«دانشکده های بدون دانش و قربانی به نام علوم انسانی»
🖋فرهاد قنبری
دانشکده های علوم انسانی بر اساس نیازهای هر کشوری در برهه ای از تاریخ ایجاد شده اند. اگر در کشوری رشته جامعه شناسی، مشاوره یا علوم سیاسی به عنوان یک رشته دانشگاهی ترسیم و گنجانده شده به این علت بوده است که تصمیم گیران آن کشور زمانی به این نتیجه رسیده اند که برای آسایش و امنیت، پیرایش جامعه، شناخت و کاهش آسیب های اجتماعی، دفاع درست از منافع ملی و مواردی از این قبیل به افرادی با چنین تخصص هایی نیازمندند.
دانشکده های علوم سیاسی، جامعه شناسی، تاریخ، روانشناسی و فلسفه در اکثر نقاط جهان به دانشکده هایی که وظیفه آموزش و تربیت، منتقدان، سیاست مداران، دیپلمات ها و اندیشمندان، فلاسفه و متفکران را بر عهده دارند معروفند. این دانشکده ها اغلب با سخت گیری در پذیرش اساتید و دانشجو سعی می کنند افرادی با ورزیدگی ذهنی و ضریب هوشی بالا را به خدمت بگیرند تا در آینده در ساخت جامعه ای قدرتمند و سالم از آنها استفاده نمایند.
ایران پنج برابر کشورهای پیشرفته دانشگاه دارد که اکثریت این دانشگاهها در حوزه علوم انسانی فعالیت می کنند. دانشکده های علوم انسانی در ایران نه در راستای خدمت به جامعه و تولید منتقد و متفکر بلکه به عنوان ضربه گیر بحران عظیم بیکاری عمل می کند و بسیاری از جوانان جویای کار را به امید کسب تخصص و آینده شغلی بهتر به خود جذب می کند. این دانشگاهها نه به عنوان یک کانون علمی آموزشی بلکه به عنوان یک بنگاه اقتصادی عمل می کنند که با استخدام عده قلیلی کارمند در قالب استاد و نیروهای اداری در قبال فروش مدرک در طی روندی چند ساله، میلیاردها تومان سود نصیب سرمایه گذاران خود می نمایند.(نمونه چنین بنگاهی دانشگاه آزاد، غیر انتفاعی و پیام نور و فراگیر است). در ایران ارتباطی میان جامعه و دانشگاه وجود ندارد و هر کدام برای خود جزیره هایی دور از هم هستند که ساز خود را می نوازند. به عنوان مثال جامعه برای پنجاه نفر فارغ التحصیل تاریخ، فلسفه، علوم سیاسی و امثالهم شغل ایجاد نمی کند اما سالیانه هزاران نفر دانشجوی این رشته ها وارد دانشگاهها می شوند.
در بسیاری از دانشگاههای کشور وقتی وارد دانشکده علوم سیاسی یا جامعه شناسی می شویم، انگار به یک مهمانی خودمانی دعوت شده ایم که هیچ شباهت و نزدیکی با یک فضای علمی ندارد. درگوشه و کنار این دانشکده ها دانشجویان به جای اینکه گرم مطالعه و تحقیق یا مباحثی در مورد سیاست و جامعه و فرهنگ باشند، چند نفری در حال پیاده کردن آخرین مدل های آرایش مو و صورت بوده و عده دیگری در حال تحلیل ورودی ها ترم جدید و عده دیگری هم مشغول خودنمایی با نیچه، مارکس، دریدا و فوکو و.. بدون آنکه خود هم فهم چندانی از جملاتی که می گویند داشته باشند.
دانشکده های علوم انسانی که با هدف تربیت سیاست مدار و اندیشمند تشکیل یافته است در نهایت با تربیت چند برادر و خواهر بسیجی در یک سو و عده ای مانکن و ریش داعشی و گاها کلاه چه گوارایی که در علف و گل کشیدن تبحر خاصی دارند در سوی دیگر به کار خود خاتمه می دهند.
در کشور ما رشته های دانشگاهی نه بر اساس نیاز جامعه بلکه به صورت کاملا متفاوتی ترسیم و طراحی شده اند.
برخی از واحدهای درسی این رشته ها با نام واحدهای عمومی به غیر کاربردی ترین واحدهای درسی مانند اخلاق و تاریخ عربستان و... اشاره دارد که اغلب دانشجویان به آن واحد درسی به عنوان کلاس " فان" می نگرند که برای ساعتی می توانند سر به سر حجت الاسلام هایی که می خواهند خود را مدرن و دموکرات نشان دهند و با پیشوند دکتر شناخته شوند، بگذارند.
بخش عظیم دیگری از واحدهای درسی این رشته ها به حفظ نظریه های ترجمه شده اندیشمندان غربی اختصاص دارد که دانشجویان بدون فهمیدن چرایی خوانش آن نظریه صرفا شب امتحان آن را حفظ کرده و نمره قبولی می گیرند.
در نهایت برخی واحدهای درسی من درآوردی و بی معنی که با نام بومی سازی علوم انسانی به خورد دانشجویان داده می شود هم بخش دیگر کلاس های این دانشجویان را تشکیل می دهد.
این واقعیت رشته های مهم دانشگاهی در ایران است. علومی که در همه جوامع توسعه یافته به عنوان علوم اساسی و مادر شناخته می شود در اینجا برای رفع تکلیف و اتلاف وقت جوانان طراحی شده است و عملا هیچ بازده ای ندارد. در این سیکل معیوب فارغ التحصیل رشته مشاوره تنها چیزی که نمی داند مشاوره است و دانشجوی جامعه شناسی و سیاست نه جامعه را می شناسد و نه درکی از مفهوم سیاست دارد.
فارغ التحصیل این دانشکده ها نه منتقد و آسیب شناس اجتماعی و آگاه به امور بین الملل، بلکه در بهترین حالت می تواند کارمند ساده ای در فرمانداری یا شهرداری شهرستان خود باشد که آن هم نه بر اساس تخصص بلکه با ارائه کارت بسیج و معرفی چند آشنا و پوشیدن پیراهن دکمه آخوندی و حفظ کردن نام امام جمعه شهرهای مختلف و.. به استخدام درمی آید.
@renaissancetranslate
🖋فرهاد قنبری
دانشکده های علوم انسانی بر اساس نیازهای هر کشوری در برهه ای از تاریخ ایجاد شده اند. اگر در کشوری رشته جامعه شناسی، مشاوره یا علوم سیاسی به عنوان یک رشته دانشگاهی ترسیم و گنجانده شده به این علت بوده است که تصمیم گیران آن کشور زمانی به این نتیجه رسیده اند که برای آسایش و امنیت، پیرایش جامعه، شناخت و کاهش آسیب های اجتماعی، دفاع درست از منافع ملی و مواردی از این قبیل به افرادی با چنین تخصص هایی نیازمندند.
دانشکده های علوم سیاسی، جامعه شناسی، تاریخ، روانشناسی و فلسفه در اکثر نقاط جهان به دانشکده هایی که وظیفه آموزش و تربیت، منتقدان، سیاست مداران، دیپلمات ها و اندیشمندان، فلاسفه و متفکران را بر عهده دارند معروفند. این دانشکده ها اغلب با سخت گیری در پذیرش اساتید و دانشجو سعی می کنند افرادی با ورزیدگی ذهنی و ضریب هوشی بالا را به خدمت بگیرند تا در آینده در ساخت جامعه ای قدرتمند و سالم از آنها استفاده نمایند.
ایران پنج برابر کشورهای پیشرفته دانشگاه دارد که اکثریت این دانشگاهها در حوزه علوم انسانی فعالیت می کنند. دانشکده های علوم انسانی در ایران نه در راستای خدمت به جامعه و تولید منتقد و متفکر بلکه به عنوان ضربه گیر بحران عظیم بیکاری عمل می کند و بسیاری از جوانان جویای کار را به امید کسب تخصص و آینده شغلی بهتر به خود جذب می کند. این دانشگاهها نه به عنوان یک کانون علمی آموزشی بلکه به عنوان یک بنگاه اقتصادی عمل می کنند که با استخدام عده قلیلی کارمند در قالب استاد و نیروهای اداری در قبال فروش مدرک در طی روندی چند ساله، میلیاردها تومان سود نصیب سرمایه گذاران خود می نمایند.(نمونه چنین بنگاهی دانشگاه آزاد، غیر انتفاعی و پیام نور و فراگیر است). در ایران ارتباطی میان جامعه و دانشگاه وجود ندارد و هر کدام برای خود جزیره هایی دور از هم هستند که ساز خود را می نوازند. به عنوان مثال جامعه برای پنجاه نفر فارغ التحصیل تاریخ، فلسفه، علوم سیاسی و امثالهم شغل ایجاد نمی کند اما سالیانه هزاران نفر دانشجوی این رشته ها وارد دانشگاهها می شوند.
در بسیاری از دانشگاههای کشور وقتی وارد دانشکده علوم سیاسی یا جامعه شناسی می شویم، انگار به یک مهمانی خودمانی دعوت شده ایم که هیچ شباهت و نزدیکی با یک فضای علمی ندارد. درگوشه و کنار این دانشکده ها دانشجویان به جای اینکه گرم مطالعه و تحقیق یا مباحثی در مورد سیاست و جامعه و فرهنگ باشند، چند نفری در حال پیاده کردن آخرین مدل های آرایش مو و صورت بوده و عده دیگری در حال تحلیل ورودی ها ترم جدید و عده دیگری هم مشغول خودنمایی با نیچه، مارکس، دریدا و فوکو و.. بدون آنکه خود هم فهم چندانی از جملاتی که می گویند داشته باشند.
دانشکده های علوم انسانی که با هدف تربیت سیاست مدار و اندیشمند تشکیل یافته است در نهایت با تربیت چند برادر و خواهر بسیجی در یک سو و عده ای مانکن و ریش داعشی و گاها کلاه چه گوارایی که در علف و گل کشیدن تبحر خاصی دارند در سوی دیگر به کار خود خاتمه می دهند.
در کشور ما رشته های دانشگاهی نه بر اساس نیاز جامعه بلکه به صورت کاملا متفاوتی ترسیم و طراحی شده اند.
برخی از واحدهای درسی این رشته ها با نام واحدهای عمومی به غیر کاربردی ترین واحدهای درسی مانند اخلاق و تاریخ عربستان و... اشاره دارد که اغلب دانشجویان به آن واحد درسی به عنوان کلاس " فان" می نگرند که برای ساعتی می توانند سر به سر حجت الاسلام هایی که می خواهند خود را مدرن و دموکرات نشان دهند و با پیشوند دکتر شناخته شوند، بگذارند.
بخش عظیم دیگری از واحدهای درسی این رشته ها به حفظ نظریه های ترجمه شده اندیشمندان غربی اختصاص دارد که دانشجویان بدون فهمیدن چرایی خوانش آن نظریه صرفا شب امتحان آن را حفظ کرده و نمره قبولی می گیرند.
در نهایت برخی واحدهای درسی من درآوردی و بی معنی که با نام بومی سازی علوم انسانی به خورد دانشجویان داده می شود هم بخش دیگر کلاس های این دانشجویان را تشکیل می دهد.
