم‌دانشکده‌ای‌هایی که زمانی در کنار آنها در دانشگاه، در فضایی افسون‌کننده با بحث‌هایی روشنگر بودند و حالا، او تبدیل شده به موجودی رهاشده، منزوی و زیادی که گاهی بزدلانه زیرِ لب هارت و پورت میکند! اعتمادبه‌نفسش در برابر اجتماع تکنوکرات، مثل پزشکان و حقوق‌دانان کم میشود؛ در شمار آورده نمی‌شود و ممکن است دست او را در حد یک کارگر بی‌تجربه با حداقل دستمزد اداره کار در جایی بند کنند؛ جایی که فروید و فوکو هرگز به دادش نخواهند رسید. امروز فارغ‌التحصیلی از علوم انسانی و هنر مسئله مهمی است که به سوی تبدیل‌شدن به بحران پیش می‌رود. نادیده‌گرفتنش برای جامعه مضر است و نرخ بالای جذب‌شدن در مشاغل بی‌ارتباط با رشته‌های علوم انسانی نشان‌دهنده ناشناخته‌ماندن ارزش این علوم است. فارغ‌التحصیلان علوم انسانی در شکل‌دادن و مدیریت روابط و ایجاد حس همدلی موفق‌تر عمل میکنند و با دید همه‌جانبه‌ای که به امور انسانی دارند نیروهای کار سازنده‌‌ای هستند، نیروهایی که توانایی ارائه راهبردهایی برای خروج از بن‌بست‌های اجتماعی را دارند. هنوز جامعه تکنوکرات ایران آگاهی چندانی از اینکه فارغ‌التحصیلان علوم انسانی چقدر می‌توانند به حل مشکلات سازمان و تجارت آنها کمک بکنند ندارند، آنها نمی‌دانند که دانسته‌های فارغ‌التحصیلان علوم انسانی میتواند تجارت و سازمان آنها را بسیار سودآورتر کند.
@renaissancetranslate
🖋شیرین کریمی، پژوهشگر علوم اجتماعی
قسمت دوم
@renaissancetranslate
«آدم زیادی» آدمی است که نمی‌داند دقیقا چه کند و بنابراین کاری هم نمی‌کند و استمرار این انفعال او را به جایی می‌رساند که یگانه‌باورش این شود که در اجتماعش نیز چیزی تغییر نخواهد کرد.
تیپ‌هایی مشابه با «آدمهای زیادی» امروز در ایران تولید میشوند. تبدیل‌شدن تدریجی به آدمی جداشده از هم‌دانشکده‌ای‌هایی که زمانی در کنار آنها در دانشگاه، در فضایی افسون‌کننده با بحث‌هایی روشنگر بودند و حالا، او تبدیل شده به موجودی رهاشده، منزوی و زیادی که گاهی بزدلانه زیرِ لب هارت و پورت میکند! اعتمادبه‌نفسش در برابر اجتماع تکنوکرات، مثل پزشکان و حقوق‌دانان کم میشود؛ در شمار آورده نمی‌شود و ممکن است دست او را در حد یک کارگر بی‌تجربه با حداقل دستمزد اداره کار در جایی بند کنند؛ جایی که فروید و فوکو هرگز به دادش نخواهند رسید. امروز فارغ‌التحصیلی از علوم انسانی و هنر مسئله مهمی است که به سوی تبدیل‌شدن به بحران پیش می‌رود. نادیده‌گرفتنش برای جامعه مضر است و نرخ بالای جذب‌شدن در مشاغل بی‌ارتباط با رشته‌های علوم انسانی نشان‌دهنده ناشناخته‌ماندن ارزش این علوم است. فارغ‌التحصیلان علوم انسانی در شکل‌دادن و مدیریت روابط و ایجاد حس همدلی موفق‌تر عمل میکنند و با دید همه‌جانبه‌ای که به امور انسانی دارند نیروهای کار سازنده‌‌ای هستند، نیروهایی که توانایی ارائه راهبردهایی برای خروج از بن‌بست‌های اجتماعی را دارند. هنوز جامعه تکنوکرات ایران آگاهی چندانی از اینکه فارغ‌التحصیلان علوم انسانی چقدر می‌توانند به حل مشکلات سازمان و تجارت آنها کمک بکنند ندارند، آنها نمی‌دانند که دانسته‌های فارغ‌التحصیلان علوم انسانی میتواند تجارت و سازمان آنها را بسیار سودآورتر کند.
@renaissancetranslate
«دانشکده های بدون دانش و قربانی به نام علوم انسانی»
🖋فرهاد قنبری
دانشکده های علوم انسانی بر اساس نیازهای هر کشوری در برهه ای از تاریخ ایجاد شده اند. اگر در کشوری رشته جامعه شناسی، مشاوره یا علوم سیاسی به عنوان یک رشته دانشگاهی ترسیم و گنجانده شده به این علت بوده است که تصمیم گیران آن کشور زمانی به این نتیجه رسیده اند که برای آسایش و امنیت، پیرایش جامعه، شناخت و کاهش آسیب های اجتماعی، دفاع درست از منافع ملی و مواردی از این قبیل به افرادی با چنین تخصص هایی نیازمندند.
دانشکده های علوم سیاسی، جامعه شناسی، تاریخ، روانشناسی و فلسفه در اکثر نقاط جهان به دانشکده هایی که وظیفه آموزش و تربیت، منتقدان، سیاست مداران، دیپلمات ها و اندیشمندان، فلاسفه و متفکران را بر عهده دارند معروفند. این دانشکده ها اغلب با سخت گیری در پذیرش اساتید و دانشجو سعی می کنند افرادی با ورزیدگی ذهنی و ضریب هوشی بالا را به خدمت بگیرند تا در آینده در ساخت جامعه ای قدرتمند و سالم از آنها استفاده نمایند.
ایران پنج برابر کشورهای پیشرفته دانشگاه دارد که اکثریت این دانشگاهها در حوزه علوم انسانی فعالیت می کنند. دانشکده های علوم انسانی در ایران نه در راستای خدمت به جامعه و تولید منتقد و متفکر بلکه به عنوان ضربه گیر بحران عظیم بیکاری عمل می کند و بسیاری از جوانان جویای کار را به امید کسب تخصص و آینده شغلی بهتر به خود جذب می کند. این دانشگاهها نه به عنوان یک کانون علمی آموزشی بلکه به عنوان یک بنگاه اقتصادی عمل می کنند که با استخدام عده قلیلی کارمند در قالب استاد و نیروهای اداری در قبال فروش مدرک در طی روندی چند ساله، میلیاردها تومان سود نصیب سرمایه گذاران خود می نمایند.(نمونه چنین بنگاهی دانشگاه آزاد، غیر انتفاعی و پیام نور و فراگیر است). در ایران ارتباطی میان جامعه و دانشگاه وجود ندارد و هر کدام برای خود جزیره هایی دور از هم هستند که ساز خود را می نوازند. به عنوان مثال جامعه برای پنجاه نفر فارغ التحصیل تاریخ، فلسفه، علوم سیاسی و امثالهم شغل ایجاد نمی کند اما سالیانه هزاران نفر دانشجوی این رشته ها وارد دانشگاهها می شوند.