این واقعیت رشته های مهم دانشگاهی در ایران است. علومی که در همه جوامع توسعه یافته به عنوان علوم اساسی و مادر شناخته می شود در اینجا برای رفع تکلیف و اتلاف وقت جوانان طراحی شده است و عملا هیچ بازده ای ندارد. در این سیکل معیوب فارغ التحصیل رشته مشاوره تنها چیزی که نمی داند مشاوره است و دانشجوی جامعه شناسی و سیاست نه جامعه را می شناسد و نه درکی از مفهوم سیاست دارد.
فارغ التحصیل این دانشکده ها نه منتقد و آسیب شناس اجتماعی و آگاه به امور بین الملل، بلکه در بهترین حالت می تواند کارمند ساده ای در فرمانداری یا شهرداری شهرستان خود باشد که آن هم نه بر اساس تخصص بلکه با ارائه کارت بسیج و معرفی چند آشنا و پوشیدن پیراهن دکمه آخوندی و حفظ کردن نام امام جمعه شهرهای مختلف و.. به استخدام درمی آید.
@renaissancetranslate
"جز عشقی جنون آسا
هر چیز این جهان شما جنون آساست
جز عشق به زنی که من دوست می‌دارم..."
«باغ آینه»
احمد شاملو
@renaissancetranslate
هر چیز این جهان شما جنون آساست
جز عشق به زنی که من دوست می‌دارم..."
«باغ آینه»
احمد شاملو
@renaissancetranslate
🍀همین تغییر ذهنیت ماست که شرایط نامناسب را برای سقوطمان فراهم میکند. هنگامی که ما از ثروتمان مطمئنیم، میل یا حتی نیازی به کسب ثروت بیشتر داریم کاهش می یابد. هنگامی که از موفقیتمان مطمئنیم، آرزوهایمان کمرنگ میشود و ما شروع به چرت زدن در توهمی که اطمینان نام دارد میکنیم. کم کم به قناعت میرسیم و به اطمینان داشتن قانع می‌شویم. این تاثیری است که عدم اطمینان بر زندگی ما دارد.
عدم اطمینان می تواند ما را بسازد یا در هم بشکند. میتواند ما را ثروتمند یا فقیر کند. میتواند کلید موفقیت ما باشد یا ما را در جهت مخالف براند. در نهایت، عدم اطمینان؛ برای بسیاری از مردم همه این کارها را همزمان انجام می دهد.
«خودت را تباه نکن»
گری جان بیشاپ
@renaissancetranslate
عدم اطمینان می تواند ما را بسازد یا در هم بشکند. میتواند ما را ثروتمند یا فقیر کند. میتواند کلید موفقیت ما باشد یا ما را در جهت مخالف براند. در نهایت، عدم اطمینان؛ برای بسیاری از مردم همه این کارها را همزمان انجام می دهد.
«خودت را تباه نکن»
گری جان بیشاپ
@renaissancetranslate
ما را نگاه کن که به آزادی و سفره‌ای خالی قانعیم، اما آنها همین را هم قبول نمی‌کنند؛
شاید برای اینکه می‌دانند در آزادی هیچ سفره‌ای خالی نمی‌ماند...
«نادر ابراهیمی»
@renaissancetranslate
شاید برای اینکه می‌دانند در آزادی هیچ سفره‌ای خالی نمی‌ماند...
«نادر ابراهیمی»
@renaissancetranslate
جامعه‌ی سوداگر در همه چیز و همه کس سودی می‌جوید و روشنفکران و مردمان اهل دانش در صورتی مزد میگیرند که به منافع تجاری خدمت کنند. همه چیز کالاست، حتی اندیشه و انسان.
کتاب را تقدیس میکنند، اما به هر حال کالایی است مقدس...!!
نمایشنامه «زندگی گالیله»
برتولت برشت
@renaissancetranslate
کتاب را تقدیس میکنند، اما به هر حال کالایی است مقدس...!!
نمایشنامه «زندگی گالیله»
برتولت برشت
@renaissancetranslate
🔴دیکتاتورها را چگونه مردمانی می‌سازند...؟!
🖋 مصطفی ملکیان
@renaissancetranslate
به نظر من، سه دسته آدم هستند که باعث پیدایش دیکتاتورها می‌شوند
و یک انسان عادی را به دیکتاتور تبدیل میکنند.
۱. انسان‌هایی که ظاهر و باطن‌شان متفاوت است (می‌توانیم آنها را چاپلوس بنامیم..)
۲. کسانی‌که می‌خواهند کارناکرده به مزد برسند؛ طالبان گنج بی رنج. چنین کسانی مجبورند به آنان که همۀ مزدها نزد ایشان است نزدیک شوند و..
۳. کسانی‌که دچار خلایی درونی‌اند و لذا مجبورند خود را به مرکزی متصل کنند. آنان احساس میکنند که همچون قایقی متزلزل‌اند و به عروة‌الوثقایی(دست آویز محکم) نیاز دارند. هرسه مشکل مذکور، فرهنگی است. اگر در جامعه‌ای این سه دسته افراد موجود نباشند، هیچ‌کس مجالی برای دیکتاتور شدن نمی‌یابد؛ اگر هم کسی هوس دیکتاتوری داشته باشد، بی‌آنکه قهر و غلبه ای در کار باشد می‌پژمرد و به نوعی دیکتاتوری دُن کیشوت‌وار تبدیل میشود: کسی‌که فکر میکند سیطره دارد ولی در واقع فاقد سیطره است.
البته به قول استاد در جابلقا و جابلسا، این‌جاها نه..!
@renaissancetranslate
🖋 مصطفی ملکیان
@renaissancetranslate
به نظر من، سه دسته آدم هستند که باعث پیدایش دیکتاتورها می‌شوند
و یک انسان عادی را به دیکتاتور تبدیل میکنند.
۱. انسان‌هایی که ظاهر و باطن‌شان متفاوت است (می‌توانیم آنها را چاپلوس بنامیم..)
۲. کسانی‌که می‌خواهند کارناکرده به مزد برسند؛ طالبان گنج بی رنج. چنین کسانی مجبورند به آنان که همۀ مزدها نزد ایشان است نزدیک شوند و..
۳. کسانی‌که دچار خلایی درونی‌اند و لذا مجبورند خود را به مرکزی متصل کنند. آنان احساس میکنند که همچون قایقی متزلزل‌اند و به عروة‌الوثقایی(دست آویز محکم) نیاز دارند. هرسه مشکل مذکور، فرهنگی است. اگر در جامعه‌ای این سه دسته افراد موجود نباشند، هیچ‌کس مجالی برای دیکتاتور شدن نمی‌یابد؛ اگر هم کسی هوس دیکتاتوری داشته باشد، بی‌آنکه قهر و غلبه ای در کار باشد می‌پژمرد و به نوعی دیکتاتوری دُن کیشوت‌وار تبدیل میشود: کسی‌که فکر میکند سیطره دارد ولی در واقع فاقد سیطره است.
البته به قول استاد در جابلقا و جابلسا، این‌جاها نه..!
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
نقد فیلم سینمایی «مرد ایرلندی»(۲۰۱۹)
🖋نویسنده: رضی الدین طبیب
قسمت اول
@renaissancetranslate
آخرین فیلم مارتین اسکورسیزی با نام "آیریشمن/Irishman"(مرد ایرلندی) با فیلمنامه‌ای از استیون زایلیان که بر اساس رمانی از «چارلز برنت» با نام "شنیدم که خونه ها رو رنگ می‌کنی/ I Heard You Paint Houses" نوشته شده است، پس از پشت سر گذاشتن دوره تولید و ساختی ۳ ساله به تازگی اکران خود را در سینماها آغاز کرده است.
«فرانک شیرَن»(رابرت دنیرو) راننده کامیونی است که به سبب برخی تخلفات شغلی ناچار است تا برای دفاع از خود یک وکیل اختیار کند. کمی بعد او از طریق وکیلش «بیل بوفالینو» با پسرعموی او «راسل»(جو پِشی) که ریاست خانواده مافیائی قدرتمند و مشهور «بوفالینو» را بر عهده دارد آشنا می شود و با جلب نظر او و اثبات وفاداری و توانائی خویش در فرمانبُرداری و انجام قتل¬ها و شرارت¬های گوناگون، خیلی زود وارد سلسله مراتب خانوادگی این گروه تبهکار شده و روز به روز بر دامنه قدرت و نفوذ خود اضافه می کند و به سبب این همکاری، روابط دوستانه و خانوادگی بسیار نزدیکی میان این دو فرد شکل می گیرد. کمی بعد با درخواست «جیمز ریدِل هافا»(آل پاچینو) رئیس ثروتمند و متنفذ «اتحادیه کامیون داران تیمِسترز» و البته توصیه ویژه راسل بوفالینو، فرانک شیرٙن در سمت مشاور و محافظ خصوصی هافا مشغول به کار می گردد و همچون ماجرای آشنائی با راسل، میان فرانک و جیمز روابط دوستانه و خانوادگی بسیار نزدیکی برقرار می گردد؛ چگونگی این روابط دوستانه موضوعی است که تقریباً باید گفت تمامی ماجراهای فیلم مرد ایرلندی حول محور این ارتباط سه گانه شکل می گیرد. در آیریشمن روابط خانوادگی(عاطفی) به اندازه مناسبات کاری میان افراد در پیشبرد داستان نقشی کلیدی ایفا می کنند و برخلاف بسیاری از دیگر آثار این ژانر، به هیچ وجه نقشی حاشیه ای ندارند. یک مثال خوب برای اثبات این مدعا، احساس محبت «پگی» (دختر فرانک) به «جیمز» و حس ترس و نفرت او از «راسل» است که بُعد تازه ای به این ماجرا می بخشد و به پیچیدگی عاطفی داستان می¬افزاید؛ در واقع می توان گفت که «پگی» راوی و شاهدِ خاموشی است که دیدگاهش در نقطه مقابل روایت پدر از همه¬ی ماجراها قرار دارد؛ اگرچه با تماشای فیلم به این نتیجه خواهیم رسید که آیریشمن فیلمی تماماً مردانه است و با وجود بازی خوب و تقریباً بی نقص هنرپیشه¬های زنِ آن، نقش و حضور زنان در آن بسیار کمرنگ است، اما تیم کارگردانی با شاهد قرار دادن پگی در هنگام وقوع حوادث، عملاً راوی دومی خلق کرده اند که از نگاه یک «زن» و منظری «زنانه» به نقد و تفسیر امور می پردازد.
شخصیت¬های محوری فرانک، راسل و جیمز رئوس مثلثی هستند که روابط نزدیکی با یکدیگر دارند و در این میان فرانک علاوه بر ایفای نقش محوری خود در فیلم، در بُعد احساسی این داستان هم فصل مشترک روابط افراد با یکدیگر است (راسل/جیمز _ تونی/جیمز و....) و نقش یک «میانجی» عاقل و خیرخواه را به خوبی ایفا می کند و از سوئی دیگر به سبب روابط دوستانه و خانوادگی اش با «راسل» و «جیمز»، با هوشمندی خاص خود، تعادل و نفوذش را در قلب این روابط موازی حفظ می کند.
@renaissancetranslate
🖋نویسنده: رضی الدین طبیب
قسمت اول
@renaissancetranslate
آخرین فیلم مارتین اسکورسیزی با نام "آیریشمن/Irishman"(مرد ایرلندی) با فیلمنامه‌ای از استیون زایلیان که بر اساس رمانی از «چارلز برنت» با نام "شنیدم که خونه ها رو رنگ می‌کنی/ I Heard You Paint Houses" نوشته شده است، پس از پشت سر گذاشتن دوره تولید و ساختی ۳ ساله به تازگی اکران خود را در سینماها آغاز کرده است.
«فرانک شیرَن»(رابرت دنیرو) راننده کامیونی است که به سبب برخی تخلفات شغلی ناچار است تا برای دفاع از خود یک وکیل اختیار کند. کمی بعد او از طریق وکیلش «بیل بوفالینو» با پسرعموی او «راسل»(جو پِشی) که ریاست خانواده مافیائی قدرتمند و مشهور «بوفالینو» را بر عهده دارد آشنا می شود و با جلب نظر او و اثبات وفاداری و توانائی خویش در فرمانبُرداری و انجام قتل¬ها و شرارت¬های گوناگون، خیلی زود وارد سلسله مراتب خانوادگی این گروه تبهکار شده و روز به روز بر دامنه قدرت و نفوذ خود اضافه می کند و به سبب این همکاری، روابط دوستانه و خانوادگی بسیار نزدیکی میان این دو فرد شکل می گیرد. کمی بعد با درخواست «جیمز ریدِل هافا»(آل پاچینو) رئیس ثروتمند و متنفذ «اتحادیه کامیون داران تیمِسترز» و البته توصیه ویژه راسل بوفالینو، فرانک شیرٙن در سمت مشاور و محافظ خصوصی هافا مشغول به کار می گردد و همچون ماجرای آشنائی با راسل، میان فرانک و جیمز روابط دوستانه و خانوادگی بسیار نزدیکی برقرار می گردد؛ چگونگی این روابط دوستانه موضوعی است که تقریباً باید گفت تمامی ماجراهای فیلم مرد ایرلندی حول محور این ارتباط سه گانه شکل می گیرد. در آیریشمن روابط خانوادگی(عاطفی) به اندازه مناسبات کاری میان افراد در پیشبرد داستان نقشی کلیدی ایفا می کنند و برخلاف بسیاری از دیگر آثار این ژانر، به هیچ وجه نقشی حاشیه ای ندارند. یک مثال خوب برای اثبات این مدعا، احساس محبت «پگی» (دختر فرانک) به «جیمز» و حس ترس و نفرت او از «راسل» است که بُعد تازه ای به این ماجرا می بخشد و به پیچیدگی عاطفی داستان می¬افزاید؛ در واقع می توان گفت که «پگی» راوی و شاهدِ خاموشی است که دیدگاهش در نقطه مقابل روایت پدر از همه¬ی ماجراها قرار دارد؛ اگرچه با تماشای فیلم به این نتیجه خواهیم رسید که آیریشمن فیلمی تماماً مردانه است و با وجود بازی خوب و تقریباً بی نقص هنرپیشه¬های زنِ آن، نقش و حضور زنان در آن بسیار کمرنگ است، اما تیم کارگردانی با شاهد قرار دادن پگی در هنگام وقوع حوادث، عملاً راوی دومی خلق کرده اند که از نگاه یک «زن» و منظری «زنانه» به نقد و تفسیر امور می پردازد.
شخصیت¬های محوری فرانک، راسل و جیمز رئوس مثلثی هستند که روابط نزدیکی با یکدیگر دارند و در این میان فرانک علاوه بر ایفای نقش محوری خود در فیلم، در بُعد احساسی این داستان هم فصل مشترک روابط افراد با یکدیگر است (راسل/جیمز _ تونی/جیمز و....) و نقش یک «میانجی» عاقل و خیرخواه را به خوبی ایفا می کند و از سوئی دیگر به سبب روابط دوستانه و خانوادگی اش با «راسل» و «جیمز»، با هوشمندی خاص خود، تعادل و نفوذش را در قلب این روابط موازی حفظ می کند.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
نقد فیلم سینمایی «مرد ایرلندی»(۲۰۱۹)
🖋نویسنده: رضی الدین طبیب
قسمت دوم
@renaissancetranslate
پیش از هر چیز باید گفت که فیلم سینمائی «آیریشمن» از جهتی خاص با دیگر آثار مارتین اسکورسیزی در ژانر فیلم¬های گانگستری متفاوت است. در حقیقت کارِ اسکورسیزی، نوعی تاریخ نگاری وقایع اجتماعی و سیاسی آمریکای معاصر(به سبب واقعی بودن اشخاص و اتفاقات) و روایت دراماتیک آن از مدیوم سینما است و دقیقاً به همین دلیل است که این فیلم به اثری متفاوت و قابل تأمل در میان دیگر آثار این کارگردان باتجربه مبدل می شود. تیم نویسنده/کارگردان نه تنها از نزدیک و با وسواسِ خاص اسکورسیزی به چگونگی روابط میان خانواده¬های مشهور و قدرتمند مافیای ایتالیائی_آمریکائی کشور آمریکا در نیمه دوم قرن بیستم می پردازند(آن هم در خلال پنج دهه)، بلکه به شکلی کوتاه و دقیق، به زد و بندهای سیاسی پشت پرده کاخ سفید با سران مافیا و سرمایه داران آمریکایی، ظهور «فیدل کاسترو و انقلاب کوبا»، «افتضاح نظامی خلیج خوک¬ها»، «ریاست جمهوری و مرگ جان.اف کندی» در بحبوحه¬ی جنگ سرد و حتی رسوائی ریچارد نیکسون در قضیه «واترگیت» و دستهای پنهان و دخیل در این ماجراها هم اشاراتی ظریف و مبهم دارند؛ اشارات و نشانه هائی که گاه ردپایشان در برخی دیالوگهای کلیدی فیلم کاملاً مشهود است. (برای مثال ر.ک به دیالوگ میان راسل و فرانک درباره وضعیت شغلی جیمی هافا در جشن بزرگداشت فرانک شیرٙن و اشاره غیرمستقیم راسل به دلایل ترور جان.اف کندی). حتی به نظر می رسد که انتخاب نام عجیب آیریشمن(مرد ایرلندی) برای این فیلم پیش از آنکه دلالت بر تبار ایرلندی فرانک شیرن داشته باشد، اشاره¬ای ظریف و پیچیده به تبار ایرلندی جان.اف کندی و همچنین حمایت و ارتباطات دو جانبه میان خانواده کندی و سران مافیا در خلال دهه¬های پنجاه و شصت میلادی است، چنانکه در بخشی از فیلم خودِ راوی(رابرت دنیرو) از جان.اف کندی با لقب «آیریشمن» یاد می کند. علاوه بر این برخی ارجاعات جالب توجه اسکورسیزی در فیلم و ارتباط آن با برخی آثار قبلی وی همچون «دار و دسته نیورکی ها»(۲۰۰۲) عملاً به تاریخ اجتماعی_سیاسی ایالات متحده و شکل¬گیری جامعه آمریکائی اشاره دارد، بدین دلیل که نباید فراموش کرد «ایتالیائی» تبارها و «ایرلندی» تبارها جزو بزرگترین اقلیت های اروپائی کشور آمریکا هستند و ریشه¬های نژادی و خانوادگی بسیاری از اتباع کنونی کشور آمریکا به یک یا هر دوی این ملیت¬ها باز می گردد.(همچون خود رابرت دنیرو که از طرف پدر ایتالیائی و از طرف مادر ایرلندی است). اما آنچه که بر ما روشن می گردد این است که از حدود دو سده قبل تا دوران معاصر در میان این دو اقلیت قدرت¬طلب، پیوسته دوگانه¬ی «روابط دوستانه/جنگ قدرت» در جریان بوده است؛ دقیقاً همانند آنچه که در سکانس آغازین فیلم و صحنه نبرد خونین و هولناک «دار و دسته نیویورکی¬ها» می توان دید و البته جملات جالب و عجیب اسکورسیزی بر روی پوستر این فیلم که می گوید:
"آمریکا در قلب خیابان¬ها زاده شد...
America was born in the streets..."
"آنها آمریکای واقعی را ساختند...
The made the real America..."
ما را مطمئن می سازد که از دیرباز میان ایتالیائی¬ها و ایرلندی¬های کاتولیک روابط خاصی برقرار بوده است، همان قاعده ای که مشخصاً آیریشمن هم از آن تبعیت می کند و نشانه های آن در فیلم بسیارند: حمایت ایتالیایی ها از جان.اف کندی، تعمید فرزندان شیرٙن در کلیسای کاتولیک و یا افتخارِ «پدرخواندگی» فرزند شیرن توسط راسل بوفالینو که این سنت در میان ایتالیائی ها(خاصه رؤسای خانواده های مافیا؛ همانند آنچه که در سه گانه پدرخوانده دیده ایم) تقریباً امری مرسوم است.
@renaissancetranslate
🖋نویسنده: رضی الدین طبیب
قسمت دوم
@renaissancetranslate
پیش از هر چیز باید گفت که فیلم سینمائی «آیریشمن» از جهتی خاص با دیگر آثار مارتین اسکورسیزی در ژانر فیلم¬های گانگستری متفاوت است. در حقیقت کارِ اسکورسیزی، نوعی تاریخ نگاری وقایع اجتماعی و سیاسی آمریکای معاصر(به سبب واقعی بودن اشخاص و اتفاقات) و روایت دراماتیک آن از مدیوم سینما است و دقیقاً به همین دلیل است که این فیلم به اثری متفاوت و قابل تأمل در میان دیگر آثار این کارگردان باتجربه مبدل می شود. تیم نویسنده/کارگردان نه تنها از نزدیک و با وسواسِ خاص اسکورسیزی به چگونگی روابط میان خانواده¬های مشهور و قدرتمند مافیای ایتالیائی_آمریکائی کشور آمریکا در نیمه دوم قرن بیستم می پردازند(آن هم در خلال پنج دهه)، بلکه به شکلی کوتاه و دقیق، به زد و بندهای سیاسی پشت پرده کاخ سفید با سران مافیا و سرمایه داران آمریکایی، ظهور «فیدل کاسترو و انقلاب کوبا»، «افتضاح نظامی خلیج خوک¬ها»، «ریاست جمهوری و مرگ جان.اف کندی» در بحبوحه¬ی جنگ سرد و حتی رسوائی ریچارد نیکسون در قضیه «واترگیت» و دستهای پنهان و دخیل در این ماجراها هم اشاراتی ظریف و مبهم دارند؛ اشارات و نشانه هائی که گاه ردپایشان در برخی دیالوگهای کلیدی فیلم کاملاً مشهود است. (برای مثال ر.ک به دیالوگ میان راسل و فرانک درباره وضعیت شغلی جیمی هافا در جشن بزرگداشت فرانک شیرٙن و اشاره غیرمستقیم راسل به دلایل ترور جان.اف کندی). حتی به نظر می رسد که انتخاب نام عجیب آیریشمن(مرد ایرلندی) برای این فیلم پیش از آنکه دلالت بر تبار ایرلندی فرانک شیرن داشته باشد، اشاره¬ای ظریف و پیچیده به تبار ایرلندی جان.اف کندی و همچنین حمایت و ارتباطات دو جانبه میان خانواده کندی و سران مافیا در خلال دهه¬های پنجاه و شصت میلادی است، چنانکه در بخشی از فیلم خودِ راوی(رابرت دنیرو) از جان.اف کندی با لقب «آیریشمن» یاد می کند. علاوه بر این برخی ارجاعات جالب توجه اسکورسیزی در فیلم و ارتباط آن با برخی آثار قبلی وی همچون «دار و دسته نیورکی ها»(۲۰۰۲) عملاً به تاریخ اجتماعی_سیاسی ایالات متحده و شکل¬گیری جامعه آمریکائی اشاره دارد، بدین دلیل که نباید فراموش کرد «ایتالیائی» تبارها و «ایرلندی» تبارها جزو بزرگترین اقلیت های اروپائی کشور آمریکا هستند و ریشه¬های نژادی و خانوادگی بسیاری از اتباع کنونی کشور آمریکا به یک یا هر دوی این ملیت¬ها باز می گردد.(همچون خود رابرت دنیرو که از طرف پدر ایتالیائی و از طرف مادر ایرلندی است). اما آنچه که بر ما روشن می گردد این است که از حدود دو سده قبل تا دوران معاصر در میان این دو اقلیت قدرت¬طلب، پیوسته دوگانه¬ی «روابط دوستانه/جنگ قدرت» در جریان بوده است؛ دقیقاً همانند آنچه که در سکانس آغازین فیلم و صحنه نبرد خونین و هولناک «دار و دسته نیویورکی¬ها» می توان دید و البته جملات جالب و عجیب اسکورسیزی بر روی پوستر این فیلم که می گوید:
"آمریکا در قلب خیابان¬ها زاده شد...