در بسیاری از دانشگاههای کشور وقتی وارد دانشکده علوم سیاسی یا جامعه شناسی می شویم، انگار به یک مهمانی خودمانی دعوت شده ایم که هیچ شباهت و نزدیکی با یک فضای علمی ندارد. درگوشه و کنار این دانشکده ها دانشجویان به جای اینکه گرم مطالعه و تحقیق یا مباحثی در مورد سیاست و جامعه و فرهنگ باشند، چند نفری در حال پیاده کردن آخرین مدل های آرایش مو و صورت بوده و عده دیگری در حال تحلیل ورودی ها ترم جدید و عده دیگری هم مشغول خودنمایی با نیچه، مارکس، دریدا و فوکو و.. بدون آنکه خود هم فهم چندانی از جملاتی که می گویند داشته باشند.
دانشکده های علوم انسانی که با هدف تربیت سیاست مدار و اندیشمند تشکیل یافته است در نهایت با تربیت چند برادر و خواهر بسیجی در یک سو و عده ای مانکن و ریش داعشی و گاها کلاه چه گوارایی که در علف و گل کشیدن تبحر خاصی دارند در سوی دیگر به کار خود خاتمه می دهند.
در کشور ما رشته های دانشگاهی نه بر اساس نیاز جامعه بلکه به صورت کاملا متفاوتی ترسیم و طراحی شده اند.
برخی از واحدهای درسی این رشته ها با نام واحدهای عمومی به غیر کاربردی ترین واحدهای درسی مانند اخلاق و تاریخ عربستان و... اشاره دارد که اغلب دانشجویان به آن واحد درسی به عنوان کلاس " فان" می نگرند که برای ساعتی می توانند سر به سر حجت الاسلام هایی که می خواهند خود را مدرن و دموکرات نشان دهند و با پیشوند دکتر شناخته شوند، بگذارند.
بخش عظیم دیگری از واحدهای درسی این رشته ها به حفظ نظریه های ترجمه شده اندیشمندان غربی اختصاص دارد که دانشجویان بدون فهمیدن چرایی خوانش آن نظریه صرفا شب امتحان آن را حفظ کرده و نمره قبولی می گیرند.
در نهایت برخی واحدهای درسی من درآوردی و بی معنی که با نام بومی سازی علوم انسانی به خورد دانشجویان داده می شود هم بخش دیگر کلاس های این دانشجویان را تشکیل می دهد.
این واقعیت رشته های مهم دانشگاهی در ایران است. علومی که در همه جوامع توسعه یافته به عنوان علوم اساسی و مادر شناخته می شود در اینجا برای رفع تکلیف و اتلاف وقت جوانان طراحی شده است و عملا هیچ بازده ای ندارد. در این سیکل معیوب فارغ التحصیل رشته مشاوره تنها چیزی که نمی داند مشاوره است و دانشجوی جامعه شناسی و سیاست نه جامعه را می شناسد و نه درکی از مفهوم سیاست دارد.
فارغ التحصیل این دانشکده ها نه منتقد و آسیب شناس اجتماعی و آگاه به امور بین الملل، بلکه در بهترین حالت می تواند کارمند ساده ای در فرمانداری یا شهرداری شهرستان خود باشد که آن هم نه بر اساس تخصص بلکه با ارائه کارت بسیج و معرفی چند آشنا و پوشیدن پیراهن دکمه آخوندی و حفظ کردن نام امام جمعه شهرهای مختلف و.. به استخدام درمی آید.
@renaissancetranslate
🖋فرهاد قنبری
دانشکده های علوم انسانی بر اساس نیازهای هر کشوری در برهه ای از تاریخ ایجاد شده اند. اگر در کشوری رشته جامعه شناسی، مشاوره یا علوم سیاسی به عنوان یک رشته دانشگاهی ترسیم و گنجانده شده به این علت بوده است که تصمیم گیران آن کشور زمانی به این نتیجه رسیده اند که برای آسایش و امنیت، پیرایش جامعه، شناخت و کاهش آسیب های اجتماعی، دفاع درست از منافع ملی و مواردی از این قبیل به افرادی با چنین تخصص هایی نیازمندند.
دانشکده های علوم سیاسی، جامعه شناسی، تاریخ، روانشناسی و فلسفه در اکثر نقاط جهان به دانشکده هایی که وظیفه آموزش و تربیت، منتقدان، سیاست مداران، دیپلمات ها و اندیشمندان، فلاسفه و متفکران را بر عهده دارند معروفند. این دانشکده ها اغلب با سخت گیری در پذیرش اساتید و دانشجو سعی می کنند افرادی با ورزیدگی ذهنی و ضریب هوشی بالا را به خدمت بگیرند تا در آینده در ساخت جامعه ای قدرتمند و سالم از آنها استفاده نمایند.
ایران پنج برابر کشورهای پیشرفته دانشگاه دارد که اکثریت این دانشگاهها در حوزه علوم انسانی فعالیت می کنند. دانشکده های علوم انسانی در ایران نه در راستای خدمت به جامعه و تولید منتقد و متفکر بلکه به عنوان ضربه گیر بحران عظیم بیکاری عمل می کند و بسیاری از جوانان جویای کار را به امید کسب تخصص و آینده شغلی بهتر به خود جذب می کند. این دانشگاهها نه به عنوان یک کانون علمی آموزشی بلکه به عنوان یک بنگاه اقتصادی عمل می کنند که با استخدام عده قلیلی کارمند در قالب استاد و نیروهای اداری در قبال فروش مدرک در طی روندی چند ساله، میلیاردها تومان سود نصیب سرمایه گذاران خود می نمایند.(نمونه چنین بنگاهی دانشگاه آزاد، غیر انتفاعی و پیام نور و فراگیر است). در ایران ارتباطی میان جامعه و دانشگاه وجود ندارد و هر کدام برای خود جزیره هایی دور از هم هستند که ساز خود را می نوازند. به عنوان مثال جامعه برای پنجاه نفر فارغ التحصیل تاریخ، فلسفه، علوم سیاسی و امثالهم شغل ایجاد نمی کند اما سالیانه هزاران نفر دانشجوی این رشته ها وارد دانشگاهها می شوند.
در بسیاری از دانشگاههای کشور وقتی وارد دانشکده علوم سیاسی یا جامعه شناسی می شویم، انگار به یک مهمانی خودمانی دعوت شده ایم که هیچ شباهت و نزدیکی با یک فضای علمی ندارد. درگوشه و کنار این دانشکده ها دانشجویان به جای اینکه گرم مطالعه و تحقیق یا مباحثی در مورد سیاست و جامعه و فرهنگ باشند، چند نفری در حال پیاده کردن آخرین مدل های آرایش مو و صورت بوده و عده دیگری در حال تحلیل ورودی ها ترم جدید و عده دیگری هم مشغول خودنمایی با نیچه، مارکس، دریدا و فوکو و.. بدون آنکه خود هم فهم چندانی از جملاتی که می گویند داشته باشند.
دانشکده های علوم انسانی که با هدف تربیت سیاست مدار و اندیشمند تشکیل یافته است در نهایت با تربیت چند برادر و خواهر بسیجی در یک سو و عده ای مانکن و ریش داعشی و گاها کلاه چه گوارایی که در علف و گل کشیدن تبحر خاصی دارند در سوی دیگر به کار خود خاتمه می دهند.