America was born in the streets..."
"آنها آمریکای واقعی را ساختند...
The made the real America..."
ما را مطمئن می سازد که از دیرباز میان ایتالیائی¬ها و ایرلندی¬های کاتولیک روابط خاصی برقرار بوده است، همان قاعده ای که مشخصاً آیریشمن هم از آن تبعیت می کند و نشانه های آن در فیلم بسیارند: حمایت ایتالیایی ها از جان.اف کندی، تعمید فرزندان شیرٙن در کلیسای کاتولیک و یا افتخارِ «پدرخواندگی» فرزند شیرن توسط راسل بوفالینو که این سنت در میان ایتالیائی ها(خاصه رؤسای خانواده های مافیا؛ همانند آنچه که در سه گانه پدرخوانده دیده ایم) تقریباً امری مرسوم است.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
نقد فیلم سینمایی «مرد ایرلندی»(۲۰۱۹)
🖋نویسنده: رضی الدین طبیب
قسمت سوم
@renaissancetranslate
بازیهای قدرتمند و باورپذیر بازیگران این اثر سینمائی بدون شک جزو نقاط قوتش محسوب می گردد. «آل پاچینو» پس از سال¬ها بازی کردن در نقش¬ها و فیلم¬های ضعیف¬¬(آن هم بعد از درخشش در فیلم «بی¬خوابی» کریستوفر نولان)که به گفته خودش تنها دلیل حضورش بهتر شدن آن فیلمها بوده! در آیریشمن خوش درخشیده است. بازی برونگرا و احساساتی او مشخصاً یادآور روزهای اوجش در فیلم¬هایی چون «صورت زخمی»، «بعد از ظهر سگی»، «پدرخوانده: قسمت سوم»٬ «دیک تریسی» و «وکیل مدافع شیطان» است(چون بازی او در آیریشمن دقیقاً ملغمه ای از تمامی این فیلم¬ها است!) باعث می شود تا مخاطب با شخصیت گرم،باهوش، طعنه زن اما لجباز او به خوبی ارتباط بگیرد. «رابرت دنیرو» تقریباً مانند همیشه در این فیلم هم بسیار خوب ظاهر شده و با ایفای نقش قاتلی خونسرد، باهوش و حسابگر، کماکان تسلط و تجربه مثال زدنی خودش در عرصه بازیگری را به رخ منتقدان و تماشاچیان می کشاند؛ «هاروی کایتل» با وجود آنکه در دقایقی کوتاه در فیلم حضور یافته، اما بازی قدرتمند او کاملاً به چشم می آید و باید گفت که نقش او در فیلم با وجود حضور کمرنگش حقیقتاً زیبا و فراموش ناشدنی است و شخصیتی باورپذیر و ترسناک بر روی پرده نقره ای خلق کرده است؛ اما برگ برنده اسکورسیزی در این فیلم کسی نیست به جز «جو پِشی» که در عالی ترین وجه خود در این فیلم ظاهر گشته است. پشی با وجود اینکه حدود ۲۰ سال از عرصه بازیگری به دور بوده است، اما بازگشت او در قالب رئیس یک خانواده مافیائی به غایت خیره کننده و درخشان است: راسل بوفالینوئی که جو پِشی خلق کرده، رهبری کاریزماتیک است که نگاهی نافذ و گیرا دارد و در عین حال تیزهوشی، خونسردی و کم حرفی او در ترکیب با آراستگی ظاهری اش به او ابهت یک «پدرخوانده» واقعی را بخشیده است.
از دیگر ویژگی های خوب این فیلم می توان به موسیقی شنیدنی و زیبای آن اشاره کرد. پیوستگی زمانی در مورد موسیقی فیلم بسیار خوب رعایت شده است. بر اساس گفته‌های روبی روبرتسون آهنگساز این فیلم، اسکورسیزی دست او را در ساخت موسیقی کاملاً باز گذاشته است و در این فیلم با طیف متنوعی از سبکهای موسیقی چهار دهه گوناگون در آمریکا برخورد می کنیم. در حقیقت هر سکانس فیلم بسته به حال و هوا و روزگاری که ماجرا در آن روایت می شود، یک سبک موسیقی را به خود اختصاص داده و همین به جذابیت اثر افزوده است.
از منظر فیلمبرداری، مرد ایرلندی توأمان به آثار پیشین کارگردان به ویژه «رفقای خوب» و «کازینو» و «گرگ وال استریت» شباهت بسیاری دارد، گرچه به شکلی ظریف و غیرمستقیم در برخی سکانس¬های آن ردپای آثاری مشابه در این ژانر چون «پدرخوانده» فرانسیس فورد کاپولا و «تقاطع میلر» برادران کوئن را هم می توان تشخیص داد که البته میزانسن¬ها، پوشش بازیگران، دیالوگهای کمیک و طنز سیاه مستتر در فیلم و همچنین بخشی از دورانِ تاریخی که داستان در بستر آن روایت می شود این شباهت¬ها را بیشتر به ذهن مخاطب متبادر می سازند.
با همه این تفاسیر اما به نظر می رسد که «آیریشمن» در واقع نوعی بزرگداشت، ادای احترام و ادای دینِ متقابلی است از سوی همه بزرگان این مجموعه به پیشینه، افتخارات و خاطرات مشترک آنها یکدیگر و بی تردید پیش از همه چیز ادای احترام به ژانر پرطرفداری است که کم¬کم در میان فیلم¬های اَبَرقهرمانی و دنیای جلوه های ویژه عصر ما در حال محو شدن و فراموشی است.
آیریشمن با وجود آنکه همچون دیگر آثار حماسی مارتین اسکوریزی سبک روائی قدرتمند و بهم پیوسته ای دارد و از بازی ستارگان بزرگ و بسیار باتجربه ای بهره برده است، در قیاس با آثار پیشین فیلمساز، اثری متوسط اما جذاب و عامه پسند است. این فیلم با ۲۱۰ دقیقه زمان_که به نظر من تقریباً حدود سی تا چهل دقیقه آن غیر ضروری و به راحتی قابل حذف شدن است!_ برای اکران در سینماها بیش از حد طولانی و ملالت‌بار است و این خود از نقاط ضعف آن به شمار می رود، اما برای تنها دیدن در خانه یا تماشا کردنش همراه با دوستان اثری دیدنی و مهیج است. در هر حال تصور می کنم که این فیلم در میان بهترین آثار سینمایی سال ۲۰۱۹ جای خواهد داشت و باید منتظر جوایز متعددی برای آن در مراسم اسکار باشیم.
@renaissancetranslate
🖋نویسنده: رضی الدین طبیب
قسمت سوم
@renaissancetranslate
بازیهای قدرتمند و باورپذیر بازیگران این اثر سینمائی بدون شک جزو نقاط قوتش محسوب می گردد. «آل پاچینو» پس از سال¬ها بازی کردن در نقش¬ها و فیلم¬های ضعیف¬¬(آن هم بعد از درخشش در فیلم «بی¬خوابی» کریستوفر نولان)که به گفته خودش تنها دلیل حضورش بهتر شدن آن فیلمها بوده! در آیریشمن خوش درخشیده است. بازی برونگرا و احساساتی او مشخصاً یادآور روزهای اوجش در فیلم¬هایی چون «صورت زخمی»، «بعد از ظهر سگی»، «پدرخوانده: قسمت سوم»٬ «دیک تریسی» و «وکیل مدافع شیطان» است(چون بازی او در آیریشمن دقیقاً ملغمه ای از تمامی این فیلم¬ها است!) باعث می شود تا مخاطب با شخصیت گرم،باهوش، طعنه زن اما لجباز او به خوبی ارتباط بگیرد. «رابرت دنیرو» تقریباً مانند همیشه در این فیلم هم بسیار خوب ظاهر شده و با ایفای نقش قاتلی خونسرد، باهوش و حسابگر، کماکان تسلط و تجربه مثال زدنی خودش در عرصه بازیگری را به رخ منتقدان و تماشاچیان می کشاند؛ «هاروی کایتل» با وجود آنکه در دقایقی کوتاه در فیلم حضور یافته، اما بازی قدرتمند او کاملاً به چشم می آید و باید گفت که نقش او در فیلم با وجود حضور کمرنگش حقیقتاً زیبا و فراموش ناشدنی است و شخصیتی باورپذیر و ترسناک بر روی پرده نقره ای خلق کرده است؛ اما برگ برنده اسکورسیزی در این فیلم کسی نیست به جز «جو پِشی» که در عالی ترین وجه خود در این فیلم ظاهر گشته است. پشی با وجود اینکه حدود ۲۰ سال از عرصه بازیگری به دور بوده است، اما بازگشت او در قالب رئیس یک خانواده مافیائی به غایت خیره کننده و درخشان است: راسل بوفالینوئی که جو پِشی خلق کرده، رهبری کاریزماتیک است که نگاهی نافذ و گیرا دارد و در عین حال تیزهوشی، خونسردی و کم حرفی او در ترکیب با آراستگی ظاهری اش به او ابهت یک «پدرخوانده» واقعی را بخشیده است.
از دیگر ویژگی های خوب این فیلم می توان به موسیقی شنیدنی و زیبای آن اشاره کرد. پیوستگی زمانی در مورد موسیقی فیلم بسیار خوب رعایت شده است. بر اساس گفته‌های روبی روبرتسون آهنگساز این فیلم، اسکورسیزی دست او را در ساخت موسیقی کاملاً باز گذاشته است و در این فیلم با طیف متنوعی از سبکهای موسیقی چهار دهه گوناگون در آمریکا برخورد می کنیم. در حقیقت هر سکانس فیلم بسته به حال و هوا و روزگاری که ماجرا در آن روایت می شود، یک سبک موسیقی را به خود اختصاص داده و همین به جذابیت اثر افزوده است.