در کشور ما رشته های دانشگاهی نه بر اساس نیاز جامعه بلکه به صورت کاملا متفاوتی ترسیم و طراحی شده اند.
برخی از واحدهای درسی این رشته ها با نام واحدهای عمومی به غیر کاربردی ترین واحدهای درسی مانند اخلاق و تاریخ عربستان و... اشاره دارد که اغلب دانشجویان به آن واحد درسی به عنوان کلاس " فان" می نگرند که برای ساعتی می توانند سر به سر حجت الاسلام هایی که می خواهند خود را مدرن و دموکرات نشان دهند و با پیشوند دکتر شناخته شوند، بگذارند.
بخش عظیم دیگری از واحدهای درسی این رشته ها به حفظ نظریه های ترجمه شده اندیشمندان غربی اختصاص دارد که دانشجویان بدون فهمیدن چرایی خوانش آن نظریه صرفا شب امتحان آن را حفظ کرده و نمره قبولی می گیرند.
در نهایت برخی واحدهای درسی من درآوردی و بی معنی که با نام بومی سازی علوم انسانی به خورد دانشجویان داده می شود هم بخش دیگر کلاس های این دانشجویان را تشکیل می دهد.
این واقعیت رشته های مهم دانشگاهی در ایران است. علومی که در همه جوامع توسعه یافته به عنوان علوم اساسی و مادر شناخته می شود در اینجا برای رفع تکلیف و اتلاف وقت جوانان طراحی شده است و عملا هیچ بازده ای ندارد. در این سیکل معیوب فارغ التحصیل رشته مشاوره تنها چیزی که نمی داند مشاوره است و دانشجوی جامعه شناسی و سیاست نه جامعه را می شناسد و نه درکی از مفهوم سیاست دارد.
فارغ التحصیل این دانشکده ها نه منتقد و آسیب شناس اجتماعی و آگاه به امور بین الملل، بلکه در بهترین حالت می تواند کارمند ساده ای در فرمانداری یا شهرداری شهرستان خود باشد که آن هم نه بر اساس تخصص بلکه با ارائه کارت بسیج و معرفی چند آشنا و پوشیدن پیراهن دکمه آخوندی و حفظ کردن نام امام جمعه شهرهای مختلف و.. به استخدام درمی آید.
@renaissancetranslate
"جز عشقی جنون آسا
هر چیز این جهان شما جنون آساست
جز عشق به زنی که من دوست می‌دارم..."
«باغ آینه»
احمد شاملو
@renaissancetranslate
هر چیز این جهان شما جنون آساست
جز عشق به زنی که من دوست می‌دارم..."
«باغ آینه»
احمد شاملو
@renaissancetranslate
🍀همین تغییر ذهنیت ماست که شرایط نامناسب را برای سقوطمان فراهم میکند. هنگامی که ما از ثروتمان مطمئنیم، میل یا حتی نیازی به کسب ثروت بیشتر داریم کاهش می یابد. هنگامی که از موفقیتمان مطمئنیم، آرزوهایمان کمرنگ میشود و ما شروع به چرت زدن در توهمی که اطمینان نام دارد میکنیم. کم کم به قناعت میرسیم و به اطمینان داشتن قانع می‌شویم. این تاثیری است که عدم اطمینان بر زندگی ما دارد.
عدم اطمینان می تواند ما را بسازد یا در هم بشکند. میتواند ما را ثروتمند یا فقیر کند. میتواند کلید موفقیت ما باشد یا ما را در جهت مخالف براند. در نهایت، عدم اطمینان؛ برای بسیاری از مردم همه این کارها را همزمان انجام می دهد.
«خودت را تباه نکن»
گری جان بیشاپ
@renaissancetranslate
عدم اطمینان می تواند ما را بسازد یا در هم بشکند. میتواند ما را ثروتمند یا فقیر کند. میتواند کلید موفقیت ما باشد یا ما را در جهت مخالف براند. در نهایت، عدم اطمینان؛ برای بسیاری از مردم همه این کارها را همزمان انجام می دهد.
«خودت را تباه نکن»
گری جان بیشاپ
@renaissancetranslate
ما را نگاه کن که به آزادی و سفره‌ای خالی قانعیم، اما آنها همین را هم قبول نمی‌کنند؛
شاید برای اینکه می‌دانند در آزادی هیچ سفره‌ای خالی نمی‌ماند...
«نادر ابراهیمی»
@renaissancetranslate
شاید برای اینکه می‌دانند در آزادی هیچ سفره‌ای خالی نمی‌ماند...
«نادر ابراهیمی»
@renaissancetranslate
جامعه‌ی سوداگر در همه چیز و همه کس سودی می‌جوید و روشنفکران و مردمان اهل دانش در صورتی مزد میگیرند که به منافع تجاری خدمت کنند. همه چیز کالاست، حتی اندیشه و انسان.
کتاب را تقدیس میکنند، اما به هر حال کالایی است مقدس...!!
نمایشنامه «زندگی گالیله»
برتولت برشت
@renaissancetranslate
کتاب را تقدیس میکنند، اما به هر حال کالایی است مقدس...!!
نمایشنامه «زندگی گالیله»
برتولت برشت
@renaissancetranslate
🔴دیکتاتورها را چگونه مردمانی می‌سازند...؟!
🖋 مصطفی ملکیان
@renaissancetranslate
به نظر من، سه دسته آدم هستند که باعث پیدایش دیکتاتورها میشوند
و یک انسان عادی را به دیکتاتور تبدیل میکنند.
۱. انسان‌هایی که ظاهر و باطن‌شان متفاوت است (می‌توانیم آنها را چاپلوس بنامیم..)
۲. کسانی‌که می‌خواهند کارناکرده به مزد برسند؛ طالبان گنج بی رنج. چنین کسانی مجبورند به آنان که همۀ مزدها نزد ایشان است نزدیک شوند و..
۳. کسانی‌که دچار خلایی درونی‌اند و لذا مجبورند خود را به مرکزی متصل کنند. آنان احساس میکنند که همچون قایقی متزلزل‌اند و به عروة‌الوثقایی(دست آویز محکم) نیاز دارند. هرسه مشکل مذکور، فرهنگی است. اگر در جامعه‌ای این سه دسته افراد موجود نباشند، هیچ‌کس مجالی برای دیکتاتور شدن نمی‌یابد؛ اگر هم کسی هوس دیکتاتوری داشته باشد، بی‌آنکه قهر و غلبه ای در کار باشد می‌پژمرد و به نوعی دیکتاتوری دُن کیشوت‌وار تبدیل میشود: کسی‌که فکر میکند سیطره دارد ولی در واقع فاقد سیطره است.
البته به قول استاد در جابلقا و جابلسا، این‌جاها نه..!
@renaissancetranslate
🖋 مصطفی ملکیان
@renaissancetranslate
به نظر من، سه دسته آدم هستند که باعث پیدایش دیکتاتورها میشوند
و یک انسان عادی را به دیکتاتور تبدیل میکنند.
۱. انسان‌هایی که ظاهر و باطن‌شان متفاوت است (می‌توانیم آنها را چاپلوس بنامیم..)
۲. کسانی‌که می‌خواهند کارناکرده به مزد برسند؛ طالبان گنج بی رنج. چنین کسانی مجبورند به آنان که همۀ مزدها نزد ایشان است نزدیک شوند و..
۳. کسانی‌که دچار خلایی درونی‌اند و لذا مجبورند خود را به مرکزی متصل کنند. آنان احساس میکنند که همچون قایقی متزلزل‌اند و به عروة‌الوثقایی(دست آویز محکم) نیاز دارند. هرسه مشکل مذکور، فرهنگی است. اگر در جامعه‌ای این سه دسته افراد موجود نباشند، هیچ‌کس مجالی برای دیکتاتور شدن نمی‌یابد؛ اگر هم کسی هوس دیکتاتوری داشته باشد، بی‌آنکه قهر و غلبه ای در کار باشد می‌پژمرد و به نوعی دیکتاتوری دُن کیشوت‌وار تبدیل میشود: کسی‌که فکر میکند سیطره دارد ولی در واقع فاقد سیطره است.
البته به قول استاد در جابلقا و جابلسا، این‌جاها نه..!
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
نقد فیلم سینمایی «مرد ایرلندی»(۲۰۱۹)
🖋نویسنده: رضی الدین طبیب
قسمت اول
@renaissancetranslate
آخرین فیلم مارتین اسکورسیزی با نام "آیریشمن/Irishman"(مرد ایرلندی) با فیلمنامه‌ای از استیون زایلیان که بر اساس رمانی از «چارلز برنت» با نام "شنیدم که خونه ها رو رنگ می‌کنی/ I Heard You Paint Houses" نوشته شده است، پس از پشت سر گذاشتن دوره تولید و ساختی ۳ ساله به تازگی اکران خود را در سینماها آغاز کرده است.
«فرانک شیرَن»(رابرت دنیرو) راننده کامیونی است که به سبب برخی تخلفات شغلی ناچار است تا برای دفاع از خود یک وکیل اختیار کند. کمی بعد او از طریق وکیلش «بیل بوفالینو» با پسرعموی او «راسل»(جو پِشی) که ریاست خانواده مافیائی قدرتمند و مشهور «بوفالینو» را بر عهده دارد آشنا می شود و با جلب نظر او و اثبات وفاداری و توانائی خویش در فرمانبُرداری و انجام قتل¬ها و شرارت¬های گوناگون، خیلی زود وارد سلسله مراتب خانوادگی این گروه تبهکار شده و روز به روز بر دامنه قدرت و نفوذ خود اضافه می کند و به سبب این همکاری، روابط دوستانه و خانوادگی بسیار نزدیکی میان این دو فرد شکل می گیرد. کمی بعد با درخواست «جیمز ریدِل هافا»(آل پاچینو) رئیس ثروتمند و متنفذ «اتحادیه کامیون داران تیمِسترز» و البته توصیه ویژه راسل بوفالینو، فرانک شیرٙن در سمت مشاور و محافظ خصوصی هافا مشغول به کار می گردد و همچون ماجرای آشنائی با راسل، میان فرانک و جیمز روابط دوستانه و خانوادگی بسیار نزدیکی برقرار می گردد؛ چگونگی این روابط دوستانه موضوعی است که تقریباً باید گفت تمامی ماجراهای فیلم مرد ایرلندی حول محور این ارتباط سه گانه شکل می گیرد. در آیریشمن روابط خانوادگی(عاطفی) به اندازه مناسبات کاری میان افراد در پیشبرد داستان نقشی کلیدی ایفا می کنند و برخلاف بسیاری از دیگر آثار این ژانر، به هیچ وجه نقشی حاشیه ای ندارند. یک مثال خوب برای اثبات این مدعا، احساس محبت «پگی» (دختر فرانک) به «جیمز» و حس ترس و نفرت او از «راسل» است که بُعد تازه ای به این ماجرا می بخشد و به پیچیدگی عاطفی داستان می¬افزاید؛ در واقع می توان گفت که «پگی» راوی و شاهدِ خاموشی است که دیدگاهش در نقطه مقابل روایت پدر از همه¬ی ماجراها قرار دارد؛ اگرچه با تماشای فیلم به این نتیجه خواهیم رسید که آیریشمن فیلمی تماماً مردانه است و با وجود بازی خوب و تقریباً بی نقص هنرپیشه¬های زنِ آن، نقش و حضور زنان در آن بسیار کمرنگ است، اما تیم کارگردانی با شاهد قرار دادن پگی در هنگام وقوع حوادث، عملاً راوی دومی خلق کرده اند که از نگاه یک «زن» و منظری «زنانه» به نقد و تفسیر امور می پردازد.
شخصیت¬های محوری فرانک، راسل و جیمز رئوس مثلثی هستند که روابط نزدیکی با یکدیگر دارند و در این میان فرانک علاوه بر ایفای نقش محوری خود در فیلم، در بُعد احساسی این داستان هم فصل مشترک روابط افراد با یکدیگر است (راسل/جیمز _ تونی/جیمز و....) و نقش یک «میانجی» عاقل و خیرخواه را به خوبی ایفا می کند و از سوئی دیگر به سبب روابط دوستانه و خانوادگی اش با «راسل» و «جیمز»، با هوشمندی خاص خود، تعادل و نفوذش را در قلب این روابط موازی حفظ می کند.
@renaissancetranslate
🖋نویسنده: رضی الدین طبیب
قسمت اول
@renaissancetranslate
آخرین فیلم مارتین اسکورسیزی با نام "آیریشمن/Irishman"(مرد ایرلندی) با فیلمنامه‌ای از استیون زایلیان که بر اساس رمانی از «چارلز برنت» با نام "شنیدم که خونه ها رو رنگ می‌کنی/ I Heard You Paint Houses" نوشته شده است، پس از پشت سر گذاشتن دوره تولید و ساختی ۳ ساله به تازگی اکران خود را در سینماها آغاز کرده است.
«فرانک شیرَن»(رابرت دنیرو) راننده کامیونی است که به سبب برخی تخلفات شغلی ناچار است تا برای دفاع از خود یک وکیل اختیار کند. کمی بعد او از طریق وکیلش «بیل بوفالینو» با پسرعموی او «راسل»(جو پِشی) که ریاست خانواده مافیائی قدرتمند و مشهور «بوفالینو» را بر عهده دارد آشنا می شود و با جلب نظر او و اثبات وفاداری و توانائی خویش در فرمانبُرداری و انجام قتل¬ها و شرارت¬های گوناگون، خیلی زود وارد سلسله مراتب خانوادگی این گروه تبهکار شده و روز به روز بر دامنه قدرت و نفوذ خود اضافه می کند و به سبب این همکاری، روابط دوستانه و خانوادگی بسیار نزدیکی میان این دو فرد شکل می گیرد. کمی بعد با درخواست «جیمز ریدِل هافا»(آل پاچینو) رئیس ثروتمند و متنفذ «اتحادیه کامیون داران تیمِسترز» و البته توصیه ویژه راسل بوفالینو، فرانک شیرٙن در سمت مشاور و محافظ خصوصی هافا مشغول به کار می گردد و همچون ماجرای آشنائی با راسل، میان فرانک و جیمز روابط دوستانه و خانوادگی بسیار نزدیکی برقرار می گردد؛ چگونگی این روابط دوستانه موضوعی است که تقریباً باید گفت تمامی ماجراهای فیلم مرد ایرلندی حول محور این ارتباط سه گانه شکل می گیرد. در آیریشمن روابط خانوادگی(عاطفی) به اندازه مناسبات کاری میان افراد در پیشبرد داستان نقشی کلیدی ایفا می کنند و برخلاف بسیاری از دیگر آثار این ژانر، به هیچ وجه نقشی حاشیه ای ندارند. یک مثال خوب برای اثبات این مدعا، احساس محبت «پگی» (دختر فرانک) به «جیمز» و حس ترس و نفرت او از «راسل» است که بُعد تازه ای به این ماجرا می بخشد و به پیچیدگی عاطفی داستان می¬افزاید؛ در واقع می توان گفت که «پگی» راوی و شاهدِ خاموشی است که دیدگاهش در نقطه مقابل روایت پدر از همه¬ی ماجراها قرار دارد؛ اگرچه با تماشای فیلم به این نتیجه خواهیم رسید که آیریشمن فیلمی تماماً مردانه است و با وجود بازی خوب و تقریباً بی نقص هنرپیشه¬های زنِ آن، نقش و حضور زنان در آن بسیار کمرنگ است، اما تیم کارگردانی با شاهد قرار دادن پگی در هنگام وقوع حوادث، عملاً راوی دومی خلق کرده اند که از نگاه یک «زن» و منظری «زنانه» به نقد و تفسیر امور می پردازد.