از منظر فیلمبرداری، مرد ایرلندی توأمان به آثار پیشین کارگردان به ویژه «رفقای خوب» و «کازینو» و «گرگ وال استریت» شباهت بسیاری دارد، گرچه به شکلی ظریف و غیرمستقیم در برخی سکانس¬های آن ردپای آثاری مشابه در این ژانر چون «پدرخوانده» فرانسیس فورد کاپولا و «تقاطع میلر» برادران کوئن را هم می توان تشخیص داد که البته میزانسن¬ها، پوشش بازیگران، دیالوگهای کمیک و طنز سیاه مستتر در فیلم و همچنین بخشی از دورانِ تاریخی که داستان در بستر آن روایت می شود این شباهت¬ها را بیشتر به ذهن مخاطب متبادر می سازند.
با همه این تفاسیر اما به نظر می رسد که «آیریشمن» در واقع نوعی بزرگداشت، ادای احترام و ادای دینِ متقابلی است از سوی همه بزرگان این مجموعه به پیشینه، افتخارات و خاطرات مشترک آنها یکدیگر و بی تردید پیش از همه چیز ادای احترام به ژانر پرطرفداری است که کم¬کم در میان فیلم¬های اَبَرقهرمانی و دنیای جلوه های ویژه عصر ما در حال محو شدن و فراموشی است.
آیریشمن با وجود آنکه همچون دیگر آثار حماسی مارتین اسکوریزی سبک روائی قدرتمند و بهم پیوسته ای دارد و از بازی ستارگان بزرگ و بسیار باتجربه ای بهره برده است، در قیاس با آثار پیشین فیلمساز، اثری متوسط اما جذاب و عامه پسند است. این فیلم با ۲۱۰ دقیقه زمان_که به نظر من تقریباً حدود سی تا چهل دقیقه آن غیر ضروری و به راحتی قابل حذف شدن است!_ برای اکران در سینماها بیش از حد طولانی و ملالت‌بار است و این خود از نقاط ضعف آن به شمار می رود، اما برای تنها دیدن در خانه یا تماشا کردنش همراه با دوستان اثری دیدنی و مهیج است. در هر حال تصور می کنم که این فیلم در میان بهترین آثار سینمایی سال ۲۰۱۹ جای خواهد داشت و باید منتظر جوایز متعددی برای آن در مراسم اسکار باشیم.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
رنسانس
🍀گيج كردن افراد با پارادوكسهاي غير ممكن هم يكي از مهارتهاي افراد بيشعور در ديوانه ساختن ديگران محسوب مي شود. آنها از ما ميخواهند كه هيچگاه از گله گزاري ها و شکایت های دائمي شان ناراحت نشويم و به رغم انجام تمام خرده فرمايشهايشان هميشه براي استقلال و اتكاي به…
در دنیای مدرن و با بالا رفتن سطح آموزش در سایهٔ این تفکر نادرست که سواد و آگاهی، الزلماً رفاه و فرهنگ عمومی را در پی خواهد داشت بیشعورهای بیشتری تولید و به بهره برداری رسیده‌اند. تنها کافیست نگاهی گذرا به ایدئولوگ‌ها و نظریه پردازان و حتی آدمکش‌هایی که از بطن دانشگاههای معتبر جهان رشد یافته‌اند و آمار قربانیان آنها بیندازیم تا صدق این مدعا ثابت شود. بله … دنیا به کام بیشعورهاست و گویی سالهاست که بیشعورهای جهان متحد شده‌اند!
«بیشعوری»
خاویر کرمنت
@renaissancetranslate
«بیشعوری»
خاویر کرمنت
@renaissancetranslate
#شعر_واپسین_شب
"با توام
ای لنگر تسکین!
ای تکان‌های دل!
ای آرامش ساحل!
با توام
ای نور!
ای منشور!
ای تمام طیف های آفتابی!
ای کبود ارغوانی!
ای بنفشابی!
با توام
ای شادی غمگین!
با توام
ای غم!
غم مبهم!
ای نمیدانم!
هر چه هستی باش!
ای کاش...
نه, جز اینم آرزویی نیست!
هر چه هستی باش!
اما باش!"
«قیصر امین پور»
@renaissancetranslate
"با توام
ای لنگر تسکین!
ای تکان‌های دل!
ای آرامش ساحل!
با توام
ای نور!
ای منشور!
ای تمام طیف های آفتابی!
ای کبود ارغوانی!
ای بنفشابی!
با توام
ای شادی غمگین!
با توام
ای غم!
غم مبهم!
ای نمیدانم!
هر چه هستی باش!
ای کاش...
نه, جز اینم آرزویی نیست!
هر چه هستی باش!
اما باش!"
«قیصر امین پور»
@renaissancetranslate
❤1
Shahyar Ghanbari - Safar nameh(1).mp3
23.6 MB
موسیقی واپسین شب
ترانه بسیار زیبا و شنیدنی «سفرنامه»
خواننده: شهیار قنبری
آلبوم: سفرنامه(۱۳۷۳)
سبک: پاپ، سافت راک
@renaissancetranslate
ترانه بسیار زیبا و شنیدنی «سفرنامه»
خواننده: شهیار قنبری
آلبوم: سفرنامه(۱۳۷۳)
سبک: پاپ، سافت راک
@renaissancetranslate
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شکی نیست که وقتی گستاخی به تو اهانت میکند با خود می گویی چه بهتر می بود اگر از تو ستایش می‌کرد، و به ویژه وقتی از زنی که دوست می‌داری خیانت می‌بینی چقدر آرزو می کنی که کاش چنین نبود! اما در این صورت, حس توهین و خیانت دیدگی برایت سرزمین هایی ناشناخته باقی می‌ماند، در حالی که کشف‌شان، هر چقدر هم که برای آدم دردناک باشد برای نویسنده گرانبهاست. از همین رو بدسگالان و حق ناشناسان به‌رغم نویسنده و به رغم خودشان در اثر او حضور دارند.......در هر اثر هنری می‌توان کسانی را که هنرمند از همه بیشتر از ایشان نفرت داشته و افسوس، زنانی را هم که او بیش از همه دوست می‌داشته بازشناخت. تنها کاری که این زنان کرده‌اند این بوده که درست در زمانی که نویسنده را به رغم میل خودش، بیش از همه رنج می‌داده‌اند مدل او بوده‌اند. زمانی که آلبرتین را دوست می‌داشتم خوب می‌دانستم که او دوستم ندارد، و مجبور شده بودم به همین رضا بدهم که او فقط نشانم دهد که احساس درد و عشق، و در آغاز آشنایی مان حتی احساس شادمانی، چه مفهومی دارد...
( در جستجوی زمان از دست رفته | نویسنده: مارسل پروست | ترجمه: مهدی سحابی؛ نشر مرکز)
@renaissancetranslate
( در جستجوی زمان از دست رفته | نویسنده: مارسل پروست | ترجمه: مهدی سحابی؛ نشر مرکز)
@renaissancetranslate
زمانی که مردم آن اندازه آزادی به دست بیاورند که دیگر نتوان آنها را به بردگی برد و یا اعدام و سرکوب کرد، به طور طبیعی روش های جدید کنترل شکل میگیرند که سعی در تحمیل انواعی از بردگی ذهنی دارند. بدین ترتیب مردم چارچوبی از شستشوی مغزی را می پذیرند و نظام را مورد سؤال قرار نمیدهند. اگر مردم را به گونه ای گیر بیندازید که به دکترینها حتی توجه نداشته باشند، چه برسد به اینکه آنها را مورد سؤال قرار دهند، از آنها برده ساخته اید. آنها اساساً از دستورها پیروی میکنند، گویی هفت تیری به سمتشان نشانه رفته باشید.
( نظام های سلطه: مصاحبه‌هایی با نوام چامسکی | ترجمه: امیرحسین مدبرنیا؛ نشر دنیای نو)
@renaissancetranslate
( نظام های سلطه: مصاحبه‌هایی با نوام چامسکی | ترجمه: امیرحسین مدبرنیا؛ نشر دنیای نو)
@renaissancetranslate
👍2
در دل شب عاشقان را عیش هاست
خوشتر است از روزها شب های عشق
روزهای تیره بر شبها فُزود
عمر من شد یک شب یلدای عشق
«فیض کاشانی»
شب یلدایی درخشان و سرشار از مِهر و سرور و شادکامی را برای همه شما عزیزان آرزومندیم.
کانال هنری رنسانس
@renaissancetranslate
خوشتر است از روزها شب های عشق
روزهای تیره بر شبها فُزود
عمر من شد یک شب یلدای عشق
«فیض کاشانی»
شب یلدایی درخشان و سرشار از مِهر و سرور و شادکامی را برای همه شما عزیزان آرزومندیم.
کانال هنری رنسانس
@renaissancetranslate
🍀«ایوان کلیما» نویسنده بزرگ چک، یکی از بهترین داستانهای کوتاهش با عنوان «توطئه کریسمسی» را با توصیف درخشانی از خیابانهای شهر محبوبش «پراگ» در زمان سلطه کمونیستها ، آغاز می کند:
"هوا تاریک ، سرد ، کثیف، و پر از بوی گوگرد است و خشم..."
اروپای شرقی کمونیستی یکی از آلوده ترین مناطق جهان بود و رژیم های استبدادی این کشورها بزرگترین آلوده کنندگان آب و خاک و هوا بودند.
چکسلواکی اوایل دهه هشتاد بنا به آمار خود رژیم ، چهل و پنج درصد آبهای روی زمینی و هشتاد درصد آبهای زیرزمینی اش آلوده بودند.
یک سوم جنگل های چکسلواکی در زمان کمونیستها از بین رفت.
@renaissancetranslate
مجارستان به دلیل سوخت زغال سنگ با گوگرد بالا آلوده ترین هوا در بین کشورهای اروپایی را داشت.
آلمان شرقی به دلیل آلودگی هوا بیشترین آمار مبتلایان به سرطان را در قاره اروپا داشت.
کلیما به درستی می گوید که نظام توتالیتر با نوید بهبودبخشی به جامعه و زندگی شهروندانش به قدرت می رسد و با ویران کردن شیوه معقول سازماندهی جامعه قدرتش را از دست میدهد و در نتیجه زندگی اکثر مردم را بدتر می کند.
بحران های این نوع رژیم ها سریعا از حوزه های فکری و اعتقادی به سایر حوزه های زندگی سرایت پیدا می کند و انواع بحران ها گریبان اقتصاد، روابط انسانی و اخلاقیات را می گیرد و نهایتا در موضوعاتی مثل آلودگی آب و هوا انعکاس می یابد.
رژیم های استبدادی چون برآمده از آرای مردم و خرد جمعی نیستند اساسا ناکارآمد و در اداره امور مردم درمانده اند.
با این حال، کلیما معتقد است که گرچه آلودگی آب و هوا مهم است اما آلودگی های فکری به مراتب خطرناکتر است چون جان و روح را مسموم می کند و انسان هایی با روح و جان مسموم می توانند مرتکب بزرگترین جنایت ها شوند.
بیژن اشتری؛ مترجم و نویسنده
@renaissancetranslate
"هوا تاریک ، سرد ، کثیف، و پر از بوی گوگرد است و خشم..."