شخصیت¬های محوری فرانک، راسل و جیمز رئوس مثلثی هستند که روابط نزدیکی با یکدیگر دارند و در این میان فرانک علاوه بر ایفای نقش محوری خود در فیلم، در بُعد احساسی این داستان هم فصل مشترک روابط افراد با یکدیگر است (راسل/جیمز _ تونی/جیمز و....) و نقش یک «میانجی» عاقل و خیرخواه را به خوبی ایفا می کند و از سوئی دیگر به سبب روابط دوستانه و خانوادگی اش با «راسل» و «جیمز»، با هوشمندی خاص خود، تعادل و نفوذش را در قلب این روابط موازی حفظ می کند.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
نقد فیلم سینمایی «مرد ایرلندی»(۲۰۱۹)
🖋نویسنده: رضی الدین طبیب
قسمت دوم
@renaissancetranslate
پیش از هر چیز باید گفت که فیلم سینمائی «آیریشمن» از جهتی خاص با دیگر آثار مارتین اسکورسیزی در ژانر فیلم¬های گانگستری متفاوت است. در حقیقت کارِ اسکورسیزی، نوعی تاریخ نگاری وقایع اجتماعی و سیاسی آمریکای معاصر(به سبب واقعی بودن اشخاص و اتفاقات) و روایت دراماتیک آن از مدیوم سینما است و دقیقاً به همین دلیل است که این فیلم به اثری متفاوت و قابل تأمل در میان دیگر آثار این کارگردان باتجربه مبدل می شود. تیم نویسنده/کارگردان نه تنها از نزدیک و با وسواسِ خاص اسکورسیزی به چگونگی روابط میان خانواده¬های مشهور و قدرتمند مافیای ایتالیائی_آمریکائی کشور آمریکا در نیمه دوم قرن بیستم می پردازند(آن هم در خلال پنج دهه)، بلکه به شکلی کوتاه و دقیق، به زد و بندهای سیاسی پشت پرده کاخ سفید با سران مافیا و سرمایه داران آمریکایی، ظهور «فیدل کاسترو و انقلاب کوبا»، «افتضاح نظامی خلیج خوک¬ها»، «ریاست جمهوری و مرگ جان.اف کندی» در بحبوحه¬ی جنگ سرد و حتی رسوائی ریچارد نیکسون در قضیه «واترگیت» و دستهای پنهان و دخیل در این ماجراها هم اشاراتی ظریف و مبهم دارند؛ اشارات و نشانه هائی که گاه ردپایشان در برخی دیالوگهای کلیدی فیلم کاملاً مشهود است. (برای مثال ر.ک به دیالوگ میان راسل و فرانک درباره وضعیت شغلی جیمی هافا در جشن بزرگداشت فرانک شیرٙن و اشاره غیرمستقیم راسل به دلایل ترور جان.اف کندی). حتی به نظر می رسد که انتخاب نام عجیب آیریشمن(مرد ایرلندی) برای این فیلم پیش از آنکه دلالت بر تبار ایرلندی فرانک شیرن داشته باشد، اشاره¬ای ظریف و پیچیده به تبار ایرلندی جان.اف کندی و همچنین حمایت و ارتباطات دو جانبه میان خانواده کندی و سران مافیا در خلال دهه¬های پنجاه و شصت میلادی است، چنانکه در بخشی از فیلم خودِ راوی(رابرت دنیرو) از جان.اف کندی با لقب «آیریشمن» یاد می کند. علاوه بر این برخی ارجاعات جالب توجه اسکورسیزی در فیلم و ارتباط آن با برخی آثار قبلی وی همچون «دار و دسته نیورکی ها»(۲۰۰۲) عملاً به تاریخ اجتماعی_سیاسی ایالات متحده و شکل¬گیری جامعه آمریکائی اشاره دارد، بدین دلیل که نباید فراموش کرد «ایتالیائی» تبارها و «ایرلندی» تبارها جزو بزرگترین اقلیت های اروپائی کشور آمریکا هستند و ریشه¬های نژادی و خانوادگی بسیاری از اتباع کنونی کشور آمریکا به یک یا هر دوی این ملیت¬ها باز می گردد.(همچون خود رابرت دنیرو که از طرف پدر ایتالیائی و از طرف مادر ایرلندی است). اما آنچه که بر ما روشن می گردد این است که از حدود دو سده قبل تا دوران معاصر در میان این دو اقلیت قدرت¬طلب، پیوسته دوگانه¬ی «روابط دوستانه/جنگ قدرت» در جریان بوده است؛ دقیقاً همانند آنچه که در سکانس آغازین فیلم و صحنه نبرد خونین و هولناک «دار و دسته نیویورکی¬ها» می توان دید و البته جملات جالب و عجیب اسکورسیزی بر روی پوستر این فیلم که می گوید:
"آمریکا در قلب خیابان¬ها زاده شد...
America was born in the streets..."
"آنها آمریکای واقعی را ساختند...
The made the real America..."
ما را مطمئن می سازد که از دیرباز میان ایتالیائی¬ها و ایرلندی¬های کاتولیک روابط خاصی برقرار بوده است، همان قاعده ای که مشخصاً آیریشمن هم از آن تبعیت می کند و نشانه های آن در فیلم بسیارند: حمایت ایتالیایی ها از جان.اف کندی، تعمید فرزندان شیرٙن در کلیسای کاتولیک و یا افتخارِ «پدرخواندگی» فرزند شیرن توسط راسل بوفالینو که این سنت در میان ایتالیائی ها(خاصه رؤسای خانواده های مافیا؛ همانند آنچه که در سه گانه پدرخوانده دیده ایم) تقریباً امری مرسوم است.
@renaissancetranslate
🖋نویسنده: رضی الدین طبیب
قسمت دوم
@renaissancetranslate
پیش از هر چیز باید گفت که فیلم سینمائی «آیریشمن» از جهتی خاص با دیگر آثار مارتین اسکورسیزی در ژانر فیلم¬های گانگستری متفاوت است. در حقیقت کارِ اسکورسیزی، نوعی تاریخ نگاری وقایع اجتماعی و سیاسی آمریکای معاصر(به سبب واقعی بودن اشخاص و اتفاقات) و روایت دراماتیک آن از مدیوم سینما است و دقیقاً به همین دلیل است که این فیلم به اثری متفاوت و قابل تأمل در میان دیگر آثار این کارگردان باتجربه مبدل می شود. تیم نویسنده/کارگردان نه تنها از نزدیک و با وسواسِ خاص اسکورسیزی به چگونگی روابط میان خانواده¬های مشهور و قدرتمند مافیای ایتالیائی_آمریکائی کشور آمریکا در نیمه دوم قرن بیستم می پردازند(آن هم در خلال پنج دهه)، بلکه به شکلی کوتاه و دقیق، به زد و بندهای سیاسی پشت پرده کاخ سفید با سران مافیا و سرمایه داران آمریکایی، ظهور «فیدل کاسترو و انقلاب کوبا»، «افتضاح نظامی خلیج خوک¬ها»، «ریاست جمهوری و مرگ جان.اف کندی» در بحبوحه¬ی جنگ سرد و حتی رسوائی ریچارد نیکسون در قضیه «واترگیت» و دستهای پنهان و دخیل در این ماجراها هم اشاراتی ظریف و مبهم دارند؛ اشارات و نشانه هائی که گاه ردپایشان در برخی دیالوگهای کلیدی فیلم کاملاً مشهود است. (برای مثال ر.ک به دیالوگ میان راسل و فرانک درباره وضعیت شغلی جیمی هافا در جشن بزرگداشت فرانک شیرٙن و اشاره غیرمستقیم راسل به دلایل ترور جان.اف کندی). حتی به نظر می رسد که انتخاب نام عجیب آیریشمن(مرد ایرلندی) برای این فیلم پیش از آنکه دلالت بر تبار ایرلندی فرانک شیرن داشته باشد، اشاره¬ای ظریف و پیچیده به تبار ایرلندی جان.اف کندی و همچنین حمایت و ارتباطات دو جانبه میان خانواده کندی و سران مافیا در خلال دهه¬های پنجاه و شصت میلادی است، چنانکه در بخشی از فیلم خودِ راوی(رابرت دنیرو) از جان.اف کندی با لقب «آیریشمن» یاد می کند. علاوه بر این برخی ارجاعات جالب توجه اسکورسیزی در فیلم و ارتباط آن با برخی آثار قبلی وی همچون «دار و دسته نیورکی ها»(۲۰۰۲) عملاً به تاریخ اجتماعی_سیاسی ایالات متحده و شکل¬گیری جامعه آمریکائی اشاره دارد، بدین دلیل که نباید فراموش کرد «ایتالیائی» تبارها و «ایرلندی» تبارها جزو بزرگترین اقلیت های اروپائی کشور آمریکا هستند و ریشه¬های نژادی و خانوادگی بسیاری از اتباع کنونی کشور آمریکا به یک یا هر دوی این ملیت¬ها باز می گردد.(همچون خود رابرت دنیرو که از طرف پدر ایتالیائی و از طرف مادر ایرلندی است). اما آنچه که بر ما روشن می گردد این است که از حدود دو سده قبل تا دوران معاصر در میان این دو اقلیت قدرت¬طلب، پیوسته دوگانه¬ی «روابط دوستانه/جنگ قدرت» در جریان بوده است؛ دقیقاً همانند آنچه که در سکانس آغازین فیلم و صحنه نبرد خونین و هولناک «دار و دسته نیویورکی¬ها» می توان دید و البته جملات جالب و عجیب اسکورسیزی بر روی پوستر این فیلم که می گوید:
"آمریکا در قلب خیابان¬ها زاده شد...
America was born in the streets..."
"آنها آمریکای واقعی را ساختند...
The made the real America..."
ما را مطمئن می سازد که از دیرباز میان ایتالیائی¬ها و ایرلندی¬های کاتولیک روابط خاصی برقرار بوده است، همان قاعده ای که مشخصاً آیریشمن هم از آن تبعیت می کند و نشانه های آن در فیلم بسیارند: حمایت ایتالیایی ها از جان.اف کندی، تعمید فرزندان شیرٙن در کلیسای کاتولیک و یا افتخارِ «پدرخواندگی» فرزند شیرن توسط راسل بوفالینو که این سنت در میان ایتالیائی ها(خاصه رؤسای خانواده های مافیا؛ همانند آنچه که در سه گانه پدرخوانده دیده ایم) تقریباً امری مرسوم است.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
نقد فیلم سینمایی «مرد ایرلندی»(۲۰۱۹)
🖋نویسنده: رضی الدین طبیب
قسمت سوم
@renaissancetranslate
بازیهای قدرتمند و باورپذیر بازیگران این اثر سینمائی بدون شک جزو نقاط قوتش محسوب می گردد. «آل پاچینو» پس از سال¬ها بازی کردن در نقش¬ها و فیلم¬های ضعیف¬¬(آن هم بعد از درخشش در فیلم «بی¬خوابی» کریستوفر نولان)که به گفته خودش تنها دلیل حضورش بهتر شدن آن فیلمها بوده! در آیریشمن خوش درخشیده است. بازی برونگرا و احساساتی او مشخصاً یادآور روزهای اوجش در فیلم¬هایی چون «صورت زخمی»، «بعد از ظهر سگی»، «پدرخوانده: قسمت سوم»٬ «دیک تریسی» و «وکیل مدافع شیطان» است(چون بازی او در آیریشمن دقیقاً ملغمه ای از تمامی این فیلم¬ها است!) باعث می شود تا مخاطب با شخصیت گرم،باهوش، طعنه زن اما لجباز او به خوبی ارتباط بگیرد. «رابرت دنیرو» تقریباً مانند همیشه در این فیلم هم بسیار خوب ظاهر شده و با ایفای نقش قاتلی خونسرد، باهوش و حسابگر، کماکان تسلط و تجربه مثال زدنی خودش در عرصه بازیگری را به رخ منتقدان و تماشاچیان می کشاند؛ «هاروی کایتل» با وجود آنکه در دقایقی کوتاه در فیلم حضور یافته، اما بازی قدرتمند او کاملاً به چشم می آید و باید گفت که نقش او در فیلم با وجود حضور کمرنگش حقیقتاً زیبا و فراموش ناشدنی است و شخصیتی باورپذیر و ترسناک بر روی پرده نقره ای خلق کرده است؛ اما برگ برنده اسکورسیزی در این فیلم کسی نیست به جز «جو پِشی» که در عالی ترین وجه خود در این فیلم ظاهر گشته است. پشی با وجود اینکه حدود ۲۰ سال از عرصه بازیگری به دور بوده است، اما بازگشت او در قالب رئیس یک خانواده مافیائی به غایت خیره کننده و درخشان است: راسل بوفالینوئی که جو پِشی خلق کرده، رهبری کاریزماتیک است که نگاهی نافذ و گیرا دارد و در عین حال تیزهوشی، خونسردی و کم حرفی او در ترکیب با آراستگی ظاهری اش به او ابهت یک «پدرخوانده» واقعی را بخشیده است.