اروپای شرقی کمونیستی یکی از آلوده ترین مناطق جهان بود و رژیم های استبدادی این کشورها بزرگترین آلوده کنندگان آب و خاک و هوا بودند.
چکسلواکی اوایل دهه هشتاد بنا به آمار خود رژیم ، چهل و پنج درصد آبهای روی زمینی و هشتاد درصد آبهای زیرزمینی اش آلوده بودند.
یک سوم جنگل های چکسلواکی در زمان کمونیستها از بین رفت.
@renaissancetranslate
مجارستان به دلیل سوخت زغال سنگ با گوگرد بالا آلوده ترین هوا در بین کشورهای اروپایی را داشت.
آلمان شرقی به دلیل آلودگی هوا بیشترین آمار مبتلایان به سرطان را در قاره اروپا داشت.
کلیما به درستی می گوید که نظام توتالیتر با نوید بهبودبخشی به جامعه و زندگی شهروندانش به قدرت می رسد و با ویران کردن شیوه معقول سازماندهی جامعه قدرتش را از دست میدهد و در نتیجه زندگی اکثر مردم را بدتر می کند.
بحران های این نوع رژیم ها سریعا از حوزه های فکری و اعتقادی به سایر حوزه های زندگی سرایت پیدا می کند و انواع بحران ها گریبان اقتصاد، روابط انسانی و اخلاقیات را می گیرد و نهایتا در موضوعاتی مثل آلودگی آب و هوا انعکاس می یابد.
رژیم های استبدادی چون برآمده از آرای مردم و خرد جمعی نیستند اساسا ناکارآمد و در اداره امور مردم درمانده اند.
با این حال، کلیما معتقد است که گرچه آلودگی آب و هوا مهم است اما آلودگی های فکری به مراتب خطرناکتر است چون جان و روح را مسموم می کند و انسان هایی با روح و جان مسموم می توانند مرتکب بزرگترین جنایت ها شوند.
بیژن اشتری؛ مترجم و نویسنده
@renaissancetranslate
#تلنگر
تمام «هنر زندگی» در این است که آن هنگام که «جهان» در گذر است،
در «من» چه می‌گذرد؟
«رنگ»ها محو می‌شوند،
«معبد»ها فرومی‌ریزند،
«امپراطوری»ها سقوط میکنند، اما «مهربانی» جاودانه است؛
بدون چشم‌داشت «مهربان» بودن
بی منظور «سخن» گفتن،
بی‌دلیل «بخشیدن»
و بدون «توقع» مراقبت کردن؛
بی‌شک روح «عشق» حقیقی است.
@renaissancetranslate
تمام «هنر زندگی» در این است که آن هنگام که «جهان» در گذر است،
در «من» چه می‌گذرد؟
«رنگ»ها محو می‌شوند،
«معبد»ها فرومی‌ریزند،
«امپراطوری»ها سقوط میکنند، اما «مهربانی» جاودانه است؛
بدون چشم‌داشت «مهربان» بودن
بی منظور «سخن» گفتن،
بی‌دلیل «بخشیدن»
و بدون «توقع» مراقبت کردن؛
بی‌شک روح «عشق» حقیقی است.
@renaissancetranslate
#تلنگر_مثبت
ده عادتی که شما را از ثروتمند شدن باز می دارد:
۱. زیاد می خوابید
⭕️ اکثر افراد «موفق» زودتر از همه ی افراد خانواده از خواب بر می خیزند تا وقت بیشتری برای انجام کارهایشان داشته باشند.
۲. به سلامتی تان اهمیت نمی دهید
⭕️ وقتی شما قوی نباشید: زود خسته می شوید
۳. مطالعه نمی کنید.
⭕️ مطالعه شما را ترغیب می کند که به رویاهای بزرگتری دل ببندید.
۴. فقط یک منبع درآمد دارید
⭕️ شما می توانید یک کسب و کار در کنار شغل اصلی خود داشته باشید و از این راه درآمد بیشتری کسب کنید.
۵.حساب پول هایی که خرج می کنید را ندارید.
⭕️ از خرج های اضافی صرف نظر کنید و از یک مشاور مالی کمک بخواهید.
۶. با منفی باف ها در ارتباط هستید.
⭕️ بهتر است هر چه زودتر ارتباط خود را با افراد ناامید قطع کنید.
۷. کار را به تعویق می اندازید
⭕️ هر چه زودتر از ناله و شکایت دست بکشید و شروع به پول درآوردن کنید.
۸. محدوده ی امن خود را رها نمی کنید
⭕️ پذیرفتن ریسک و رها کردن وضعیت راه فعلی خیلی سخت است. اما موفق شدن و پولدار شدن به تمام این سختی ها می ارزد.
۹. اهداف کوتاه مدت روزانه ندارید
⭕️ لیست فعالیت ها و اهداف روزانه تان را اول صبح بنویسید.
۱۰. منفی بافی می کنید.
⭕️ کولی_رویتز می گوید:"دستیابی به موفقیت بلند مدت در گرو داشتن ذهنی مثبت اندیش است."
@renaissancetranslate
ده عادتی که شما را از ثروتمند شدن باز می دارد:
۱. زیاد می خوابید
⭕️ اکثر افراد «موفق» زودتر از همه ی افراد خانواده از خواب بر می خیزند تا وقت بیشتری برای انجام کارهایشان داشته باشند.
۲. به سلامتی تان اهمیت نمی دهید
⭕️ وقتی شما قوی نباشید: زود خسته می شوید
۳. مطالعه نمی کنید.
⭕️ مطالعه شما را ترغیب می کند که به رویاهای بزرگتری دل ببندید.
۴. فقط یک منبع درآمد دارید
⭕️ شما می توانید یک کسب و کار در کنار شغل اصلی خود داشته باشید و از این راه درآمد بیشتری کسب کنید.
۵.حساب پول هایی که خرج می کنید را ندارید.
⭕️ از خرج های اضافی صرف نظر کنید و از یک مشاور مالی کمک بخواهید.
۶. با منفی باف ها در ارتباط هستید.
⭕️ بهتر است هر چه زودتر ارتباط خود را با افراد ناامید قطع کنید.
۷. کار را به تعویق می اندازید
⭕️ هر چه زودتر از ناله و شکایت دست بکشید و شروع به پول درآوردن کنید.
۸. محدوده ی امن خود را رها نمی کنید
⭕️ پذیرفتن ریسک و رها کردن وضعیت راه فعلی خیلی سخت است. اما موفق شدن و پولدار شدن به تمام این سختی ها می ارزد.
۹. اهداف کوتاه مدت روزانه ندارید
⭕️ لیست فعالیت ها و اهداف روزانه تان را اول صبح بنویسید.
۱۰. منفی بافی می کنید.
⭕️ کولی_رویتز می گوید:"دستیابی به موفقیت بلند مدت در گرو داشتن ذهنی مثبت اندیش است."
@renaissancetranslate
Forwarded from اتچ بات
ایران و «سرودِ کریسمس» چارلز دیکنز: داستان همیشگی «جهالت» و «نیاز»
🖋 رضی الدین طبیب
قسمت اول
@renaissancetranslate
چارلز دیکنز نویسنده نامدار انگلیسی در قرن نوزدهم، داستانِ کوتاه زیبا و تأمل برانگیزی به نام «سرود کریسمس» دارد که بخش‌هایی از آن به وضعیت فعلی جامعه ایران شباهت بسیاری دارد؛ «سرود کریسمس» همان داستان معروفی است که اغلب متولدین دهه شصت و پنجاه شمسی، نسخه‌ی انیمیشنی آن را با نام «اسکروج اُردک» می شناسند.
«ابنیبزر اسکروج» تاجر به غایت خسیس و سنگدلی است که نه تنها جز پول و کسب درآمد بیشتر به چیزی فکر نمی‌کند، بلکه همین علاقه غریبش به مال اندوزی ریشه های عواطف انسانی را در او خشکانده است، اما در یک شبهای کریسمس(شب سال نو؛ اتفاق خوشایند و شادی آوری که او ابدا به آن اعتقادی ندارد و به شکلی غیرقابل درک از آن متنفر است!) واقعه عجیب و ترسناکی برای او رخ میدهد که بعد از آن شخصیت و مسیر زندگی وی را برای همیشه تغییر میدهد.
در شب کریسمس و ناگهان پیش از ساعت دوازده نیمه شب، چهار روح بر او ظاهر می شوند؛ نخستین روح، متعلق به «جِیکوب مارلی» شریک متوفای اوست که در زمان حیات خود در خساست و بی عاطفگی گوی سبقت را از اسکروج هم ربوده بود! مارلی به او می گوید که پس از مرگ هرگز آرامشی نداشته و روحش در عذاب است؛ او آرزو دارد که اکنون زنده بود و می توانست با کمک به فقرا و مهرورزی نسبت به همنوعانش رفتار بد و زشت خود را جبران کند، اما کیفرش آن است که تا ابد در غل و زنجیر دوزخ خودساخته اش(طمع و آزمندی) گرفتار باقی بماند؛ روح دوم که در هیئت شمعی فروزان و ناطق بر اسکروج ظاهر شده، نمادی از کریسمس های گذشته و روزگار شیرین کودکی و جوانی او است و توأمان خاطرات زیبا و اشتباهات مهلک او را در جوانی به یادش می آورد؛ سومین روح، متعلق به نیکلاس قدیس(بابانوئل) است؛ او سمبل کریسمس فعلی است و لذت داشتن خانواده، ثروت، شادکامی، سلامتی و «عاطفه به همنوع» را به اسکروج یادآور می سازد. روح چهارم که همان «فرشته مرگ است»، نمادی از شب(های) کریسمس آتی و آینده نزدیکی است که می تواند حتی زودتر از موعد مقرر فرا رسد و او را در جهانی دیگر به سرنوشتی شوم تر از عقوبت جِیکوب مارلی دچار سازد.
چارلز دیکنز داستان «سرود کریسمس» را که در واقع می توان آن را برشی از زندگی زیسته و شخصی اش دانست، در سال ۱۸۴۳ و در اوج جوانی و شهرت به رشته تحریر درآورد؛ اما آنچه که نبوغ «دیکنز» جوان در این داستان را بر ما آشکار می سازد و او را از معاصرینش متمایز می سازد، مداقه و رصد نمودن سبک رفتاری طبقات گوناگون اجتماعی و احوالات سیاسی_اقتصادی روزگار خویش و بیان آنها در نقش یک «راوی/ناظر» حساس و هوشمند است.
دیکنز در «سرود کریسمس» به بهترین نحو وضعیت اجتماعی اسفبار روزگار خود و عوامل سازنده و دخیل در آن را به ما نشان می دهد و با درهم‌آمیزی واقعیت و خیال، داستانی بسیار جذاب و خیالی، اما تکان دهنده خلق می کند که بی تردید اکنون برای ما به تمثیلی اخلاقی مبدل گشته است.
«سرود کریسمس» پیش از آنکه خواننده عام خود را درگیر پیچیدگی های و ریزه کاری هایش نماید، مخاطب خاص خود را توأمان مورد خطاب و عتاب قرار می دهند. در واقع این داستان نمادی از زندگی و شخصیت بسیاری از رهبران و ثروتمندان جامعه ای طبقاتی(فقیر/غنی)، منحط و بی اخلاق است؛ توانگران و صاحب منصبانی که خود نیز زاده و پرورش یافته همان جامعه اند و در دل همان مردم رشد یافته اند، اما اینک به سبب بی عدالتی، غرق شدن در ثروتهای افسانه ای و بادآورده، غرور، جاه طلبی و کامجویی های گوناگون آرام آرام «مسخ» می‌شوند و به قدر سر سوزن توجهی به مشکلات و اوضاع نابسامان نزدیکان، افراد پیرامون و جامعه رو به زوالشان ندارند؛ درک ایشان از مسائل و مشکلات روز افزون همنوعان خویش به سبب از دست دادن عواطف انسانی پیوسته کم و کمتر می شود و به جای همدردی و کمک، مدام تهدید و خشونت کلامی و عملی آنها نسبت به رنج و مصیبت دیگران افزایش می یابد.
شاه بیت این داستان زیبا از زبان روح سوم برای ما قرائت میشود؛ جایی که سنت نیکلاس برای آگاه کردن پیرمرد طماع نسبت به مشکلات جامعه ی او که غرق در فقر، جنایت و تبهکاری است، با خشم و طعنه اسکروج پیر را مورد خطاب خویش قرار می دهد:
"اٙبِنیزر! به یاد داشته باش که ریشه تمامی مشکلات بشر در دو عامل «نیاز» و «جهالت»_که تمثیل وار در قالب یک دختر و پسر آسیب دیده در این نقاشی دیده می شوند_قرار دارد؛ پس برای خلق دنیایی بهتر باید پیش از هرچیز این دو را ریشه کن کرد..."
@renaissancetranslate
🖋 رضی الدین طبیب
قسمت اول
@renaissancetranslate
چارلز دیکنز نویسنده نامدار انگلیسی در قرن نوزدهم، داستانِ کوتاه زیبا و تأمل برانگیزی به نام «سرود کریسمس» دارد که بخش‌هایی از آن به وضعیت فعلی جامعه ایران شباهت بسیاری دارد؛ «سرود کریسمس» همان داستان معروفی است که اغلب متولدین دهه شصت و پنجاه شمسی، نسخه‌ی انیمیشنی آن را با نام «اسکروج اُردک» می شناسند.
«ابنیبزر اسکروج» تاجر به غایت خسیس و سنگدلی است که نه تنها جز پول و کسب درآمد بیشتر به چیزی فکر نمی‌کند، بلکه همین علاقه غریبش به مال اندوزی ریشه های عواطف انسانی را در او خشکانده است، اما در یک شبهای کریسمس(شب سال نو؛ اتفاق خوشایند و شادی آوری که او ابدا به آن اعتقادی ندارد و به شکلی غیرقابل درک از آن متنفر است!) واقعه عجیب و ترسناکی برای او رخ میدهد که بعد از آن شخصیت و مسیر زندگی وی را برای همیشه تغییر میدهد.
در شب کریسمس و ناگهان پیش از ساعت دوازده نیمه شب، چهار روح بر او ظاهر می شوند؛ نخستین روح، متعلق به «جِیکوب مارلی» شریک متوفای اوست که در زمان حیات خود در خساست و بی عاطفگی گوی سبقت را از اسکروج هم ربوده بود! مارلی به او می گوید که پس از مرگ هرگز آرامشی نداشته و روحش در عذاب است؛ او آرزو دارد که اکنون زنده بود و می توانست با کمک به فقرا و مهرورزی نسبت به همنوعانش رفتار بد و زشت خود را جبران کند، اما کیفرش آن است که تا ابد در غل و زنجیر دوزخ خودساخته اش(طمع و آزمندی) گرفتار باقی بماند؛ روح دوم که در هیئت شمعی فروزان و ناطق بر اسکروج ظاهر شده، نمادی از کریسمس های گذشته و روزگار شیرین کودکی و جوانی او است و توأمان خاطرات زیبا و اشتباهات مهلک او را در جوانی به یادش می آورد؛ سومین روح، متعلق به نیکلاس قدیس(بابانوئل) است؛ او سمبل کریسمس فعلی است و لذت داشتن خانواده، ثروت، شادکامی، سلامتی و «عاطفه به همنوع» را به اسکروج یادآور می سازد. روح چهارم که همان «فرشته مرگ است»، نمادی از شب(های) کریسمس آتی و آینده نزدیکی است که می تواند حتی زودتر از موعد مقرر فرا رسد و او را در جهانی دیگر به سرنوشتی شوم تر از عقوبت جِیکوب مارلی دچار سازد.
چارلز دیکنز داستان «سرود کریسمس» را که در واقع می توان آن را برشی از زندگی زیسته و شخصی اش دانست، در سال ۱۸۴۳ و در اوج جوانی و شهرت به رشته تحریر درآورد؛ اما آنچه که نبوغ «دیکنز» جوان در این داستان را بر ما آشکار می سازد و او را از معاصرینش متمایز می سازد، مداقه و رصد نمودن سبک رفتاری طبقات گوناگون اجتماعی و احوالات سیاسی_اقتصادی روزگار خویش و بیان آنها در نقش یک «راوی/ناظر» حساس و هوشمند است.
دیکنز در «سرود کریسمس» به بهترین نحو وضعیت اجتماعی اسفبار روزگار خود و عوامل سازنده و دخیل در آن را به ما نشان می دهد و با درهم‌آمیزی واقعیت و خیال، داستانی بسیار جذاب و خیالی، اما تکان دهنده خلق می کند که بی تردید اکنون برای ما به تمثیلی اخلاقی مبدل گشته است.
«سرود کریسمس» پیش از آنکه خواننده عام خود را درگیر پیچیدگی های و ریزه کاری هایش نماید، مخاطب خاص خود را توأمان مورد خطاب و عتاب قرار می دهند. در واقع این داستان نمادی از زندگی و شخصیت بسیاری از رهبران و ثروتمندان جامعه ای طبقاتی(فقیر/غنی)، منحط و بی اخلاق است؛ توانگران و صاحب منصبانی که خود نیز زاده و پرورش یافته همان جامعه اند و در دل همان مردم رشد یافته اند، اما اینک به سبب بی عدالتی، غرق شدن در ثروتهای افسانه ای و بادآورده، غرور، جاه طلبی و کامجویی های گوناگون آرام آرام «مسخ» می‌شوند و به قدر سر سوزن توجهی به مشکلات و اوضاع نابسامان نزدیکان، افراد پیرامون و جامعه رو به زوالشان ندارند؛ درک ایشان از مسائل و مشکلات روز افزون همنوعان خویش به سبب از دست دادن عواطف انسانی پیوسته کم و کمتر می شود و به جای همدردی و کمک، مدام تهدید و خشونت کلامی و عملی آنها نسبت به رنج و مصیبت دیگران افزایش می یابد.
شاه بیت این داستان زیبا از زبان روح سوم برای ما قرائت میشود؛ جایی که سنت نیکلاس برای آگاه کردن پیرمرد طماع نسبت به مشکلات جامعه ی او که غرق در فقر، جنایت و تبهکاری است، با خشم و طعنه اسکروج پیر را مورد خطاب خویش قرار می دهد:
"اٙبِنیزر! به یاد داشته باش که ریشه تمامی مشکلات بشر در دو عامل «نیاز» و «جهالت»_که تمثیل وار در قالب یک دختر و پسر آسیب دیده در این نقاشی دیده می شوند_قرار دارد؛ پس برای خلق دنیایی بهتر باید پیش از هرچیز این دو را ریشه کن کرد..."
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
ایران و «سرودِ کریسمس» چارلز دیکنز: داستان همیشگی «جهالت» و «نیاز»
🖋 رضی الدین طبیب
قسمت دوم
@renaissancetranslate
بنابراین می توان گفت که دقیقاً خصائل «نیاز» و «جهالت» همان دوگانه شومی است که جامعه ی ما در این روزگار به نكبتش گرفتار آمده است و شوربختانه آنچه که مسلم به نظر می رسد، تداوم و ترویج بیش از پیش هر دوی این ویژگی ها در متن اجتماع است؛ نکبتی که وجود و باززایی هر روزه اش بیش از پیش قلبمان را به درد می‌آورد.
با همه ی این تفاسیر، می توان بر اساس برخی از نشانه ها و اشتراکات پررنگ میان این دو، برای جامعه ایرانی نیز همچون اثر چارلز دیکنز، نوعی طبقه بندی کلی اجتماعی قائل شد؛ اگرچه در نگاه نخست طبقه بندی افراد بر اساس نگرش اجتماعی_سیاسی آنها در کشوری که اختلافات «فرهنگی/قومی/مذهبی/ فکری» عمیق و «تشتت آرا» شدید از ویژگی های بارز آن به شمار می‌آید، عملی فاقد مبنای علمی، ساده اندیشانه و سطحی به نظر می رسد، اما به صورت ضمنی و بر اساس وجود برخی شباهت های تأمل برانگیز میان این دو موضوع_ایران قرن بیست و یکم و انگلستان قرن نوزدهم_ و تجربیات بی شمار عینی و مستند بسیاری از ایرانیان می‌توان افراد جامعه کنونی ایران را به سه گروه متمایز تقسیم‌بندی نمود:
در اولین گروه «طبقه حاکم» و وابستگان ایشان٬ ثروتمندان همیشه بی تفاوت و «نوکیسگانی» جای دارند که تقریباً اغلب آنها به واسطه ایجاد تغییرات ناگهانی و ایجاد موج‌های ناگهانی سیاسی و اقتصادی یک شبه به ثروت های افسانه ای دست یافته اند و در واقع به نظر می رسد که از تداوم یا ایجاد شرایطی اینچنین خوشنودند و از آن نفع و بهره بسیار می برند و نظام دوگانه «استثماری/استحماری» ایشان بر پایه همان دو اصل پیشین بنا شده است و می توان گفت تکلیف ایشان با خود و دیگران کاملآ معلوم است.
اما در سویی دیگر ما با توده مردم مواجهیم که خود در دو طبقه جدا از هم و تقریباً مخالف با یکدیگر قرار می گیرند:
«اکثریتی» که مابین دو ورطه شوم «نیاز» و «جهالت» گرفتار آمده اند و برای بهبود اوضاع و رهایی از چنگ فقر و فلاکت اقتصادی تلاش فراوان می کند؛ اما آنچه که در این میان عجیب می نماید، آگاهی کامل آنها به حضور همیشگی اولی(نیاز) و تقلای بسیار برای رهایی از چنگال مرگبار آن و ساختن حاشیه ای امن، اما ناآگاهی٬ عدم پذیرش و نادیده گرفتنِ_گاه عامدانه_ تام و تمام ِ اغلب ایشان نسبت به وجود و حضور دومین(جهالت) در درون خود و جامعه پیرامونش است! و جالبتر آنکه کماکان بسیاری از مردمان جوامعی این چنین، نمی‌دانند و نمی‌خواهند بپذیرند که «نخستین» زاده ی «دومین» است وگرنه پر واضح است که در سرزمینی سرشار از نعمت و فرصت، تداوم چنین وضعیت اسفباری احمقانه و نشان از جهلی عمیق دارد؛ هنوز هم بسیارند کسانی که علت انحطاط، بی اخلاقی، سقوط و فلاکت اقتصادی این جامعه را به درستی در نیافته اند و آن را به عوامل گوناگون آسمانی و زمینی نسبت می دهند. آنچه که می توان آن را فصل مشترک افراد این طبقه دانست، بی ارادگی و ترس عجیب ایشان برای رهایی از دام مشکلات اجتماعی_اقتصادی است که با اندکی «آگاهی» و «فهم صحیحِ» شرایط و موقعیت ها تا حد زیادی برطرف می گردند.