از دیگر ویژگی های خوب این فیلم می توان به موسیقی شنیدنی و زیبای آن اشاره کرد. پیوستگی زمانی در مورد موسیقی فیلم بسیار خوب رعایت شده است. بر اساس گفته‌های روبی روبرتسون آهنگساز این فیلم، اسکورسیزی دست او را در ساخت موسیقی کاملاً باز گذاشته است و در این فیلم با طیف متنوعی از سبکهای موسیقی چهار دهه گوناگون در آمریکا برخورد می کنیم. در حقیقت هر سکانس فیلم بسته به حال و هوا و روزگاری که ماجرا در آن روایت می شود، یک سبک موسیقی را به خود اختصاص داده و همین به جذابیت اثر افزوده است.
از منظر فیلمبرداری، مرد ایرلندی توأمان به آثار پیشین کارگردان به ویژه «رفقای خوب» و «کازینو» و «گرگ وال استریت» شباهت بسیاری دارد، گرچه به شکلی ظریف و غیرمستقیم در برخی سکانس¬های آن ردپای آثاری مشابه در این ژانر چون «پدرخوانده» فرانسیس فورد کاپولا و «تقاطع میلر» برادران کوئن را هم می توان تشخیص داد که البته میزانسن¬ها، پوشش بازیگران، دیالوگهای کمیک و طنز سیاه مستتر در فیلم و همچنین بخشی از دورانِ تاریخی که داستان در بستر آن روایت می شود این شباهت¬ها را بیشتر به ذهن مخاطب متبادر می سازند.
با همه این تفاسیر اما به نظر می رسد که «آیریشمن» در واقع نوعی بزرگداشت، ادای احترام و ادای دینِ متقابلی است از سوی همه بزرگان این مجموعه به پیشینه، افتخارات و خاطرات مشترک آنها یکدیگر و بی تردید پیش از همه چیز ادای احترام به ژانر پرطرفداری است که کم¬کم در میان فیلم¬های اَبَرقهرمانی و دنیای جلوه های ویژه عصر ما در حال محو شدن و فراموشی است.
آیریشمن با وجود آنکه همچون دیگر آثار حماسی مارتین اسکوریزی سبک روائی قدرتمند و بهم پیوسته ای دارد و از بازی ستارگان بزرگ و بسیار باتجربه ای بهره برده است، در قیاس با آثار پیشین فیلمساز، اثری متوسط اما جذاب و عامه پسند است. این فیلم با ۲۱۰ دقیقه زمان_که به نظر من تقریباً حدود سی تا چهل دقیقه آن غیر ضروری و به راحتی قابل حذف شدن است!_ برای اکران در سینماها بیش از حد طولانی و ملالت‌بار است و این خود از نقاط ضعف آن به شمار می رود، اما برای تنها دیدن در خانه یا تماشا کردنش همراه با دوستان اثری دیدنی و مهیج است. در هر حال تصور می کنم که این فیلم در میان بهترین آثار سینمایی سال ۲۰۱۹ جای خواهد داشت و باید منتظر جوایز متعددی برای آن در مراسم اسکار باشیم.
@renaissancetranslate
🖋نویسنده: رضی الدین طبیب
قسمت سوم
@renaissancetranslate
بازیهای قدرتمند و باورپذیر بازیگران این اثر سینمائی بدون شک جزو نقاط قوتش محسوب می گردد. «آل پاچینو» پس از سال¬ها بازی کردن در نقش¬ها و فیلم¬های ضعیف¬¬(آن هم بعد از درخشش در فیلم «بی¬خوابی» کریستوفر نولان)که به گفته خودش تنها دلیل حضورش بهتر شدن آن فیلمها بوده! در آیریشمن خوش درخشیده است. بازی برونگرا و احساساتی او مشخصاً یادآور روزهای اوجش در فیلم¬هایی چون «صورت زخمی»، «بعد از ظهر سگی»، «پدرخوانده: قسمت سوم»٬ «دیک تریسی» و «وکیل مدافع شیطان» است(چون بازی او در آیریشمن دقیقاً ملغمه ای از تمامی این فیلم¬ها است!) باعث می شود تا مخاطب با شخصیت گرم،باهوش، طعنه زن اما لجباز او به خوبی ارتباط بگیرد. «رابرت دنیرو» تقریباً مانند همیشه در این فیلم هم بسیار خوب ظاهر شده و با ایفای نقش قاتلی خونسرد، باهوش و حسابگر، کماکان تسلط و تجربه مثال زدنی خودش در عرصه بازیگری را به رخ منتقدان و تماشاچیان می کشاند؛ «هاروی کایتل» با وجود آنکه در دقایقی کوتاه در فیلم حضور یافته، اما بازی قدرتمند او کاملاً به چشم می آید و باید گفت که نقش او در فیلم با وجود حضور کمرنگش حقیقتاً زیبا و فراموش ناشدنی است و شخصیتی باورپذیر و ترسناک بر روی پرده نقره ای خلق کرده است؛ اما برگ برنده اسکورسیزی در این فیلم کسی نیست به جز «جو پِشی» که در عالی ترین وجه خود در این فیلم ظاهر گشته است. پشی با وجود اینکه حدود ۲۰ سال از عرصه بازیگری به دور بوده است، اما بازگشت او در قالب رئیس یک خانواده مافیائی به غایت خیره کننده و درخشان است: راسل بوفالینوئی که جو پِشی خلق کرده، رهبری کاریزماتیک است که نگاهی نافذ و گیرا دارد و در عین حال تیزهوشی، خونسردی و کم حرفی او در ترکیب با آراستگی ظاهری اش به او ابهت یک «پدرخوانده» واقعی را بخشیده است.
از دیگر ویژگی های خوب این فیلم می توان به موسیقی شنیدنی و زیبای آن اشاره کرد. پیوستگی زمانی در مورد موسیقی فیلم بسیار خوب رعایت شده است. بر اساس گفته‌های روبی روبرتسون آهنگساز این فیلم، اسکورسیزی دست او را در ساخت موسیقی کاملاً باز گذاشته است و در این فیلم با طیف متنوعی از سبکهای موسیقی چهار دهه گوناگون در آمریکا برخورد می کنیم. در حقیقت هر سکانس فیلم بسته به حال و هوا و روزگاری که ماجرا در آن روایت می شود، یک سبک موسیقی را به خود اختصاص داده و همین به جذابیت اثر افزوده است.
از منظر فیلمبرداری، مرد ایرلندی توأمان به آثار پیشین کارگردان به ویژه «رفقای خوب» و «کازینو» و «گرگ وال استریت» شباهت بسیاری دارد، گرچه به شکلی ظریف و غیرمستقیم در برخی سکانس¬های آن ردپای آثاری مشابه در این ژانر چون «پدرخوانده» فرانسیس فورد کاپولا و «تقاطع میلر» برادران کوئن را هم می توان تشخیص داد که البته میزانسن¬ها، پوشش بازیگران، دیالوگهای کمیک و طنز سیاه مستتر در فیلم و همچنین بخشی از دورانِ تاریخی که داستان در بستر آن روایت می شود این شباهت¬ها را بیشتر به ذهن مخاطب متبادر می سازند.