@renaissancetranslate
🖋 رضی الدین طبیب
قسمت دوم
@renaissancetranslate
بنابراین می توان گفت که دقیقاً خصائل «نیاز» و «جهالت» همان دوگانه شومی است که جامعه ی ما در این روزگار به نكبتش گرفتار آمده است و شوربختانه آنچه که مسلم به نظر می رسد، تداوم و ترویج بیش از پیش هر دوی این ویژگی ها در متن اجتماع است؛ نکبتی که وجود و باززایی هر روزه اش بیش از پیش قلبمان را به درد می‌آورد.
با همه ی این تفاسیر، می توان بر اساس برخی از نشانه ها و اشتراکات پررنگ میان این دو، برای جامعه ایرانی نیز همچون اثر چارلز دیکنز، نوعی طبقه بندی کلی اجتماعی قائل شد؛ اگرچه در نگاه نخست طبقه بندی افراد بر اساس نگرش اجتماعی_سیاسی آنها در کشوری که اختلافات «فرهنگی/قومی/مذهبی/ فکری» عمیق و «تشتت آرا» شدید از ویژگی های بارز آن به شمار می‌آید، عملی فاقد مبنای علمی، ساده اندیشانه و سطحی به نظر می رسد، اما به صورت ضمنی و بر اساس وجود برخی شباهت های تأمل برانگیز میان این دو موضوع_ایران قرن بیست و یکم و انگلستان قرن نوزدهم_ و تجربیات بی شمار عینی و مستند بسیاری از ایرانیان می‌توان افراد جامعه کنونی ایران را به سه گروه متمایز تقسیم‌بندی نمود:
در اولین گروه «طبقه حاکم» و وابستگان ایشان٬ ثروتمندان همیشه بی تفاوت و «نوکیسگانی» جای دارند که تقریباً اغلب آنها به واسطه ایجاد تغییرات ناگهانی و ایجاد موج‌های ناگهانی سیاسی و اقتصادی یک شبه به ثروت های افسانه ای دست یافته اند و در واقع به نظر می رسد که از تداوم یا ایجاد شرایطی اینچنین خوشنودند و از آن نفع و بهره بسیار می برند و نظام دوگانه «استثماری/استحماری» ایشان بر پایه همان دو اصل پیشین بنا شده است و می توان گفت تکلیف ایشان با خود و دیگران کاملآ معلوم است.
اما در سویی دیگر ما با توده مردم مواجهیم که خود در دو طبقه جدا از هم و تقریباً مخالف با یکدیگر قرار می گیرند:
«اکثریتی» که مابین دو ورطه شوم «نیاز» و «جهالت» گرفتار آمده اند و برای بهبود اوضاع و رهایی از چنگ فقر و فلاکت اقتصادی تلاش فراوان می کند؛ اما آنچه که در این میان عجیب می نماید، آگاهی کامل آنها به حضور همیشگی اولی(نیاز) و تقلای بسیار برای رهایی از چنگال مرگبار آن و ساختن حاشیه ای امن، اما ناآگاهی٬ عدم پذیرش و نادیده گرفتنِ_گاه عامدانه_ تام و تمام ِ اغلب ایشان نسبت به وجود و حضور دومین(جهالت) در درون خود و جامعه پیرامونش است! و جالبتر آنکه کماکان بسیاری از مردمان جوامعی این چنین، نمی‌دانند و نمی‌خواهند بپذیرند که «نخستین» زاده ی «دومین» است وگرنه پر واضح است که در سرزمینی سرشار از نعمت و فرصت، تداوم چنین وضعیت اسفباری احمقانه و نشان از جهلی عمیق دارد؛ هنوز هم بسیارند کسانی که علت انحطاط، بی اخلاقی، سقوط و فلاکت اقتصادی این جامعه را به درستی در نیافته اند و آن را به عوامل گوناگون آسمانی و زمینی نسبت می دهند. آنچه که می توان آن را فصل مشترک افراد این طبقه دانست، بی ارادگی و ترس عجیب ایشان برای رهایی از دام مشکلات اجتماعی_اقتصادی است که با اندکی «آگاهی» و «فهم صحیحِ» شرایط و موقعیت ها تا حد زیادی برطرف می گردند.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
ایران و «سرودِ کریسمس» چارلز دیکنز: داستان همیشگی «جهالت» و «نیاز»
🖋 رضی الدین طبیب
قسمت سوم
@renaissancetranslate
آنها(گروه دوم) هر روز عافیت طلبی نادانی، بی ارادگی و تنبلی خود را با بهانه های عجیب و غریب توجیه می کنند و بر «ندانستن» و «نفهمیدن» خود با جملات کلیشه ای مثل:
«من سیاسی نیستم»
«اصلا از سیاست خوشم نمیاد!»
«کله ات بوی قرمه سبزی میده!»
«بازم که شروع کردی به نالیدن!»
«حرفش رو نزن، آخرش شر میشه برامون»
«ای بابا بازم که شروع کردی به گفتن این حرفای بی ربط؟!»
« اصلأ من و تو سر پیازیم یا ته پیاز؟»
و...
به شکلی بیمارگون اصرار می ورزند و از زیر بار مسئولیت اجتماعی خود شانه خالی می کنند؛ غافل از اینکه رفتار و نگرش ایشان خود یکی از مهمترین دلایل تداوم شرایط موجود است.
گروه سوم دربرگیرنده «اقلیتی» آگاه/نیمه آگاه، هوشیار و بعضاً و نه الزاماً نظریه پرداز و چاره سازی است که بسیاری از ایشان هم در مثلث «اهانت»٬ «عدم درک» و «نادیده گرفته شدن» عامدانه اکثریت جامعه/ «توطئه»٬ «تهدید» و «دشمنی» علنی بخش‌های افراطی حاکمیت/ و «انفعال» ٬ «استیصال» و «برج عاج نشینی» به واسطه آگاهی و دانش بیشتر گرفتار شده اند؛ و بدین شکل است که ما امروز در جامعه ترسناک، بیرحم و هیولاواری زیست می کنیم که روز به روز بر گره های کور و بغرنج آن افزوده می گردد و احساس انزجار از آن و غیرقابل تحمل بودنش در وجودمان بیش از پیش قوت می یابد و کماکان راه برون رفتی عاقلانه، مسالمت آمیز و بی آسیب از دل این شرایط نمی یابیم.
@renaissancetranslate
🔴پی نوشت نویسنده: به نظر می رسد که چارلز دیکنز با انتخاب نام «ابنیزِر/ Abenezer» برای شخصیت اصلی داستان خود، تلویحا و با زیرکی خاص خود به موضوع خاصی اشاره میکند؛ این نام که اکنون هم در فرهنگ آنگلوساکسونی و لاتینی بسیار کمیاب است، در واقع نامی است که ریشه عبرانی دارد و اصل آن در زبان عبری به معنای «سنگِ کمک»، «صخره ی یاری رسان» یا همان «تکیه گاه» است؛ از نگاه نگارنده این متن، علت و مقصود چارلز دیکنز برای برگزیدن این نام عجیب در ابتدا و انتهای داستان بر ما آشکار می گردد: ابنیزری(تکیه گاهی) قدرتمند اما غیرقابل اعتماد و ترسناک در ابتدای داستان و ابنیزری قدرتمند، حامی و مهربان در پایان داستان.
🔴پی نوشت۲: در کتاب مقدس آمده است که اسماعیل(ع) به چندین سنگ که او به نشانه برتری بر کفار و تکریم نمودن یاری خداوند به او در این نبرد بر روی هم نهاده بود، نام «اِبن حاذِر/ Abenezer» گذاشت که به معنای «سنگِ یاری» است.
@renaissancetranslate
🖋 رضی الدین طبیب
قسمت سوم
@renaissancetranslate
آنها(گروه دوم) هر روز عافیت طلبی نادانی، بی ارادگی و تنبلی خود را با بهانه های عجیب و غریب توجیه می کنند و بر «ندانستن» و «نفهمیدن» خود با جملات کلیشه ای مثل:
«من سیاسی نیستم»
«اصلا از سیاست خوشم نمیاد!»
«کله ات بوی قرمه سبزی میده!»
«بازم که شروع کردی به نالیدن!»
«حرفش رو نزن، آخرش شر میشه برامون»
«ای بابا بازم که شروع کردی به گفتن این حرفای بی ربط؟!»
« اصلأ من و تو سر پیازیم یا ته پیاز؟»
و...
به شکلی بیمارگون اصرار می ورزند و از زیر بار مسئولیت اجتماعی خود شانه خالی می کنند؛ غافل از اینکه رفتار و نگرش ایشان خود یکی از مهمترین دلایل تداوم شرایط موجود است.
گروه سوم دربرگیرنده «اقلیتی» آگاه/نیمه آگاه، هوشیار و بعضاً و نه الزاماً نظریه پرداز و چاره سازی است که بسیاری از ایشان هم در مثلث «اهانت»٬ «عدم درک» و «نادیده گرفته شدن» عامدانه اکثریت جامعه/ «توطئه»٬ «تهدید» و «دشمنی» علنی بخش‌های افراطی حاکمیت/ و «انفعال» ٬ «استیصال» و «برج عاج نشینی» به واسطه آگاهی و دانش بیشتر گرفتار شده اند؛ و بدین شکل است که ما امروز در جامعه ترسناک، بیرحم و هیولاواری زیست می کنیم که روز به روز بر گره های کور و بغرنج آن افزوده می گردد و احساس انزجار از آن و غیرقابل تحمل بودنش در وجودمان بیش از پیش قوت می یابد و کماکان راه برون رفتی عاقلانه، مسالمت آمیز و بی آسیب از دل این شرایط نمی یابیم.
@renaissancetranslate
🔴پی نوشت نویسنده: به نظر می رسد که چارلز دیکنز با انتخاب نام «ابنیزِر/ Abenezer» برای شخصیت اصلی داستان خود، تلویحا و با زیرکی خاص خود به موضوع خاصی اشاره میکند؛ این نام که اکنون هم در فرهنگ آنگلوساکسونی و لاتینی بسیار کمیاب است، در واقع نامی است که ریشه عبرانی دارد و اصل آن در زبان عبری به معنای «سنگِ کمک»، «صخره ی یاری رسان» یا همان «تکیه گاه» است؛ از نگاه نگارنده این متن، علت و مقصود چارلز دیکنز برای برگزیدن این نام عجیب در ابتدا و انتهای داستان بر ما آشکار می گردد: ابنیزری(تکیه گاهی) قدرتمند اما غیرقابل اعتماد و ترسناک در ابتدای داستان و ابنیزری قدرتمند، حامی و مهربان در پایان داستان.
🔴پی نوشت۲: در کتاب مقدس آمده است که اسماعیل(ع) به چندین سنگ که او به نشانه برتری بر کفار و تکریم نمودن یاری خداوند به او در این نبرد بر روی هم نهاده بود، نام «اِبن حاذِر/ Abenezer» گذاشت که به معنای «سنگِ یاری» است.
@renaissancetranslate
Telegram
attach 📎