با همه این تفاسیر اما به نظر می رسد که «آیریشمن» در واقع نوعی بزرگداشت، ادای احترام و ادای دینِ متقابلی است از سوی همه بزرگان این مجموعه به پیشینه، افتخارات و خاطرات مشترک آنها یکدیگر و بی تردید پیش از همه چیز ادای احترام به ژانر پرطرفداری است که کم¬کم در میان فیلم¬های اَبَرقهرمانی و دنیای جلوه های ویژه عصر ما در حال محو شدن و فراموشی است.
آیریشمن با وجود آنکه همچون دیگر آثار حماسی مارتین اسکوریزی سبک روائی قدرتمند و بهم پیوسته ای دارد و از بازی ستارگان بزرگ و بسیار باتجربه ای بهره برده است، در قیاس با آثار پیشین فیلمساز، اثری متوسط اما جذاب و عامه پسند است. این فیلم با ۲۱۰ دقیقه زمان_که به نظر من تقریباً حدود سی تا چهل دقیقه آن غیر ضروری و به راحتی قابل حذف شدن است!_ برای اکران در سینماها بیش از حد طولانی و ملالت‌بار است و این خود از نقاط ضعف آن به شمار می رود، اما برای تنها دیدن در خانه یا تماشا کردنش همراه با دوستان اثری دیدنی و مهیج است. در هر حال تصور می کنم که این فیلم در میان بهترین آثار سینمایی سال ۲۰۱۹ جای خواهد داشت و باید منتظر جوایز متعددی برای آن در مراسم اسکار باشیم.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
رنسانس
🍀گيج كردن افراد با پارادوكسهاي غير ممكن هم يكي از مهارتهاي افراد بيشعور در ديوانه ساختن ديگران محسوب مي شود. آنها از ما ميخواهند كه هيچگاه از گله گزاري ها و شکایت های دائمي شان ناراحت نشويم و به رغم انجام تمام خرده فرمايشهايشان هميشه براي استقلال و اتكاي به…
در دنیای مدرن و با بالا رفتن سطح آموزش در سایهٔ این تفکر نادرست که سواد و آگاهی، الزلماً رفاه و فرهنگ عمومی را در پی خواهد داشت بیشعورهای بیشتری تولید و به بهره برداری رسیده‌اند. تنها کافیست نگاهی گذرا به ایدئولوگ‌ها و نظریه پردازان و حتی آدمکش‌هایی که از بطن دانشگاههای معتبر جهان رشد یافته‌اند و آمار قربانیان آنها بیندازیم تا صدق این مدعا ثابت شود. بله … دنیا به کام بیشعورهاست و گویی سالهاست که بیشعورهای جهان متحد شده‌اند!
«بیشعوری»
خاویر کرمنت
@renaissancetranslate
«بیشعوری»
خاویر کرمنت
@renaissancetranslate
#شعر_واپسین_شب
"با توام
ای لنگر تسکین!
ای تکان‌های دل!
ای آرامش ساحل!
با توام
ای نور!
ای منشور!
ای تمام طیف های آفتابی!
ای کبود ارغوانی!
ای بنفشابی!
با توام
ای شادی غمگین!
با توام
ای غم!
غم مبهم!
ای نمیدانم!
هر چه هستی باش!
ای کاش...
نه, جز اینم آرزویی نیست!
هر چه هستی باش!
اما باش!"
«قیصر امین پور»
@renaissancetranslate
"با توام
ای لنگر تسکین!
ای تکان‌های دل!
ای آرامش ساحل!
با توام
ای نور!
ای منشور!
ای تمام طیف های آفتابی!
ای کبود ارغوانی!
ای بنفشابی!
با توام
ای شادی غمگین!
با توام
ای غم!
غم مبهم!
ای نمیدانم!
هر چه هستی باش!
ای کاش...
نه, جز اینم آرزویی نیست!
هر چه هستی باش!
اما باش!"
«قیصر امین پور»
@renaissancetranslate
❤1
Shahyar Ghanbari - Safar nameh(1).mp3
23.6 MB
موسیقی واپسین شب
ترانه بسیار زیبا و شنیدنی «سفرنامه»
خواننده: شهیار قنبری
آلبوم: سفرنامه(۱۳۷۳)
سبک: پاپ، سافت راک
@renaissancetranslate
ترانه بسیار زیبا و شنیدنی «سفرنامه»
خواننده: شهیار قنبری
آلبوم: سفرنامه(۱۳۷۳)
سبک: پاپ، سافت راک
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شکی نیست که وقتی گستاخی به تو اهانت میکند با خود می گویی چه بهتر می بود اگر از تو ستایش میکرد، و به ویژه وقتی از زنی که دوست می‌داری خیانت میبینی چقدر آرزو می کنی که کاش چنین نبود! اما در این صورت, حس توهین و خیانت دیدگی برایت سرزمین هایی ناشناخته باقی می‌ماند، در حالی که کشف‌شان، هر چقدر هم که برای آدم دردناک باشد برای نویسنده گرانبهاست. از همین رو بدسگالان و حق ناشناسان به‌رغم نویسنده و به رغم خودشان در اثر او حضور دارند.......در هر اثر هنری می‌توان کسانی را که هنرمند از همه بیشتر از ایشان نفرت داشته و افسوس، زنانی را هم که او بیش از همه دوست می‌داشته بازشناخت. تنها کاری که این زنان کرده‌اند این بوده که درست در زمانی که نویسنده را به رغم میل خودش، بیش از همه رنج می‌داده‌اند مدل او بوده‌اند. زمانی که آلبرتین را دوست می‌داشتم خوب می‌دانستم که او دوستم ندارد، و مجبور شده بودم به همین رضا بدهم که او فقط نشانم دهد که احساس درد و عشق، و در آغاز آشنایی مان حتی احساس شادمانی، چه مفهومی دارد...
( در جستجوی زمان از دست رفته | نویسنده: مارسل پروست | ترجمه: مهدی سحابی؛ نشر مرکز)
@renaissancetranslate
( در جستجوی زمان از دست رفته | نویسنده: مارسل پروست | ترجمه: مهدی سحابی؛ نشر مرکز)
@renaissancetranslate
زمانی که مردم آن اندازه آزادی به دست بیاورند که دیگر نتوان آنها را به بردگی برد و یا اعدام و سرکوب کرد، به طور طبیعی روش های جدید کنترل شکل میگیرند که سعی در تحمیل انواعی از بردگی ذهنی دارند. بدین ترتیب مردم چارچوبی از شستشوی مغزی را می پذیرند و نظام را مورد سؤال قرار نمیدهند. اگر مردم را به گونه ای گیر بیندازید که به دکترینها حتی توجه نداشته باشند، چه برسد به اینکه آنها را مورد سؤال قرار دهند، از آنها برده ساخته اید. آنها اساساً از دستورها پیروی میکنند، گویی هفت تیری به سمتشان نشانه رفته باشید.
( نظام های سلطه: مصاحبه‌هایی با نوام چامسکی | ترجمه: امیرحسین مدبرنیا؛ نشر دنیای نو)
@renaissancetranslate
( نظام های سلطه: مصاحبه‌هایی با نوام چامسکی | ترجمه: امیرحسین مدبرنیا؛ نشر دنیای نو)
@renaissancetranslate
👍2